ข้าวเหนียวหมู
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณที่ชอบนิยายเรา

ชื่อตอน : P15 สุดท้าย

คำค้น : เคะท้องได้ yaio ปอ เสือ รุท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2560 21:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P15 สุดท้าย
แบบอักษร

สุดท้าย

 (ปอเทค)

นี้มันก็หลายวันแล้วนะ ทำไม่พี่เสือไม่ยอมมาหาผมอีก ผมรอนานมันท้อรู้ไหม ลูกในท้องก็ชอบทำผมเจ็บตัวอยู่ตลอด จนผมต้องนอนนิ่งอยู่กับเตียง จะขยับตัวก็ไม่ค่อยจะได้ แถมจะลุกไปไหนมาไหนก็ต้องลำบากพี่หมอ 

"เสร็จยังปอ"  

"แปปหนึ่งครับ" ผมกำลังทำธุระส่วนตั๊วส่วนตัวอยู่ และมันก็ไม่พ้นมือพี่หมอซะด้วย 

"พี่ต้องไปดูกับข้าวก่อน อยู่ในนั้นไปก่อนนะอย่าเพิ่งออกมา เข้าใจไหม?"  

"ครับ เข้าใจแล้ว" ผมทำธุระเสร็จแล้ว นั่งรอพี่หมออยู่ในห้องน้ำตั้งนาน พี่หมอก็ไม่ยอมมาเรียกสักที   

"พี่หมอ.."  

"...."  

"พี่หมอคราบบบบบบ " เงียบกริบ ผมคงต้องช่วยตัวเองซะแล้วสิ  ผมค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นจถากโถนั่ง มือเล็กก็คอยค้ำยันผนังห้องน้ำไป ท้องที่ตอนนี้มันโตขึ้นมากทำเอาการใช้ชีวิตของผมลำบากไปซะทุกอย่าง  

"เดินดีๆสิเนี่ย ถ้าล้มขึ้นมาจะทำไง" ผมบอกตัวเองตลอดทาง กว่าจะถึงประตูห้องน้ำทำเอาผมเกือบหมดลม เอ๊ะ?นี่ผมขี้บ่นขึ้นเหรอ ไม่จริงน่า ผมนะเป็นคนพูดมากมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว จริงๆนะเนี่ย

 คลิ๊ก!

มือเล็กของผมตอนนี้มันเริ่มอ้วนขึ้นเล็กน้อย กำลังจับลูกปิดประตูให้เปิดออก แต่กลับมีเเรงจากอีกฝั่งผลักเข้ามาซะก่อน 

"อ๊ะ!!" ร่างของผมหงายไปทางด้านหลังด้วยความตกใจ มือของผมเอื้อมคว้าสิ่งเบื้องหน้าเอาไว้ แต่สิ่งที่คว้าได้มันก็แค่อากาศ นี่ผมจะเสียลูกไปงั้นเหรอ 

ฟุบ!  

ผมหลับตาเตรียมรับเเรงกระเเทกที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า แต่มันนานเกินไปแล้วนะ ทำไมหลังผมไม่กระแทกพื้นห้องน้ำล่ะ 

"ลืมตาได้แล้วมั้ง"  

เสียงนี่มัน!!... ผมรีบลืมตาขึ้น เอนหัวกลับไปมองอีกทาง ใบหน้าที่ผมรอคอยมาตลอดหลายวันบัดนี้มาเขาคนนั้นได้มาอยู่ตรงนี้ มาช่วยรับผมกับลูกไม่ให้ได้รับอันตราย 

"ฮึกๆ...ฮือออ" เป็นพี่เสือเองที่มารับผมเอาไว้ เขาคงเจ็บน่าดูที่โดนผมทับ 

"เอ้าา? ร้องทำไมปอ หรือว่าเจ็บตรงไหน!" พี่เสือค่อยๆลุกพยุงตัวผม อุ้มร่างท้วมมาวางที่เตียงนอนอย่างเบา  

"ฮือออ พี่เสือ"  

"ร้องทำไมครับ เจ็บตรงไหนบอกมาสิ"  

"พี่มา ...ฮึก มาแล้ว"  

"ชู่วๆ ไม่ร้องสิ เดี่ยวเด็กน้อยจะได้รับผลเสียเอานะ"  

"พี่หายไปไหน ฮึก ผมรอพี่ทุกคืน"  

"ไปสอบมา มันยาก"  

"...." 

"...." ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก ผมเองก็ไม่รู้จะถามอะไรออกไป ทั้งที่ก่อนหน้านี้ผมมีคำถามจะถามมากมาย แต่พอได้กันจริงๆกลับพูดไม่ออก 

"เอ่อ.." 

"แล้วพี่เข้ามาได้ไงครับ หรือว่าบีนหน้าต่าง เอ๊ะ?แต่พี่หมออาจเห็นได้ หรือว่า" 

"พี่เข้าประตูบ้าน" 

"อ้อ ประตูบ้าน  ..!!ประตูบ้าน งั้น" 

"พี่รุทให้พี่เข้ามาเองแหล่ะ"  

"หมายความว่าไงครับ" 

"ไม่รู้สิ โตแล้วหัดคิดเองดิ"  

"ไอพี่เสือ บอกมานะ"  

"อ้ะๆ อย่าขึ้นเสียง เดี๋ยวเด็กน้อยจะได้รับผลกระทบ" 

"หยุดเรียกเด็กน้อยได้แล้วครับ"  

"แล้วจะให้เรียกไร เด็กใหญ่เหรอ" 

"พี่เสือ!" 

"ล้อเล่นๆ พูดมาดิ" 

"เรียกลูกไงครับ"  

"เรียกได้จริงอ้ะ" 

"-_-" 

"555 อย่าทำหน้างั้นดิ เดี๋ยวลูก" 

"เดี๋ยวลูกได้รับผลกระทบ พูดย้ำอยู่นั้นล่ะ ลูกหน้าตาดีเหมือนผมอยู่แล้ว" 

"ได้ไง แด๊ดดี๊มันหน้าตาดีก็ต้องดีตามแด็ดมันสิ" 

"มั่ว พี่เสือขี้ตู่ ไม่เห็นหล่อเลย" 

"เหรออ~ แต่คนแถวนี้หลงเสน่ห์พี่ซะบ้าไปแล้วมั้ง"  

"ไหนครับ คนแถวนี้มันอยู่ตรงไหนหน้าาา"  

"ก็ตรงนี้ไง" 

"อ่ะ..อืมมม" พี่เสือบ้าโน้มตัวลงมาจูบผมซะงั้น ผมนี่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเลย ลิ้นใหญ่พยายามเเทรกเข้ามาในปากผม เเต่ผมไม่ยอมเปิดปากให้ เรื่องอะไรจะยอมให้ล่ะ 

"ปอออ ขอเถอะ พลีสสส"  

"ไม่ๆ ๆ วันนี้ให้แค่นี้ ผมหิวแล้วอุ้มลงไปที"  

"ด้ายยยย วันหน้าเจอดีแน่" ผมท้าทายอำนาจพี่เสือด้วยการแลบลิ้นใส่ 555 สะใจดี  

"หิวววววว" 

"คราบบบ อุ้มแล้วๆ" พี่เสืออุ้มผมลงไปห้องทานข้าว มีพี่หมอนั่งรออยู่ก่อนแล้ว แล้วก็มี... 

"ไอจิมมม" ผมดีดดิ้นดีใจอยู่ในอ้อมอกของพี่เสือ ลืมไปว่าตัวเองท้องจนพี่เสือต้องเตือน 

"ไอปอ มึงไม่บอกกู กูงอน" พี่เสือวางผมลงที่เก้าอี้ฟูกนุ่มๆ ส่วนไอจิมก็สบัดหน้าหนีไปอีกทาง  

"กล้างอนปอของกูเหรอ" เสียงพี่รุทดังขึ้น

"หยุดพูดเลยไอหมอหมา คืนนี้เจอดีเเน่" เอ่อ..ผมพลาดอะไรไปรึเปล่า สองคนนี้ยังไงกันแน่  

"อ่ะแฮ่ม" เสียงกระแอมไอของผมเรียกให้คนที่เหลือหันมาสนใจ  

"อะไรติดคอ" 

"อย่ากวนได้ไหมจิม" ผมเริ่มจะอารมณ์เสียงแล้วนะ ไม่ว่าใครที่เข้ามาเป็นต้องกวนอารมณ์ผมตลอด เอ๋? ผมลืมบอกไปว่าพี่ใหญ่กับพี่เนย์ก็อยู่ที่นี้ด้วย  

"เมื่อไรผมจะได้กินข้าวครับ"  

"โอ๋ๆ คนท้องหิวแล้ว มาครับพี่ตักให้" พี่เสือเดินมาตักข้าวให้ผม ส่วนผมก็นั่งอยุ่นิ่งๆรอคนบริการ  ระหว่าวที่นั่งทานข้าวกัน คนพวกนั้นก็พูดคุยกัน ผมก็ไม่เข้าใจนะว่าทำไมต้องพูดมากกันด้วย ผมไม่อยากจะฟังซักหน่อย พวกเขาคุยกันมีแต่เรื่องที่มหาลัยแล้วคนอย่างผมที่เรียนไม่จบจะเอาอะไรไปคุยด้วย คิดแล้วก็น้อยใจเหมือนกันนะ 

"ปอจะไปไหนครับ" พี่เสือถามขึ้นเมื่อผมกำลังจะลุก 

"ขึ้นห้องนอน ง่วงแล้ว" ผมพยุงตัวลุกจากเก้าอี้เสร็จแล้วก็ต้องหันไปตอบคำถามของพี่เสืออีก 

"ให้พี่ไปส่งไหม?" 

"อยู่คุยไปเถอะครับ ผมขึ้นเองได้" ผมน้อยใจจึงพูดแบบนั้นออกไป 

"อ่าา..งั้นก็เดินดีๆนะครับ" 

ผมรีบเดินออกมาจากตรงนั้น ไม่มีใครหันมามองเลยสักนิดว่าผมจะขึ้นบรรไดได้รึเปล่า หรือผมอาจจะพลาดท่าตกบรรไดก็ได้ ทำไมไม่มีใครมาประคองหลังผมเลย 

"ฮึก คุยกันให้ตลอดนะ ถ้าเห็นว่าเลิกคุยผมจะ ฮึก..ผมจะเอาหมอนฝาดหน้าให้" พูดคนเดียว น้อยใจคนเดียว แถมยังต้องอยู่ในห้องคนเดียว ขณะที่ข้างล่างเขาคุยกันอย่างมีความสุข  นี่พวกเขาลืมไปแล้วเหรอว่าผมกำลังท้อง แถมตอนนี้ก็ปาเข้าไปจะ8เดือนแล้วด้วย ถ้าเกิดผมเจ็บท้อฝขึ้นมากระทันหันล่ะ  ผมนอนร้องไห้อยู่บนเตียงกว้าง นอนร้องจนหมดแรงแล้วก็หลับไป

"อืออ~" กระเเสลมพักผ่านหน้าต่างห้องเข้ามากระทบผิวของผมจะรู้สึกเย็บวูบไปหมด ผมตื่นขึ้นมาดวงอาทิยต์ก็ลาท้องฟ้าไปซะแล้ว  

"นี่เราหลับยาวขนาดนี่เลยเหรอเนี่ย" ผมค่อยๆพาร่างอ้วนไปปิดหน้าต่าง แต่สายตาผมดันไปเห็นบางอย่างข้างล่าง เงาดำวิ่งผ่านรั้วบ้านเข้ามาในตัวบ้าน  

"โจร!" ผมรีบหาอุปกรณ์ป้องกันตัวเอง ไม้กวาดหนึ่งด้ามถูกคว้ามาอยู่ในมือ ตอนนี้ผมลงเดินมาที่ชั้นล่างแล้ว บ้านเงียบสนิท ไร้ผู้คน พวกเขาหายไปไหนกันนะ? 

"หาไปไหนกัน"  

เคร้ง!  

"อ่ะ!" ผมหันไปตามเสียง มันอยู่หลังบ้านเหรอ ไม่รอช้าผมรีบเดินตรงไปทันที แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นความมืด มืดยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น 

"ใครนะ ผมจะแจ้งตำรวจนะถ้าไม่ออกมา" ไร้เสียงตอบกลับมา ผมจะทำยังไงดีล่ะ 

"ผะ..ผมจะเดินไปแล้วนะ" ผมกำไม้กวาดในมือเเน่น ในใจเริ่มรู้สึกกลัวสิ่งที่อยู่ในความมืด 

พรึบ 

จู่ๆไฟในห้องก็สว่างพรึบขึ้นมาซะงั้น ภาพเบื้องหน้าทำเอาผมตกใจ ของภายในห้องครัวถูกตกแต่งอย่างสวยงาม มีเค้กก้อนโตวางอยู่ที่กลางโต๊ะ มีดอกไม้หลายสี แถมยังมีรูปคู่ของผมกับพี่เสือตอนผมหลับอีก เท่านั้นยังไม่พอรูปคู่ของพวกเราตอนเด็กๆถูกติดเต็มผนังห้องครัวไปหมด 

"สุขสันต์วันเกิดนะ ปอของพี่เสือ" ผมหันไปตามเสียงพี่เสือ ที่ดังขึ้นด้านหลังผม  

"อะไรนะ?" 

"ก็วันเกิดไง" 

"ผมมีวันเกิดที่ไหนเล่า" ผมเป็นเด็กกำพร้านิ จะรู้วันเกิดของตัวเองได้ยังไง

"ก็วันที่เราเจอกันครั้งแรกไงล่ะ" 

"พี่เสือ..." 

"เห้ยๆอย่ามาซึ้งกันสองคน นี่ปอพี่หมอเป็นคนคิดไอเดียทั้งหมด"  

"ไม่ใช่ซะหน่อย กูคิดมั้งไอหมอหมา" จิมค้านพี่หมอ แต่ทำไมจิมต้องเรียกพี่หมอแบบนั้นด้วยนะ

"พอๆเลย ทั้งหมดนี่คือพี่เสือเองครับ"  

"แหมมมมมม" พี่หมอ จิม พี่เนย์ แล้วก็พี่ใหญ่ต่างส่งเสียงออกมาพร้อมกัน  

"555 ความคิดใครก็ช่างเถอะครับ ผมชอบมันที่สุดเลยล่ะ"  

"ม๊วบบบ" พี่เสือพุ่งมาจุบแก้มผมโชว์ทุกคนในห้อง นี่ผมเขิลนะ เขิลมากๆด้วย 

"ไอพี่เสือบ้า ชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อยเลย"  

"หวานน้อยๆหน่อยครับ เดี๋ยวมดท่วมบ้าน"  

"แหมมมมพี่รุทก็นะ คนของพี่ก็อยู่นี้ทำไมไม่ทำบ้างล่ะครับ" พี่หมอโดนเสือตอกกลับ แต่ว่าใครคือคนของพี่หมอ? 

"ฮัดฉิ่ว ใครด่ากูว่ะ!! มึงเหรอไอหมา" อยู่ๆจิมก็จามเสียงดังลั่นบ้าน  

"เรื่องไร ไมต้องบอกด้วย" 

"มึงด่ากู ตายเถอะ"  

"เห้ย เล่นใช่ไหม"  

"5555 เห้ยอย่าดิ ไอเลวว ตามให้ทันน้าคนแก่" พี่หมอกัยจิมวิ่งกวดกันรอบห้องครัว ทำเอาทุกคนยิ้มตามๆกันไป 

"นี่ผมพลาดไปใช่ไหมครับ"  

"พลาดหนักเลยล่ะ" 

"พวกเขาแอบไปรักกันตอนไหนนะเนี่ย" 

"ช่างเรื่องของพวกเขาเถอะ มากินเค้กกันดีกว่า" พี่เสือจูงมือผมไปที่โต๊ะ เขาตึดชิ้นเค้กให้ผม  

"ต้องถามพี่หมอก่อนว่ากินได้รึเปล่า" 

"ถามแล้ว พี่รุทบอกกินได้"  

"งั้น..ไม่เกรงใจแล้วนะ อ้ามมมม อ้ะ!.." 

"ทำไมไม่กินล่ะ ไม่อร่อยเหรอ" 

"จะ..เจ็บ! ฮึก โอ๊ย" 

"ปอ! พี่รุททททท ปอเจ็บอะไรไม่รู้ว่ะพี่" 

"ปออ ไอหมา ปอเป็นไรว่ะ" จิมที่เห็นผมร้องก็เริ่มโวยวาย 

"เวรเเล้วไง ปอเจ็บท้องจะคลอด ไปเตรียมรถดิ" พี่หมอสังเกตุเห็นน้ำคร่ำที่หว่างขาผม ถึงได้พูดออกมา 

"แต่พี่ ปอเพิ่งจะ7เดือนกว่าเองนะ" 

"อย่าเพิ่งพูดมาก ไปเอารถมาเร็ว" 

"ฮึกๆ พี่หมอลูกผมจะเป็นอะไรไหมครับ" 

"พี่ไม่ปล่อยให้เรากับลูกเป็นอะไรเด็ดขาด เชื่อใจพี่หมอนะครับ"  

"คะ..ครับ ฮึก " 

"มึงต้องทำได้ปอ กูเชื่อว่ามึงจะคล้องลูกได้" จิมให้กำลังใจผมก่อนที่ผมจะขึ้นรถ 

"มาแล้วๆ พาปอไปโรงบาลเถอะ" พี่เนย์กับพี่ใหญ่ดูจะตื่นตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้ามาก พวกเขาอาสาขับรถให้ ในขณะที่พี่เสือกับพี่หมอนั่งขนาบข้าง หัวผมผิงไหล่หนาของพี่เสือ  

"มึงรออยุ่บ้านนะจิม" 

"ไมว่ะ กูเป็นห่วงเพื่อนกู"  

"เออน่า อยู่ดูบ้านคนหนึ่ง ปอปลอดภัยอยู่แล้ว" 

"เออๆ ดูแลมันด้วยนะหมา" พี่หมอรีบวิ่งขึ้นรถ


ในรถ 

"ทำใจดีๆนะปอ พี่อยู่ข้างๆเรา" 

"พี่เสือ ฮึก มันจะ เจ็บ โอ้ยย!" 

"เฮ้ยใหญ่ขับเร็วๆหน่อยดิว่ะ! เมียกูจะคลอดแล้ววว" 

"เร่งให้อยู่นี้ไง มึงใจเย็นๆดิ"  

"โอ้ยยยยยย" 

"มึงเร่งอีกกก"  

"ปอทำใจดีๆ อย่างดิ้นนะครับ" พี่หมอเตือนผมไม่ให้ดิ้น


โรงพยาบาล  

"ฮืออๆ เจ็บ อะ..โอ๊ยย!!" พี่เสืออุ้มผมลงจากรถพร้อมกับที่พี่หมอคอยประคองอยู่หลังให้ เขาวางผมลงที่เตียงเข็นอย่างเบา  

"ทำใจดีๆนะ"  

"พี่เสือออ ฮืออออ" สองมือของพี่เสือกุมมือผมเอาไว้ตลอด จนกระทั่งบุรุษพยาบาลพาผมเข้าห้องคลอดไป  

"พี่รักเรานะครับ" นั่นเป็นเสียงสุดท้ายของพี่เสือก่อนที่ผมจะหายเข้าไปในห้อง ผมสัมผัสได้ถึงความห่วงใยของพี่เสือ ผมสัมผัสได้ว่าเขารักผมจริงๆ 

"ผมรักพี่ ฮึก.." 

(จบปอเทค)



__________________________________________________

ขอโทษที่แต่งให้ไม่ตรงกับแนวเรื่องที่วางเอาไว้ตั้งแต่เเรกนะคะ แต่เราจะพยายามแต่งออกมาให้ดีที่สุด  เพื่อนักอ่านคะ! 😉👌

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ เจอกันตอนหน้า ❤❤

ความคิดเห็น