Bubble-Bew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 15 ชีวิตที่เริ่มวุ่นวาย

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 ชีวิตที่เริ่มวุ่นวาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2560 20:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 ชีวิตที่เริ่มวุ่นวาย
แบบอักษร

ตอนที่****15

ชีวิตที่เริ่มวุ่นวาย

ออด…

ออดๆๆๆๆๆๆๆๆ

ผาง!!!

“อาจารย์ครับบบบ!”

“นะ…นี่พวกนาย…บ้านช่องไม่มีให้กลับหรือไง”

มองสองคนที่เสนอหน้ามาทั้งที่ไม่ได้ชวนอย่างรำคาญ  ราชินีเสมองไปทางอื่นแบบไม่สนใจคำพูดของผมขณะที่จอมฟ้ายิ้มร่าไม่ได้สะทกสะท้านอะไรเลย

ผมกำลังพูดเป็นนัยๆว่าพวกเขาน่ารำคาญนะ

เขช้าใจคำว่าน่ารำคาญไหม!

เมื่อคืนนี้แทบจะไม่ได้นอนเลย  หลังจากกัดคอเจ้าลิงหัวแดงไปด้วยปล่อยให้อารมณ์เข้ามาอยู่เหนือเหตุผล  เจ้าบ้านั่นแน่นิ่งไปเกือบนาที  ไอ้เราก็นึกว่าคงจะเขินหรืออายจนหมดแรง  ที่ไหนได้…

พลิกสถานการณ์มากดหัวผมให้ฝังลงกับคอกะจะให้ผมลวนลามมากขึ้นกว่าเดิม  กลายเป็นว่าสุดท้ายผมเลยต้องจับไต้ฝุ่นมัดเอาไว้ในผ้านวมไม่ให้ขยับได้อีก  ไม่อย่างัน้นเมื่อคืนคงโดนยั่วจนตบะแตกห้ามไม่อยู่ชัวร์!

เพราะเหตุผลนั้นตอนนี้ผมเลยมีสภาพไม่น่าดูสุดๆ

ง่วงนอนจนให้ยืนหลับก็ยังทำได้  แต่เพรากลัวว่าหากหลับไปอาจถูกเจ้าลิงหัวแดงทำอะไรตอนหลับอีก  คราวนี้คงได้เป็นผัวมันแบบไม่รู้ตัว

“อ้าว  พวกนาย”

เจ้าตัวต้นเหตุเดินสบายอารมณ์ออกมาจากในห้อง  วันนี้ผมถ่างตาตลอดทั้งวันเพื่อจะไม่หลับจนกว่าเจ้าลิงหัวแดงจะยอมกลับบ้าน  แต่จนแล้วจนรอดอีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมโทรตามคนที่บ้านมารับเสียที  จะไล่กลับไปก็กลัวน้อยใจจนไปมีเรื่องชกต่อยอีก

ชาติก่อนทำกรรมอะไรกับลิงไว้หรือเปล่านะเรา

“ฝุ่น!  ดีขึ้นแล้วเหรอครับ”

“อื้อ  ดีขึ้นมาก…เอ๋!!!  มะ…เมื่อกี้นายพูดกับฉันเรอะ!”

ตกใจตาโตพลางวิ่งมากระโดดกอดแขนผมหนึบ  เดี๋ยวนะ… ตกใจจอมฟ้าแล้วทำไมต้องมากอดแขนฉัน?

“หมอนี่ไม่กลัวนายแล้ว”

ราชินีตอบแทน  พอรู้แบบนั้นจากที่กอดแขนผมในตอนแรกก็กระโดดก้าวเดียวถึงตัวจอมฟ้า  มือทั้งสองแขนคว้าแขนคนตัวเล็กกว่าเล็กน้อยเข้าไปกอดอย่างดีใจ

“ฉันดีใจที่เลยไอ้จอมที่นายไม่กลัวฉันแล้ว  ไชโยๆๆๆๆ”

“อ๊ะ  กอดแรงไปแล้วนะฝุ่น  ผมเจ็บ”

“ดีจังเลยๆๆๆ  จากนี้พวกเราเป็นเพื่อนกันแล้วใช่ไหม  ใช่ไหม”

“อื้อ  ครับ  พวกเราเป็นเพื่อนกันแล้ว”

“อ๊ากกก  ดีใจโว้ยยยยย!”

เจ้าลิงหัวแดงเอาแก้มถูไถกับแก้มของจอมฟ้าอย่างดีใจ  ผมจ้องไปที่แก้มขาวซึ่งยังเหลือรอกฟกช้ำเล็กน้อยทีก่ำลังสีไปสีมากับแก้มของคนอื่น (ถ้าไม่ใช่ผมถือเป็นคนอื่นหมดนั่นแหละ)

จ้อง..

แล้วก็จ้อง…

แล้วก็จ้องก็จ้อง…

หมับ! หมับ!

ราวกับนัดกันมา  ผมตรงเข้าไปดึงไต้ฝุ่นออกมาจากจอมฟ้าเหมือนกับเทียร์ที่เข้ามาหิ้วปีกจอมฟ้าออกไปจากไต้ฝุ่น

พวกเราต่างมองหน้ากันก่อนจะสื่อสารคำพูดบางประโยคผ่านสายตา

‘ทำดีมาก เทียร์’

‘ทำดีมากครับ  อาจารย์’

“อะไรเนี่ยชูจิ  ผมจะเล่นกับไอ้จอมนะ”

ร่างเล็กเงยหน้ามองผมอย่างขัดใจ  กับคนที่แค่เล่นเฉยๆไม่ได้ต้องถึงเนื้อถึงตัวแบบนายให้ตายฉันก็ไม่ให้เล่นกับใครเด็ดขาด

“ชูจิ?  เรียกชื่อกันแล้วเหรอ”

“โอ๊ะ!  นายก็รู้ชื่อของชูจิใช่ไหมเทียร์  ชูจิอนุญาตให้ฉันเรียกล่ะ”

“วงเล็บว่าห้ามเรียกต่อหน้าคนอื่น”

ผมต่อประโยคให้จนจบ  ไต้ฝุ่นเม้มปากแน่น  รู้สึกตัวแล้วว่าเผลอเรียกชื่อผมต่อหน้าเจ้าสองคนนี้ไป  ช่างเถอะ  ยังไงสองคนนี้ก็รู้อยู่แล้วว่าอะไรเป็นอะไร  ให้รู้เรื่องเรียกชื่อเพิ่มคงไม่มีอะไรเสียหายมากนัก

“จริงสิ  อาทิตย์หน้าอาจารย์ก็จะกลับไปประจำห้องพยาบาลตามเดิมแล้วใช่ไหมครับ”

“อืม”

เหลือเวลาอีกแค่สองวันเท่านั้นสินะ…

“จะว่าไป…อาทิตย์หน้าเป็นวันประกาศรายชื่อเด็กอภิสิทธิ์ที่ถูกถอดถอนออกให้กลายเป็นไร้ประโยชน์แทนจากการออกค่ายแล้วด้วย  ไม่รู้จะเป็นใครนะครับ”

“เออใช่  ฉันลืมเรื่องนั้นไปเลย!”

ผมลอบมองไต้ฝุ่นที่ดูกระตือรือร้นเมื่อเป็นเรื่องแบบนี้  ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคิดจะเอาตัวเองไปเสี่ยงอีกแน่ๆ

“คงไม่ได้คิดจะเข้าไปวุ่นวายใช่ไหม?”

“ไม่เอาน่าชูจิ  ชูจิก็น่าจะรู้ดีว่าผมต้องมีเอี่ยวอยู่แล้ว”

รอยยิ้มปิศาจผุดขึ้น  ก่อนจะมาว่าตัวเองต้องมีเอี่ยวแน่นอนอยู่แล้วก็ช่วยนึกถึงคนอื่นที่เขาต้องตามไปช่วยซะมั่งเซ่!

“ฉันว่าครั้งนี้นายอย่ายุ่งดีกว่า”

เทียร์ขัดขึ้น  ใบหน้าสวยเย็นชาเปรยตามองมองไต้ฝุ่น

“ทำไมล่ะ?”

“ฉันได้ยินมาว่าเด็กอภิสิทธิ์ที่ถูกลดขั้น…คนที่จะลงโทษเด็กคนนั้นก็คือ…แฟนธ่อม”

“แฟนธ่อมจะลงมือเองเหรอครับ?”

จอมฟ้าเงยหน้าขึ้นถาม  เจ้าคนหน้านิ่งพยักหน้ารับ

“แบบนั้นยิ่งน่าสนุก  เท่ากับว่าเป็นการเดิมพันว่าฉันจะช่วยเด็กคนนั้นมาจากแฟนธ่อมได้หรือไม่  และถ้าฉันชนะได้  พวกนายคิดว่าฉันจะสามารถเปลี่ยนแปลงมหา’ลัยเส็งเคร็งนั่นได้ไหมล่ะ!”

“เปลี่ยนแปลง?”

“ใช่  ฉันต้องการเปลี่ยนแปลงมหา’ลัยที่เต็มไปด้วยกฎบ้าๆที่แฟนธ่อมตั้งขึ้น  มหา’ลัยที่เต็มไปด้วยเรื่องราวทุเรศ เบื้องหลังเต็มไปด้วยความดำมืดแบบนั้น  ฉันอยากจะชำระล้างมันให้หมดเลย!”

“อย่าพูดเหมือนง่ายนักเลย  นักศึกษาที่นี่ส่วนใหญ่เสียเงินตั้งเท่าไหร่กว่าจะได้เข้ามาเรียนนายรู้หรือเปล่า  และแฟนธ่อมคือผู้ยิ่งใหญ่ที่ควบคุมทุกคนได้  นายจะเอาอะไรไปสู้  เอาอะไรไปโค่นล้มแฟนธ่อมและเปลี่ยนแปลงมัน?  ต้องเจ็บตัวอีกเท่าไหร่กับความคิดบ้าๆนี่ของนาย”

เป็นการเถียงกันครั้งแรกของไต้ฝุ่นกับเทียร์

เป้าหมายของเจ้าลิงหัวแดงคือการเปลี่ยนแปลงมหา’ลัยที่อยู่ภายใต้การควบคุมของแฟนธ่อมให้เป็นมหา’ลัยที่สะอาดทั้งภายนอกและภายในไร้ความดำมืด

ขณะที่เทียร์ไม่ต้องการให้เขาทำเพราะมันไม่มีวันทำได้นอกจากหาเรื่องเจ็บตัวไปวันๆ

จะว่าไป…พอได้ฟังสองคนนี้เถียงกันมันทำให้ผมสงสัยบางอย่างขึ้นมา  เป้าหมายของแฟนธ่อมล่ะ?  หมอนั่นมีเป้าหมายอะไรถึงได้เปลี่ยนมหา’ลัยนี้ให้เต็มไปด้วยความเลวร้ายแบบนั้น  แล้วทำไมท่านอธิการถึงปล่อยให้เด็กอัจฉริยะคนหนึ่งทำตามใจชอบได้ขนาดนี้?

“แล้วไงล่ะ”

“…”

“แค่เพราะคิดว่าไม่มีวันทำได้  แค่เพราะคิดว่ามันทำอะไรไม่ได้ก็เลยจะให้ยอมถอดใจงั้นเหรอ!  แบบนั้นมันก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงอะไรได้หรอกเฟ้ย!”

“…”

“ฉันแค่อยาก…ให้มหา’ลัยนี้เป็นสถานที่ที่คอยมอบความสุขและเสียงหัวเราะให้กับทุกคนที่เลือกเข้าศึกษาต่อที่นี่  เป็นสถานที่ที่จะสามารถหาเพื่อนแท้ได้และเติบโตเป็นผู้ใหญ่ต่อไป  ฉันน่ะ…คนอย่างฉันน่ะ  ต่อให้ความหวังตรงหน้าจะเล็กเท่าไข่มดแดงแต่ฉันก็จะไม่เลิกหวัง!  ฉันต้องเอาชนะแฟนธ่อมให้ได้ต้องเปลี่ยนแปลงมหา’ลัยเฮงซวยแห่งนี้ให้ได้  จำคำฉันใส่หัวเอาไว้เลย!”

อ่า…

งานเข้าแล้วสิ

ปิศาจหัวแดงของผมดูเหมือนจะเอาจริงเอาจังกับเรื่องนี้มากๆ  คงต้องเหนื่อยกับการต่อสู้ครั้งนี้ไปอีกนานแน่เรา

หมับ!

“ผมด้วยครับ!”

“…”

“ผมก็จะช่วยฝุ่นด้วย  จะร่วมมือทุกอย่างเท่าที่ทำได้เลย!”

“จอมฟ้า!”

“เทียร์!  ผมเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าตัวเองเคยถูกกลั่นแกล้งมาก่อน  ความรู้สึกหวาดกลัวตอนโดนแกล้งมันเจ็บปวดมากเลยนะครับ  เพราะงั้น…ตอนที่เห็นพวกเด็กไร้ประโยชน์ถูกลงโทษทั้งที่มันไม่จำเป็นเลยผมถึงโกรธมาก  แต่ก็ทำได้แค่โกรธเพราตัวผมไม่ได้มีความกล้ามากพอที่จะช่วยเหลือเขาเหล่านั้น”

“…”

“แต่ตอนนี้  มีคนๆหนึ่งคิดจะยืนหยัดต่อสู้เพื่อเปลี่ยนแปลงกฏเลวร้ายพวกนั้น  ผมที่มีแค่ความอ่อนแอเป็นเพื่อนมาตลอด  ก็อยากจะคอยสนับสนุน  อยากจะเป็นหนึ่งแรงผลักดันและช่วยเหลือเขานะครับ!”

“ไอ้จอม  นายมันเป็นเพื่อนรักเพื่อนแท้เพื่อนตายของฉันจริงๆ

“ฝุ่น…”

หมับ! หมับ!

ก่อนที่ทั้งสองคนจะโผเข้ากอดกันตามประสาโหมดเพื่อนซึ้งๆ  ผมและเทียร์ต่างก็ดึงรั้งคนของตัวเองเอาไว้อีกรอบ

ถึงจะรู้ว่าระหว่างสองคนนี้ไม่ได้มีอะไรให้น่าระแวง  แต่…

ไม่รู้สิ  มันหงุดหงิดนะถ้าเจ้าลิงหัวแดงต้องไปแตะต้องหรือสัมผัสคนอื่น

“เข้าใจแล้ว  เอาไงก็เอากัน”

“เทียร์ก็จะร่วมด้วยเหรอครับ!”

“จะให้ฉันปล่อยนายไว้กับเจ้าคนชอบอาละวาดไม่เลือกที่อย่างหมอนั่นได้ยังไง”

“หมายถึงฉันเหรอ?!”

จะมีใครอีกล่ะ…

แบบนี้เท่ากับว่าความวุ่นวายในชีวิตของผมจะถูกเพิ่มมาอีกสองเท่าอย่างถาวรจนกว่ามหา’ลัยนี้จะเกิดการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นใช่ไหม

ลาก่อน…ความสงบสุขในชีวิตที่เฝ้าฝันหา

จ้อกกกกกกก

ขวับ…

“แหะๆ  ผะ…ผมหิวแล้วน่ะครับอาจารย์  มีอะไรกินไหม”

“มีๆๆๆ กับข้าวฝีมือชูจิอร่อยมากเลยนะ  ฉันจะพาไปกิน”

หมับ!

“นายน่ะอยู่เฉยๆ  เทียร์…จัดการ”

“ครับ”

ร่างสูงอีกคนรับคำสั่งแบบที่รู้กันผ่านสายตา  พาจอมฟ้าเดินเข้าไปในห้องครัวที่มีอาหารตั้งอยู่บนโต๊ะ  นี่ผม…

จะหวงหมอนี่เกินไปหรือเปล่า

“ชูจิ…”

“หืม?”

“ไอ้จอมน่ะ  เป็นเพื่อนคนแรกของผมนะ”

คนตัวเล็กก้มหน้าเศร้า  ปากที่คอยยิ้มร้ายตามบทบาทปิศาจของตัวเองตอนนี้มู่ทู่ลงเหมือนเด็กสามขวบ

“ผมแค่อยากสานสัมพันธ์กับเพื่อนเท่านั้นเอง  ทำไมชูจิต้องขวางด้วยล่ะ  หรือเพราะผมมันเป็นวายร้าย  เป็นปิศาจชอบอาละวาดก็เลยไม่อยากให้ไอ้จอมเป็นเพื่อนด้วยใช่ไหม  เทียร์ก็คงคิดแบบนั้น…”

เจ้าลิงหัวแดงเงยหน้ามองอย่างตัดพ้อ

เวรล่ะสิ…

เข้าใจไปคนละเรื่องเลย!

“ไม่ใช่นะ”

“แล้วทำไม…”

จะให้พูดออกไปได้ยังไงว่าหวง!  ขืนบอกไปมีหวังโดนรุกใส่หนักกว่าเดิมแน่ๆ  แค่ที่เป็นอยู่ก็แทบจะอดใจไม่ไหวอยู่แล้ว

“เอาเป็นว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิดแล้วกัน”

“ไม่เชื่อ”

กลายเป็นเจ้าลิงหัวดื้อไปแล้วสิ!

“โอเคๆ  งั้นไปกินข้าวกับจอมฟ้าด้วยกันหมดนี่แหละ  ไปๆ”

ยื่นมือไปจับเส้นผมสีแดงแล้วดันเบาๆให้ออกเดินไปทางห้องครัว  ปิศาจที่ชกต่อยเป็นกิจวัตรอย่างหมอนี่พออยู่กับผมแล้วกลายเป็นเด็กขี้อ้อนขี้แยไปเลย!

จะมีใครเชื่อเรื่องแบบนี้บ้างเนี่ย

ออด…

ออดๆๆๆๆๆๆ

ใครมาอีกเล่า!

ผมปล่อยมือออกจากหัวหอมๆของไต้ฝุ่นเดินไปกระชากประตูห้องเปิดอย่างหงุดหงิด  แค่เจ้าสามแปลกมารวมตัวกันที่นี่ผมก็แทบบ้าตายแล้วนะ!

“สวัสดีครับ”

“แฟนธ่อม…”

บะ…บ้าน่า

หมอนี่รู้จักที่นี่ได้ยังไง?!

บับเบิ้ลบิวชวนคุย**:** มาอัพแล้วจ้า  ช่วงนี้อาจจะอัพวันเว้นวันสลับกับเรื่องรักจัดหนักนะคะ  อีกไม่กี่วันบิวก็จะเริ่มงานประจำแล้วด้วย  เวลาในการอัพนิยายคงดึกขึ้นนะคะ  ตอนนี้ปริศนาเรื่องเป้าหมายของแฟนธ่อมปรากฏออกมาแล้ว  ทำไมเขาถึงได้พยายามทำให้มหาวิทยาลัยแห่งนี้กลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความเลวร้ายกันนะ?  และที่สำคัญ…แฟนธ่อมมาบ้านของอาจารย์ได้ยังไง!!!

ความคิดเห็น