กนกรส มาศอุไร กัมพู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อาการมันฟ้อง(รีไรท์1)ebook

ชื่อตอน : อาการมันฟ้อง(รีไรท์1)ebook

คำค้น : ขคราช มารตรี

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2560 08:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อาการมันฟ้อง(รีไรท์1)ebook
แบบอักษร

​วางจำหน่ายในรูแบบ ebook แล้ววันนี้


ก่อนโดนเขาฉุดออกมาจากลิฟต์  มารตรีต้องยืนตัวแข็งทื่อมือเท้าเย็นเฉียบ เมื่อถูกคนเกลียดขี้หน้าโดยไร้สาเหตุดึงร่างงามเข้าหา ก่อนจะดันร่างเธอจนหลังติดผนังลิฟต์ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มตามติดลงมาประชิดจู่โจม เขาขโมยจูบกดแนบริมฝีปากร้อนเบียดริมฝีปากอิ่มของเธออย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งสอดปลายลิ้นหนาเข้ามาเกี่ยวกระหวัดปลายลิ้นเล็กของเธอ สูบเอาพลังงานในร่างเธอ จนขาเธอสั่นอ่อนปวกเปียกยืนแทบไม่ติดพื้น

เขาตระโบมจูบเธอเหมือนคนตายอดตายอยากมาเป็นแรมปี จูบกระชากวิญญาณจนเธอหายใจตามไม่ทัน มือไม้คอยผลักไสเขาให้ออกห่าง แต่เหมือนเป็นสิ่งกีดขวางคนอารมณ์ร้อน ชายหนุ่มรวบแขนทั้งสองข้างกดไว้เหนือศีรษะทุย ลำแขนแข็งแรงที่เหลือว่างอีกข้างของเขา ใช้กอดรัดร่างเธอเข้าไปประชิดรำกายแกร่งอย่างแนบแน่น แทบจะหาช่องลมผ่านไม่ได้เลย

 ยิ่งเมื่อถูกเขารังแกตรงทรวงอกอวบ มารตรีถึงกับตาเลือกโปน นี่มันในลิฟต์ ถ้าหากมีใครเปิดมาเห็นเข้า เธอจะเอาหน้าไปไหวที่ไหน มารตรีอดสูใจ สมเพชตัวเองเหลือเกิน จึงทำให้ดวงตาหวานมีน้ำตาไหลเอ่อออกมาทั้งสองข้าง มันหยดลงโดนใบหน้าของคนหน้ามืดให้รู้สึกตัว...

“รตรี...” ขคราชดึงริมฝีปากตัวเองออกห่างจากความหวานเล็กน้อย พึมพำเรียกชื่อหญิงสาว เขารีบดึงสติกลับคืนมา เมื่อรู้สึกตัวว่าทำอะไรลงไป และตอนนี้ตัวเองกำลังยืนอยู่ในลิฟต์ ไม่ได้อยู่ในห้องมิดชิดอะไรนัก

ขคราชไม่อาจรั้งรอเวลาให้ลิฟต์ขับเคลื่อนไปจนถึงชั้นสูงสุดซึ่งเป็นชั้นสำหรับผู้บริหารระดับสูงของโรงแรมได้  เมื่อกลิ่นหอมของคนข้างกายช่างเย้ายวนปลุกความปรารถนาเร้นลับให้ตื่นเพลิด เขาลืมตัวเผลอยื่นลำแขนแข็งแรงดึงร่างงามให้เบียดชิดเข้าหาร่างแกร่งของตนเอง เพื่อต้องการดับความร้อนรุ่มในกายให้มันทุเลาลง มันเป็นความปรารถนาที่ไม่อาจหาคำอธิบายให้กับตัวเองได้ เพราะกับผู้หญิงคนไหนก็ไม่เคยมีใครมีอิทธิพลเหนือการควบคุม  จนทำให้เขาหมดความยับยั้งชั่งใจปล่อยอารมณ์ใคร่เหนือความเหมาะสมได้อย่างมารตรีสักคนเดียว...

 “ปล่อยค่ะ!...” ห้ามเขาพร้อมกับเช็ดน้ำตาปอยๆ ดวงตาดั่งกวางน้อยแดงก่ำ ก่อนเสียงสั่นเครือเพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้จะพูดขึ้น 

“ทำไม?”คนหน้ามึนส่งสายตาพร่ามัวมองริมฝีปากบวมเจ่อซึ่งดูเหมือนมันกำลังสั่นระริกอยู่อย่างนึกเสียดาย จะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งในการสัมผัสความหอมหวานเย้ายวนใจนี้ ก็ทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเสมอ

  “ปล่อยเถอะค่ะ ใกล้จะถึงแล้ว...” เธอบอกเขาอีกครั้ง แต่คนขี้หงุดหงิดไม่คิดสนใจ เขาล่วงมือในเสื้อสูท หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนสีขาวออกมา ดึงใบหน้าเล็กเงยขึ้น แล้วค่อยๆซับหยาดน้ำตาบนวงหน้าสวยอย่างเบามือ

มารตรีถึงกับอึ้งทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยอมปล่อยให้เขาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอจนเหือดแห้ง ตรงข้ามกับหัวใจดวงน้อย มันสั่นไหวชุ่มฉ่ำไปกับความอ่อนโยนของเขาที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอมาก่อน...

  “ไม่ต้องมาทำมองฉันตาซึ้งขนาดนี้หรอกน่า...” พูดจบมือหนานั้นผลักใบหน้าเล็กออกห่าง ยัดผ้าเช็ดหน้าในมือเก็บเข้าในเสื้อสูทตามเดิม ใบหน้าหล่อเริ่มบึ้งตึงขึงตามองแม่หน้าหวานเพื่อแก้เขิน

“ฉันไม่อยากตกเป็นขี้ปากให้แม่เลขาจอมสอดรู้สอดเห็นเอาไปพูดเสียๆหายๆ ว่าฉันรังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้” มารตรีถอนใจแต่ยังยืนนิ่งไม่ขัด

“สวยก็ไม่สวยยังจะขี้เยอีก นอกจากบีบน้ำตาเก่งแล้ว ถามจริงเหอะ เธอทำอย่างอื่นไม่เป็นบ้างหรือไงนะ...” คนพาลส่งเสียงถามหงุดหงิด และเมื่อประตูลิฟต์ค่อยๆเลื่อนแยกห่างออกจากัน ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือของตัวเองไปฉวยข้อมือเล็กมากุมไว้เหนี่ยวแน่น ก่อนจะลากพาเดินออกจากลิฟต์เดินเลี้ยวไปยังห้องทำงานตัวเอง...

*************************


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}