nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : โดนขัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 11:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โดนขัง
แบบอักษร

บทที่12

สถานีอนามัยเล็กๆพื้นยกสูงด้านบนทำด้วยไม้ภายในมีเตียงสำหรับผู้ป่วยเพียงสองเตียงด้านล่างเป็นใต้ถุนก่อด้วยปูนในห้องเก็บอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ชำรุดและคลังเวชภัณฑ์อยู่เครื่องมือบางอย่างที่นี่อายุเก่าเสียจนใกล้ชำรุดเรื่องของบประมาณซื้อใหม่อย่างที่พิมพลอยฝันโอกาสเป็นศูนย์เพราะเคยขอไปเป็นปีๆยังไม่มีวี่แว่วจะได้ สงสารก็แต่ชาวบ้านห่างไกลความเจริญห่างหมอห่างยาดีๆที่จะมีก็แค่ยาพอบรรเทาเบื้องต้นถ้าหนักกว่านั้นก็ต้องส่งตัวไปโรงพยาบาลอำเภอซึ่งการเดินทางออกจากหมู่บ้านแสนลำบาก

"ฟ้ามืดเชียวสงสัยฝนจะตก"พิมพลอยเงยหน้าจากการบัญชีเช็คเวชภัณฑ์มองฟ้าด้านนอก วันนี้ไม่มีคนไข้มาตรวจเธอจึงถือแฟ้มลงมาเช็ควันหมดอายุของยาต่างๆ 

"หมอพิมๆข้าวมาส่งแล้วจ้ะ"

"ฉันอยู่ที่นี่มะเมียะ"พิมพลอยตะโกนเรียกเมื่อได้เสียงมะเมียะเดินขึ้นบันไดไปด้านบน

"อ้าว...ทำอะไรอยู่จ้ะหมอ"

"เช็คของนิดหน่อยนะ ไปไวมาไวจังมะเมียะ"

"กลัวฝนตกจ้ะตอนที่กลับไปเมื่อกี้ไม่เห็นมีใครอยู่บ้านพ่อกับพี่คะฉิ่นยังไม่กลับมาเลย"

"พวกนั้นเขาหายไปไหนกันนะนี้ก็ใกล้จะเย็นแล้ว"

"ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ มะเมียะเลยรีบทำกับข้าวมาให้หมอก่อนต้องรีบกลับไปดูบ้านเดี๋ยวฝนตกลงมาไม่มีใครเก็บผ้าที่ตากไว้"

"ดูท่าฝนคงจะตกหนักเดี๋ยวฉันก็ไปเหมือนกันมะเมียะไปก่อนเถอะ"

"จ้ะ มะเมึยะกลับก่อนนะหมอพิม"

ครืนๆ....เปรี้ยง!

ร่างบางสะดุ้งเสียงฟ้าผ่าพิมพลอยรวบแฟ้มในมือวิ่งขึ้นไปเก็บด้านบนก่อนวิ่งกลับบ้านพักเพราะกลัวฝนจะตกสาดเข้าหน้าต่างที่ไม่ได้ปิด

นรินทร์กับชาวบ้านชายฉกรรจ์สามคนรวมคะฉิ่นเดินมาที่สถานนีอนามัยหลังจากได้ข้อสรุปในการประชุมของหมู่บ้าน

"นายทหารไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย"

"ไม่เป็นไรหรอกคะฉิ่น ฉันบริสุทธิ์ใจเพราะถ้าฉันเป็นชาวบ้านฉันคงต้องสงสัยเหมือนกัน"นรินทร์ยิ้ม คะฉิ่นนึกนิยมชมชอบในน้ำใจของชายหนุ่มที่ไม่แก้ตัวหรือใช้อำนาจบาทใหญ่ใดๆแต่ต้องการจะพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนได้เห็นแทน

"ทนนอนที่นี่ไปก่อนนะนายทหารพรุ่งนี้เช้าเดี๋ยวคะฉิ่นมาเปิดประตูให้"นรินทร์ตบไหล่คะฉิ่นเบาๆก่อนเดินเข้าในห้องเก็บของที่มืดทึบมีเพียงแสงจากช่องลมเท่านั้นที่ส่องเข้ามา คะฉิ่นดันประตูปิดลง

"เฮ้ย!ฝนตกพวกเอ็งไปหลบด้านบนก่อนข้าจะไปดูอีมะเมียะที่บ้านหมอ"สายโปรยลงมาอย่างหนักคะฉิ่นบอกชาวบ้านที่อีกสองคนแล้ววิ่งไปที่บ้านพักของพิมพลอย

"หมอ หมอ มะเมียะล่ะหมอ"เสียงตะโกนจากด้านล่างแข่งสายฝนทำให้พิมพลอยเปิดประตูออกมา

"มะเมียะเพิ่งกลับไปเมื่อกี้คะฉิ่น"

"อ่อ...จ้ะจ้ะ"คะฉิ่นตะโกนรับวิ่งแข่งสายฝนหายลับไปทั้งที่เธอยังไม่ได้ถามถึงใครบางคนที่หายไป

พิมพลอยนั่งรอนายทหารหนุ่มแต่ไม่มีวี่แว่ว เขาคงกินข้าวที่ในหมู่บ้านเรียบร้อยแล้วและอาจติดฝนอยู่เลยยังไม่กลับ พิมพลอยคิดท้องน้อยๆร้องประท้วงเจ้าของร่างเพราะตั้งแต่เที่ยงยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนอกจากขนมปังเมื่อเช้าเพราะทุกคนต่างยุ่งๆกันอยู่

"ชักจะหิวแล้วสิ"เธอเอามือลูบท้องเบาๆมองหาปิ่นโตที่มะเมียะเอามาให้

"อ้าว!ปิ่นโตอยู่ไหน"

นรินทร์นั่งบนเตียงผู้ป่วยเก่าภายในห้องสายตาปรับคุ้นชินกับความมืดภายในได้บางแล้วภายในถึงจะเป็นห้องเก็บของแต่ถูกจัดเป็นระเบียบ กลิ่นหอมของอาหารบางอย่างโชยเตะจมูกความหิวทำให้เขาจมูกผิดเพี้ยนถึงขนาดได้กลิ่นของกินเลยหรอเนี่ย 

แอ๊ด......เสียงประตูเปิดออกร่างของใครบางคนยืนอยู่ที่หน้าประตูเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่

"อยู่ที่นี่จริงๆด้วย"ร่างบางในชุดเสื้อคลุมฝนดีใจเมื่อเห็นปิ่นโตตั้งอยู่บนชั้นเก็บของโดยไม่ทันสังเกตุว่าอีกมุมห้องมีใครนั่งอยู่

แก๊ก...เสียงประตูปิดลงพิมพลอยหันควับถลาไปที่ประตูแล้วพลักออก

"อ๊ะ..ติดอะไร"ร่างบางออกเเรงดันประตูเต็มที่แต่มันมีท่าทีจะขยับ พิมพลอยใจเสียนี่เธอติดอยู่ในห้องเก็บของหรือนี้

"ข้าบอกอ็งแล้วว่าไอ้คะฉิ่นมันไม่ได้ล็อคเองเห็นไหม"

"เออดีนะที่เรามาดูอีกที่ถ้าล็อคแล้วข้าก็สบายใจ"

"ไปกลับกันดีกว่าที่ไอ้คะฉิ่นมันยังหนีไปนอนกอดเมียเลยเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าค่อยมาใหม่หนาวก็หนาวข้าไม่นั่งตากไอฝนทั้งคืนหรอก"

"เอ้าไปก็ไป" พิมพลอยเอาหูแนบประตูพอจับใจความเสียงสนทนาได้เท่านี้เธอทุบประตูร้องเรียกแต่ไร้ซึ้งเสียงตอบรับเพราะฝนด้านนอกตกแรงใครกันมาขังเธอไว้ในนี้

"ผมนึกว่าจะได้นอนในนี้คนเดียวซะแล้ว"พิมพลอยหันตามเสียงรี่ตามองเข้าไปในความมึด

"คุณ!!!!"







แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น