susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 2 [เจมส์-แช่ม] แก้คำผิด

ชื่อตอน : Chapter 2 [เจมส์-แช่ม] แก้คำผิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.6k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2560 19:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 2 [เจมส์-แช่ม] แก้คำผิด
แบบอักษร

​l Chapter 2 l

#เจมส์พาทย์

"คุณเจมส์ครับ ได้ตั๋วเเล้วรอบเร็วที่สุดอีกประมาณยี่สิบนาทีครับ" กล้าเดินมาบอกหลังจากที่จัดการเรื่องตั๋วเสร็จเเล้ว


"โอเคครับ งั้นเดี๋ยวเราไปรอเข้าโรงเลยเเล้วกัน" ผมกับกล้าก็พากันเดินไปที่หน้าโรงหนัง ก่อนเข้าเราก็ซื้ออะไรติดไม้ติดมือไปกินนิดๆหน่อยๆ


หลังจากนั้นประมาณสองชั่วโมงนิดๆที่ดูหนังเสร็จก็เกือบเย็นพอดี ผมเลยเเยกย้ายกับกล้ากลับบ้าน เพราะเราเอารถมาคนละคัน ความจริงก่อนหน้านี้กล้ามันก็อยู่กับผมนี่เเหละ เป็นเลขากึ่งบอดี้การ์ด เเต่ไม่นานมานี้มันมีเมียเเล้วเมียมันท้องเเล้ว ผมเลยให้มันเเยกออกไปอยู่กับครอบครัว ผมเข้าใจนะ คนเป็นหัวหน้าครอบครัวถึงเเม้จะต้องรับผิดชอบต่อหน้าที่ เเต่ยังไงก็ยังคงต้องรักษาความเป็นพ่อเป็นผัวไว้ด้วยให้มันไปพร้อมๆกัน


"เดี๋ยวเเยกกันที่นี่เลยก็ได้ อ่อ กล้า ผมสั่งงานหน่อยสิ" ผมพูดขึ้นมาระหว่างทางเดินไปที่รถ


"ว่ามาเลยครับ"


"จำคนที่ชื่อเเช่มได้ไหม ที่ทำงานเป็นช่างอยู่ที่สนามเเข่งรถ" ผมเกริ่นไปก่อน เเต่ผมมั่นใจว่ากล้าจำได้ เพราะกล้าเป็นคนที่ชอบเก็บรายละเอียด


"ได้สิครับ ไง สนใจหรอครับคุณเจมส์" หึ เพิ่มความสามารถอีกอย่างไปด้วยเลยละกัน คือมันรู้ใจผมไปซะทุกอย่าง เคยใช้ไปซื้อถุงยางยังเลยยี่ฮ้อ ไซด์ กลิ่น รส มาให้ผมแบบโดนใจเป๊ะ บอกเลย อ่อ ที่ผมกล้าใช้เพราะมันอายุน้อยกว่าผมสองปี ถึงมันจะพึ่งจบมาใหม่ เเต่ผมฝึกมันมาเองกับมือ อายุเราน้อย เเต่ลีลาเเละประสบการณ์เราเด็ด??มากนะครับบอกเลย


"ไม่เคยปิดบังอะไรคุณได้เลยจริงๆสินะ" ผมบอกกลับยิ้มๆ เชิงตอบว่าที่มึงพูดอะ มึงเข้าใจถูกเเล้วประมาณนี้


"หึ งั้นผมจะรีบนำมาเสริฟให้เเล้วกันนะครับ ผมลาเเล้ว ขับรถดีๆนะครับคุณเจมส์" กล้ามันปลดล็อครถเเล้วขึ้นไปก่อน ผมโบกมือให้มันไปที เเล้วไปยังรถของผมบ้าง


ผมขับรถตรงกลับมายังคอนโด ความจริงผมก็มีบ้านเเหละ เเต่ผมไม่กลับหรอก กลับไปก็อยู่คนเดียว มันไม่ได้น่าอยู่เลยสักนิด ผมใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวมานานเเล้ว เมื่อก่อนพ่อเเม่ของผมทำงานหนักมาก ท่านมีผมเเค่คนเดียว ท่านทั้งสองเอาเเต่ทุ่มเทกับงานมีเหตุผลเเค่ว่าอยากสร้างทรัพย์สินไว้ให้ผม ผมรู้ว่าพวกท่านรักผมมาก เเต่ไม่รักไปในทางที่ผิดไปหน่อยหรือไง พอถึงเวลาเมื่อผมเรียนจบ ผมจะเข้าช่วยพวกท่านบริหารงาน เเต่โชคร้ายอะไรกับผมนักหนาไม่รู้ พวกท่านก็ประสบอุบัติเหตุระหว่างทางที่จะมางานรับปริญญาผม...  


ผมเสียใจมากหลังจากนั้นผมเองก็เสียสูญอยู่พักหนึ่ง พึ่งมาคิดได้ทีหลังไม่นานมานี้เอง เลยเข้าทำงาน ผมถือคติที่ว่าะเสเพลเถลไถลเท่าไหร่ก็ได้ เเต่งานต้องไม่เสีย ผมเอาเรื่องราวของพ่อกับเเม่ผมมาเป็นตัวอย่าง มาเป็นบทเรียนในชีวิตผมอีกบทนึงว่า เราควรให้ความสำคัญในเเต่ละด้านของชีวิตเท่าๆกัน จะได้ไม่มาเสียใจในภายหลัง เพราะถือว่าเราทำอะไรก็ทำสุดไปหมดเเล้ว


ติ๊ด ติ๊ด


เสียงข้อความเเท็ปเข้าหลังจากที่ผมนั่งดื่มอยู่คนเดียว เเล้วก็พึ่งจะไปอาบน้ำเสร็จออกมา หึ ไอ้กล้ามันยังทำงานเร็วเหมือนเดิมเลย ผทนั่งเปิดไฟล์ประวัติของไอ้พี่เเช่ม ถือว่าประวัติพี่มันน่าสนใจมากเลยทีเดียว


ทุกคนอาจจะคิดว่าเด็กช่างอย่างไอ้พี่เเช่มมันมีอะไรน่าสนใจใช่ไหมล่ะครับ งั้นทุกคนลองมาคิดตามผมนะ พี่เเช่มมันอายุมากกว่าผมสองสามปี เเต่ด้วยรูปร่างหน้าตามันดูอายุเท่าๆผมเลย ไม่ใช่ว่าผมว่าตัวเองหน้าแก่หรอก ผมว่ามันอะน่าอ่อนตางหาก ผมก็ไม่รู้หรอกว่าพี่มันเรียนช่างมาภาษาอะไร ตัวมันถึงได้ขาวขนาดนี้ เเต่ความตัวเล็กของมันอาจจะเพราะฐานะที่บ้านของพี่มันที่ค่อนข้างจะยากจน และประวัติการเคลื่อนไหวล่าสุดคือตอนนี้พี่มันกำลังประสบปัญหาซะเเล้วล่ะ


  หึ ก็แม่พี่แช่มมันติดการพนัน เป็นหนี้อยู่สามแสนน่ะสิ จำนวนเงินไม่ใช่น้อยๆซะเลยนะครับนั่นถ้าเทียบกับเงินเดือนของพี่มัน ถึงจะได้จากลูกพี่มันเยอะ เเต่หักลบรายใช้รายจ่ายมันก็เสียไม่น้อยเลยต่อเดือน

เอาเป็นว่าผมจะยอมเข้าไปช่วยเหลือแล้วกัน ไม่ได้พิสวาทอะไรมากมายหรอกครับ เเค่อยากลองลีลาเด็กช่างดูบ้าง แต่จะช่วยเหลือยังไงนั้น ก็สุดแล้วเเต่เจ้าตัวจะชี้ชะตาตัวเองแล้วกัน


#จบพาทย์เจมส์


. . .

#แช่มพาทย์


วุ้ย! โมโหครับโมโห เเม่บังเกิดเกล้าตัวดีทำกับผม กับไอ้เชาว์ได้ลงคอได้ยังไง ช่วงหลังๆผมก็ว่าทำไมเเม่เเปลกๆ มีโอกาสก็จะขอเพิ่มเงินเดือนตลอดเลย เเต่ผมไม่ได้คิดอะไรเยอะไง คิดเเค่ว่าข้าวของมันเเพงขึ้น เขาคงจำเป็นต้องใช้จริงๆอะไรทำนองนี้ เเต่กลับตาลปัตรไปหมด เเม่เป็นหนี้การพนันซะงั้น เงินก็ไม่ใช่น้อยๆเลย จะเอาภายในสามวันอีก เวรกรรมกูชัดๆ แม่มเอ้ย ละจะไปหาจากไหนทันละเนี่ย!


"แล้วเราจะเอาไงกันดีวะพี่ เงินเดือนที่พึ่งออกกูก็พึ่งเอาไปรวมกับผัวจ่ายค่าบ้านละเนี่ย แม่นะเเม่!" ไอ้เชาว์มันก็มานั่งหน้าเครียดอยู่กับผมเนี่ย ฟังไม่ผิดหรอกครับ ไอ้เชาว์กับผัวมันกำลังส่งเงินค่าบ้าน เพราะมันตั้งใจจะเก็บไว้เป็นเรือนหอมั้ง ก็ดีนะ เเก่มาทำงานไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังมีที่ให้อยู่ไง แต่ผมนี่ดิ... เฮ้อ วันๆยังเอาตัวเองไม่รอดเลย


"กูก็ยังไม่รู้โว้ย เเยกย้ายกันไปนอนก่อนละกัน เหนื่อยว่ะ ปวดหัวโว้ยยยยย!" ผมพูดๆๆๆ เเล้วทิ้งระเบิดตู้มใหญ่เเล้วเดินกลับมาเข้าห้องตัวเอง อาบน้ำ ปะแป้งนอน ตอนนี้หัวสมองมันตีบตันจริงๆครับ คิดอะไรไม่ออกหรอก นอนเอาแรงก่อนเเล้วกัน


.

.

.

วันใหม่ 12.34น.


"ป้า เล็กน้ำ เอาเเคบหมูด้วย ถั่วงอกเยอะๆเหมือนเดิมนะป้า อ่อ อย่าลืมกระเจี๊ยบเย็นๆดับไฟที่มันร้อนลุ่มอยู่ในทรวงอกด้วยนะ ไวๆเลยนะป้า หิวมาก" ผมมาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าประจำก็สั่งเมนูโปรดมากินก่อน ก่อนจะหาที่นั่ง เอ้า เสือกไม่มีอีกไง เเต่มีโต๊ะนึงว่างที่นึงพอดีผมก็เดินเข้าไปนั่งเลย


"หิว มากรึไง" พอผมนั่ง ไอ้คนตรงข้ามผมก็พูดขึ้น ว่าเเต่ไอ้คนตรงข้ามเนี่ยมันคุยกับใครวะ ผมเลยเงยหน้าขึ้นไปมองดีๆ


"เฮ้ย! คุณ!" คนที่เห็นหน้าทีไรก็หงุดหงิดทุกที ทำไมช่วงนี้เจอบ่อยจังวะ


"จำเป็นต้องตกใจขนาดนั้นไหมครับ คุณพี่เเช่ม" คนตรงข้ามถามยิ้มๆ แต่ช่วยดูหน้ากูด้วยเถอะครับสัส ว่ายิ้มด้วยรึเปล่า


"เปล่าครับ" ผมตอบไปแค่นั้น เพราะไม่มีอารมณ์จะมานั่งเสวนาพาทีด้วยจริงๆครับตอนนี้


"คิดอะไรอยู่หรอครับ หน้าเครียดเชียว ผมช่วยพี่ได้ไหมเนี่ย" ไอ้คุณเจมส์พูดออกมาอย่างสุภาพ แต่ก็นะ ผมรู้ลักษณะเนี้ยสร้างภาพเเหงๆ


"ไม่เป็นไร ขอบคุณครับ ปัญหาส่วนตัวน่ะ" ผมพูดย้ำๆเน้นๆตรงท้ายประโยคว่าปัญหาส่วนตัว ไม่อยากให้คนอื่นเสือก


"เรื่องหนี้สามเเสนภายในสามวันของเเม่พี่ใช่ไหมครับ"


"คุณรู้ได้ไงวะ!" ผมจำได้ว่าไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครนะ เวร หมดกัน! ปัญหาส่วนตัวกู ไอ้เด็กนี่รู้ไปซะได้


"ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกครับว่าผมรู้ได้ไง แต่ผมน่ะ มีข้อเสนอ เอาป้าว?!" ไอ้เด็กเจมส์เพยิดหน้ามาทางผม ความจริงก็จะไม่สนใจนะ เเต่ถ้ามันได้เงินเร็วก็น่าลองอยู่หรอก


"ข้อเสนออะไรวะครับ" ผมทำท่าเเคะขี้หูรอฟังเด็กมัน


"ไปเอากับผมสิ ผมปลดหนี้ให้ เเถมเงินนอกรอบ สนใจไหม" เดี๋ยวนะ! มึงพูดเรื่องนี้มาหน้าตาเฉยเลยเนี่ยนะ


"ถุ้ย! อยากเล่นตลกก็กลับไปเล่นที่บ้านไป ถ้าเงี่ยนมากขนาดนั้นไปหาเอาตามซ่องเถอะครับ หรือไม่ก็ถ้าขี้เกียจขนาดนั้นก็ไปถูเอาตามเสาเเล้วกัน วู้ว หมดรมณ์เเดกเพราะคุณเลยเนี่ย ป้า! เปลี่ยนเป็นเอาใส่ถุง เท่าไหร่นะ ห้าสิบใช่ไหม ค่ารอนาน ลดให้ผมสักยี่สิบเเล้วกันนะ อะนี่ สามสิบครับ เอาเหรียญบาทเนอะป้า! จะได้มีทอนลูกค้า ขอบคุณครับ... ไปละ ไว้มาอุหนุนใหม่" ผมสวดใส่เด็กเวรเสร็จ ก็ไปพล่ามใส่ป้านีขายก๋วยเตี๋ยวอีก เสร็จเเล้วจ่ายตางเเล้วเดินกลับสนาม...


อ่าวเวร! กูปั่นรถถีบมานี่หว่า เหี้ยเอ้ย! ต้องกลับไปเอาอีก อะไรนักหนาเนี่ยกูไอ้แช่ม!

.

.

.

.

ทางอีกด้าน

'เเสบไม่เบาเหมือนกันนะครับเนี่ย พี่เเช่ม'

---------------------

ต่อไปเป็นฉากเเข่งรถที่อยู่ในตอนของเฮียนาจา เเล้ว NCก็จะตามมา อิอิ

นายเอกคู่รองไรท์ตั้งใจเขียนให้มีบุคคลิกเเบบนี้ บ้าๆบอๆ กวนประสาทหน่อยๆ (เจมส์ : ไม่หน่อยมั้ง)

ถ้าไม่ชอบก็ขออภัยน้า เเต่เค้าวางพล็อตเรื่องมาเเล้ว

หวังว่าจะชอบกันนะค้า ><

ปล. เคยลงตอนที่1เเล้ว อย่าลืมย้อนกลับไปอ่านก่อนน้า

ปล2. ยังไม่ได้เช็คคำผิดเน้อ

ความคิดเห็น