ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Kiss me 💋 ชีวิตที่เปลี่ยนแปลง

ชื่อตอน : Kiss me 💋 ชีวิตที่เปลี่ยนแปลง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ต.ค. 2560 14:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Kiss me 💋 ชีวิตที่เปลี่ยนแปลง
แบบอักษร

[ ชินโด ]​

เรากลับจากเกาะมาได้ 3 วันแล้ว วันนี้ผมพาเพลงเข้ามาที่ร้านด้วย ผมมีเอกสารที่ต้องจัดการนิดหน่อย แล้วจะไปหาพวกไอ้เรียวที่สนาม วันนี้มันมีการจัดแข่งรถประจำเดือน 

"ชิน,, เสร็จยังอ่ะ?" เพลงถามขึ้น

"อีกแฟ้มหนึ่ง,, จะรีบไปไหนห๊ะ" ผมเงยหน้าขึ้นถาม

"อันไปถึงแล้วอ่ะ,, แถมบอกว่ามีแต่คนเท่ห์ๆ หล่อๆ" เธอทำตาเป็นประกาย

ปึ่ง!

ผมปิดแฟ้มเสียงดังแล้วจ้องหน้าเธอ   เพลงเดินยิ้มหวานมานั่งตักผม

"โอ๋ๆ เก๊าหยอก,, แค่แกล้งพูดไปงั้นเอง ไม่มีใครหล่อเท่าผู้ชายคนนี้แล้ว" เธอจับแก้มผม

"แกล้งพูดก็ไม่ได้,, ฉันงอนน่ะเพลง เมียตัวเองทำตาเป็นประกายเวลาพูดถึงผู้ชายคนอื่น" ผมทำเสียงเศร้า

"อื้ออออ,,,จุ๊บ" เธอจูบผม

นี่แหละคือสิ่งที่รอคอยเลย ที่แกล้งงอนนี่เพื่อสิ่งนี้เลยน่ะ ฮ่าๆๆๆ

"หายงอนยัง" เพลงถอนจูบออกแล้วถาม

"ยังอ่ะ" ผมทำหน้างอ

"งั้นกลับบ้านคืนนี้เดี๋ยวง้ออีกทีก็ได้เน๊อะ" เธอยิ้มหวาน

"ออนท็อปน่ะ" ผมยิ้มหื่น

เพลงหน้าแดงแต่ก็พยักหน้างึกๆ ฮ่าๆๆๆ,, ตั้งแต่วันนั้นผมนี่ติดใจออนท็อปของเมียเลยครับ สวย หุ่นดี ทำกับข้าวอร่อย แถมเด็ดเรื่องบนเตียง โอ้ยยย,, ก่อนหน้านี้ไปอยู่ไหนมา น่าจะเจอกันเร็วกว่านี้น่ะเมียจ๋า

ผมพาเพลงมาสนามแข่งในเวลาต่อมา เราขึ้นมาบนห้องรับรองแล้วผมก็แต่งตัวเพื่อเตรียมแข่ง วันนี้มีคู่ปรับไอ้เรียวมาร่วมด้วย เงินเดิมพันอยู่ที่ 7 ล้านเยน รถ 7 คัน มีผม ไอ้เคน ไอ้เรียว แล้วก็นักแข่งจากโอกินาว่า กับพวกที่อยู่ย่านชิบุรุ

"เพลงรออยู่กับอันน่ะ,, ฉันจะลงไปเตรียมตัวข้างล่าง"

"อื้อไปเถอะ,, สู้ๆน่ะ ฟอดดดด" เธอหอมแก้มผม

ผมยิ้มแก้มปริก่อนจะเปิดประตูลงมาลองเครื่องเตรียมตัวแข่ง ปล่อยให้สาวๆเขาอยู่ด้วยกันข้างบน

[ เพลง ]

ฉันนั่งคุยกับอันถึงเรื่องอาลัว ที่ตอนนี้พี่ทาโร่กำลังตามง้อเธออยู่ คงอีกไม่นานหรอก อาลัวคงใจอ่อนและยอมให้โอกาสเขาแน่ๆ

"เพลง,, เดือนหน้าฉันว่าจะไปหาพ่อกับแม่ที่อิตาลีอ่ะ กะว่าจะไปอยู่ที่นั่นสักพัก" อันพูดขึ้น

"อ้าวทำไมล่ะ,, แบบนี้ฉันก็เหงาแย่สิ" ฉันทำหน้างอ

"แกก็รีบๆมีน้องให้พี่ชินโดสิ แกจะได้ไม่เหงา" อันยิ้มขำๆ

"บ้า,, พึ่งคบกันเองจะรีบมีไปไหนล่ะ?,, ว่าแต่แกเถอะ, ทำไมถึงจะไปอยู่อิตาลี" ฉันถามจริงจัง

"ฉันอยากเรียนรู้อะไรใหม่ๆอ่ะ อยากเปิดโลกให้กว้างขึ้น"

"ไม่ใช่ว่าจะหนีใครน่ะ?" ฉันถาม

"ใคร,,หนีใคร,ไม่มีหรอก" อันปฏิเสธ

"คนเราอ่ะ,, จะอยู่ที่ไหนก็ตาม สภาพแวดล้อมจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน แต่ความรู้สึกภายในใจมันเปลี่ยนกันลำบากน่ะอัน" ฉันกุมมือเธอ

"ฉันรู้,, ฉันแค่อยากลองดู เผื่อมันจะดีที่กว่าสิ่งที่ฉันรู้สึกอยู่ตอนนี้"

"เอาเถอะ!,, ฉันเอาใจช่วย" ฉันยิ้มบางๆให้เธอ

เราอยู่รอพวกเขาแข่งกันจนเสร็จ ครั้งนี้พี่เคนชนะในรอบหลายเดือน เลยชวนพวกเราไปที่ผับคืนนี้ เพราะอยากฉลอง พวกเราเลยแยกย้ายกัน ฉันกับเชดิวกลับมาที่บ้านอาบน้ำแต่งตัว 


[ ทาโร่ ]

หลังจากที่ไปลากว่าที่เมียหัวรั้นมาจากมหาลัย รถเราแล่นเข้ามาถึงที่พัก ผมเปิดประตูลงแล้วเดินไปฝั่งเธอนั่ง

"จะลงไหมอาลัว" 

"...." นิ่งครับ

"โอเค,, ได้, เล่นแบบนี้ก็ต้องโดนแบบนี้ล่ะกัน" 

ผมพูดเสร็จก็ดึงเธอออกมาจากรถแล้วอุ้มพาดบ่าขึ้นไปบนห้อง

"ไอ้บ้า,, ปล่อยฉันน่ะ" เธอทั้งทุบและโวยวาย

ผมเปิดประตูห้องแล้วโยนเธอลงไปที่เตียง ก่อนจะตามขึ้นไปทับตัวเธอทันที ทุบมาได้,,กำปั้นเล็กๆ แต่เจ็บชิปหาย

"ปล่อยน่ะ,, ลุกออกไปจากตัวฉัน ปล่อย!!!" เธอส่งเสียงดัง

"ทำไมถึงดื้อนักน่ะอาลัว,, ต้องให้ใช้กำลังใช่ไหม ห๊ะ!!" ผมตะโกนใส่หน้าเธอ

ครั้งนี้เธอไม่ยอมหยุด แต่กลับดิ้นแรงกว่าเดิม ผมก้มลงบดขยี้ปากบางที่ส่งเสียงโวยวายอยู่

"อึก!!,, ฮื่ออ"

จนในที่สุดเธอหยุดดิ้นแล้วเปลี่ยนเป็นการสะอื้นร้องไห้แทน ผมผละจากจูบแล้วลุกไปนั่งข้างๆเธออยู่บนเตียง

"อาลัว,, พี่ขอโทษ,, ผมเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาเธอ

"ไม่ต้องมาแตะ!!" เธอปัดมือผมออกแล้วลุกลงจากเตียง

ผมตามไปคว้าแขนเธอไว้แล้วดึงเธอเข้ามากอด ผมเจ็บจี๊ดในใจเพราะเห็นน้ำตาที่ไหลออกมาจากการกระทำของผม อาลัวพยายามใช้มือเล็กๆดันผมออก แต่ผมก็กอดเธอไว้แน่น

"อาลัวพี่ขอร้องล่ะ,, ให้เราคุยกันดีๆได้ไหม?" ผมใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด

"ไม่,, เราไม่มีอะไรต้องคุยกัน" เธอบอกเสียงสะอื้น

"แต่พี่มี,,ให้พี่ได้พูดอะไรบ้างเถอะ พี่ขอแค่ 10 นาที,," ผมบอกเธอแล้วสบตาเธออย่างจริงจัง

อาลัวนิ่งไป,, ผมค่อยๆคลายอ้อมกอดและหวังว่าเธอจะไปวิ่งไปที่ประตู ผมโล้งอกที่เธอยังยืนอยู่หลังจากที่หลุดพ้นจากอ้อมกอดผม

"มานั่งนี่ก่อนน่ะคนดี" ผมพาเธอมานั่งปลายเตียง

ผมคุกเข่าลงตรงหน้าแล้วเอื้อมมือไปปาดน้ำตาออกจากสองแก้ม อาลัวนิ่งเงียบมองผมด้วยสายตาไม่ไหวติง

"พี่ไม่รู้หรอกว่าจะแก้ไขเรื่องก่อนหน้านี้ยังไง พี่อยากขอโทษเธอจริงๆกับสิ่งเลวๆที่พี่ทำ พี่พยายามที่จะไม่ดึงเธอเข้ามาเกี่ยวตามที่เพลงขู่แล้ว แต่พี่ทำไม่ได้ พี่ลืมไม่ได้ ลืมหน้าเธอไม่ได้จริงๆอาลัว ไม่ว่าเรื่องคืนนั้นจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาหรืออะไรก็ช่าง พี่ไม่สน,, พี่รู้แค่ว่าหลังจากคืนนั้นชีวิตพี่ก็เปลี่ยนไป"

"...." เธอนิ่งฟัง ผมก้มหน้าลงไปซุกที่ท้องพร้อมกอดเอวเธอเอาไว้

"พี่มันเป็นพวกยากูซ่า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องง้อด้วยวิธีไหน ไม่รู้ว่าพูดยังไงให้เธอหายโกรธ พี่รู้แค่พี่อยากมาเจอเธอ อยากมาเห็นหน้าเธอ,, พี่ไม่หวังให้เธอยกโทษให้พี่หรอก เธอจะเกลียดพี่ไปเลยก็ได้,,แต่พี่จะไม่ยอมปล่อยเธอไปเด็ดขาดอาลัว,,"

"....." เธอยังคงเงียบแล้วเริ่มหายใจแรงขึ้น ผมเจ็บปวดในใจแล้วกระชับอ้อมกอดเธอ อาลัวร้องไห้อีกแล้ว และครั้งนี้ผมเองก็หยุดน้ำตาตัวเองไม่ได้เช่นกัน

"อึก!!,, เธอจะโกรธพี่ เกลียดพี่ตลอดชีวิตเลยก็ได้ จะด่าว่าพี่เห็นแก่ตัวยังไงก็ช่าง,, ไอ้ชินโดจะตามฆ่า..พี่ก็ไม่กลัว พี่จะไม่ยอมปล่อยให้เธอไปจากชีวิตพี่ และพี่จะไม่ยอมให้เราอยู่ห่างกันเด็ดขาด"

"ฮื่อๆๆๆ,, อึก!!" เสียงเธอร้องไห้ดังขึ้น

ผมกอดเธอแน่นแล้วร้องไห้เช่นกัน,, ผมไม่สนศักดิ์ศรีอะไรแล้วทั้งนั้น น้ำตาผมมีให้แค่เธอคนเดียว

อาลัวเอื้อมมือมาลูบที่หัวผมเบาๆ ทั้งที่ยังสะอื้นร้องไห้อยู่อย่างนั้น ผมเงยหน้าขึ้นมองเธอ แล้วเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม เธอเองก็เช่นกัน มือเล็กๆเช็ดน้ำตาบนใบหน้าผม

ผมไม่รู้หรอกว่ามันหมายความว่าไงหรือว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ผมฟุบหน้าลงบนตักเธออีกครั้ง เราอยู่กันเงียบๆอย่างนั้นนานมากจนฟ้าเริ่มจะมืด

ทั้งผมและอาลัวต่างหยุดร้องไห้ไปแล้ว เสียงท้องเธอร้องออกมาเพราะความหิว ผมขำยัยตัวเล็กก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา

"พี่ว่าเธอคงหิว,, งั้นพี่ให้เธออาบน้ำล้างหน้าหน่อยดีกว่า เดี๋ยวพี่จะลงไปทำอะไรให้กิน" ผมยิ้มบางๆ

ผมลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นส่งให้อาลัว

"พี่ว่าเธอคงใส่ได้,, ทุกอย่างมีครบแล้วอยู่ในห้องน้ำ" 

อาลัวยื่นมือมารับไป ส่วนผมก็เดินลงมาข้างล่างเพื่อทำอาหารให้เธอสักหน่อย ความจริงสั่งทัตสึยะไปซื้อมาก็ได้น่ะ,, แต่ผมอยากทำเองมากกว่า

สักพักอาลัวก็เดินลงมา,, ใส่ได้พอดีแฮ่ะ!,, ถึงเสื้อมันจะดูใหญ่ๆไปหน่อยก็เถอะ 

"มานั่งนี่มา,, เสร็จพอดีเลย" ผมบอก

เธอเดินมานั่งตรงโต๊ะแล้วผมก็ยกสปาเก็ตตี้แฮมชีทมาวางตรงหน้าเธอ อาลัวไม่พูดอะไรแล้วจับช้อนตักมันเข้าปาก ผมเผลอยิ้มออกมา

"แล้ว...." อาลัวมองมาที่ผม

"อ๋อ,, พี่ไม่หิวอ่ะ,, เธอกินเถอะ,, พี่จะขึ้นไปอาบน้ำก่อน" ผมบอกเธอ

ผมขึ้นมาทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินลงมาข้างล่าง อาลัวไม่อยู่,,ชิปหายล่ะ,, หนีไปอีกแล้วหรอ? ผมวิ่งออกมาหน้าบ้านเห็นทัตสึยะยืนคุยกับลูกน้องอีกคนอยู่

"ทัตสึยะ!! อาลัวล่ะ?"

"ก็อยู่ในบ้านนิครับนายน้อย,, เมื่อกี้ยังเห็นอยู่เลย" มันตอบ

ผมปิดประตูเข้ามาแล้วเดินไปทั่วบ้านเพื่อหาเธอ อ่ะ!,, นั่นไง,,เธอยืนอยู่ตรงมุมหน้าต่าง

"มายืนทำอะไรตรงนี้อาลัว" ผมพูดขึ้น

เธอหันมามองผมแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะหันหน้าไปมองนอกหน้าต่างต่อ

"ดึกแล้ว,, ขึ้นไปนอนเถอะ" ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ

เธอพยักหน้าแล้วเดินออกจากมุมนั้นขึ้นมาบนห้องอย่างว่าง่าย ผมรู้สึกแย่ๆยังไงไม่รู้ ถึงเธอจะยอมอยู่ที่นี่แต่เหมือนเธอไม่มีชีวิตชีวาเลย

"งั้นเธอนอนบนเตียงแล้วกันน่ะอาลัว เดี๋ยวพี่นอนข้างล่างเอง" ผมยีหัวเธอแล้วยิ้มบางๆ

ผมกำลังหยิบหมอนออกจากเตียงมาใบหนึ่ง,,ก่อนจะหันหลังให้เธอ แต่ก็รู้สึกเหมือนโดนดึงชายเสื้อ ผมหันกลับไปมองก็เห็นอาลัวดึงอยู่

"อะไรหรอ?" ผมถาม

"นอนบนเตียงด้วยกันก็ได้ค่ะ" เธอบอก

"ห๊ะ!" ผมแทบไม่อยากจะเชื่อหู

"ก็พี่บอกเองนิค่ะว่าจะไม่ยอมให้เราอยู่ห่างกันเด็ดขาด" เธอสบตาผม

ผมหันตัวกลับมาตรงๆ แล้วหลับตามองเธอปริบๆ พร้อมกับตั้งสติ อาลัวยังคงทำหน้าเรียบนิ่ง

"พี่ฝันไปใช่ไหม?,, ตบหน้าพี่ทีสิ" 

"บ้า,,ตบทำไม อาลัวทุบหลังพี่ไปหายเจ็บแล้วงั้นหรอ" เธอเหล่ตาถาม

"พี่แค่,, ไม่เชื่อหูตัวเอง" ผมบอกตามจริง

อาลัวก้าวเข้ามาใกล้ๆผมแล้วส่งยิ้มบางๆมาให้ 

"อาลัวไม่รู้หรอกว่าจะลบเรื่องแย่ๆที่พี่ทำก่อนหน้านี้ได้ยังไง แต่,, อาลัวไม่อยากให้มันมีผลกระทบในการใช้ชีวิตต่อจากนี้ พี่ทาโร่...จะทำมันใหม่ได้ไหมค่ะ" เธอถาม

"ได้สิ!!,, ได้เสมอค่ะคนดี,, ขอแค่เธอสั่งพี่มาคำเดียว,, พี่ทำให้หมดทุกอย่างเลย" ผมดึงเธอเข้ามากอดอย่างดีใจ

อาลัวเองก็กอดตอบผมเช่นกัน อ้อมกอดเล็กๆที่อบอุ่นนี้ทำให้ผมน้ำตาซึมเลยทีเดียว

"โอ๋ๆๆๆ,, ไม่ร้องน่ะ,,ไม่ร้อง" เธอลูบหัวผมเบาๆ

ผมผละจากกอดแล้วมองหน้าเธอ อาลัวยิ้มกว้างพร้อมกับขำๆในแววตา สิ้นลายยากูซ่าอย่างที่ไอ้ทัตสึยะว่าจริงๆล่ะมั้งกู



ΔΔΔΔΔ

อ้าวล่ะ!!! สำเร็จไปอีกหนึ่งคู่ล่ะเน๊อะ เอาแค่พอประมาณเดี๋ยวจะหวานเกินหน้าเฮียชิน

อีกไม่กี่ตอนจะจบแล้วอ่าาา,, คิดถึงอิปากชมพูของไรท์จัง,, 〒_〒


ความคิดเห็น