MyTwin

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CAfe love 24

คำค้น : yaoi,cafe,หมอ,คาเฟ่,คัตเตอร์,ขนมปัง,ชายรักชาย,นิยาย Y ,cafe love,fic,fic cafe,fic cutbang

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2560 01:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CAfe love 24
แบบอักษร

เมื่อคืนกว่าผมจะหลับก็ดึกมากครับ ม๊าชวนพวกผมคุยตลอดเลย ผมตื่นมาก็ไม่เห็นม๊าอยู่บนเตียงแล้ว ผมเลยรีบปลุกโรล ทำอะไรให้เสร็จแล้วลงไปข้างล่าง


"อึก แง แง๊ แง ป๊าคัตอยู่ไหน อึก อื้อ ม๊าปังฮะ " พอผมกับโรลออกมาจากห้องม๊า ก็ได้ยินเสียงแยมส้มร้องไห้เสียงดังผมเลยรีบเดินไปตามเสียงลูกหมูแยมส้มทันทีแยมส้มยืนร้องไห้ตรงทางลงข้างล่างพอดี


"คนเก่ง ร้องไห้ทำไมครับ"


"งื้อ ม๊าปัง พี่โรล อึก ทุกคน อือ ทิ้งแยมส้ม"ผมเดินเข้าไปอุ้มแยมส้มแล้วเช็ดหน้าเช็ดตาให้แล้วลูบหัวเบาๆ แยมส้มกอดคอผมแน่นเลย แยมส้มครับม๊าหายใจไม่ออกนะลูก


"ไม่มีใครทิ้งแยมส้มซะหน่อยครับ เราหลับไม่รู้เรื่องเอง ม๊าเห็นแยมส้มหลับทิ้งม๊าไม่สนใจม๊าเลย"


"อึก แยมส้มเปล่านะ งื้อ"


"ไม่ร้องแล้วครับ เดี๋ยวปวดหัวนะ"


"ลูกหมูร้องไห้ไม่น่ารักเลย"


"พี่โรลไม่รักแยมส้มหรอ ถ้าแยมส้มไม่น่ารัก"ประโยคนี้คุ้นๆนะ


"โอ๋ๆ รักครับ รักลูกหมูแยมส้มที่สุดเลย"พอได้ยินแบบนั้นลูกหมูแยมส้มนิยิ้มแป้นเลย ระหว่างที่เดินไปห้องรับแขก ผมก็ได้แต่ยิ้มให้กับความน่ารักของสองคนนี้ คนพี่ก็แกล้งน้องพอน้องงอนก็ต้องมาง้อน้องเองพอน้องไม่หายงอนคนพี่ก็งอนน้องซะเอง คนน้องก็ง้อใหญ่เลยด้วยลูกอ้อนน่ารักๆ พอเดินเข้ามาในห้องรับแขกเท่านั้นแหล่ะ


"พี่ปัง ศพ ศพละ"โรลรีบวิ่งมาหลบหลังผมเลย ตอนแรกผมก็คิดว่าศพจริงๆ ที่ไหนพอมองดีดีก็คือไอ้หมอเถื่อนกับทาร์ตที่นอนก็อยู่บนโซฟาคนละตัวในห้องรับแขก


"ศพที่ไหนละโรล ดูดีดี"


"ไม่ดูพี่เดี๋ยวภาพติดตาไม่เอา"


"สภาพอนาจมาก ลุกๆ ไอ้แสบลุก ทาร์ตลุกลูก"


"เดี๋ยวผมปลุกเองครับป๊า"


"คุณปู่ แยมส้มคิดถึง"พอผมปล่อยแยมส้มลงเท่านั้นแหล่ะ วิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาป๊าทันทีเลย ไปกอดอ้อนคุณปู่ ผมของปลุกไอ้หมอเถื่อนก่อนละค่อยปลุกทาร์ตมัน


“คัต ตื่นเร็ว ตื่นได้แล้ว”ผมดึงมือมันให้ลุกแต่มันก็ทิ้งตัวลงไปนอนเหมือนเดิม


“ขอนอนต่อเถอะปัง ไม่ไหวจริงๆ”


“ลุกขึ้นมา”


“ปัง พี่ของนอนต่อเถอะน้า”มาทำเสียงหงุดหงิดใส่อีกนะ


“ไอ้หมอเถื่อน”ยังนิ่ง


“อื้อ เมีย”


“ได้ ไอ้หมอเถื่อนถ้ามึงไม่ลุกกูจะหาผัวใหม่”


โป๊ก


“ห๊ะ เมื่อกี้มึงพูดว่าไงนะ”


“โอ้ย เจ็บอ่า”โอ้ยมันลุกขึ้นมาหัวมันกระแทกดั้งผมเต็มๆเลย เล่นซะน้ำตาคลอเลย


“ดื้อเป็นไร ทำไมจมูกแดงแบบนั้นอะ”


“มึงนั่นแหล่ะที่ทำกูเป็นแบบนี้ ไปล้างหน้าบ้างตาเลย”


“ขอโทษๆ หายเจ็บน้า”ไม่ต้องมากอดกูเลย  พอผมดิ้นก็ไม่ยอมปล่อย เฮ้อ


"ป๊า หัวเราะอะไรอ่ะ"ยังมีน่าไปหาเรื่องป๊าอีกไอ้หมอเถื่อน


"ก็หัวเราะไอ้คนหวงเมีย เมียเรียกตั้งนานไม่ลุกพอเมียบอกจะหาผัวใหม่นิรีบเชียว"


"โห่ป๊า แบบนี้มีคนเดียวนะ"


"พอเลย ลุกไปล้างหน้าล้างตาเลยแล้วไปหาเสื้อผ้ามาให้ผมกับน้องด้วยจะได้อาบน้ำ”ผมเลยตีแขนไอ้หมอเถื่อนเต็มแรงแล้วลุกไปปลุกทาร์ตต่อ


“ทาร์ต ตื่น ตื่นเร็ว เช้าแล้ว”


“พี่ปัง ผมขออีกห้านาที”


“ไม่ ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ อย่าให้ต้องพูดซ้ำ”


“………”


“ไม่ลุกใช่ไหม”ผมเดินอ้อมไปหลังโซฟายื้นหน้าเข้าไปใกล้ทาร์ต ไม่ตื่นใช่ไหมน้องชายที่รัก แล้วเราจะได้รู้กัน


“น้องทาร์ต เจ๊ลูซี่มาหาคร้าบบบบบบบบบบบ”ผมตะโกนใส่หูทาร์ตเต็มที่ และผลเป็นไปตามคาด


ผลัก ตึก โครมมม


“โอ้ย จุก จะ จะ เจ็บ ไหน ไหน ลูซี่ มาหรอ”


“พี่ล้อเล่น เจ๊ลูซี่ไม่ได้มาหรอก”


“พี่ปัง ทำไมพี่ทำกับผมแบบนี้”


“ไปล้างหน้าล้างตา”ทาร์ตเดินตามไอ้หมอเถื่อนขึ้นไปที่ชั้นสอง  ผมได้แต่ยืนขำแล้ว่าส่ายหัวไปมาเบาๆ เจ๊ลูซี่ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับพี่รหัสของทาร์ตแหล่ะ เข้าจะแวะมาซื้อขนมที่บ้านปล่อยๆ ถึงจะเรียนจบไปแล้วแกก็ยังมาซื้ออยู่ดีถึงจะห่างจะห่างจากบ้านแกพอสมควรก็ตาม เวลาที่เจ๊เขาเจอหน้าทาร์ตทีไรจะจับทาร์ตเป็นผัวทุกที ทาร์ตมันเลยขยาด แค่ได้ยินชื่อมันก็แทบจะวิ่งหนีแล้ว


"ม๊าละครับป๊า ผมตื่นมาม๊าก็ไม่อยู่แล้ว นี่เพิ่งหกโมงกว่าๆเอง"


"ในครัวเลย ม๊าเขาชอบไปอยู่ในครัว  ถ้าเราจะเข้าไปหาม๊าทิ้งลูกหมูไว้กับป๊าก็ได้ เดี๋ยวป๊าดูให้ ที่จริงเรากับน้องไม่ต้องรีบตื่นก็ได้นะเนี่ย"


"ปกติพวกผมตื่นเวลานี้อยู่แล้วครับ ตื่นมาไม่เห็นม๊าอยู่เลยตาสว่างเลย"


"วันนี้เราจะเปิดร้านรึเปล่า พอดีป๊าจะจัดงานเลี้ยงที่บริษัท ป๊าอยากพาเราไปช่วยป๊าหน่อย"


"งั้นวันนี้ผมปิดร้านไปช่วยป๊าดีกว่าครับ"


"ดีมากครับลูกสะใภ้"


"โรลอยากไปด้วยจัง"


"เราต้องไปเรียนนิป๊าไม่ให้หยุดหรอก แต่ป๊าจะไปส่งแทน"


"ป๊าพูดจริงหรอครับ ผมดีใจนะเนี่ย"


"พูดจริงสิครับ ไปส่งลูกชายแค่นี้เอง"โรลยิ้มดีใจอย่างปิดไม่มิด วิ่งเข้าไปกอดป๊าเลย ป๊าก็ลูบผมโรล ส่วนเจ้าลูกหมูที่ให้โรลวิ่งไปกอดปู่ตัวเองก็รีบปีนขึ้นไปนั่งตักปู่ตัวเองกันไม่ให้โรลกอดป๊าได้เต็มๆ ลูกคนนี้สงสัยคงหวงปู่


"พี่โรล อย่ามากอดปู่ของแยมส้มนะ แยมส้มไม่ให้กอด"


"แยมส้มขี้หวง"


"พี่โรล ปล่อยจิ ปล่อยเลย"


"ไม่ พี่ไม่ปล่อยหรอก"แยมส้มพยายามทั้งแกะทั้งตีมือโรลให้ปล่อย


"โรลไปหาม๊ากับพี่ดีกว่า ไปช่วยม๊ากัน" โรลฟัดแก้มแยมส้มแล้วลุกตามผมเดินไปที่ห้องครัวตอนแรกว่าจะเดินไปเองแต่ผมไม่รู้ทางเลยต้องถามพี่แม่บ้านเอา เขาเลยพาผมไปส่งถึงหน้าห้องครัวเลย


"ม๊ามีอะไรให้พวกผมช่วยไหมครับ"ผมเดินไปกอดม๊าจากข้างหลัง


"อุ้ย ตกตกตก โถ่ลูกๆนิทำม๊าตกใจหมด ตื่นกันแต่เช้าเชียว"


"ก็พี่ปังนะซิม๊า ตื่นมาไม่เห็นม๊านิรีบปลุกผมเลย"


"ไม่ต้องฟ้องม๊าเลยนะ"


"แล้วสองหนุ่มไปไหนแล้วละครับ "


"ไปอาบน้ำครับ ผมเลยว่าจะเข้ามาช่วยม๊าทำกับข้าว"


"งั้นปังช่วยม๊าดูต้มข่ากระดูกอ่อนให้ม๊าหน่อยน้า ส่วนโรลมาช่วยม๊าทางนี้นะ"


ผมช่วยม๊าจนเสร็จไม่นานนักไอ้หมอเถื่อนก็เดินเข้ามาหาแล้วเรียกผมกับโรลขึ้นไปอาบน้ำ ไอ้หมอเถื่อนพอพาผมเดินเข้าห้องแล้วล้มตัวลงนอนเลย ทาร์ตนอนอยู่บนเตียงอยู่ก่อนแล้ว พอผู้ชายตัวใหญ่สองคนนอนอยู่นิ ทำเตียงขนาดคิงไซร์เล็กลงถนัดตาเลย


"โรลอาบก่อนเลยเดี๋ยวพี่ไปหาเสื้อผ้ามาให้เรา"ผมเดินไปหาไอ้หมอเถื่อน นั่งยองๆสะกิดเบาๆ  สายตาคมเงยหน้าขึ้นมามองผม คว้าคอผมเข้าไปกอดเลย


"อื้อ ไอ้หมอเถื่อนปล่อยก่อน"


"เมีย อย่าดิ้นง่วง"


"ปล่อยก่อนจะหาเสื้อผ้าให้น้อง"


"เสื้อผ้าตัวเล็กๆอยู่ในตู้ขวาสุดลองหาเอา"


"จุ๊บ นอนไปก่อนเดี๋ยวทำอะไรเสร็จแล้วจะปลุกนะ"


ผมจูบปากไอ้หมอเถื่อนเบาๆมันเลยยอมปล่อยผมออกมา ผมลื้อเสื้อผ้าไอ้หมอเถื่อนออกมาดูว่าตัวไหนผมกับน้องพอจะใส่ได้เอาออกมา นี่ขนาดตัวเล็กสุดแล้วผมลองใส่ดูยังยาวปิดขาอ่อนผมได้เลย ผมเอาเสื้อไปให้น้อง แล้วบอกให้น้องใส่กางเกงตัวเดิมไปก่อนแล้วค่อยไปเปลี่ยนที่บ้าน พอน้องออกมาก็นั่งแกล้งทาร์ตซะอย่างงั้น พอทาร์ตเริ่มรำคาญเลยดึงไปนอนกอดซะเลย ผมเลยขอไปอาบน้ำบ้างดีกว่า


"เอ้า ทำไมหลับทั้งสามคนเลยเนี้ย ลุกเลย ป๊าม๊ารอกินข้าวอยู่นะ"เงียบครับ ไม่มีใครสนใจเสียงผมเลยอ่ะ แถมไอ้หมอเถื่อนแม่งขยับเอาหมอนมาปิดหน้าอีก ผมเลยต้องเดินเข้าไปใกล้นั่งขอบเตียงซึ่งเป็นพื้นที่เหลืออันหน่อยนิดแล้วตีลงที่แขนไอ้หมอเถื่อนแรงๆ


"ตื่นได้แล้ว"


"ขอพี่นอนต่อเถอะน้า"


"ไม่ได้ครับ ลุกเร็ว"


"ก็ได้ๆ"ไอ้หมอเถื่อนงัวเงียขึ้นมามองผม ผมเลยขยับเข้าไปใกล้ทาร์ตได้มากขึ้น แล้วเขย่าทั้งสองคน


"ทาร์ต โรล ตื่นได้แล้ว ลุกๆ ป๊ากับม๊ารอกินข้าวอยู่"กว่าผมจะงัดน้องจากเตียงได้ก็เล่นซะเหนื่อยเลย โรลอะไม่เท่าไร แต่ทาร์ตเนี่ยหลับเป็นตายผมปลุกไม่ตื่นเลยต้องให้ไอ้หมอเถื่อนปลุกให้ มันเลยถีบน้องผมตกเตียงเลย เห็นแล้วเจ็บแทน


"ทำไมทำหน้ายุ่งขนาดนั้นละทาร์ต"ระหว่างทานข้าวอยู่ม๊าก็ถามขึ้น


"เฮียทำร้ายผม"มีฟ้องด้วย ผมตักหมูกระดูกอ่อนมาแล้วตัดเป็นชิ้นเล็กๆแล้วป้อนแยมส้ม เจ้าตัวก็กินตุ้ยๆ น่ารักน่ากอดไปอีก


"แค่ปลุก"


"เฮียเรียกผมดีดีก็ได้นิ ไม่เห็นต้องส่งผมลงจากเตียงด้วยวิธีนั่นเลย"


"ดื้อมันปลุกจนปากจะฉีก แกก็ยังไม่ตื่นเห็นแล้วสงสารเลยปลุกแทนให้ไง"


ผมมองภาพตรงหน้าอย่างมีความสุข ตอนแรกที่มา ผมกลัวป๊ามากเลย แต่ตอนนี้ป๊าไม่ได้น่ากลัวเลยออกจะขี้แกล้งมากกว่าซะอีก พอป๊าสังเกตเห็นว่าโรลไม่ชอบทานอะไร ป๊าก็จะค่อยตักแล้วป้อนน้องเหมือนบังคับว่าต้องกิน พอน้องเจอตาดุดุจองป๊าเข้า เลยต้องงับเข้าปากอย่างจำใจ จนม๊าต้องตีป๊าให้เลิกแกล้งน้อง ป๊าเขาก็ขำขำมองหน้าม๊าที่ทำหน้าดุใส่แต่มันออกจะน่ารักมาก ไอ้หมอเถื่อนก็กิ่งหลับกิ่งตื่นกินข้าวไปด้วย ทาร์ตก็มีอาการไม่ต่างกันเท่าไร


"ไม่ได้นอนหรอ"


"ได้นอนแค่ชั่วโมงเดียวเองก่อนที่ดื้อจะมาปลุกไง ทาร์ตก็ด้วย"


"แล้ววันนี้มีงานมี่โรงพยาบาลรึเปล่า"


"ไม่มี แต่ป๊าจองตัวลากเข้าบริษัท อดไปอยู่กับเมียเลย"โอ้ย ประโยคหลังไม่ต้องมากระซิบพูดก็ได้ หน้าร้อนชะมัด


"เอาหน้าออกไปเลยอายป๊ากับม๊าบ้างก็ได้ ผมอิ่มแล้วครับ"น้องๆผมก็อิ่มแล้ว ป๊ากับม๊าพวกท่านอิ่มก่อนพวกผมแล้วแต่ยังไม่ลุกออกจากโต๊ะ


"งั้นไปกันเลยแล้วกัน"


ผมนั่งข้างหลังโดยมีป๊ากับโรลด้วย แยมส้มนั่งกับทาร์ต โดยมีไอ้หมอเถื่อนเป็นคนขับรถให้ พอถึงบ้านพวกผมก็ไปเปลี่ยนชุดกัน ไอ้หมอเถื่อนกับป๊านั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก ส่วนแยมส้มวิ่งตามผมขึ้นมานั่งเล่นบนห้องผม ทาร์ตบอกผมว่าจะป๊าให้ไปที่บริษัทด้วย เพราะน้องผมวันนี้ไม่มีเรียน ปีสี่แล้ววิชาเรียนก็น้อยด้วย กิจกรรมก็หมดไปแล้วเลยว่าง ส่วนที่ฝึกงานก็คงเลือกฝึกที่บริษัทของไอ้หมอเถื่อนเลย พอทุกคนเสร็จ ก็ไปส่งโรลก่อนเจ้าตัวดูมีความสุขเป็นพิเศษเพราะวันนี้มีคนมาส่งกันแบบพร้อมหน้า แถมมีลูกหมูแยมส้มมาส่งอีกด้วย แล้วค่อยไปที่บริษัทกัน


"ป๊าจะให้ผมเข้าไปด้วยจริงๆหรอครับ"


"จริงนะซิ ป๊าเอาเรามาช่วยตัดสินใจน้า"ก็บริษัทใหญ่ขนาดนี้แถมผมแต่งตัวด้วยกางเกงขายาวกับเสื้อยืดง่ายๆ แต่ดูน้อง ไอ้หมอเถื่อน แล้วก็ป๊าสิ แต่งตัวกันดูดีมากอะ พอมองกลับมาที่ตัวเอง กลับบ้านทันไหม


"เข้าไปเถอะน่าดื้อ"


พอเดินเข้าไปนิพนักงานมองกันเป็นแถบ ผมเดินอยู่ข้างหลังช้าๆไอ้หมอเถื่อนเหมือนจะรู้อะ เดินช้าลงมาเดินข้างผมซะงั้น จะมาเดินข้างๆทำไมไม่ต้องการโว้ย แบบนี้เขาก็ยิ่งมองกันเข้าไปใหญ่นะซิ ก็ใครจะให้ประธานบริษัทมาเดินข้างผมเล่า


"จะลงมาเดินข้างๆทำไมเนี่ย"


"อยากเดินข้างเมีย"


"ท่านประธานครับท่านจะฆ่าผมทางอ้อมรึไงครับ"


"ใครกล้าแตะเมีย เดี๋ยวจะไปวางยาฆ่าทิ้งให้หมด"เห็นมองพูดกับผมเบาๆกลัวแยมส้มได้ยิน


"ร้ายกาจ"


"ป๊าคัต ผมอยากให้ม๊าปังอุ้ม"


"ทำไมละครับ"


"แยมส้มไม่ชอบ มีแต่คนมองม๊าปัง ม๊าปังเป็นของแยมส้มนะ"โถ่ลูกชาย เขาไม่ได้มองม๊าครับ เขามองป๊าตั้งหากลูก


"ให้ป๊าอุ้มดีแล้วครับไม่งั้นสาวๆจะขโมยป๊าไปนะ"ผมกระซิบบอกแยมส้ม แยมส้มเลยหยักหน้าเข้าใจ ผมยิ้มแล้วลูบหัวแยมส้ม


ห้องจัดเลี้ยงของบริษัท


“ป๊าครับ ให้ผมช่วยอะไรบ้างครับ”ตอนนี้เหลือแค่ ผม ป๊า แล้วก็แยมส้ม ป๊าเดือนไปนั่งโต๊ะตรงกลางห้องที่ถูกรายล้อมด้วยขนมมากมายที่ว่างอยู่บนโต๊ะรอบๆ


“ปังช่วยเลือกขนมจากทั้งหมดมาให้ป๊าประมาณห้าอย่างที”


“ป๊าอยากได้แบบไหนครับ หมายถึงว่าคนส่วนใหญที่จะมางาน”


“ก็ส่วนมากจะเป็นวัยรุ่น เพราะบริษัทป๊ามาเด็กๆที่จบใหม่มาทำงานเยอะ คนส่วนมากเลยยังเป็นเหล่าวัยรุ่นอยู่แต่อยากให้คนที่อยู่ในวัยทำงานสามารถกินได้ด้วย”ผมมองขนมมากมายที่วางอยู่มันเยอะมากจริงๆโดยมีพนังงานที่น่าจะเป็นคนทำอยู่ประจำโต๊ะขนมของตัวเองค่อยอยู่ บางโต๊ะก็ทำขนมชนิดเดียวกันแต่ต่างกันตามการตกแต่งระพอลองนึกตามคำพูดป๊า ก็ลองเลือกมาทีละชิ้นระหว่างที่กำลังเลือกก็จะมีพนักงานค่อยบรรยายถึงขนมของตัวเองให้ผมฟัง ถึงบางคนจะมองผมด้วยสายตาไม่พอใจก็ตาม จากขนมทั้งหมดที่เลือกมามีประมาณยี่สิบกว่าอย่างแล้ว ผมมองไปที่รถเข็นอาหารที่มีพนักงานเดินตามผมอยู่ ผมเลยพอแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ ลูกหมูดูจะตื่นตากับขนมหวานมากมาย ดูจะอยากกินไปหมดทุกอย่างจนผมต้องดุ ถ้าดื้อผมจะไม่ให้กินซักชิ้นเลย ขนมประมาณสิบอย่างถูกว่างลงบนโต๊ะก่อน


“เรานิเลือกมาซะเยอะเลย ป๊าเลยไม่รู้จะเลือกอันไหนเลยทีนี้”


“ป๊าครับ ต้องลองชิมก่อนนินาว่ามันโอเคไหม บางอันอาจจะแต่งหน้าสวยจริงแต่รสชาติอาจไม่เป็นเหมือนข้างนอกก็ได้”พอผมพูดนิบางคนที่ดูจะไม่ชอบผมอยู่แล้วก็ยิ่งมองผมด้วยสายตาไม่พอใจเข้าไปอีก คิดว่าผมสนหรอ ไม่สนหรอก งานป๊าจะต้องมีแต่ของดีไม่ยอมให้ใครมาดูถูกพ่อสามีผมหรอก


"เราเนี่ยน้ารีบสร้างศัตรูไปไหนหื้ม"


"ผมเปล่าซะหน่อย ก็ดูเขามองผมซิป๊า มองดูถูกกันซะขนาดนั้น"ผมพูดให้เบาลง


"ชั่งเขาเถอะ พวกตัดสินคนอื่นจากภายนอก ชีวิตเขาไม่ค่อยประสบความสำเร็จหรอก"ชอบอะ ป๊าเล่นพูดซะได้ยินทั่วห้องเลย

“งั้นผมเริ่มเลยน้า ป๊าช่วยผมชิมด้วยนะครับ”


เมื่อผมเริ่มชิม ก็มีขนมบางจานที่เหมือนที่ผมพูดเลย แต่งหน้าจะสวยแต่งข้างในกินไม่ได้ สุดท้ายได้ขนมมาประมาณเจ็ดอย่าง ป๊าเลยไปบอกให้คนที่ทำเจ็ดอย่างนี้รับน่าที่ทำขนมในวันงาน บางชิ้นที่แยมส้มอยากลองผมจะจะป้อนให้กินคำเล็กๆ แต่ถ้าเจ้าตัวชอบก็จะยิ้มแป้นแต่อันไหนไม่ชอบนิเอาจานส่งให้พี่พนักงานที่ดูแลรถเข็นให้เก็บไปเลย พอเลือกเสร็จเรียบร้อย ป๊าก็พาผมไปดูพวกวัตถุดิบต่างๆของบริษัทว่าผมอยากได้อะไรไปใช้ในร้านเอาไปได้เลย ผมก็เลือกเฉพาะของที่ผมแล้วในร้านที่ผมยังไม่ได้ไปซื้อเท่านั้น


“เอาไปน้อยจังน้า”


“ร้านผมเล็กนิดเดียวเองนิครับป๊า อีกอย่างผมก็ไม่ได้ทำขนมมากมายวางขายนินา”


“ม๊าปัง แยมส้มอยากกินขนม”


“ยังไม่อิ่มหรอกินขนมเข้าไปขนาดนั้น”


“แยมส้มกินไปนิดเดียวเอง ไม่เห็นมีอันไหนอร่อยเหมือนม๊าทำเลย”ลูกหมูแยมส้มกอดอกทำแก้มป่อง โดยมีป๊าอุ้มไว้


“ปู่เห็นด้วยครับ”


“ป๊าเคยกินขนมฝีมือผมด้วยหรอครับ”


“ม๊าซื้อมาฝากป๊าประจำเวลาที่ไปหาเราอะ” ระหว่างทางที่เดินมีแต่คนมองป๊า คำชมมากมายที่ลอยเขามาให้ผมได้ยิน ท่านประธานหล่อจัง ไม่อยากเชื่อเลยว่าท่านประธานจะอายุเยอะแล้ว แน่แหล่ะก็ป๊ายังดูหล่อเหล่า แถมป๊าหน้าเด็กมากยังดูเหมือนอายุประมาณสามยิบปลายๆเองอยู่เลย ทั้งที่ป๊าห้าสิบกว่าแล้ว ผมหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องท่านประทานที่ดูเหมือนว่าเลขาที่ควรจะอยู่ที่โต๊ะกับไม่อยู่ที่โต๊ะตัวเอง ผมเปิดเข้าไปโดยไม่เคาะ แหม่ฉากกำลังเด็ดเลย คุณผู้หญิงก้มลงซะอกตูมๆที่ล้นทะลักออกจะเสื้อจะมากระแทกหาผัวผมอยู่แล้วไหนจะกระโปรงแสนสั้นที่เลิกขึ้นมาจนทาร์ตที่นั่งทำงานอยู่ตรงโซฟารับแขกเงยหน้าขึ้นมาเห็นเกือบกำเดาไหลอีก




“กินนมอิ่มไหมครับ พี่คัต”




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}