แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -05- ...ทำไมกันละ ?...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -05- ...ทำไมกันละ ?...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 49.8k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2557 17:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -05- ...ทำไมกันละ ?...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

ที่ 5

...ทำไมกันละ...

 

 

            ดาร์คยังคงขบเม้มใบหูเล็กของไอเดียไม่ยอมปล่อย ส่วน ลูซก็เลื่อนหน้าเข้าไปใกล้และงับบริเวณติ่งหูของไอเดียพร้อมกับเป่าลมเข้าหูของไอเดียเบาๆ ทำให้ไอเดียดิ้นด้วยความจักจี้

 

 

            “อื้อออ!!” ไอเดียร้องประท้วงในลำคอ แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะดาร์คปิดปากไอเดียแน่น

 

 

            “เริ่มบทลงโทษแล้วนะ” ดาร์คพูดขึ้นและยิ้มมุมปากนิดๆ ก่อนที่ดาร์คจะปล่อยมือออกจากปากของไอเดียและเปลี่ยนมาเป็นรัดตัวของไอเดียจนแน่นและใช้มือทั้งสองข้างสอดเข้าไปที่ใต้เสื้อของไอเดียก่อนจะค่อยๆเลื่อนไปขยี้อกเล็ก

 

 

            “อ๊ะ!” ไอเดียงอตัวทันทีแต่ก็งอไม่ได้มากเพราะพองอลงไปใบหน้าของไอเดียก็จะแนบกับอกแกร่งของลูซ ลูซเลียริมฝีปากอย่างพอใจไม่น้อยที่ไอเดียมีอาการตอบสนองต่อการกระทำของเขาทั้งสอง

 

 

            “จะ...ทำ...อื้ออ...อะไรนะ” ไอเดียพูดว่าและใช้มือที่ดันอกของลูซไปดันมือแกร่งของดาร์คที่อยู่ใต้เสื้อแทน

 

 

            “เดียวก็รู้ นายก็พยายามอย่างทำให้เสียงดังซะละ” ลูซพูดบอก ก่อนจะเชิดคางมนของไอเดียขึ้นและเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ ก่อนที่ลูซจะประกบจูบช้าๆไอเดียเบิงตากว้างด้วยความตกใจและพยายามสะบัดตัวออกจากดาร์ค

 

 

            “อย่าดิ้น!” ดาร์คพูดดุทำให้ไอเดียสะดุ้งนิดๆและบีบแขนดาร์คแน่น ดาร์คก็ไม่ว่าอะไรยังคงขบกัดติ่งหูเล็กของไอเดียเล่นแล้ว

 

 

            “อึ่ก...อื้อออ...” ไอเดียครางประท้วงในลำคอเมื่อลูซพยายามสอดลิ้นร้อนเข้าไปที่โพลงปากของไอเดีย ไอเดียก็พยายามปิดปากเอาไว้จนลูซต้องพลักใบหน้าออกมา

 

 

            “เปิดปากหน่อย” ลูซพูดบอกเสียงพร่า

 

 

            “ป่ะ...ปล่อย...ไม่เอานะ...อ๊ะ!” ไอเดียหลับตาปี้เมื่อลูซบีบปากของไอเดียไม่แรงมากนักแต่ก็ทำให้ไอเดียเผยปากออกด้วยความเจ็บ ลูซใช้จังหวะนี้สอดลิ้นเข้าไปที่โพลงปากของไอเดีย ดาร์คก็เลื่อนมือจากอกของไอเดียไปเป็นที่จุดอ่อนไหวของไอเดียผ่านเนื้อผ้า

 

 

            “อึ่ก!...” ไอเดียผวาเฮือกก่อนที่น้ำใสๆจากหางตาจะไหลออกมา ทำให้ลูซและดาร์คหยุดชะงักการกระทำทุกอย่าง ไอเดียเข่าอ่อนทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น ดาร์คก็นั่งลงไปด้วยเพราะกอดรัดไอเดียอยู่

 

 

            “เป็นอะไรไป” ลูซพูดถามและค่อยๆนั่งลงมาเชิดคางมนของไอเดีย

 

 

            “ฮึก!...ไม่เอานะ...ฮืออ...ไม่เอาแล้ว...อย่าทำแบบนี้...” ไอเดียพูดขอตัวสั่นระริก

 

 

            “ร้องไห้หรอ” ดาร์คพูดขึ้น หลังจากที่นิ่งไปนานเพราะไม่คิดว่าไอเดียจะร้องไห้

 

 

            “สงสัยจะแกล้งแรงไปหน่อย” ลูซพูดขึ้นและลูบน้ำตาของไอเดียออกจากใบหน้าอย่างช้าๆ

 

 

            “ชู่วว..ไม่แกล้งแล้ว...ไม่ร้องๆ” ลูซรีบพูดปลอบ และพยายามลูบน้ำตาของไอเดียออกจากใบหน้า

 

 

            “ฮึก...ไม่เอาแล้ว” ไอเดียพูดขึ้นเพราะเมื่อกี้ไอเดียตกใจมากที่ลูซและดาร์คพยายามทำเหมือนจะมีอะไรกับเขาแถมยังตั้งสองคนแบบนี้ไอเดียคงสู้ไม่ได้อีกอย่างทั้งคู่ก็ไม่ใช่มนุษย์ต้องบอกว่าสู้ไม่ได้เลยต่างหาก

 

 

            “รู้แล้วๆ” ดาร์คพูดบอกและเอามือออกจากเสื้อของไอเดียแต่ยังคงกอดไอเดียอยู่ทำให้ไอเดียรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ ไอเดียจึงค่อยๆคลายสะอื้นลงบ้าง

 

 

            “เงียบๆ เลิกร้องได้แล้ว” ดาร์คพูดปลอบถึงแม้ว่าจะพูดออกแนวแข็งๆหน่อยเพราะดาร์คไม่เคยปลอบใครมาก่อนแต่มันกลับทำให้ไอเดียอุ่นใจแปลกๆ

 

 

            “ป่ะลุกไปหน้าร้านกัน” ลูซพูดขึ้นเพราะได้ยินเสียงเรียกหาไอเดียใกล้ๆ ไอเดียจึงค่อยๆลุกขึ้นโดยมือดาร์คคอยกอดพยุงตัวให้ไอเดียลุกขึ้น

 

 

            “ไอเดีย!!” เสียงเรียกของหญิงดังขึ้นทำให้ไอเดียรีบหันซ้ายหันขวา

 

 

            “ผมอยู่หลังร้านครับ!” ไอเดียรีบตอบกลับ ก่อนจะพลักตัวออกห่างจากลูซและดาร์ค

 

 

            “มาช่วยพี่ทางนี้หน่อย” หญิงพูดเรียก ทำให้ไอเดียรีบเดินไปหาทันที เพราะไม่กล้ามองหน้าลูซและดาร์ค

 

 

 

            ไอเดียช่วยงานหญิงจนเสร็จจึงขอกลับบ้านเพราะยังมีการบ้านที่จะต้องทำ พรุ้งนี้วันจัทร์แล้วเป็นวันครบกำหนดส่งงานพอดีระหว่างทาง ลูซและดาร์คคอยเดินตามหลัง เพราะไอเดียไม่ยอมให้ดาร์คอุ้มกลับเหมือนขามาอีกแล้ว ถ้าปกติอาจจะได้ แต่พอเรื่องเมื่อหลังร้านเกิดขึ้น ไอเดียก็คิดว่าควรจะออกห่างลูซและดาร์คเอาไว้จะดีกว่า

 

 

            “นายนี้ก็ทนนั่งรถบ้านั้นเนอะ” ลูซพูดบ่นเมื่อลงจากรถสองแถวแล้ว ไอเดียก็รีบเดินกลับบ้าน ไอเดียไม่พูดอะไรเพียงแค่รีบเดินให้ถึงที่สุดเท่าที่จะทำได้ทำให้ลูซกับดาร์คหงุดหงิดไม่น้อย

 

 

            “หยุดเดินนะไอเดีย!” ดาร์คพูดว่าเสียงเข้ม เขาไม่ค่อยชอบให้ใครหันหลังให้เขาสักเท่าไหร่ไอเดียไม่ฟังแต่กลับพยายามรีบเดิน เท่านั้นละ ดาร์คจึงให้พลังแวมไพร์เดินพรึ่บมาขวางหน้าไอเดียเอาไว้

 

 

            “อ๊ะ!!...” ไอเดียสะดุ้งสุดตัวก่อนจะผะงักล้มลงกับพื้นอย่างแรง ดาร์คกับลูซขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ว่าทำไมไอเดียจะต้องตกใจถึงขนาดนี้

 

 

            “เจ้าเป็นอะไรของเจ้านะ ไอเดีย” ลูซพูดถามขึ้นและค่อยๆเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของไอเดีย

 

 

            “ปะ...เปล่า...ไม่ได้เป็นอะไร...โอ๊ย!!” ไอเดียร้องขึ้นเมื่อลูซฉุดไอเดียลุกขึ้นอย่างแรง

 

 

            “เจ้าอย่ามาโกหกข้าเสียดีกว่า ถ้าเจ้ายังไม่อยากจะเจ็บตัวตอนนี้” ลูซพูดเป็นเชิงขู่ ไอเดียมองลูซด้วยสายตาสั่นระริก ทำให้ลูซคิดโทษตัวเองที่เผลอขู่ไอเดียไปเสียอย่างนั้น

 

 

            “เจ้ากลัวพวกข้าทำอะไรเจ้างั้นหรอไอเดีย” ดาร์คพูดถามขึ้น ไอเดียก้มหน้านิ่งเพราะพูดไม่ออกจริงๆ

 

 

            “ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก ตราบใดที่เจ้ายังไม่อนุญาติพวกข้าก็ไม่คิดจะฝืนใจ” ดาร์คพูดบอกออกมาอีก

 

 

            “เจ้ารังเกียจพวกข้างั้นรึไง” ลูซพูดถามขึ้น ทำให้ไอเดียใจหายวูบ

 

 

            “เปล่านะ!! ฉันไม่ได้รังเกียจพวกนายสักหน่อย” ไอเดียพูดบอก และมองหน้าลูซกับดาร์คสลับกันไปมา

 

 

            “แต่แววตาของเจ้า...มันบ่งบอก...” ลูซพูดเสียแผ่วเบา ยิ่งทำให้ใจของไอเดียกระตุกแปลกๆ

 

 

            “เอาเถอะ พวกข้าจะไม่กวนเจ้า จากตรงนี้เจ้าคงเดินเข้าบ้านเองได้ เพราะงั้น ข้าขอตัว” ดาร์คพูดบอก ลูซก็ปล่อยมือไอเดียเช่นเดียวกัน ก่อนที่ทั้งสองจะหันหลังเตรียมเดิน

 

 

            “ขี้โกง!!” จู่ๆไอเดียก็ร้องขึ้นมาอย่างสุดทน

 

 

            “พวกนายทำท่าแบบนั้นแล้วคิดว่าฉันจะสามารถปล่อยพวกนายไปได้รึไงกัน!! บ้าที่สุด! ทำไมฉันต้องห่วงพวกนายด้วย! พวกนายมันก็แค่ไอ้ตัวดูดเลือดไม่ใช่หรอ! พวกนายมันคงฆ่าไม่เลือกหน้า! แต่แทนที่ฉันจะกลัว...แทนที่ฉันจะกลัว....ฉันกลับห่วงผีดิบเดินได้อย่างพวกนาย!!...ทำไมกันละ...ทำไมต้องมาทำหน้าตาหง่อยๆแบบนั้นใส่ฉันด้วยห๊ะ!!

 

 

            “ไอเดีย” ลูซเรียกไอเดียอย่างอึ้งๆ

 

 

            “ทำไมกันละ!! ฉันกับนายเจอกันไม่กี่วันเองนะ ทำไมฉันต้องห่วงพวกนายด้วย!” ไอเดียพูดว่าออกมาอีก ก่อนจะรีบปิดปากเพราะรู้สึกเหมือนเผลอตะโกนพูดอะไรแปลกๆไป

 

 

            “...” ลูซและดาร์คนิ่งเงียบ แต่ก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจกับคำพูดของไอเดีย

 

 

            พรึบ!!

 

 

            “เหวออ...O _ O” ไอเดียร้องเหวอเมื่อจู่ๆตัวของไอเดียก็ลอยขึ้นอย่างรวดเร็ว ไอเดียรีบหันหาสาเหตุที่ทำให้ตนลอยขึ้นก็ต้องอึ้งเมื่อดาร์คเป็นคนอุ้มไอเดียขึ้น

 

 

            “ข้าว่าเจ้าควรจะไปที่คฤหาสน์ของข้านะ” ดาร์คพูดขึ้น

 

 

            “ทะ...ทำไมฉันต้องไปด้วยละ” ไอเดียพูดถาม

 

 

            “วันนี้ท่านปู่ของข้าจะมาหา ข้าเลยกะว่าจะพาเจ้าไปเปิดตัวสักหน่อย” ดาร์คพูดบอกและยกยิ้มมุมปาก

 

 

            “เอ๊ะ ?... เดียวๆๆๆ...เปิดตัวอะไรกัน” ไอเดียรีบพูดว่าขณะที่ดาร์คกับลูซเดินช้าๆ แบบปกติ

 

 

            “เปิดตัวว่าเจ้าเป็นของพวกข้า” ลูซพูดบอก เพราะหลังจากที่คุยกับดาร์คและทำการตกลงอะไรบางอย่างด้วยกันแล้ว ทั้งคู่ก็ตั้งใจจะเอาไอเดียมาครองและแนะนำในฐานะ ‘’ภรรยา’’

 

 

            “บะ...บ้ากันไปแล้วรึยังไง!” ไอเดียรีบโวยขึ้นหัวใจเริ่มเต้นระรั่ว ใบหน้าร้อนฉ่าแบบแปลกๆ

 

 

            “เจ้าว่าใครบ้ากันห๊ะ” ดาร์คพูดเสียงนิ่งทำให้ไอเดียบู้ปากนิดๆ

 

 

 

            “กะ...กะ...ก็เปล่า...คือแบบมันแปลกนะ...ฉันเป็นผู้ชายนะเว้ย...อีกอย่างที่ลืมไม่ได้ก็คือฉันเป็นมนุษย์!” ไอเดียรีบหาข้ออ้างทันทีและหลบสายตาของดาร์คด้วยหัวใจที่เต้นระรั่วดาร์คจึงมองอย่างไม่เข้าใจ

 

 

            “ก็ผู้ชายนะมันให้กำเนิดลูกที่จะมาสืบทอดเชื้อสายแวมไพร์อะไรพวกนี้ไม่ได้ แล้วอีกอย่างมนุษย์อย่างฉันจะไปเป็นคู่แวมไพร์เนี้ยนะ บ้าไปแล้ว ฉันยังไม่รู้วันตายของตัวเองเลย ส่วนนายเท่าที่เคยฟังนิยาย นิทาน การ์ตูน หรือ หนังมานะ พวกนายเป็นอมตะใช่มั้ยละ” ไอเดียพูดบอก และเงยหน้ามองดาร์ค ดาร์คจึงส่ายหัวไปมากับคำพูดของไอเดีย

 

 

            “นี้! ในโลกแวมไพร์นะ ถึงจะเป็นผู้ชายก็สามารถท้องได้นะ จริงอยู่ที่พวกข้าเป็นอมตะ และ เจ้าเป็นมนุษย์แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางแก้ ไม่เจ้าก็พวกข้าต้องมีสักคนที่เปลี่ยน ถ้าเป็นเจ้าเปลี่ยนเจ้าก็จะต้องกลายเป็นแวมไพร์ดื่มเลือดเพื่อเอาชีวิตรอด หรือไม่พวกข้าก็จะเปลี่ยนเป็นมนุษย์ใช้ชีวิตแบบเจ้า” ลูซพูดบอก ยิ้มๆ ถึงแม้ว่ามันจะแปลกที่เจอกันไม่นานก็จะทำให้ถึงขนาดนี้ก็เถอะ แต่ลูซและดาร์คตัดสินใจแล้วที่จะทำแบบนี้

 

 

            “ทำไมละ ?....ทำไมถึง...”

 

 

            “เฮ้ออ...เจ้านี้มันช่างขี้สงสัยเสียจริง เลิกถามแล้วทำตามที่พวกข้าบอกซะ ไม่งั้นข้าจะขย้ำเจ้าซะตรงนี้” ดาร์คพูดว่า ทำให้ไอเดียนิ่งเงียบตีความหมายคำว่าขย้ำไปในทางใสซื้อ...

 

 

            ดาร์คอุ้มไอเดียมาถึงยังหน้าประตู คฤหาสน์ก่อนที่ประตูจะค่อยๆเปิดออกทั้งๆที่ไม่มีใครแตะต้อง ไอเย็นถูกแผ่ออกมาราวกับว่าไอเดียกำลังอยู่ขั้วโลกเหนือ ผิดกับอากาศของประเทศที่ไอเดียอยู่ลิบลับ

 

 

            “กลับมาแล้วงั้นหรอ ลูซ....ดาร์ค...” เสียงทุ่มต่ำเย็นยะเยือกดังขึ้นทำให้ไอเดียหันไปทางต้นเสียงก็พบชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีอายุ ราวๆ 20-21 อยู๋ ดาร์คและลูซเดินเข้ามาและวางไอเดียให้ยืนอยู่ตรงกลาง

 

 

            “ข้ากลับมาแล้วท่านปู่” ดาร์คพูดเสียงนิ่ง สายตาของชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่ที่โซฟาสีแดงตวัดมามองใบหน้าเรียวของไอเดียอย่างไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่

 

 

            “เจ้าพามนุษย์เข้ามาที่นี้ทำไม...ข้าบอกพวกเจ้าก่อนที่พวกเจ้าจะข้ามมิติมายังโลกมนุษย์แล้วไม่ใช่รึไงว่า....ห้ามคว้ามนุษย์มาเป็นคู่ครอง....เด็ดขาด!!” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเน้นคำหลัง

 

 

++++++++++!!จบตอนที่ห้า!!++++++++++

 

ขอโทษที่มาช้าค่า

                               ไม่ได้หายไปไหนเลยน๊า เพียงแค่มีงาน

ให้เคลียเยอะมากเลย ไม่ว่าจะการบ้าน หรืองานที่ต้องเตรียมของต่างๆ

หรือการซ้อมมวยด้วย แหะๆ อ๊ะอย่าตกใจว่าไรท์เล่นมวยไม่ใช่น๊า

 

ไรท์แค่แสดงโชว์ นาฎมวยไทยเฉยๆ

ความคิดเห็น