Crystal_Blue

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.7 บทลงโทษ

คำค้น : ธาม-วาฬ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2560 01:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.7 บทลงโทษ
แบบอักษร

Ep.7 บทลงโทษ

ฟลุบ   

 "ปล่อย ปล่อยผม"   

 ฟึ่บ   

 ร่างของวาฬกระแทกกับเตียงอย่างแรง หากไม่ใช่เตียงนุ่มๆเขาคงจะเจ็บจนกระดูกหัก ยังไม่ทันได้หนีเลยด้วยซ้ำ มือทั้งสองข้างที่รอยแดงยังไม่จางหายไปก็ถูกมัดอีกครั้ง แล้วคราวนี้ไม่ใช่แค่เชือกธรรมดา แต่เป็นเชือกหนาที่เตรียมไว้มัดโดยเฉพาะ   

 "ยังไม่เข็ดสินะ"   

 "ปล่อย อึ่ก อือออ"   

 นอกจากจะถูกมัดปากแล้ว ยังถูกผ้ามัดปากไว้อีกทบ แววตาของคนกำลังโกรธจัดมันฟ้องว่ายังไงๆวันนี้ธามก็ไม่คิดจะปราณีเมียคนนี้อีกต่อไป   

 "ดื้อมากนักใช่ไหม? ที่ฉันดีด้วยนี้มันทำให้นายได้ใจสินะ งั้นต่อไปนี้ไอ้ความเห็นอกเห็นใจ  ฉันจะไม่มีให้นายอีกแล้ว"   

 แคว่ก  

 เสื้อผ้าที่ธามเป็นคนเอามาให้เปลี่ยนเมื่อเช้าขาดเป็นวิ้น เนื้อตัวที่มีรอยจูบหลงเหลือจากเมื่อคืนก็แดงขึ้นทันตา หางตามีหยดน้ำสีใสไหลออกมาเพราะความเจ็บและความกลัว   อีกคนที่โกรธสะสมมาตั้งแต่เมื่อเช้าหาตัวให้วุ่นก็กำลังระบายอารมณ์กับร่างกายที่เขามองว่าสวย   แต่ตอนนี้เขากลับมองว่ามันน่าขย้ำ อยากลงโทษให้วาฬจำว่าอย่าได้คิดจะหนีเขาไปไหนอีก เขาโกรธ เขากังวล เขาเป็นห่วง เขาระแวง กลัวว่าคนตัวเล็กกว่าจะเป็นอะไรไป ด้วยสภาพร่างกายที่ถูกเขาทำโทษมาทั้งคืนนั้นจะไปได้ไกลสักเท่าไหร่ เผลอๆเป็นลมไปแล้วใครจะรับผิดชอบ ความคิดมากมายที่รวมๆแล้วสรุปออกมาได้ว่าเป็นห่วงนั้นแหละมันทำให้เขาหงุดหงิด   

 "อึ่ก อือออ ฮึก"   

 ขวับๆ   ไอศูรย์ส่ายหน้าขวับๆทั้งน้ำตาส่งเสียงในลำคอ แต่เวลานี้คนที่เหมือนกับสัตว์ร้ายก็ไม่คิดจะฟัง   

 "อือออ ฮึก อือออ"   แม้จะได้ยินเสียงค้านอยู่ในลำคอธามก็ไม่คิดจะสนใจก้มลงขบเม้มผิวเนื้ออย่างไม่ปราณีอย่างที่เขาประกาศไว้ตั้งแต่แรก ไม่ได้สังเกตวาฬที่ตัวสั่นอยู่ด้านล่างเลยสักนิด   

 "ฮึก อืออออออ อือออ"

วาฬน่ะสบัดหน้าไปมากับเตียงอย่างไม่ยอม ดิ้นมากเท่าไหร่ธามก็ยิ่งขบเนื้อแรงขึ้นเท่านั้น ยิ่งมากเท่าไหร่ ธามก็ตอบสนองมากเท่านั้น   ฟึ่บ   "ฮึ"

"อืออออ!!!"

เมื่อกางเกงหลุดจากสะโพกวาฬก็ร้องเสียงหลง แต่ก็แค่ชั่วครู่ที่ธามสนใจ ไม่อยากยอมรับหรอก แต่เวลาเห็นวาฬดิ้นรนแล้วมันกลับตื่นเต้นซะได้

"ฮึ"

รอยยิ้มนักล่าที่วาฬมองเห็นทำนิ่งไปเลย มีเพียงหยดน้ำตาที่ไหลออกจากหางตา

"ยิ่งนายขัดขืน..."

ฟึ่บ

ธามพลิกร่างของวาฬให้นอนคว่ำกับพื้นเตียง ยึดสะโพกไว้มั่น ขบกรามแน่นก่อนจะก้มลงขบแก้มก้นให้วาฬกัดฟัน

ง่ำ

"อึ่ก! อือออ!"

ฝันคมฝังลงบนก้นงอน ก่อนจะไล่เลียจนชื้นไปด้วยน้ำลาย ริมฝีปากร้ายกาจไล่ขบเม้มสร้างรอยอีกหลายที่เต็มแผ่นหลัง เจ้าของร่างสะดุ้งหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ทำได้แค่ข่มอาการกลัวนี้ไว้

ฟึ่บ

"อึ่ก!! อืออ!"

คนที่ไม่มีปากมีเสียงหันกลับมามองทั้งน้ำตา ไอ้นิ้วเรียวที่สอดเข้ามาภายในรวดเดียวมันเจ็บ และเสียดกับพนังมาก มากถึงขั้นหายใจไม่ออก

แผล็บ

"อึ่ก"

แต่ไอ้ลิ้นชุ่มน้ำลายที่ไล่เลียแก้มก้นของเขาอยู่มันบรรเทาความเจ็บนี้ได้ แต่ก็ไม่ใช่ที่ใจ แค่ร่างกายเท่านั้น

หมับ

สองมือยึดสะโพกให้ลอยขึ้นจากเตียงในขณะที่ส่วนบนแนบกับเตียง น้ำตาหยดโตไหลอาบแก้มครั้งแล้วครั้งเล่า แต่กลับมีแค่เสียงครางประท้วงในลำคอ

โดนมัดปากแบบนี้น้ำหวานมันก็ไหลเลอะขอบปากง่ายๆ

"ฉันก็ยิ่งชอบ...ขัดขืนมากเท่าไหร่ ฉันก็ตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น!"

สวบ

"อื๊ออออออ!!"

สิ้นเสียงคำรามในลำคอ ธามก็สอดเจ้าแท่งร้อนที่ขยายเต็มที่เข้าไปที่เดียวจนสุด ให้ช่องทางที่เตรียมพร้อมไม่พอ...ฉีก

"ฮึก...อือออ! อือออ"

คนครางประท้วงขยับตัวยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำไป มือที่ถูกมัดไว้แน่นกำลังดิ้นรน แต่ก็มีแต่จะสร้างบาดแผลให้ตัวเอง ยิ่งขยับมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเสียด...จนกระทั่ง

แหมะ

กลิ่นเลือดลอยเข้าจมูกคนทั้งคู่ ให้ธามบีบสะโพกวาฬแน่น ขบกรามกับความรู้สึกผิดที่ทำให้วาฬเลือดออก แต่ความต้องการมันมากกว่า

"อืมมม ฉันคงจะใจดีเกินไป...นายถึงมีความคิดที่จะหนีฉันไป...ถ้าอย่างนั้นฉันจะรุนแรงกับนายที่สุด ให้สมกับที่นายเรียกฉันว่าเป็นพวกซาดิสม์..."

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ

"อืออออ!! ฮึก! ฮือออ!"

คนที่ไม่มีทางขัดขืนได้สั่นไปทั้งตัว ริมฝีปากสั่นระริกครางประท้วง หากแต่ก็ไม่เป็นภาษาจนธามฟังไม่รู้เรื่อง เจ้าของชื่อธามก็ขยับเข้าออกหนักหน่วงอย่างไม่สนเลือดสีสดที่หยดลงบนเตียงแม้แต่น้อย

"อืมมม เมื่อคืนก็โดนไปขนาดนั้นยังแน่นขนาดนี้ ร่างกายของนายมันดีจริงๆเลยวาฬ..."

สวบ สวบ สวบ

หมับ

มือใหญ่แตะลงบนส่วนเปล่าฉ่ำน้ำ ให้วาฬสะบัดหน้า แอ่นก้นขึ้นให้ธามยกยิ้ม

รู้สึกดีสินะ

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ

การเปลี่ยนจังหวะที่ทำให้คนข้างล่างตัวโยกโคลงไม่ได้ทำให้ความเจ็บมันลดน้อยลง มีเพียงน้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่หยุด กลิ่นคาวเลือดลอนคละคลุ้งไปทั่วห้อง ในขณะที่เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังผสานกับเสียงครางในลำคอของธาม

ความเจ็บที่ปนกับความเสียวซ่านไปทั้งร่าง

"อือออ อือออ"

ฟึ่บๆๆ

"หืม? ทำไม อืมมม อาห์"

วาฬได้แต่เข่นเขี้ยวเข่นฟัน มองธามด้วยหางตาฝ่าหยดน้ำตาให้ธามรู้สึกผิดเล็กๆ เล็กๆจริงๆถึงได้ขยับกายเข้าออกถี่รัวขนาดนี้

ฟึ่บๆๆ

"อึ่ก อืออออ"

เชือกที่มัดมือมัดปากไว้พัธนาการไว้ได้แค่ร่างกาย แต่ความคิดเดียวของวาฬมีเพียงคำว่าเกลียด

เกลียดผู้ชายที่ใช้กำลังคนนี้

จุ๊บๆ

"อืมมมม วาฬ อือออ อืมมม"

ริมฝีปากกระด้างไล่จูบไปตามแผ่นหลังและเนินไหล่ ลิ้นร้อนทำหน้าที่ขบติ่งหูและไล่เลียตามหลังหูและลำคอให้วาฬเบียนหน้าหลบ

เมื่อปักใจไปแล้วว่าเกลียด วาฬก็ไม่คิดจะดีด้วยอีกต่อไป

จุ๊บ

ฟึ่บ

มือใหญ่ตวัดผ้าที่มัดปากไอศูรย์ออก บีบคางแล้วประกบริมฝีปากรุนแรง ขบกัดจนวาฬรู้สึกเจ็บ แต่ก็ต้องยอมเปิดปากเพราะมือใหญ่ที่บีบปลายคางตัวเองอยู่ รสจูบรุนแรงที่มีเพียงแค่ความอยาก มันทำให้วาฬรู้สึก...รังเกียจ

"อึ่ก อาห์ อา พะ พอได้รึยัง อึ่ก พอสักที อึ่ก"

เมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ คนตัวเล็กซ์ซุกหน้าอยู่กับผ้าปูเตียง ตะโกนออกมาสุดเสียงหากแต่เวลานี้ธามกลับได้ยินเป็นเสียงพึมพัมในลำคอ

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ

"จะให้พอ อืมม ได้ยังไง"

นอกจากจะไม่หยุดแล้ว ยังกระแทกกายเข้าไปลึกที่สุดตอกย้ำให้วาฬรู้ว่ายังไงธามก็ไม่คิดจะหยุดเพราะคำพูดเพียงเท่านี้แน่

"อึ่ก อาาา อืมมม อืออออ พอ ผมเจ็บ ฮึก ฮืออออ มันเจ็บ ข้างหลัง มันเจ็บไปหมดแล้ว"

หมับ

"เจ็บเหรอ? งั้นก็อย่าคิดจะหนีฉันไปไหนอีกได้ยินไหม"

มือใหญ่กุมเข้าที่แก่นกลางกายให้วาฬเชิดหน้าขึ้นก่อนจะกัดริมฝีปากตัวเองจนซีดขาว เกร็งไปทั้งตัวตอนที่ธามใช้นิ้วหัวแม่มือขยี้ส่วนปลายฉ่ำน้ำ

ความรู้สึกเสียวที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกับความรู้สึกเจ็บที่ปะปนเข้ามาในร่างกายมันกำลังรุมทำร้ายวาฬให้สมองขาวโพลน ส่งผลให้ร่างกายหมดเรี่ยวหมดแรงนอนคว่ำอยู่กับเตียง

ขวับๆ

"ไม่ ผมจะหนี ฮึก อืมมม ฮือออ จะหนีคุณ อึ่ก จะหนีคุณไปให้ไกล จะหนี"

"ฮึ"

สวบ สวบ สวบ

"อ๊าาาาาาาาา ฮืออออออ มันเจ็บ เจ็บ อือออออ"

ยิ่งวาฬพูดไม่ถูกใจ ธามก็ยิ่งรุนแรงกับช่องทางด้านหลังของเขา คนหงุดหงิดที่เอามันมาลงกับเซ็กส์ถึงกับขมวดคิ้ว

"หนีเหรอ จะหนีไปกี่ครั้งฉันก็จะตามให้เจอ แล้วก็จะทำอย่างนี้ อืมม อย่างนี้อีก"

สวบ สวบ

"อือออออ ฮืออออออ ฮึก อือออออ"

ธามดึงแก่นกายออกมาเกือบหมดแล้วกระแทกลงไปตรงจุดกระสันแรงๆ ให้วาฬกรีดร้องในลำคอด้วยเสียงแหบแห้ง

"ฮึก มันเจ็บ มันเจ็บ อือออ อ๊าาาาา เจ็บ เจ็บ"

คนที่พูดแค่คำว่าเจ็บๆสะบัดหน้าไปมาแรงๆ มือที่ถูกมัดอยู่จิกเข้าหากันจนรู้สึกเจ็บ ในขณะที่ธามกำลังยกยิ้มมุมปาก เลียริมฝีปากแล้วพลิกร่างของวาฬขึ้นมา

"อึ่ก ฮือออ ปล่อยผม พอสักที ฮึก ฮือออ พอได้แล้ว"

"ไม่"

สวบ

"อ๊าาาาาาาาาา"

สวบ สวบ สวบ

"อึ่ก ฮือออออ ฮึก อือออออออ ฮึก"

คนที่ทั้งสะอื้นทั้งขอร้องให้ธามหยุดทั้งๆที่ไม่มีแรงต่อต้านแล้วด้วยซ้ำหัวใจหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว สายตาที่ธามกำลังมองตัวเองมันสะกดให้เขานิ่ง กัดริมฝีปากตัวเองอย่างทำอะไม่ได้

สายตาที่บอกว่าหากขัดขืนวาฬอาจจะต้องแหลกสบายคามือเขาแน่

ฟึ่บๆๆ

"ยิ่งขัดขืน ฉันก็ยิ่งตื่นเต้น หนีสิ หนีไปจากฉันเลย ถ้าทำได้ แล้วอย่าให้ฉันตามตัวนายเจอ เพราะฉันจะยิ่งสนุก ที่ได้ลงโทษนาย"

"อือออ อะ อะ อ๊าาาาา ฮึก"

พรวด

"ฮ้า ฮ้า"

สิ้นเสียงของธามวาฬก็ปลอดปล่อยออกมาเลอะผ่อนท้องตัวเอง หมดแรงทิ้งตัวลงนอนแผ่อยู่บนเตียง หางตาจ้องมองไปที่ผู้ชายอีกคน

"...ผมเกลียดคุณ"

แหมะ

น้ำตาหยดสวยไหลออกจากหางตากระทบกับผ้าปูเตียง

"ฮึ"

ธามแค่ทำเสียงขึ้นจมูก ก่อนจะคร่อมทับร่างของวาฬแล้วกุมสองมือของวาฬไว้

หมับ

"อึก"

บีบแรงๆระบายอารมณ์โดยที่ไม่ได้ถอนแก่นกายออกจากตัววาฬเลย

"เอาสิ เกลียดฉันเลย ก็อย่างที่บอก ยิ่งนายต่อต้านฉันก็ยิ่งตื่นเต้น"

ที่ธามพูดน่ะไม่ใช่เรื่องโกหก ไม่ได้พูดเพียงแค่อยากให้วาฬเลิกหนี แต่เพราะเขารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ รู้สึกตื่นเต้น

ฟึ่บๆๆ

"อึ่ก อืออออ"

ธามบีบมือวาฬแรงขึ้น ขยับสะโพกหนักแน่น ยิ่งทะลวงเข้าไปข้างในตัววาฬลึกกว่าเดิม

แต่หากไม่ได้หัวใจของผู้ชายคนนี้ทั้งๆที่ตัวเองก็ให้ไปหมดแล้วทั้งหัวใจ หากยังไม่ได้หัวใจมา ธามก็จะทำทุกวีถีทางนั้นแหละ

ฟึ่บๆๆ

"อึ่ก อืมมมม วาฬ"

"อือออออ"

ความรู้สึกเย็นวูบข้างในบ่งบอกให้รู้ว่าธามน่ะเสร็จไปแล้ว แต่แววตาที่สบกับเขานี่สิบอกว่ารอบใหม่กำลังจะมาในอีกไม่ช้า

ฟึ่บ

ปลายเท้าของวาฬแยกออกจากกันถูกดันข้อพับหัวเข่าขึ้นมาเผยให้เห็นส่วนอ่อนไหวเต็มๆตา ทั้งช่องทางที่เต็มไปด้วยนมสีขาวขุ่น มองเลยขึ้นไปก็เป็นหน้าท้องแกร่ง กับยอดอกสีสวย ใบหน้าที่แดงก่ำ หอบแฮ่กๆ หากแต่ดวงตากำลังมองอย่างเคียดแค้น

"ผมเกลียดคุณ"

"ชิ หยุดพูดนะ"

"ไม่ ผมเกลียดคุณ"

"บอกให้หยุดไง"

"ผมเกลียด อือออ"

ริมฝีปากของธามประกบริมฝีปากของวาฬ สอดลิ้นเข้าไปภายใน แต่วาฬกลับเบือนหน้าหลบหลายต่อหลายครั้ง หยดน้ำก็ยังไหลอยู่เรื่อยๆพอๆกับริมฝีปากบางที่เอาแต่พูดว่าเกลียด

"ผมเกลียด ฮึก ฮือออ เกลียดคุณ ฮึก"

"วาฬ"

แต่แทนที่จะเห็นใจ แต่ธามกลับกำลังโกรธมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก หนีเขาไปยังไม่พอ ยังกล้าพูดใส่หน้าว่าเกลียดเขาอีก

"เกลียดเหรอ งั้นฉันจะทำให้นายรักเอง"

ฟึ่บๆๆ

"อึ่ก อือออ เกลียดคุณ"

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นอีกครั้ง เรื่องของเรื่องคือคนหนึ่งอยากจะให้รักตัวเอง ในขณะที่อีกคนหนึ่งก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องทำแบบนี้กับตัวเอง ซึ่งแม้ว่าต่างฝ่ายจะมีเหตุผลของตัวเอง แต่กลับพูดมันออกมาไม่ได้

เกลียดเหรอ? ไม่ได้อยากให้เกลียดสักหน่อย อยากให้รักต่างหาก

ธามคิดอย่างนี้ หากแต่การกระทำของเขากลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย นอกจากจะทำให้วาฬเกลียดตัวเองมากขึ้นกว่าเดิม หากเป็นเรื่องของนายไอศูรย์แล้ว ธามก็ไม่มีความหนักแน่นในการตัดสินใจไปซะทุกที ตั้งแต่เรื่องร.ร.การ์ดแล้ว ทั้งๆที่จะพาตัวมาตั้งแต่วาฬเสียพ่อแม่ไปเลยก็ยังได้ แต่หากก็ลังเลอยู่ ถึงได้ปล่อยให้วาฬได้ใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวโดยคอยช่วยเหลืออยู่ห่างๆ

ทั้งๆที่ก็รัก แล้วก็ห่วงมากๆ แต่กลับถูกเกลียดเข้าให้เพราะทำตามใจตัวเอง ทำในสิ่งที่อยากจะทำมาตั้งนาน

ผิดหรือที่เขาจะตามใจตัวเองบ้าง

เวลาเช้าที่วาฬลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องเดิม เหมือนเมื่อวานไม่มีผิด หากแต่วันนี้ร่างกายมันกลับขยับไม่ได้สักนิด แค่ลองขยับก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองเหนือหัว

นี้เขายังถูกมัดอยู่!

"ไอ้คนใจร้าย"

คำแรกที่ออกมาจากปากด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง น้ำตามันพาลจะไหลออกมาอีกรอบ ใช่ว่าตัวเองอ่อนแอ หากแต่ความเจ็บเจียนตายเมื่อคืน เป็นใครก็ต้องร้องทั้งนั้น ไม่เกี่ยวว่าจะเป็นเพศหญิงหรือชาย หากแต่ร้องในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง

เอี๊ยด

"ปล่อยผมเดี๋ยวนี้เลยนะ! ปล่อย!"

"ยังฤทธิ์เยอะอยู่ได้อีกนะ ไข้ขึ้นแท้ๆ"

คนที่กลับเข้ามาในห้องพร้อมชามข้าวต้มหอมๆเมื่อถูกทักด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรคนที่ว่าจะใจดีก็เปลี่ยนความคิด คิ้วผูกกันเป็นโบว์ก้าวเข้ามาชิดเตียง

"อย่ามาใกล้ผม"

"เฮาะ"

ธามถึงกับกรอกตาไปมากับคนหัวดื้อที่แม้จะถูกมัดแล้วขยับไปไหนไม่ได้ยังปากดีกับเขาอยู่อีก

"แม้ว่าฉันจะเอาข้าว เอายามาให้งั้นเหรอ"

"ใช่ ผมไม่ต้องการมัน ปล่อยผมไปสิ! หรือไม่ก็ฆ่าผมทิ้งไปเลย!!"

บทจะหัวดื้อวาฬก็ดื้อหัวชนฝา เรียกว่าไม่เหลือเค้าคนที่ครางด้วยน้ำตาบอกให้ธามพอเลยสักนิด มีเพียงคนที่ดวงตาฉ่ำน้ำกับเสียงแหบแห้งขู่เขาวอๆอยู่นี้

ฟลุบ

ธามน่ะพยายามใจเย็น ก็มันจริงที่วาฬจะเกลียดตัวเอง ก็ดูสิ่งที่เขาทำสิ ทั้งล่าม ทั้งข่มขืน หากแค่ครั้งเดียวธามยังพอจะหาข้อแก้ตัวได้ แต่นี้สองครั้ง มันเกินกว่าที่วาฬจะรับไหวก็ได้ คิดได้อย่างนั้นคนที่สลบคาอกเขาตั้งแต่รอบที่สองก็ยังไม่คิดจะลงให้ ขยับหนีทั้งๆที่เสียดภายในแทบแย่

"ฉันไม่ทำทั้งสองอย่างนั้นแหละ"

คนที่นั่งลงข้างเตียงเอื้อมมือไปจับแขน แต่คนที่แรงน้อยๆกลับสะบัดออกซะได้ แถมยังมองด้วยสายตาไม่ยอม

"อย่ามาถูกตัวผม!"

"เฮ้อ จะดื้ออะไรนักหนา เป็นเมียฉันแล้วนะ"

"ไม่ใช่! ผมไม่ใช่เมียคุณ! ผมไม่มีทางเป็น!!"

ธามถอนหายใจหนักๆ ข่มอารมณ์ตัวเองไว้ แล้วคว้าแขนวาฬให้ลุกขึ้นนั่ง ถึงเจ้าตัวจะยังขัดขืนแต่แรงน้อยนิดก็เหมือนมดที่ไร้กำลังจะต่อสู้

"กินข้าวซะ เดี๋ยวฉันป้อนให้ จะได้กินยา แล้วก็..."

"ไม่!"

คนถูกมัดยังดื้อ คิดว่ายังไงก็ไม่มีทางญาติกับหมอนี้ได้อีก หากแต่ความคิดนั้นก็แสดงออกทางแววตาให้ธามยิ่งกำช้อนแน่น

"กินซะ อย่าดื้อกับฉัน"

"ทำไม คุณจะข่มขืนผมอีกรึไง!"

"วาฬ!"

ธามเรียกชื่อเสียงเข้ม บอกตรงๆเลยว่าโกรธ แต่ที่วาฬพูดมาก็เป็นเรื่องจริง เขาเลยได้แค่สูดหายใจแรงๆ

"กิน"

"ไม่!"

"กิน!"

"ไม่! อือออ"

ไม่ต้องมากความธามก็บีบคางวาฬแล้วยัดช้อนกระเบื้องที่มีข้าวต้มอยู่เกือบๆเต็มเข้าไปในปาก ไม่พอยังเอามือปิดปากไม่ให้วาฬคายออกมาอีกต่างหาก แล้วทั้งหมดมันเกิดขึ้นเร็ว จนวาฬก็ไม่ทันได้ตั้งตัว เลยกลืนก้อนน้ำข้าวลงไปทั้งอย่างนั้น

"แค่กๆ ขี้โกง คุณมันใช้แต่วิธีขี้โกงนั้นแหละ อืออออ"

คำที่สองก็ยังเหมือนเดิม ในเมื่อบอกกันดีไม่ฟัง คนที่ยอมข่มอารมณ์ตัวเองแล้วทำใจป้อนข้าวให้คนดื้อทั้งๆที่มีแต่คำด่าพ่นออกมาจากริมฝีปากซี้ดๆนั้น

ไข้ขึ้นจนจะตายได้อยู่แล้วยังจะดื้ออีก

"แค่กๆ ใช้แต่กำลัง ใช้สิ ผมมันสู้คุณไม่ได้ อือออ"

คำแล้วคำเล่าวาฬก็ยังไม่หมดคำด่าจนะธามเห็นว่าพอมีข้าวรองท้องแล้วถึงได้วางช้อนข้าว ก่อนจะแกะยาลดไข้กับยาแก้ปวดมาถือไว้ อีกมือก็ถือแก้วน้ำแล้วหันมาจ้องคนที่สำลักข้าว

"น้ำ"

ถึงจะหมั่นไส้ยังไงก็สงสารเหมือนกันเมื่อเห็นสภาพที่คนหัวดื้อยอมดื่มน้ำดีๆ แต่จะให้แก้มัดเขาก็กลัวว่าจะหนีไปอีก

"อึกๆ"

"ยา"

"ไม่ ปล่อยให้ผมตายไปซะเถอะ อืออออ อึก"

แล้วเจ้านายจอมเผด็จการก็จัดการเอายายัดปากตัวเองตั้งแต่วาฬบอกว่าไม่ ดื่มน้ำตามแล้วกดท้ายทอยบีบปลายคางให้วาฬเบิกตากว้าง สบัดหน้าหนี แต่ลิ้นร้อนก็ดันยาเข้ามาในปากซะแล้ว

หมับ

ธามถอนริมฝีปากก่อนจะปิดปากพร้อมกับบีบจมูกวาฬไว้อีกต่างหาก

"อึก"

ไม่มีทางเลือกนอกจากกลืนลงคอไปเท่านั้น ก่อนจะหันไปมองอย่างอาฆาต แต่ใบหน้าแดงก่ำเพราะพิษไข้มันไม่ได้น่ากลัวเลย

น่าสงสารซะมากกว่า

"ไอ้คนเห็นแก่ตัว ชอบฉวยโอกาส จอมเผด็จการ"

"เออๆ จะว่าอะไรก็ว่าไปเลย"

ฟึ่บ

ธามน่ะไม่เคยได้ดูแลใคร ผลออกมาเลยเป็นอย่างที่เห็น แทนที่จะเรียกว่าป้อนข้าวเรียกว่ายัดจะดีกว่า แล้วไหนจะไอ้วิธีการป้อนยานั้นอีก นี้ไม่ใช่นิยายหรือละครนะ จะได้ป้อนยาด้วยวิธีแบบนี้ ตอนแรกวาฬจะกลั้นใจตายไปเลยด้วยซ้ำ แต่กลั้นใจมันทรมานกว่าที่คิด

"ฉันจะไปทำงาน จะกลับมาป้อนข้าวเที่ยง"

แล้วทำไมไม่ให้แม่บ้านทำฟะ?

"อ่อ แล้วก็อยู่ในสภาพนั้นไปก่อน เที่ยงแล้วจะกลับมาทำความสะอาดให้"

เพราะไอ้คำว่าสภาพนั้น มันทำให้วาฬก้มมองตัวเองแล้วพบว่ายังอยู่ในสภาพเหมือนเดิมเป๊ะ ทั้งเลือดที่แห้งติดกับไอ้ที่ค่อยๆไหลออกมาจากช่องทางด้านหลังนี้อีก

"เดี๋ยว เดี๋ยวสิ แก้มัดผมสิ"

พอเห็นว่าธามทำท่าจะออกจากห้องไปจริงๆปล่อยให้เขาอยู่ในสภาพนี้จริงๆคนหัวดื้อก็ร้องประท้วง แต่กลับได้มาแค่สายตาเย็นชา

"ฝันไปเถอะ คิดว่าฉันจะปล่อยให้นายหนีฉันไปอีกหรือไง"

"งะ"

แต่จะให้อยู่ในสภาพนี้ตลอด แถมยังไปไหนไม่ได้เลยเนี่ยนะ

"ถ้าเกิดผมอยากเข้าห้องน้ำล่ะ คุณจะมัดผมไว้อย่างนี้ไม่ได้นะ"

"ก็ปล่อยตรงนั้นแหละ อ่อ แล้วอย่าคิดมาสั่งฉัน เพราะฉันจะไม่ปราณีนายอีกแล้ว"

ปัง

สิ้นเสียงของธามประตูห้องก็ปิดลงดังปัง ให้คนที่ถูกมัดติดกับเตียงอ้าปากค้าง พึมพัมกับตัวเองแค่คำเดียว

นี้มันไม่จริงใช่ไหม?

++++++++++++++++++

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}