ลีลาวดี ยามค่ำ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ไม่ขออะไรมากแค่กดถูกใจ แล้วก็คอมเม้นเล็กน้อยก็พอจ้าาาาา รักรีดเดอร์ทุกคน จุ๊ฟ

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 งอน

คำค้น : ปีศาจ,อิโรติก,โรแมนติก แฟนตาซี,ลีลาวดี ยามค่ำ,ซีเมล,มุจลินท์

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2560 22:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 งอน
แบบอักษร

"ข้าก็จะจูบเจ้่าทั้งคืนยังไงล่ะ"

"ห๊ะ!? อ๊าย!"

เธอต้องย่นคอและไหล่เมื่อซีเมลฝังหน้าซุกจมูกคลออย่างกลั่นแกล้งบริเวรใกล้หู และเขาก็ทำอย่างที่พูดเอาไว้จริง ๆ

มุจลินท์ตื่นแต่เช้า และเดินทางมามหาวิทยาลัยพร้อมกับ 'เจ้าของมหาวิยาลัยคนใหม่' ด้วยใบหน้าหงิกงอ สาเหตุเป็นเพราะเมื่อคืนหลังจากปีศาจจอมเจ้าเล่ห์บอกว่าจะจูบเธอทั้งคืนและเขาก็ทำจริง ๆ แต่เขาทำ 'แค่จูบทั้งตัว' แค่นั้นจริง ๆ

"เจ้าโกรธเคืองข้าเรื่องอันใด" ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีทึบเหมือนเคยยืนล้วงกระเป๋ากางเกงถามน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาซุกซน 

เขากำลังแกล้งเธอ 

ดวงตากลมโตจิกใส่คนตัวโตที่ยืนขนาบข้างก่อนใบหน้างามจะสะบัดพรืด 

"เจ้าโกรธที่ข้าไม่ 'ทำ' มันงั้นหรือ" ถามด้วยน้ำเสียงติดตลก

"ฉันไม่ใช่คนบ้ากามเหมือนคุณ! แล้วก็...ทำไมคุณต้องมาเดินตามฉันด้วย ฉันจะไปเรียน" 

หญิงสาวหยุดเดินแล้วหันมาเหวใส่คนตัวโต ตอนนี้เธอกำลังโกรธเขาอยู่จริง ๆ เพราะเขานั่นแหละ! 

"ก็ข้าไม่มีอะไรให้ทำนี่ ข้าเป็นเจ้าของที่นี่ ข้ามีสิทธิ์ไปไหนมาไหนได้ทุกที่ไม่ใช่หรือ" 

อีกฝ่ายพูดอย่างลอยหน้าลอยตาอ้างอภิสิทธิ์การเป็นเจ้าของกิจการ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกมีน้ำโหขึ้นมาเสียดื้อ ๆ 

"ถ้าคุณว่างมากก็ไปพัฒนามหาลัยสิ ถ้าคุณเอาแต่พูดว่าเป็นเจ้าของแต่ไม่ใส่ใจที่จะดูแลพัฒนา คราวหน้าคราวหลังก็ไม่ต้องซื้อ" 

"ข้าจ้างคนที่มีฝีมือมาดูแลอย่างดี พวกนั้นทำงานได้ยอดเยี่ยม เรื่องมหาวิทยาลัยข้าไม่จำเป็นต้องห่วง แต่ที่ข้าห่วงตอนนี้คือการง้องอนเจ้ามากกว่า เพียงเจ้าพูดมาว่าต้องการให้ข้าทำสิ่งใด ข้าจะทำตามที่เจ้าปรารถนาทุกอย่าง เจ้าบิกข้าสิว่าเจ้าต้องการสิ่งใด" 

เขาพูดแฝงไปด้วยความนัยน์ ทว่ามุจลินท์นั้นเดาทางปีศาจจอมเจ้าเล่ห์ได้ไม่ยาก แววตาแบบนี้ก็คงคิดได้แค่เรืองเดียว...เรื่องที่เธอกำลังโกรธอยู่นี่แหละ!

"ฉันไม่ได้งอนและไม่ต้องการให้คุณทำอะไรทั้งนั้นแหละ ฉันขอตัวไปเรียนก่อนนะคะ" 

พูดจบก็ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ เท้าเล็กก็เดินจ้ำอ้าวไปยังอาคารเรียนทันที 

"ปากแข็งแบบนี้ข้าชักอยากจูบซะแล้วสิ"


"นังลินแกทำอะไรลุงฉัน!" 

พอก้าวเข้าห้องเรียนได้ไม่ถึงสามนาทีเกวลินก็พุ่งเข้ามาหาเรื่องเหมือนรออยู่ก่อนแล้ว มุจลินท์กรอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย วันนี้เธออารมณ์ไม่ดีสุด ๆ ไปเลย ให้ตายเถอะ ช่วงนี้มีแต่เรื่องกวนใจจริง ๆ สงสัยแค่ทำบุญคงไม่พอ เป็นไปได้เธอควรสร้างวัดหรือเจย์ดีเลยล่ะ พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรกบ่อยเสียจริง 

"ฉันจะไปทำอะไรลุงหัวงูเธอได้ ฉันเป็นแค่นักเรียนทุนนะเกวลิน เธอลืมแล้วรึไง หรือคราวก่อนที่โดนตบมันจะกระทบกระเทือนสมองเธอด้วย" 

อีกฝ่ายกรีดร้องลั่นอย่างเจ็บใจ กลุ่มนิตยาและนันทกรเห็นท่าไม่ดีจึงได้รีบตามมาสมทบ เรื่องที่อธิการบดีบาดเจ็บถึงต้องเข้าโรงพยาบาลหลังจากมุจลินท์ขึ้นไปพบเป็นข่าวดังไปทั่วมหาวิทยาลัย เรื่องราวเป็นยังไงมีแค่อธิการบดีและมุจลินท์เท่านั้นที่รู้ เกวลินตะเบ็งเสียงกรี๊ดพร้อมกับชี้หน้าเธออย่างเอาเรื่อง 

"แก! ต้องเป็นแกแน่ ๆ ที่ทำร้ายลุงฉัน ฉันจะแจ้งจับเอาแกเข้าคุก" 

นิตยาเริ่มหงุดหงิดแล้วเหมือนกัน ทุกคนรู้ว่าเกวลินนั้นวางท่าใหญ่โตเพราะมีลุงที่เป็นอธิการบดีหนุนหลัง แต่ทว่าจะมากล่าวหาเพื่อนเธอลอย ๆ แบบนี้มันไม่เสียมารยาทไปหน่อยรึไง 

"นี่ยัยเกว เธอไม่แหกตาเล็ก ๆ ของเธอดูหน่อยรึไง ยัยลินตัวแค่นี้ ส่วนท่านอธิการบดีตัวเท่ายักษ์ คนที่ทำร้ายคงเป็นลุงเธอซะมากกว่า" 

"ใช่ อย่าใช้แต่อารมณ์ตัดสินสิเกว" 

นันทกรช่วยเสริมคำพูดของนิตยาอย่างเห็นด้วย ก่อนมองไปยังมุจลินท์ที่ยืนถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้หญิงตัวแค่นี้นะหรอจะสู้ผู้ชายตัวใหญ่ได้ ยิ่งเป็นมุจลินท์ด้วยล่ะก็ เลิกคิดได้เลย ไม่มีทาง 

"ขนาดเติร์กก็ยังเข้าข้างมัน" 

ยิ่งเห็นว่าคนที่ชอบเข้าข้างอีกฝ่ายเกวลินยิ่งเกลียดยัยนักศึกษาทุนมากขึ้นไปอีก ทำไมทุกคนถึงเอาแต่เข้าข้างมัน 

"เราไม่ได้เข้าข้าง แต่ว่าเกวทำไม่ถูกจริง ๆ เกวไม่มีหลักฐาน จะมากล่าวหาลินแบบนี้ไม่ได้" 

นันทกรให้เหตุผลแต่ทว่าคนที่ถูกความเกลียดและความริษยาเข้าครอบงำเวลานี้ไม่ต่างจากคนหูหนวกตาบอด ไม่ฟังและไม่มองความเป็นจริง ยังปักใจเชื่อสิ่งที่ตัวเองคิดอย่างมีอคติ 

แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะวุ่นวายไปมากกว่านี้ อาจารย์ก็เข้ามาในห้องได้ตรงเวลาพอดิบพอดี  

"อะ นักศึกษา ทำอะไรกัน นั่งที่ได้แล้ว" 

อาจารย์ประจำภาควิชาพูดเสียงดุ แต่มุจลินท์กลับมองออกไปนอกหน้าต่างหวังให้อารมณ์คุกรุ่นในใจบรรเทาลง เธอมักจะนั่งติดหน้าต่างเสมอ ยิ่งวันนี้เรียนตึกเก่าชั้นสอง เธอต้องรีบจองที่นั่งตรงนี้ถึงจะอารมณ์ไม่ดีเธอก็จะไม่พลาด เพราะจากตรงนี้เธอสามารถมองเห็นสวนดอกดาวเรืองหลังตึกได้ และยังมีต้นไม้ใหญ่ฝั่งตรงข้ามที่เธอวาดฝันอยากจะแอบหลบไปหลับบนกิ่งไม้ใหญ่ที่มีใบไม้สีเขียวเข้มเย็นตาผลิเต็มกิ่ง 

"เฮ้ย!" 

มุจลินท์เผลออุทานอย่างตกใจเมื่อมองไปยังต้นไม้เห็นร่างสูงนั่งชันเข่าข้างหนึ่งพิงบนต้นไม้อย่างอารมณ์ดี และตอนนี้เขากำลังมองมาที่เธอแล้วยิ้มพร้อมกับโบกมือทักทาย 

"อะไรหรอลิน"  เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ หันมาถามอย่างแปลกใจ เธอจึงรีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัล 

"เปล่าหรอก ไม่มีอะไร" 

บอกแล้วยิ้มแหยๆ  พอหันกลับไปมองก็พบว่าเขาไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว 

หรือเราตาฝาดไปเอง...คิดในใจอย่างฉงน...แต่ว่าเห็นจริง ๆ นะ 

"ตอนนี้มหาลัยของเราเปลี่ยนเจ้าของคนใหม่และอธิการบดีอย่างกะทันหัน ซึ่งอาจารย์เองก็ไม่รู้รายละเอียดมากนัก" เสียงและเนื้อหาคำพูดของอาจารย์เรียกให้เธอหันมาสนใจหน้าห้องแทน "วันนี่้อธิการบดีคนใหม่นัดประชุม หากได้ความว่ายังไงอาจารย์จะแจ้งพวกเธออีกที...แต่นี่นะ" 

อาจารย์สาวใหญ่ทำท่าตื่นเต้น เรียกให้นักศึกษาเงียบฟังอย่างตั้งใจตามไปด้วย 

"ได้ข่าวว่าเจ้าของมหาลัยคนใหม่ยังหนุ่มยังแน่นแถมยัง...หล่อมาก...รวยมาก" อาจารย์สาวใหญ่ลากเสียงยาวสองคำหลังเรียกเสียงฮือฮาจากนักศึกษาสาว ๆ ได้เป็นอย่างดี แต่คนที่นั่งริมหน้าต่างแถวที่สี่กลับเบะปากอย่างหมั่นไส้ หล่อมากกก รวยมากกก...แต่ไม่ใช่คน เป็นปีศาจจอมเจ้าเล่ห์ ขี้เหงา แถมหื่นมากกกด้วย


เมื่อถึงเวลาพักเที่ยงมุจลินท์ถึงนึกขึ้นได้ ว่ารถของเธออยู่ที่หอด้วยฝีมือของปีศาจจอมเผด็จการที่เมื่อวานลักพาตัวเธอถึงที่ทำงาน...แล้วแบบนี้เธอจะกลับหอยังไงล่ะ 

"เติร์ก..." 

ติ๊ด ๆ

คำที่เธอเตรียมจะพูดถูกหยุดหลางอากาศเมื่อเสียงบีบแตรดังขึ้นพร้อมกับรถหรูสีดำป้ายแดงมันวาวแล่นมาจอดเทียบหน้าตึกและตรงหน้าเธอพอดิบพอดี  

"มุจลินท์เด็กทุนของมหาวิทยาลัยใช่มั้ย กำลังจะกลับหรอ ขึ้นมาสิชั้นมีอะไรจะคุยด้วย" 

มุจลินท์หันมองซ้ายขวาว่ามีใครมองมารึเปล่าก็พบว่าผู้คนรอบ ๆ ไม่ใช่แค่มองแต่กำลัง 'เพ่งเล็ง' มาทางนี้อย่างสนใจ เธอจึงต้องถามคนบนรถที่ยื่นหน้าพูดกับเธอจากหน้าต่างกระจกรถด้วยเสียงลอดไรฟัน 

"คุณเล่นอะไรของคุณเนี่ย" แล้วไอ้คำพูดแปลกหูแบบคนธรรมดาคุยกันนั่นมันคืออะไร เขามันเหมือนกิ้งก่าเปลี่ยนสีจริง ๆ  "ฉันไม่ขึ้น" 

"ไม่ขึ้นหรอ...หรืออยากขึ้นในฐานะเจ้าสา..." 

"ขึ้น! ขึ้นค่ะขึ้น!" 

คนขับรถรีบเปิดประตูให้เธออย่างรวดเร็ว รั้งหลังก่อนขึ้นรถเสียงกรี๊ดกร้าดยังดังมาให้ได้ยิน เธอรู้ชะตากรรมวันพรุ่งนี้เลย พวกรุ่นพี่คงจะพุ่งเข้าถามคำถามเธอรัว ๆ เหมือนเธอเป็นกูเกิ้ลเลยทีเดียว 

"ฉันขึ้นมาแล้ว พอใจคุณรึยัง" 

"ยัง" 

หญิงสาวอ้าปากเหวออย่างเหลือเชื่อ นี่เขายังไม่พอใจอีกหรอ นี่เธอกำลังโกรธเขาอยู่นะ ทำไมเธอต้องเป็นฝ่ายทำตามใจเขาด้วยเล่า! 

"ข้าจะพอใจก็ต่อเมื่อ เจ้าหายโกรธข้า" 

"อุ้ย!" 

เอวบางถูกรั้งด้วยมือหนา เพียงเขาออกแรงนิดเดียวเธอก็ถลามาอยู่ในอ้อมแขนเขาแล้ว 

"ปล่อยฉันนะ!" 

มือเล็กของเธอพยายามแกะมือหนาที่โอบเอวเธอไม่ยอมปล่อย แต่ทว่าไม่มีประโยชน์เพราะเขาทั้งแรงเยอะ ทั้งดื้อรั้น ใบหน้าหล่อเคลื่อนเข้าชิดใบหูเล็กก่อนกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ชวนให้ขนลุกซู่ เสียววาบในช่องท้องและท้ายทอย 

"เจ้าลืมของที่ห้องข้า ข้าจะพาเจ้าไป 'เอา'"


​ตอนหน้าไป 'เอา' ของที่น้องลินลืมกัน 😁😁😁

ความคิดเห็น