by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

52/ คำสารภาพ (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 52/ คำสารภาพ (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 52

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.6k

ความคิดเห็น : 158

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2560 16:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
52/ คำสารภาพ (แก้คำผิด)
แบบอักษร

​หลงรักP...

เมื่อวานคุณโปรดบอกว่าจะพามากินข้าวในเมือง ตอนกลางคืนก่อนนอนหลงเลยขออนุญาตหลวงตา หลวงตาก็อนุญาตแถมพูดแปลกๆด้วย บุญที่ทำกรรมที่ก่อเมื่อถึงเวลามันจะวนเวียนกลับมาตอบแทนทุกการกระทำเอง แปลว่าอะไรหว่า..

"คิดอะไรอยู่เอ๋อ หน้านิ่วคิ้วขมวดเลย หื้ม" มือยาวๆ ของคุณโปรดเอื้อมมานวดระหว่างคิ้วของหลง ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำให้หลงผงะถอยห่างออกมา นั่นสิเพราะอะไรกันนะ ตั้งแต่ที่หลงคิดเรื่องของปอรักบ่อยมากขึ้น หลงก็มักจะไม่ค่อยอยากอยู่กับคุณโปรดสองต่อสอง บางครั้งก็ไม่อยากคุยไม่อยากเห็นหน้าไม่อยากจ๊ะจ๋าใส่ด้วย หรือจะเป็นเพราะสิ่งที่ฝันมาติดๆ กันหลายคืนแล้ว ก็ตั้งแต่ตอนที่หลงกับพี่ติณฑ์โดนคนไม่ดีตีมานั่นแหละ

"อะ เอ่อ เปล่าจ้ะ" พอเห็นหน้าจ๋อยๆ ของคุณโปรด หลงก็รีบกลืนคำว่าครับลงคอทันที เมื่อวานก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ตอนนี้คุณโปรดก็ยังทำหน้าเหมือนคนที่กำลังเสียใจมากๆ นี่หลงคงทำให้คุณโปรดเสียใจอยู่สินะ

"เดี๋ยวซื้อช็อกโกแลตให้หลงกินด้วยนะจ๊ะ หลงไม่ได้กินช็อกโกแลตที่คุณโปรดซื้อให้นานแล้วเนอะ" หลงเอื้อมมือไปจับมือข้างที่กำแน่นอยู่บนตักตัวเองของคุณโปรด แล้วดึงมาวางที่ตักหลงแทน กำปั้นใหญ่ยังคงกำแน่นอยู่ ไม่ว่าหลงจะพยายามแกะยังไงคุณโปรดก็ยังไม่ผ่อนคลายสักที หรือจะโกรธหลงเข้าแล้วจริงๆ

"คุณโปรด หลงไม่รู้เป็นอะไร บางครั้งหลงก็อยากถอยออกมาจากจุดที่ตัวเองไม่ชอบซักสองสามก้าว จุดที่ทำให้หายใจไม่ออก จุดที่ทำให้มันแน่นหน้าอกทุกครั้ง เวลาที่พยายามคิดถึงอะไรขึ้นมา เมื่อก่อนหลงฝันเห็นคุณโปรดตีปอรัก แต่หลายวันก่อนหลงฝันว่าคุณโปรดตีหลง โยนหลงลงสระน้ำจนหลงเกือบตาย แล้วก็ฝันว่าคุณโปรดบอกไม่ให้รักคุณโปรด ไม่ให้มายุ่งด้วยกันอีก เพราะคุณโปรดรักคนอื่นที่ไม่ใช่หลง ในฝันคุณโปรดทำไมใจร้ายกับหลงจัง ขนาดหลงร้องไห้ตั้งเยอะคุณโปรดก็ไม่สนใจ มีอยู่วันนึงหลงฝันว่าคุณโปรดผลักหลงจนล้ม แล้วหลงก็โดนแก้วบาดเต็มมือมีเลือดไหลเยอะแยะ พอสะดุ้งตื่นหลงก็ร้องไห้มองมือตัวเองมันก็มีแผลเหมือนในฝันนั้นจริงๆ หลงถึงไม่ค่อยอยากเข้าใกล้คุณโปรดอีก เพราะหลงกลัวว่าคุณโปรดจะเป็นคนเดียวกับคนในฝัน แต่คุณโปรดคนนี้คงไม่ใจร้ายแบบคนนั้นหรอกเนอะ ไม่งั้นหลงต้องเกลียดคุณโปรดจนไม่อยากเห็นหน้าแน่ๆ เฮ้ย!" 

หลงหลุดร้องออกมาเสียงดังเมื่อจู่ๆ คุณโปรดก็เบรคแรงๆ ข้างทาง ดึงหลงให้ปีนข้ามเบาะไปนั่งตักแล้วกอดจนแน่น หลงหายใจแทบไม่ออกแน่ะ

"ร้องไห้ทำไม ไม่เอาไม่ต้องร้องนะ โอ๋ๆ หลงไม่ได้ดุคุณโปรดซักหน่อย ไม่ได้เกลียดด้วย แค่บอกว่าจะเกลียดคุณโปรดคนในฝันนู่น หยุดร้องๆ เดี๋ยวตาบวมแล้วจะไม่หล่อนะจ๊ะ จุ๊บๆ" หลงขยับตัวนั่งคร่อมตักดีๆ แล้วลูบหัวลูบไหล่คนตัวใหญ่ที่นั่งกอดหลงไปด้วย ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสารไปด้วย

"ฮึกก อย่าเกลียดพี่ ขอร้องอย่าเกลียดพี่นะครับ ฮือ จะโกรธจะตีจะฆ่าพี่ก็ได้ แต่ขอร้องว่าอย่าเกลียดกันเลยนะหลงรัก"

"อื้อ คุณโปรดไม่ได้ทำอะไรหลง แล้วหลงจะเกลียดทำไม จุ๊ๆ ไม่ร้องเนอะ"

"ฮึก ละ แล้วถ้าพี่ทำล่ะ ถ้าพี่เป็นแบบคนในฝันนั้นจริงๆ ฮึก หลงจะเกลียดพี่มั้ยขี้ดื้อ จะยังให้พี่กอดอย่างนี้อีกมั้ย พี่รักขี้ดื้อ อย่าทิ้งพี่เลยขอร้องนะครับหลงรัก ฮึก" หลงได้แต่นั่งกอดคุณโปรดเงียบๆ แต่ไม่สามารถขยับปากเอ่ยรับคำขอร้องนั้นได้ และก็ไม่รู้ว่าถ้าคุณโปรดเป็นคนนั้นจริงๆ หลงจะยังนั่งกอดคุณโปรดแบบนี้ได้อีกเหรอ ขออย่าให้มันเป็นอย่างที่กลัวเลย ถึงแม้ว่าทุกอย่างจะมีเหตุผลในตัวของมัน แต่ถ้าเรื่องราวเป็นแบบในฝันจริงๆ หลงคงกลัวคุณโปรดมาก และถ้าเลือกได้หลงก็ขอเลือกที่จะไม่รับรู้อะไรเลยดีกว่า

"คุณโปรดกินนี่สิ อร่อยนะ"

"อืม เอ๋อก็กินด้วยกันสิ มัวแต่ตักให้พี่เดี๋ยวก็ไม่ได้กินกันพอดี"

คุณโปรดพาหลงมานั่งกินข้าวที่ร้านก่อนถึงตัวเมือง มันเป็นร้านอาหารที่อยู่ติดกับแม่น้ำยม ลมเย็นๆ ของเดือนวันแม่ทำให้หลงอดยิ้มแฉ่งไม่ได้ เมื่อนึกถึงวันแม่ปีที่แล้วตอนคุณโปรดขอดูดนม น่ารักจังเลยน้า

"คิดถึงใครอยู่เอ๋อ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว หรือคิดถึงไอ้ชิน" เสียงทักจากคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามทำให้หลงหันมามองอย่างแปลกใจ ที่แปลกใจน่ะเพราะงงว่าทำไมพูดถึงพี่ชินล่ะ เอ..หรือว่าจะหวง เพราะคุณโปรดเคยสอนว่าคนที่เรารู้สึกพิเศษด้วย เรามักจะหวงไม่อยากให้เขาพูดถึงใคร อยู่กับใคร และคิดถึงใคร พอหลงเอาแต่นั่งอมยิ้มไม่ยอมตอบคำถาม คุณโปรดก็ยิ่งหน้านิ่วคิ้วขมวดบึ้งตึงไปกันใหญ่ แต่ในดวงตายังมีร่องรอยของความงอแงเมื่อกี้ให้เห็นอยู่ บางทีคุณโปรดนี่ก็นิสัยเหมือนเด็กน้อยเนอะ อย่างตอนนี้ถ้าหลงไม่ตักข้าวใส่ช้อนใส่จานให้คุณโปรดก็จะไม่กิน เมื่อก่อนไม่เป็นนะเพิ่งมาเป็นตอนนี้แหละ สงสัยยังงอแงเหมือนพี่ติณฑ์มั้ง

"ไม่ต้องมามองดุๆหรอก หลงไม่ได้คิดถึงใครซะหน่อย แค่คิดถึงปีที่แล้วตอนที่คุณโปรดขอดูดนมเฉยๆ" พอหลงยื่นพี่ช้างดาวไปสะกิดขาที่ใต้โต๊ะ แล้วบอกเรื่องที่ทำให้ตัวเองยิ้มแป้นอยู่ คุณโปรดก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แถมตักข้าวป้อนหลงอีกต่างหาก เฮ้อ อย่างน้อยตอนนี้คุณโปรดคงหายงอแงขึ้นมานิดหนึ่งแล้วล่ะ 

"คืนนี้ค้างในเมืองได้มั้ยเอ๋อ" ข้าวยังไม่ทันเรียงเม็ดเลย คุณโปรดก็ลุกมานั่งฝั่งเดียวกับหลงมีกระซิบถามเบาๆด้วย กระซิบจริงๆ เดี๋ยวนี้หลงรู้แล้วหรอกว่ากระซิบมันต้องทำยังไง เฮ้อ หลงผิดกระซิบลำโพงไปตั้งนานแน่ะ มิน่าพอกระซิบทีไรมีคนอื่นได้ยินทุกที

"แต่เราไม่ได้บอกหลวงตาอย่างนั้นนี่จ๊ะ หลงกลัวหลวงตาเป็นห่วง แล้วทำไมถึงต้องค้างในเมืองล่ะยังไม่มืดซักหน่อย เอ๊ะ! หรือคุณโปรดเมา"

"อืมเมา อยากนอนกอดเมียด้วย นะครับค้างในเมืองกันซักคืน เดี๋ยวพี่โทรไปขอหลวงตาเอง พวกเสื้อผ้าของใช้ก็ไปหาซื้อในเมืองเอา จะได้เดินเที่ยวกันด้วยไงล่ะ เราไม่ได้อยู่ด้วยกันนานแล้วนะตั้งแต่วันเกิดเอ๋อน่ะ ไม่คิดถึงพี่มั่งเหรอ" หลงชะเง้อคอนับขวดเบียร์สีเขียวมีตั้งหกขวดแน่ะ มิน่าคุณโปรดถึงดูแปลกๆ คงจะเมาจริงๆ 

"เป็นไรเอ๋อ มองหน้าทำไมอยากโดนจูบเหรอ" หลงผงะออกทันทีที่คุณโปรดชะโงกหน้ามาใกล้ๆ แว่บหนึ่งแววตาสีนิลคู่นั้นดูหม่นหมองลงไป ก่อนที่เจ้าของดวงตาคู่นั้นจะขยับเก้าอี้ออกห่างนิดหนึ่ง แล้วยกแก้วเบียร์ดื่มต่อโดยไม่หันมามองหรือคุยกับหลงอีก จนคุณโปรดกำลังอ้าปากสั่งเบียร์ขวดที่แปด หลงเลยรีบเอามือปิดปากคุณโปรดไว้ก่อน

"ถ้าเลิกกินเบียร์ คืนนี้จะนอนค้างในเมืองด้วย เอามั้ยๆ"

"น้อง! เช็คบิล" พอหลงบอกปุ๊บ คุณโปรดก็ดึงมือออกแล้วตะโกนเรียกคนมาเก็บตังค์ทันที แต่ก็ยังเอามือมาสอดประสานจับมือหลงไว้แน่นเหมือนเดิม ขนาดเดินออกจากร้านอาหารคุณโปรดก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ ถึงใครจะมองกันเยอะแยะยังไงแต่คุณโปรดก็ยังจับมือหลง พาเดินไปข้างๆกันเหมือนเดิม และความรู้สึกไม่อยากเข้าใกล้ ไม่อยากพูดคุย ไม่อยากเจอคุณโปรด เหมือนหลายวันก่อนมันก็ค่อยๆจางลง ไม่รู้ว่าต่อไปหลงกับคุณโปรดจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไหม แต่ถ้ามันจะพาให้เราไปสู่สิ่งที่ดีกว่า เรื่องที่ดีกว่า หลงก็จะไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

"เดี๋ยวไปซื้อกางเกงในมาเปลี่ยนด้วยเนอะ พี่ดิวบอกไม่ให้ใส่กลับด้านเหมือนพี่โย ไม่งั้นน้องหนอนมันจะคันเนอะ" ก่อนจะขึ้นรถหลงก็บีบมือที่จับประสานกันอยู่ให้แน่นขึ้นอีก แล้วเงยหน้าไปยิ้มแฉ่งให้คนที่ก้มหน้ามามองพอดี คุณโปรดผลักตัวหลงเบาๆ ให้ยืนชิดประตูรถแล้วเท้าแขนยาวๆ ทั้งสองข้างของตัวเองมาคร่อมหลงไว้ ก่อนที่ดวงตาสีนิลคู่นั้นจะต่ำลงมาเรื่อยๆ จนหลงต้องรีบหลับตาลงเมื่อมองเห็นแต่ขนตางอนๆ ของคุณโปรดขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะชิดติดกับขนตาของหลง

"จุ๊บ ไม่ต้องซื้อหรอก เสื้อผ้าไม่ได้ใส่อยู่แล้ว ส่วนกางเกงในเดี๋ยวพี่ซักให้ครับผม" เสียงทุ้มๆ พูดขึ้นมาแผ่วๆ หลังจากที่ริมฝีปากเย็นๆ และลมหายใจผสมกลิ่นเบียร์แนบลงมาแตะปากหลงเบาๆ ก่อนจะรีบผละออกไป หลงลืมตาขึ้นมาก็เห็นใบหน้าของคุณโปรด ที่กำลังเอาตัวเองยืนบดบังแสงจากพระอาทิตย์ให้ จนหลงไม่ต้องหยีตาเพราะแสงจ้าจากความร้อนของดวงตะวันดวงนั้น ตอนนี้คนที่ใช้ตัวเองบดบังความร้อนจากดวงตะวันให้หลง เขากำลังยิ้มกว้างแววตาสะท้อนถึงความสุขอย่างไม่มีปิดบัง ใบหน้าหล่อเหลาตอนยิ้มแย้มกว่าทุกคนที่หลงเคยเห็น กำลังอยู่ในมือทั้งสองข้างของหลง เมื่อคุณโปรดเอามือตัวเองมาดึงมือหลงไปแนบแก้มทั้งสองของคุณโปรดเอง

"ซักวันนะหลงรัก พี่จะเล่าเรื่องความผิด ความชั่ว ความขี้ขลาด และความเห็นแก่ตัว ของคนที่หลงรักฝันถึงให้ฟังเอง จากนั้นก็คงเป็นหน้าที่ของหลงรัก ที่จะเป็นคนสั่งประหารนักโทษคนนี้ ถ้าเวลานั้นมาถึงขอให้ผู้พิพากษาได้โปรดเห็นใจจำเลยคนนี้บ้างซักนิดนะครับ จำเลยคนนี้มันสำนึกผิดแล้ว มันพร้อมจะได้รับโทษทัณฑ์ พร้อมจะประพฤติตัวเป็นนักโทษชั้นดี พร้อมจะหยุดอยู่ที่ท่านผู้พิพากษาคนนี้ไปชั่วชีวิตของมันครับ" และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งคำถามที่หลงไม่ได้ตอบคุณโปรด สิ่งที่ทำได้ก็เพียงแค่เอื้อมมือไปกอดร่างสูงใหญ่นั้นไว้ให้แน่น ไม่แพ้แรงที่อีกคนสวมกอดมาจนแน่นเช่นเดียวกัน 

จำเลยคืออะไร? ผู้พิพากษาคืออะไร? หลงไม่รู้จัก แต่หลงรู้ว่านักโทษคืออะไร โทษประหารมันร้ายแรงมากแค่ไหน และคุณโปรดกำลังเปรียบตัวเองเป็นนักโทษเพื่อขอร้องให้หลงเห็นใจ ถ้าถึงวันนั้นหวังว่าความผิดของนักโทษคนนี้ มันจะไม่หนักหนาจนหลงต้องลงโทษด้วยการหันหลังแล้ววิ่งหนีไปให้ไกลนะ ก็บอกแล้วไงว่าหลงไม่กลัวการเปลี่ยนแปลงที่จะพาเราไปเจอในสิ่งที่ดี และแม้ว่าในการเปลี่ยนแปลงนั้นจะทำให้หลงเจ็บจนหัวใจเต้นช้าลงหลงก็จะยอมรับ เพราะชีวิตนี้สิ่งที่ต้องยอมรับให้ได้ก็คือการเปลี่ยนแปลงของทุกสิ่งทุกอย่าง รวมถึงการเปลี่ยนไปของหลงเองด้วย 


"พอแล้ว หลงเหนื่อยแสบตูดด้วย" พอคุณโปรดเลื้อยมือมาลูบก้น หลงก็อดเสียงดังใส่ไม่ได้ ตั้งแต่เข้าห้องมาอาบน้ำด้วยกันตอนเวลาเคารพธงชาติจนถึงละครหลังข่าวจบ คุณโปรดก็ยังไม่หยุดเอาพี่หนอนมาใส่ตูดหลงเลยเนี่ย จนหลงจะร้องงอแงนั่นแหละคุณโปรดถึงอุ้มไปอาบน้ำแล้วพามานอนกอดแบบนี้

"ครับๆ พอก็พอไม่ทำแล้ว เดี๋ยวใส่ลิงไม่ได้ลิงจะบาดร่องตูดอีกเนอะ" พอจะพยักหน้ารับ ในหูมันก็แว่วเหมือนได้ยินว่าใครสักคนเคยพูดคำนี้นะ

"เอ๋อ สิ้นปีนี้ไปเที่ยวกรุงเทพฯมั้ย เดี๋ยวจะพาไปกินข้าวที่ร้านลาบร้านนึง ถ้าได้ไปกินต้องชอบมากแน่ๆ แล้วจะพาไปนอนห้องเล็กๆ แต่มีของอยู่เยอะแยะเลยนะ" หลงนอนหนุนแขนคุณโปรดในหัวก็วาดภาพไปตามที่อีกคนบอกเล่ามา กรุงเทพฯเหรอ หลงไม่เคยไปเลย ได้ยินแต่ลุงๆ ป้าๆ ในหมู่บ้านบอกว่าคนกรุงไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยมีเวลาพูดคุยกัน เดินไปเดินมาจนชนกันแล้วยังไม่พูดขอโทษกันเลย มันจะจริงหรือเปล่านะ

"หลงไม่กล้าไป กลัวหลงทางแล้วกลับมาหาหลวงตาไม่ได้"

"พี่จะไม่ปล่อยเอ๋อให้อยู่คนเดียว ไปไหนมาไหนคนเดียวจนหลงทางแล้วหายไปแน่นอน นะสิ้นปีนี้เราไปกรุงเทพฯด้วยกัน พี่มีคนจะแนะนำให้รู้จักเยอะแยะเลย ทั้งลุงเลิศ ทั้งเปี๊ยก อีกอย่างพี่จะเล่าเรื่องคนใจร้ายในฝันให้เอ๋อฟังด้วยไงล่ะ" ใจหลงมันหวิวๆ ตอนคุณโปรดพูดถึงคนในฝัน มันมีทั้งความรู้สึกอยากเจอแต่ก็อยากวิ่งหนี คิดถึงแต่ก็อยากลบออก เป็นห่วงแต่ก็อยากละเลย จนหลงสับสนไปหมด

"คุณโปรด หลงถามหน่อยสิ ถ้าวันนึงหลงเกลียดคนที่อยู่ในฝันมากจนอยากให้เขาตาย ไล่เขาให้ไปตายเลย คุณโปรดว่าคนใจร้ายคนนั้นเขาจะไปตายตามคำสั่งของหลงมั้ย" ความเงียบที่ได้รับกลับมา ทำให้หลงต้องเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของแขนที่ตัวเองใช้หนุนอยู่ ช่วงเวลาที่คุณโปรดก้มหน้ามามองสบตากับหลง สายตาจริงจังนั่นมันทำให้หลงนึกกลัวในคำตอบที่จะได้รับกลับมา

"เขาจะทำตามที่เอ๋อสั่งแน่นอน" คำพูดเรียบๆ สีหน้าเฉยๆ แต่หลงรู้สึกได้ว่าคุณโปรดจริงจังกับคำตอบนี้มาก

"อืม..งั้นเหรอ หลงจะจำไว้จ้ะ พี่มินบอกว่าคนสำคัญในชีวิตต้องดูแลให้ดี เพราะวันดีคืนดีเขาอาจจากเราไปโดยไม่ลาซักคำ ตอนนี้คุณโปรดเป็นคนสำคัญเป็นคนพิเศษของหลง หลงก็จะดูแลคุณโปรดให้ดี เผื่อวันพรุ่งนี้คุณโปรดจะไม่รักหลง ไม่ให้หลงอยู่ข้างๆ ทิ้งหลงไว้แล้วเดินจากไปโดยที่ไม่หันมามองเลย วันนั้นหลงจะเสียใจมากๆ แต่ก็จะแค่วันนั้นวันเดียว แล้ววันต่อไปหลงก็จะลืมคุณโปรดแน่นอน แต่ตอนนี้คุณโปรดกอดหลงแน่นๆหน่อยนะ ง่วงจังนอนเถอะเนอะ" นี่คงเป็นคำตอบของหลายคำถามในวันนี้ ที่หลงพยายามหลีกเลี่ยงไม่ตอบมาตลอด ความเงียบของคุณโปรดมาพร้อมกับแรงของอ้อมกอดแข็งแรงที่รัดแน่นขึ้น น่าแปลกนะแทนที่จะรู้สึกอึดอัด แต่หลงกลับรู้สึกใจหายและอยากอยู่ในอ้อมอกอุ่นๆ นี้ให้นานๆ เหมือนว่าหลงกับคุณโปรดจะไม่ได้อยู่ในอ้อมแขนของกันและกันแบบนี้อีกต่อไป 

"น้องหลงเป็นอะไรจ๊ะ เดี๋ยวนี้เห็นทำหน้าเหมือนตอนพี่ติณฑ์สอบบ่อยๆ มีอะไรรึเปล่าจ๊ะ"

"เปล่าจ้ะพี่ติณฑ์ หลงแค่อยากพูดกับน้องแฝดเร็วๆ จ้ะ" ตอนนี้พี่มินคลอดน้องแฝดออกมาแล้ว ได้เห็นวันแรกน้องตัวแดงๆ แต่ตอนนี้น้องเริ่มขาวทีละนิดแล้วน่าชังมากๆ และหลังจากวันที่ไปค้างในเมืองกับคุณโปรด พอกลับมาไม่กี่วันคุณโปรดกับพี่ชินก็ย้ายไปอยู่ข้างนอก แต่ทั้งสองคนก็ยังแวะมาหาหลงทุกเช้านะ พอไม่มีเขาทั้งคู่หลงก็มีเวลาคิดอะไรได้มากขึ้น ยิ่งมีเวลาคิดอะไรได้มากเท่าไหร่ หลงก็ยิ่งจงใจถอยห่างจากคุณโปรดมากเท่านั้น และเวลาผ่านไปมากเท่าไหร่ก็เป็นหลงเองที่เริ่มไม่อยากอยู่ใกล้ ไม่อยากให้คุณโปรดมากอดมาหอม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรแต่ที่รู้ก็คือทุกครั้งที่เข้าใกล้คุณโปรด หลงจะเริ่มอึดอัดขึ้นทุกที บางครั้งก็เริ่มหงุดหงิดจนไม่อยากเข้าใกล้เลยแหละ 

จนพี่ตุลย์ไปขออนุญาตหลวงตาให้หลงมาอยู่เป็นเพื่อนพี่มินที่บ้าน หลวงตาก็ให้หลงย้ายมานอนกับพี่มินเลย คุณโปรดเองก็เหมือนจะรู้ว่าหลงไม่ค่อยอยากเล่นด้วย แต่ก็ยังมาวนเวียนใกล้ๆ อยู่นั่นแหละ พอหลงมาอยู่บ้านพี่มินคุณโปรดก็ย้ายมาอยู่ที่นี่บ้าง แต่ไม่ได้นอนห้องเดียวกับหลงหรอกนะ เพราะเรื่องห้องนอนนี่แหละทำให้หลงกับคุณโปรดเถียงกันเรื่องนี้ด้วย ก็หลงไม่อยากนอนกับคุณโปรดแล้วนี่นา

"น้องหลง! พี่ติณฑ์เรียกตั้งนานแน่ะ" หลงสะดุ้งเฮือกใหญ่ตอนที่พี่ติณฑ์มาตะโกนข้างหู เฮ้อ คนกำลังคิดถึงที่มาที่ไปว่าทำไมถึงไม่อยากเป็นผัวเมียกับคุณโปรดเหมือนเดิมอยู่ดีๆ พี่ติณฑ์ก็มาโวยวายจนลืมไปหมดเลยเนี่ย

"แมงหมู แม่เรียกให้ไปหาที่ห้องน่ะ"

"ครับลุงโปรด เดี๋ยวพี่ติณฑ์มานะจ๊ะน้องหลง" 

"น้องหลงไปด้วย" หลงกำลังจะวิ่งตามพี่ติณฑ์ แต่พอผ่านคุณโปรดที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน ก็ถูกคุณโปรดกอดเอวไว้แล้วปิดประตูล็อกกลอนด้วยแน่ะ

"ปล่อยหลงก่อนคุณโปรด หลงอึดอัด"

"ตั้งแต่วันที่กลับมาจากในเมือง พี่ก็ปล่อยให้เอ๋อคิดอะไรมาเกือบสามเดือนแล้วนะ จนนี่อีกไม่กี่วันก็ใกล้จะสิ้นปีแล้ว ยิ่งพี่เว้นช่องว่างเพื่อให้เอ๋อได้คิด เอ๋อก็ยิ่งทำตัวห่างจากพี่ไปทุกวัน ขนาดวันเกิดพี่ที่ผ่านมาเอ๋อก็ยังไปกินขนมจีนกับไอ้ชิน แล้วปล่อยให้พี่นั่งรอที่กระท่อมคนเดียวทั้งวัน ไหนจะเรื่องที่ไม่ให้พี่นอนห้องเดียวกันที่บ้านนี้อีก ตกลงเอ๋อจะทิ้งพี่แล้วใช่มั้ย เริ่มเบื่อพี่แล้วใช่มั้ยขี้ดื้อ" พอพูดถึงวันเกิดของคุณโปรดที่ผ่านมา หลงก็คิดถึงเรื่องที่ทิ้งให้คุณโปรดรอที่กระท่อมสวนส้มพี่มินคนเดียว พี่ตุลย์บอกว่าคืนนั้นคุณโปรดนอนที่นั่นคนเดียวด้วยนะ พอมาเจอคุณโปรดเช้าของอีกวัน คุณโปรดก็ตาแดงเหมือนคนร้องไห้เยอะๆเลย แต่หลงก็ไม่ได้โอ๋คุณโปรดอีกนั่นแหละ ก็คนกำลังจะรีบไปดูหนังในเมืองกับพี่ชินนี่นา 

"หลง..." หลงไม่รู้จะตอบคำถามนี้ยังไงดี เมื่อก่อนตอนเจอกันแรกๆ หลงไม่คิดว่าเราจะเป็นถึงขั้นเหมือนพี่ตุลย์กับพี่มิน เพราะคุณโปรดก็ไม่ได้แสดงออกว่าชอบหลงตั้งแต่แรกแถมชอบขี้แกล้งอีกต่างหาก แต่พอนานวันเข้าชีวิตหลงก็มีคุณโปรดเข้ามาสอนนั่นนี่ให้ มีคุณโปรดคอยดูแลอยู่ข้างๆ แม้แต่วันที่ไม่สบายคุณโปรดก็ไม่เคยทิ้งไปไหน และยังก้มหน้าก้มตาทำในสิ่งที่หลายคนคงจะทำให้ใครสักคนไม่ได้ และหลงก็คิดว่านั่นคือความรัก คิดว่านั่นคือสิ่งที่พี่ตุลย์กับพี่มินมีให้กัน จนถึงวันที่หลงเริ่มไม่มั่นใจในบางเรื่องและบางเหตุการณ์ ถ้ามันเป็นแบบที่กำลังคิดและกลัว แล้วหลงจะยังอยู่กับผู้ชายคนนี้ได้อีกเหรอ นั่นคือเหตุผลที่หลงพยายามออกห่างคุณโปรดให้มากที่สุด เพราะยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ชัดเจนมากขึ้น

"เอ๋อครับ เรายังเป็นผัวเมียกันอยู่มั้ย ทุกวันนี้เรายังรักกันอยู่มั้ย ไม่ใช่สิทุกวันนี้เอ๋อยังรักพี่อยู่มั้ย หรือเป็นแค่พี่คนเดียวที่ยังรักเอ๋อเหมือนเดิม" เสียงคุณโปรดค่อยๆเบาลง มือใหญ่ที่กอดรัดหลงก็เริ่มคลายออก ความอบอุ่นที่หลงได้สัมผัสมาตลอดมันแผ่วเบาจนน่าใจหาย

"คุณโปรดมีอะไรจะบอกหลงมั้ยจ๊ะ บอกเหมือนอย่างที่ใจคุณโปรดอยากจะบอก แต่ขออย่างเดียวว่าอย่าโกหกกัน การโกหกเพียงครั้งเดียวไม่ว่าจะเหตุผลใดก็ตาม หลงว่ามันไม่คุ้มกับความเชื่อใจที่หายไปหมดเลย ที่ผ่านมาหลงอยู่กับหลวงตากับพี่มินกับคนที่นี่ หลงก็มีความสุขมากพอแล้ว จนวันที่เจอคุณโปรด หลงก็เริ่มมีความสุขมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ในความสุขนั้นมันก็ยังมีบางสิ่งที่หลงยังคาใจอยู่ ยิ่งนานวันความไม่ชัดเจนบางอย่างมันก็เริ่มชัดเจนขึ้นจนน่ากลัว และก็เพราะว่ามันน่ากลัว หลงถึงไม่กล้าค้นหาคำตอบของคำถามที่คุณโปรดถาม แต่ตอนนี้หลงก็อยากถามบ้างเหมือนกันว่า คุณโปรดมีอะไรจะเล่าให้หลงฟังมั้ย" แขนทั้งสองข้างของคุณโปรดตกลงเหมือนคนหมดแรง ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเงียบและก้มหน้าลงเหมือนไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องที่หลงต้องการคำตอบ ขายาวๆ ก้าวเพียงสองก้าวก็ถึงเตียงนอน โดยที่มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ดึงหลงให้เดินตาม แล้วยกตัวหลงไปนั่งคร่อมตักตัวเองที่นั่งอยู่บนเตียง

"พี่มีใครบางคนจะแนะนำให้เอ๋อรู้จัก" คุณโปรดควักกระเป๋าสตางค์ออกมา แล้วดึงรูปใบหนึ่งยื่นให้ตรงหน้า ติ่งน้ำตาหยดแรกมันไหลลงมาเปื้อนรูปถ่ายใบนั้น รูปที่มีเด็กชายตัวน้อยนั่งพับเพียบอยู่ใกล้ๆ พระสงฆ์รูปหนึ่ง

"ปอเอ้ย อย่าไปวิ่งซนหลังวัดจนตกน้ำตกท่าอีกนะ"

"ปอรักแปลว่าเชือกปอ ที่ถูกถักทอมาจากความรักอย่างเหนียวแน่น จงจำเอาไว้ว่าความเหนียวของเชือกปอ มันจะผูกมัดลูกกับความสุขที่หมายถึงความรักตลอดไป ปอรัก สุรดิษ"

"ฮึกก หลวงพ่อครับ แล้วทำไมความสุขถึงทำร้ายปอขนาดนี้ล่ะครับ" คำที่เอ่ยขึ้นมาเป็นคำพูดที่หลงไม่ได้ตั้งใจ แต่พอพูดออกไปสิ่งที่เคยเลือนรางกลับค่อยๆ ชัดเจนขึ้นมาทุกที

"ปอรักจำได้รึยัง ตอนนี้พี่อยู่กับปอรักใช่มั้ย และพี่จะยังมีโอกาสได้กอดปอรักอยู่บ้างมั้ย" หลงยกหลังมือขึ้นมาปาดน้ำตาตัวเอง ความสับสนที่เกิดขึ้นในหัวตอนนี้มันหนักหนาเกินไป จนหลงคิดอะไรไม่ทัน

"หลงปวดหัวคิดอะไรไม่ออก ขอนอนก่อนได้มั้ยง่วงแล้ว ฮึก" หลงคลานลงจากตักคุณโปรดแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมไว้ถึงหัว ปอรักเหรอ? คำพูดเมื่อกี้ที่คุณโปรดใช้เรียก มันยืนยันได้ว่าหลงคือปอรัก หลงดีใจที่คุณโปรดไม่ได้ขี้ขลาดเอาแต่ปิดบังความผิดของตัวเอง เพราะถ้ามารู้ทีหลัง หลงคงเสียความรู้สึกและเสียใจมากกว่ารู้จากปากของคุณโปรด แต่ถ้าหลงเป็นปอรักจริงๆ คำตอบที่คุณโปรดถามมา มันคงทำให้ทั้งหลงและคุณโปรดต้องกลายเป็นแค่คนที่เดินสวนทาง แล้วทำเป็นไม่รู้จักกันแน่ๆ เพราะสิ่งที่คุณโปรดเคยเล่าเรื่องของปอรัก มันเป็นสิ่งที่หนักเกินไปสำหรับคนคนหนึ่ง ทำให้หลงคิดไปว่ากับบางคนมันไม่มีทางให้กลับมารู้สึกดีต่อกันได้อีกแล้ว 

"ลูกหลงคนน่ารัก ตอนนี้เป็นยังไงบ้างลูก กับไอ้เสือพี่เขาน่ะ"

"หลงไม่ค่อยได้คุยกับคุณโปรดจ้ะ พ่ออรรคคนดีถ้าหลงทำให้ลูกชายของพ่ออรรคร้องงอแง พ่ออรรคจะเกลียดหลงมั้ยจ๊ะ" ตั้งแต่คุยกับคุณโปรดวันนั้น หลงก็ยิ่งไม่ค่อยได้เข้าใกล้คุณโปรดมากเท่าไหร่ ถึงแม้ว่าทุกเช้าหลงจะตื่นไปวัดเพื่อสะพายย่ามเดินตามพี่พระกับพี่เณร และทุกเช้าก็จะมีคุณโปรดกับพี่ชินเดินตามหลงอีกที แต่หลงก็พยายามหลบเขาทั้งคู่ พี่ชินน่ะไม่เท่าไหร่หรอกเพราะกลางวันก็ไปทำงานกับคุณโปรด จะมาคุยมาหาหลงที่บ้านพี่มินก็แค่ตอนเช้ากับตอนเย็น แต่คุณโปรดน่ะสิ เล่นเอาที่นอนหมอนมุ้งมานอนเฝ้าหน้าห้องที่หลงนอนกับพี่ติณฑ์ทุกคืนเลยแหละ

"พ่อจะไปโกรธลูกหลงทำไม พ่อต้องขอโทษด้วยซ้ำ ที่ลูกชายของพ่อมันทำร้ายลูกหลงไว้มากเหลือเกิน การที่ลูกหลงเกลียดคนที่ใจร้ายด้วยนั่นมันก็ถูกต้องแล้ว ไม่ว่าไอ้เสือมันจะรักหรือไม่รักปอรัก มันจะเก็บเขาไว้ในสถานะไหน แต่ไอ้เสือลูกพ่อก็ไม่ควรจะไปล้อเล่นกับความรู้สึกของใครทั้งนั้น เพราะงั้นลูกหลงไม่ต้องคิดมากว่าพ่อจะโกรธหรือเกลียด ถ้าวันนึงที่ไอ้เสือมันต้องทุกข์ทรมานกับเหตุการณ์อะไรก็แล้วแต่ พ่อคิดว่าทุกอย่างล้วนมีเหตุและผลของมัน" 

"พ่ออรรคคนดี เมื่อก่อนคุณโปรดเคยใจร้ายกับปอรักมากใช่มั้ยจ๊ะ น่าสงสารปอรัก เขาคงเจ็บจนไม่อยากตื่น เสียใจจนไม่อยากเจอคุณโปรดอีก หลงพยายามนึก พยายามเรียกปอรักให้กลับคืนมาแต่มันก็ไม่ได้ซักที แล้วตอนนี้หลงก็ไม่รู้ว่าคุณโปรดเขารักหลงเพราะเป็นหลง หรือรักปอรักที่อยู่ในตัวหลงกันแน่ แต่ถึงอย่างนั้นหลงก็กลัวอีกเหมือนกัน กลัวว่าถ้าตอนนี้หลงกับคุณโปรดจะเป็นเหมือนพี่ตุลย์กับพี่มิน แล้วซักวันถ้าปอรักตื่นขึ้นมา หลงกลัวว่าตัวเองจะ...เกลียดคุณโปรด" 

จบคำสารภาพของหลง ทั้งพ่ออรรคกับหลงต่างก็เงียบทั้งคู่ สิ่งที่หลงพูดไปมันคือสิ่งที่คิดและกลัวจริงๆ กลัวจนไม่กล้าจะกลับไปทำตัวเหมือนเดิมกับคุณโปรด เพราะมันมีแต่ความระแวงมีแต่ความหวั่นใจ ว่าถ้าวันหนึ่งตัวเองเกิดจำความเลวร้ายทั้งหมดขึ้นมาได้ วันนั้นหลงในตอนนี้ก็คงจะหลับไปชั่วนิรันดร์เช่นกัน...


***แสงแดดที่ส่องมายามเช้า สอนให้รู้ว่า ชีวิตเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ"

ตอนหน้า53วันจันทร์ สำหรับฟางมันจะหน่วงมากแลดูเกือบดราม่า ก็นะนี่มันใกล้จะกลางเดือน ฟางงบน้อยหอยน้อยเลยจะชวนมาซดมาม่าช่วงเกือบปลายเดือนกัน ใครทีมท่านโปรดถือทิชชู่ไว้ แมงปอตื่นว่าจี๊ดละ แต่มาเจอถ้อยคำที่ท่านพูดก่อนจะแมงปอจะตื่นคือย่อหน้านี้เป็นย่อแรกร่างไว้แล้ว คำพูดของท่านบางคำทำเอาน้ำตาไหลได้ง่ายๆนะเออ ก็ยังย้ำว่าสำหรับทีมท่านเน้อจ้าว ขนาดตอนแต่งพยายามย้ำกับตัวเองว่าต้องแยกแยะนะนังฟาง อย่าเอาอารมณ์ใดๆมาร่วมด้วยช่วยกัน ก็ยังอดฟืดมูกไม่ได้อ่ะจ้าว

แมงสแตนดี้ กับแมงพวงกุญแจมาถึงมือฟางแล้วเน้อดีงามมาก เดี๋ยวอัพให้ดูต่างหาก ท่านใดสนใจรายละเอียดเปิดได้ที่ตอนต่อไปหนาจ้าว

หลากหลายคำถามที่ถามมาว่าถ้าปอรักตื่นนุ้งหลงจะจำตัวเองตอนที่เป็นหลงรักได้มั้ย ขออนุญาตโยนคำตอบไปให้ท่านเจ้าของบ้านหมอ ก็แค่ตัวแทน โปรดเปิดหนังสือตอนพิเศษตอนที่6 ในตอนนั้นฟางเขียนถึงอนาคตอีก20ปีข้างหน้ากะจะปูเรื่องแมงหมูทิ้งไว้ แต่ในนั้นมีบทที่ผัวเมียคุณเวรคู่กรรมคู่นี้ไปปลอบหลานชายสุดที่รักด้วย ในนั้นเขียนถึงเมียคุณโปรดว่านางจะแทนตัวเองยังไง บทสรุปของเรื่องนี้ก็ตามนั้นเลยจ้าว เพราะฟางได้รับปากตอนเปิดจองหนูมินรอบ1ไปแล้วว่าท่านจะได้รู้ข้อสรุปของคุณโปรดด้วยว่า20ปีนางจะเป็นยังไงกัน อันนั้นฟางตั้งใจเขียนเพื่อบอกข้อสรุปของเรื่อง หลงลืมรัก เลยเน้อจ้าว

ขอบคุณสำหรับทุกเม้น ทุกกำลังใจ ทุกการมีส่วนร่วม คุณไม่ต้องซื้อหนังสือของเราก็ได้ แต่การที่คุณเม้นเพื่อพูดคุยแลกเปลี่ยนความเห็นกันและกันไม่ว่าเราจะเห็นพ้องหรือแตกต่าง หรือแปะคำผิดให้ ส่งกำลังใจให้ คุณรู้มั้ยว่านั่นเป็นกำลังใจที่ดี ที่ทำให้คนแต่งเขามีแรงผลักดันมาแต่งให้อ่าน อันนี้กราบขอบคุณจากความรู้สึกฟางจริงๆ หลากหลายเม้นที่คุ้นหน้าคุ้นตาทั้งในเว็บและตามไปเม้ามอยที่เพจที่แชทกัน รับปากว่าจะทำออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้จ้าว ดูแลสุขภาพกันถ้วนๆหน้าเน้อ เจอคำผิดรบกวนแปะด้วยเน้อ เดี๋ยวฟางมาตามเก็บไปแก้จ้าว แล้ววันอาทิตย์จะแปะ ซา-ปอยที่เพจเช่นเคย อีกนิด นิ๊ดเดียว ก็แค่ตัวแทน ยังสามารถโอนมาได้ถึงวันที่15ตค.เวลา5ทุ่มเน้อ รายละเอียดสอบถามได้ที่เพจ ฟาง นิยายวาย36 ไปแล้วเน้อจ้าว จุ๊บเหม่งรัวๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น