email-icon

(((มีส่วนลด))) ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนนะคะ รับรองว่าคุ้มกับเหรียญที่เสียให้ไรท์แน่นอนเพราะแต่ละตอนไม่ต่ำกว่า 9-10 หน้า อ่านกันยาวๆกันไปเลยจ้าาา

สวาทรัก หลอกล่อ NC++

ชื่อตอน : สวาทรัก หลอกล่อ NC++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2560 16:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สวาทรัก หลอกล่อ NC++
แบบอักษร

“มีความสุขกันไงสาวน้อย” อัศวินไม่พูดเปล่าแต่มือเขากำลังขย้ำหน้าอกของหญิงสาวไปด้วย มันทำให้เธอกัดฟันข่มความต้องการของตัวเองที่มันยังไม่ได้ปลดปล่อยจากความฝัน

**“อือ ไม่ ออกไปนะคนฉวยโอกาส” กรรณิกาพยายามผลักไสเขาแต่มันก็ไม่เป็นผล เมื่อเสือร้ายอย่างอัศวินเข้าขย้ำเหยื่อแล้วเขาต้องได้กิน ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้ต่ำไปตามขอบกางเกงชั้นในปากหนาก้มลงประกบปากบางไม่ให้ปฏิเสธความต้องการของตัวเอง เห็นอยู่ว่าเธออยากแค่ไหน

“อยากขนาดนี้ยังปฏิเสธ” ปากที่ละออกจากความหวานไล่ลงมาตามกกหูสวยขบเม้มเบาๆ พร้อมกับกระซิบเสียงพร่า ร่างบางตัวบิดเร่าๆ สองขาหนีบเข้าหากันเมื่อโดนรุกล้ำพร้อมกับมือที่พยายามดันไหล่หนาของเขาออกแต่ก็ไม่เป็นผล ขาแกร่งแทรกไปตรงหว่างขาเล็กดันให้ขาทั้งสองข้างของเธอแยกออกจากกัน มือร้ายกาจของเขาก็ขยี้จุดความเป็นสาวที่ไวต่อสัมผัส

“อ๊าส์ ไม่ อย่าทำอย่านั่น ไม่” เสียงครางแหบพร่าดังออกมาพร้อมกับเสียงปฏิเสธที่แทบจะไม่ได้ยินเพราะความวาบหวามเข้าครอบงำ ตอนนี้เธอไม่ได้ฝันมันคือความจริงที่เกิดขึ้นในครั้งแรกของวัยสาว กับคนที่พึ่งจะได้พบหน้าและคุยกันเพียงแค่ไม่กี่คำ คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นคนที่พี่ชายเธอไว้ใจฝากเธอไว้กับเขา แต่เขากับฉวยโอกาสกับเธออย่างหน้าไม่อาย

“หยุดนะ ฉันเป็นน้องสาวเพื่อนคุณนะ ปล่อย ได้โปรด” ก่อนนี่อารมณ์ของเธอจะควบคุมไม่อยู่กรรณิกาพยายามพูดอีกครั้ง เพื่อให้เขายอมปล่อยและมันก็ได้ผลเมื่อมือเขากำลังปลดตะขอบราของเธอชะงัก

“แน่ใจนะว่าจะให้ปล่อย” อัศวินถามร่างบางเพื่อความแน่ใจตอนนี้รู้ดีว่าเธอทรมานแค่ไหนเขาเองก็เช่นกัน มืออีกข้างยังไม่ยอมออกตรงนั้นของหญิงสาวและแอบสะกิดมันเบาๆ เพื่อย้ำในสิ่งที่เขาถาม

“แน่.....ใจ” เสียงหวานตอบสั่นเครือ

“แต่ผมไม่ให้” พูดจบคนร้ายกาจก็จัดการปิดปากสวยที่กำลังอ้าปากขึ้นปฏิเสธตนอีกครั้ง ถ้าวันนี้สิ่งที่กำลังทำไม่ระเบิดออกมา ไม่ได้รับการปลดปล่อย เขาคงตายแน่

เฮือก

ร่างบางแอ่นตัวขึ้นเมื่อรับรู้ว่ามีสิ่งรุกล้ำเข้ามาในร่างกายเธอ ปากหนาไซร้ซอกคอหอมกรุ่นขบเม้มเบาๆ ปลดสิ่งกีดขวางออกจากร่างบาง ลูบไล้ลงมาตามที่ใจปรารถนาจนถึงทรวงอกสวยที่เขาเห็นชัดกับตาแล้วว่ามันสวยงามแค่ไหน

“อ๊าส์ อย่า” ถึงร่างกายจะไม่ต่อต้านแต่จิตใจของเธอยังต่อต้านเขาเต็มที่ ชายหนุ่มชะงักนิดหน่อยก่อนจะทำต่อ

“ก็ได้ แต่คุณต้องช่วยผม” เขายอมปล่อยเธอไปแต่ต้องได้รับการปลดปล่อย

“คนหน้าไม่อาย”

“ดีกว่าคนฝันเอา” คำพูดของร่างใหญ่ทำให้เธออ้าปากค้างแต่ก็มีเวลาไม่ให้ได้คิดนานเมื่อเขาเคลื่อนตัวลงไปตามร่างกายของเธอลงไปถึงหน้าท้องแบนราบไร้ไขมันส่วนเกินที่ตอนนี้มันหดเกร็งรับสัมผัสจากเขา ผู้ชายคนนี้ช่างร้ายกาจนักความช่ำชองของเขาหลอกล่อให้เธอมัวเมาไปกับมัน จากที่ได้แต่ดูคลิปแล้วแต่งนิยายตอนนี้เธอกำลังปฏิบัติสะเองมันไม่เหมือนที่คิดไว้เพราะเธอไม่คิดว่าความจริงมันจะทำให้เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ถึงขนาดนี้

“แต่คุณบอกว่าจะปล่อยฉัน”

“ใช่ แต่เราต้องเสร็จ” คำว่าเสร็จร่างบางต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อมีความอุ่นชื่นฉกชิงเข้าที่ความอ่อนไหวของเธอ อัศวินไม่คิดรังเกียจร่างบางนี้เลยด้วยซ้ำ ถึงแม้จะรู้ว่าเธอผ่านมือชายมาแล้วก็ตามแต่ร่างกายของเขามันเรียกร้องอยากจะชิมความหวานจากร่างบางทุกซอกทุกมุม

“อ๊าส์ ออกไป อ๊าส์” ทุกอย่างอยู่เหนือการควบคุมเพราะลิ้นร้ายกาจของเขาได้ทำการจาบจ้วงเข้ามาในร่างกายเธอมันพลิ้วไหวไปมาหลอกล่อให้เธอเข้าหามันอย่างร้ายกาจ เขาซ้ำซองมาก จนหลงลืมสิ่งที่ตัวเองบอกว่าไม่เผลอไผล มือหนึ่งขย้ำกลุ่มผมหนาให้แนบชิดขึ้น อีกมือก็ขย้ำอกตัวเองเพื่อระบายความเสียวซ่านหลับตาพริ้มคิดว่านี้คือความฝัน เธอกำลังฝันว่าเธอกำลังร่ายมนต์กับพระเอกของเธออยู่

“ไม่ไหว”

“เราต้องไปพร้อมกันสาวน้อย” คนที่คิดว่าตัวเองต้องไม่เสียงเปรียบรีบผละออกจากร่างบางถอดเสื้อผ้าออกจนหมดแล้วรีบลงมาทาบทับจากความตั้งใจแต่ทีแรกว่าจะไม่ฝืนใจเธอ ตอนนี้เขากำลังจะเปลี่ยนใจเมื่อความแข็งแกร่งของเขาสัมผัสเข้ากับความชุ่มชื่นของเธอ เธอช่างเร่าร้อนและเรียกร้องอย่างไม่รู้ตัว บางครั้งก็ไร้เดียงสาจนเขาคิดว่าเธอไม่เคย

“ไม่” เมื่อรู้ตัวว่ามีอะไรแข็งๆ และใหญ่มาสัมผัสตัวเองกรรณิการู้สึกตัวอีกครั้งและผลักเขาออกด้วยแรงอันน้อยนิด

“ไม่อะไร” แต่คนหน้ามึนกับไม่ฟังเสียงนั่นเขาเพียงแค่ถามแต่ไม่ได้ต้องการคำตอบก้มลงไปหาสิ่งที่มันล่อตาล่อใจดูดดึงมันอย่างเมามัน

“คุณสัญญาแล้ว อ๊าส์” ถึงแม้จะทรมานแค่ไหนแต่เธอก็ยังสำนึกได้ว่าไม่ควรทำเช่นนี้

“โอเค สัญญา อืม แต่คุณห้ามขัดขืนไม่งั้นผมไม่รับประกัน”

“คุณจะทำอะไร”

“เงียบ ครางอย่างเดียว” เมื่อโดนเอ็ดร่างบางก็ปิดปากเงียบให้เขาจับตัวเองขึ้นมานั่งบนตัวเขา สองขารัดไว้ที่เอวสอบ ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเสียดสีกันไปมาทำให้เธอร้อนรุ่มขึ้นไปอีก นี่มันพระเอกของเธอชัดๆ

“เปลี่ยนใจรึไง” เมื่อเห็นสายตาของสาวเจ้าอัศวินถึงกับอยากเข้าไปในกายเธอตอนนี้ ก็เธอเล่นมองเขาเหมือนจะกลืนกินเสียอย่างนั้น

“ไม่”

“งั้นก็คราง”

“คนบ้า คนทุเรศ” กรรณิกาด่าคนที่บอกให้เธอคราง เขาช่างเป็นคนที่น่ารังเกียจ พี่ชายเธอไว้ใจเขาได้ยังไง คนที่ตอนนี้กำลังจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่จับเธอที่นั่งอยู่บนตักขยับโยกเบาๆ จับขาเธอให้รัดเอวสอบมากขึ้น

“อ๊าส์” เหมือนยังไม่ทันได้ตั้งตัวเมื่อมือที่จับอยู่เอวบางขยับให้เธอโยกขึ้นลงสองมือก็คล้องเข้าที่คอเขา

“คุณ” ถึงแม้จะไม่ได้เข้าไปเติมเต็มแต่อัศวินคิดว่ามันช่างวิเศษ เธอทำให้เขามีความสุขไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่ผ่าน สักวันเขาต้องได้เข้าไปในร่างเธอโดยที่เธอเต็มใจ ถึงตอนนี้เขาสามารถหลอกล่อเธอได้แต่ยังก่อนมันยังไม่ใช่ตอนนี้แต่มันต้องเร็วๆ นี้อย่างแน่นอน แม่กวางน้อยของเขา

“อ๊าส์ เร็วขึ้น” เสียงครางกระหึ่มสั่งเร่งให้ร่างบางขยับเร็วขึ้นแรงเสียดสีจากด้านล่างทำให้เขาแทบปริแตกรีบสวนเอวขึ้น หน้าก็แนบอยู่ที่หน้าอกหน้าใจของหญิงสาว สองร่างช่วยกันขับเคลื่อนให้ความทรมานที่หอมหวานนี้สิ้นสุดลง เสียงครางกระหึ่มพร้อมกับเสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมกับสองร่างหอบกระเส่าใบหน้าที่ชื้นเหงื่อ ซบลงที่บ่าแกร่งถึงแม้จะไม่ได้สอดประสานกันแต่ก็เหมือนเขาเข้ามาข้างในตัวเธอจริงๆ

“ปล่อยฉันได้แล้วคนทุเรศ”

“หึ....ก็เห็นว่าเราทำร่วมกันถ้าผมจะทุเรศคุณก็ต้องทุเรศด้วย” เสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดังขึ้นข้างหูพร้อมกับวาจาที่ทำให้กรรณิกาต้องหน้าแดงร่างบางกัดปากตัวเองแน่นเมื่อคิดว่าเธอคงทำอะไรเขาไม่ได้ จึงคิดจะลุกออกจากเขาแต่มันก็ไม่เป็นผลเพราะเขากอดเธอไว้แน่น

“ปล่อยนะ คุณทำกับผู้หญิงที่เจอกันวันแรกได้ยังไง” ถึงแม้ว่าเธอจะเคยเจอกับเขามาแล้วแต่เธอก็ไม่เคยคุยกับเขาจริงจังเลยสักครั้งและนั่นมันก็นานจนเธอเกือบจำเพื่อนพี่ชายคนนี้ไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ

“เจอกันแค่แป๊บเดียวผมก็ทำได้”

“ทุเรศ” เมื่อคิดว่าถ้าอยู่แบบนี้นานหน่อยเขาคงอดใจไม่ไหว อัศวินจึงปล่อยร่างบางลงจากตัวส่วนตัวเขาเองก็ขยับขึ้นไปพิงหัวเตียงโดยไม่คิดจะปกปิดร่างกายเปลือยเปล่า มองคนที่เข้าห้องน้ำอย่างร้อนรนด้วยสายตานิ่งๆ

คนที่ผลักออกได้ก็รีบวิ่งหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ เธอขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำอยู่นานพอควรเพราะคิดว่าถ้าออกไปเขาคงต้องออกไปแล้ว เมื่อเธอออกมาเธอก็ไม่เห็นเขาจริงๆ กรรณิกาผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ การอยู่ที่นี่ของเธอคงไม่สงบสุขเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า น้ำตาเธอก็ไหลออกมา ถึงแม้เธอจะเรียนเมืองนอกแต่เธอก็ไม่เคยมีแฟน เธอเป็นคนเก็บตัวและโลกส่วนตัวสูงพอสมควร เพราะงานที่เธอชอบทำมันก็ต้องอยู่เงียบๆ ถึงจะทำได้ ถึงเธอจะมีรูเมทอยู่ด้วยแต่รูเมทของเธอก็เข้าใจดี ค่อยช่วยเหลือเธอทุกอย่าง ไม่ใช่เธอเป็นคนไม่ทันคนเธอแค่ไม่อยากยุ่งกับใครก็เท่านั้นเอง แต่ก็มีบ้างที่ออกไปเที่ยวแต่มันก็ไม่บ่อยนัก

ส่วนความฝันของเธอมันก็เป็นเพียงจินตนาการที่มีผลมาจากความคิดของเธอเอง เธอไม่เคยคิดว่าจะต้องมาทำอย่างนั้นจริงๆ กับผู้ชาย แถมยังเป็นผู้ชายที่ไม่ได้รัก

“คุณกวางค่ะ ลงไปทานข้าวค่ะ ได้เวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ” เสียงเรียกจากด้านนอกทำให้เธอได้สติ เช็ดน้ำตาแล้วก็หันไปมองทางประตู

“ค่ะ ป้านิ่ม” เธอเช็ดน้ำตาออกลวกๆ แล้วสำรวจตัวเองทำใจรีบลงไปด้านล่างพอเดินลงมาเท้าเล็กก็ชะงักเมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วไม่กล้าสบตาเขาที่จ้องมองมาที่เธอ ตั้งแต่ที่เธอมาถึงเธอยังไม่เห็นคนในครอบครัวคนอื่นของเขาเลยนอกจากลูกน้องสองคนและแม่บ้าน

“เชิญค่ะคุณกวาง” เสียงเรียกของป้านิ่มทำให้กรรณิกาได้สติอีกครั้ง กรรณิกาเดินเข้าไปนั่งร่วมโต๊ะกับชายหนุ่มด้วยหัวใจที่สั่นไหว แม่บ้านตักข้าวให้แต่เธอก็ยังไม่ยอมลงมือทาน

![]( "Click and drag to move")

เม้มให้กำลังใจไรท์ด้วยน๊าาาาาา เรื่องนี้จัดเต็มมากกกกกกกก ++++++++**

ความคิดเห็น