nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

คืนหนาวที่เร้าร้อน (20+)

ชื่อตอน : คืนหนาวที่เร้าร้อน (20+)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 67k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2560 16:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คืนหนาวที่เร้าร้อน (20+)
แบบอักษร

บทที่10

มือใหญ่ลูบผมยาวสลวยที่ซบอยู่ที่อกกว้างนายทหารหนุ่มก้มลงสูดกลิ่นหอมบนเรือนผม พิมพลอยรู้สึกคลายกังวลลงบ้างเธอช้อนตาขึ้นมองชายหนุ่ม ดวงตากลมใสสบตากับตาคมที่มองลงมาอยู่ก่อนแล้ว เธอเหมือนตกอยู่ภวังค์ นรินทร์บรรจงประทับริมฝีบางลงบนหน้าผากของหญิงสาว

"ฝันดีนะครับ"นายทหารหนุ่มคลายอ้อมกอดจากหญิงสาวอย่างอ้อยอิ่งดันไหล่เธอเบาๆเข้ามุ้ง

"เช่นกันคะ"พิมพลอยพูดเสียงเบาก่อนล้มตัวลงนอนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกาย

"ครับ"ชายหนุ่มรับคำดึงมุ้งปิดลงให้หญิงสาวก่อนดับตะเกียงแล้วนอนลงด้านล่างข้างเตียงของหญิงสาวเงียบๆพร้อมยิ้มอย่างสุขใจในความมึด

หยดน้ำหล่นลงบนหน้าของตาเฒ่าผอมแห้งที่นอนขดตัวอยู่ที่ชานเรือน อากาศเย็นขึ้นในกลางดึกอุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็วที่่แม้แต่ตาเฒ่าหนังหนายังต้องลุกขึ้นมาหาผ้าห่ม

"วันนี้หมอกลงจัดหนาวจริงวุ้ย"อูเลบ่นงึมงำควานหาไฟฉายกระบอกเก่าๆที่อยู่ข้างตัว สาดลำไฟฉายส่องไปมาในความมึด

"วันนี้พวกไอ้ดำอีด่างมันหายไปไหนหมดไม่เห็นเห่าเห็นหอนสงสัยไปหาที่นอนหลบหนาว"อูเลส่องไฟไปใต้ถุนบ้านเห็นหมาสองตัวนอนอยู่ในหลุมที่มันขุดกันหนาวเกยกันอยู่

"ไอ้พวกนี้ให้มาเฝ้าบ้านดันมาหลับเปลืองข้าวสุกจริงๆ"อูเลยันกายลุกขึ้นเปิดตู้หยิบผ้าห่มเก่าๆสีหมองขึ้นมาดม กลิ่นผ้าเก่าอับๆที่ถูกเก็บไว้ในตู้ผสมกับกลิ่นหอมเอี่ยนๆทำให้ตาเฒ่าขมวดคิ้ว กลิ่นหอมที่ไม่ได้มาจากผ้า จมูกย่นสูดกลิ่นที่ลอยมาตามลม หอมคล้ายดอกไม้บางอย่าง แต่นึกไม่ออกหนังตาเริ่มหนักปากอ้ากว้างหาวคำโตความสงสัยแพ้ความง่วงอูเลเอนกายลงนอนแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัวหลับไป

ร่างเล็กพลิกกระสับกระส่ายด้วยอากาศที่หนาวขึ้นแต่ภายในกายกลับร้อนเร้าดังไฟสุม มะเมียะเบียดกระแซะชิดเข้าหาสามีภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน คะฉิ่นรู้สึกตัวเมื่อเนื้อนุ่มเบียดชิดกับแขน มะเมียะพาดขากอดก่ายตรงความเป็นชาย มือเล็กแกล้งซนลูบไล้บริเวณมัดกล้ามท้องแน่นของคนที่ทำงานแบกหามหนักอย่างคะฉิ่น มือเล็กค่อยเลือนลงต่ำควานหาแก่นกายของสามีใช้มือกำรอบหลวมๆชักขึ้นลงจนพองโตแล้วหัวเราะคิคักในลำคอ 

"พี่ช่วยฉันหน่อยนะ"มะเมียะเลื่อนตัวขึ้นคร่อมคะฉิ่นกระซิบเสียงกระเส่าแล้วขบติ่งหูเบาๆ คะฉิ่นยินยอมพร้อมใจจับเจ้างูตัวเขื่องมุดเข้าถ้ำชื้นแฉะได้โดยง่าย

"อูย...พี่คับจริง"เสียงสาวน้อยสูดปากก่อนค่อยๆโยกบดเนื้อแนบเนื้ิอ คะฉิ่นเกร็งกายแอ่นกลางลำตัวขึ้นรับเมื่อเมียสาวเร่งจังหวะถี่ขึ้น

"เก่งจังมะเมียะ...โอ๊ย..."คะฉิ่นครางเสียงแผ่วมือหนาเอื้อมไปเกาะกุมสะโพกดึงรั้งเข้ามาแนบตัวก่อนเสยสะโพกตนกระแทกขึ้นไปอย่างรุนแรง

"พี่จ๋า...อะ..อ๊ะ..อ๊ะ..."ร่างเล็กเสียวซ่านด้วยอารมณ์สวาท มือเล็กจิกไหล่หนาไว้แน่นเร่งขยับกายสอดประสาทกับคะฉิ่นเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันพร้อมเร่งจังหวะขึ้นจนสายธารแห่งความสุขฉีดพ่นความอุ่นเข้าไปในร่างกาย

"อ่าห์....."มะเมียซุบหน้าลงกลับไหล่กว้างทั้งสองหายใจหอบเหนื่อยจากกิจกรรมเมื่อครู่ก่อนพลิกลงนอนข้างกาย

"มะเมียะของพี่เก่งจริง"

"บ้า"มือเล็กหยิกเข้าที่สีข้างของคนพูดแล้วรีบหันหลังให้คะฉิ่นด้วยความเขินอายสาวน้อยรู้ว่าคะฉิ่นหมายถึงอะไรหล่อนไม่เคยเป็นฝ่ายเริ่มก่อนและทำอะไรเร้าร้อนเช่นครั้งนี้มันเหมือนมีบางอย่างที่กระตุ้นอารมณ์สวาทให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

แสงแดดอ่อนๆส่องกระทบใบหน้าดวงตาคู่สวยบัดนี้หลับพริ้มดูเหมือนจะสุขใจภายใต้ผ้าห่มอุ่นๆ นายทหารหนุ่มผู้ที่คิดว่ากำลังจะมาปลุกยืนตะลึงงันมองภาพตรงหน้าที่ราวกับเจ้าหญิงนิทรา เหมือนรู้ว่ามีคนจ้องมองร่างบางไหวตัวน้อยๆค่อยๆลืมตาขึ้นมอง

"คือ...ผมมาปลุกไปทานข้าวเช้า"ชายหนุ่มตอบแก้เก้อรู้สึกเหมือนเด็กทำผิดแล้วโดนจับได้ที่แอบมอง พิมพลอยยิ้มรับนึกขันในใจ

"หมอๆนายทหารๆ"เสียงตะโกนดังโวกเวกขึ้นด้านล่างทำให้คนทั้งสองสะดุ้ง ร่างใหญ่ของนรินทร์ถลันออกไปนอกชาน 

"มีอะไร!"นรินทร์ตะโกนถาม คะฉิ่นวิ่งหน้าตาตื่นหายใจเหนื่อยหอบมาหยุดอยู่ตีนบันได

"มีคนตายอีกแล้วนายทหาร"


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น