akikoneko17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ภาค 3 : บทที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.5k

ความคิดเห็น : 87

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2560 21:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภาค 3 : บทที่ 3
แบบอักษร

3

            “ยังไม่กลับใช่ไหม”

            โทระหันมาถามแฝดพี่ที่กำลังจมอยู่กับกองเอกสารกองโต  ไทกะไม่คิดจะมองหน้าน้องชาย

            “อีกสักพัก อีกอย่าง กานต์ก็ยังไม่เลิกเรียน”

            “แต่ว่าฉันไม่มีเรียนแล้ว”

            “ถ้าอยากกลับก่อน ก็เรียกแท็กซี่กลับไปสิ รถที่บ้านมารับตรงเวลา อย่าทำให้คนขับรถต้องวุ่น เพราะนายคนเดียว”

            “ฉันไม่ได้หมายความว่าจะกลับก่อนสักหน่อย”

            ไทกะเงยหน้ามองน้องชาย เขาเริ่มปวดหัวกับท่าทางอยู่ไม่สุข

            “มีอะไรก็พูดมา”

            พอเห็นว่าพี่ชายเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองต้องการ โทระก็เดินเข้าไปที่โต๊ะตัวใหญ่ที่ไทกะกำลังนั่งเคลียร์งานโรงเรียนอยู่ เขายันมือทั้งสองกับโต๊ะ

            “ฉันมีธุระต้องไปทำ อาจจะไม่ได้กลับกับนาย”

            “ธุระอะไร”

            สายที่ที่สงสัยส่งมา โทระชะงักไปนิด แล้วเสตามองไปทางอื่น

            “ก็ไม่ได้สำคัญอะไรหรอก”

            “ถ้าไม่สำคัญ ก็กลับบ้านพร้อมกัน”

            “ฉันจะพาเจ้าเตี้ยนั่นไปตัดแว่น จะกลับพร้อมนายได้ยังไงเล่า”

            ร่างสูงเผลอหลุดปากพูดออกมาอย่างไม่พอใจ ไทกะถอนหายใจอย่างเอือมระอา

            “ก็ได้ แล้วก็รีบกลับบ้านแล้วกัน”

            “อื้ม”

            โทระกระตุกยิ้ม เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องสภานักเรียน ไทกะได้แต่มองตามอย่างเหนื่อยใจ

            …เวลาต้องการอะไรก็ไม่ยอมพูดตรงๆ แล้วจะสื่อสารกับคนอื่นให้เข้าใจได้สักทีไหม…

            ร่างสูงเดินตรงไปยังห้องเรียนของนักเรียนชั้นม.4 เป้าหมายของเขาคือไปหาเจ้าเตี้ยแว่นที่เมื่อเช้าดันไม่มาเรียนตามเวลา ทำให้เขาเสียเวลาไปเปล่าๆ

            โทระหรี่ตาลงเล็กน้อย ในสมองเริ่มประมวลผลอย่างคนเจ้าคิดเจ้าแค้น แล้วก็พลันหงุดหงิดใจขึ้นมา

            ใจจริงก็อยากจะปล่อยเรื่องนี้ให้เลยตามเลย แต่แม่กวางของเขาสอนมาดี เป็นลูกผู้ชายต้องมีความรับผิดสอบ

            “พี่โทระนี่”

            “ใช่ๆ รุ่นพี่”

            เสียงของนักเรียนหญิงในห้องกำลังส่งเสียงกันให้ทั่ว โทระไม่ได้สนใจนัก เขาสอดสายตามองหาใครบางคนที่คิดว่าน่าจะพบ แต่ก็ไม่พบเหมือนเดิม

            จูนกับแพรวเดินเข้ามาหาโทระ พวกเธอเริ่มคิดแล้วว่าโทระอาจจะชอบสนใจใครสักคนในห้องนี้ ถ้าให้ดีก็ควรจะเป็นพวกเธอ

            “พี่โทระมีอะไรหรือเปล่าคะ”จูนถาม

            “นั่นสิคะ เมื่อเช้าพี่เพิ่งมาเอง”แพรวเอ่ยต่อ

            “เจ้านั่น…เจ้านั่นไปไหน”

            คิ้วทั้งสองเริ่มขมวดเข้าหากัน การแต่งกายของโทระไม่ค่อยเรียบร้อยนัก เสื้อของเขาเริ่มปลดกระดุมออกบ้าง เนคไทไม่ได้รัดแน่นเหมือนตอนเช้า ก็ตอนนี้มันได้เวลาเลือกเรียน ก็แค่อยากอยู่ในสภาพสบายๆบ้างก็เท่านั้นเอง ใครมันจะไประเบียบเนี้ยบไปหมดเหมือนกับเจ้าไทกะกัน

            “เจ้านั่น พี่โทระหมายถึง”

            ทั้งจูนและแพรวมองหน้ากัน เพราะเมื่อเช้าพวกเธอได้คุยกับโทระไปรอบหนึ่งแล้ว จึงพอนึกออกว่าโทระหมายถึงใคร

            “หมายถึงน้ำเหรอคะ”

            “อืม”

            เขาตอบเสียงห้วน ใบหน้าไม่สบอารมณ์อย่างมาก เพราะตั้งใจว่า ถ้ามาเจอจะกระชากคอแล้วลากไปร้านตัดแว่นด้วยกันเลย

            “เอ่อ น้ำกลับไปแล้วค่ะ”

            “กลับไปแล้ว!”

            เสียงทุ้มกระชาก  โทระหน้าเครียด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ

            จะลองดีกันใช่ไหม…เจ้าเตี้ย!

            ในสมองโทระตอนนี้คิดออกแค่อยากจะกระชากเจ้าเตี้ยแว่นนั่นมาบีบคอให้ขาดใจตายไปเลยจริงๆ

            “เดี๋ยวสิคะ พี่โทระ”

            แม้แพรวจะพยายามรั้งให้ชายหนุ่มอยู่ต่อ แต่เมื่อธุระของโทระจบลงแล้ว เขาก็ไม่คิดจะเสียเวลา ชายหนุ่มเดินดุ่มๆกลับไปที่ห้องสภานักเรียน แล้วโยนกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะ

            “กลับมาทำไมอีก จะพาคนไปตัดแว่นไม่ใช่หรือไง”

            ท่าทางรำคาญใจของไทกะยิ่งทำให้โทระอารมณ์เสีย

            “ใครจะสน เหอะ คิดว่าหนีได้ก็หนีไป อย่าให้เจอแล้วกัน พ่อจะขย้ำให้แหลกคามือเลยเชียว”

            อารมณ์ครุกรุ่นปะทุขึ้นในกายเขามากขึ้นเรื่อยๆ ไทกะเหลือบมองน้องชายที่นั่งบนโซฟา ใบหน้าบึ้งตึง

            “ไม่ไปก็ดีแล้ว ฉันจะได้ไม่ต้องไปโทรยกเลิกครูพิเศษของนาย”

            “อะไรนะ!!!”

            โทระแทบจะวีนแตกอีกรอบ เขาลืมเรื่องเจ้าเตี้ยแว่นนั่นแล้วหันมาสนใจคำพูดของไทกะทันที

            “นายหมายความว่ายังไง”

            “ก็ตามนั้น เจอนายวันนี้วันแรก ดีใจด้วยนะ”

            รอยยิ้มน่ารังเกียจจากแฝดคนพี่นั่น ทำให้โทระพูดไม่ออก

            “นี่นายจงใจแกล้งฉันใช่ไหม”

            “แกล้งที่ไหนกัน  ฉันให้เขามาสอนนายแค่ 4 วันเองนะ วันศุกร์ถือว่านายฟรี ส่วนเสาร์อาทิตย์ ค่อยคิดอีกที ถ้าเขาว่าง เขาก็อาจจะมา”

            “มันจะมากไปแล้วนะไทกะ”

            โทระโมโห แต่ไทกะกลับอารมณ์ดี ปิดแฟ้มงาน แล้วยันกายลุกขึ้น

            “ไปรับน้องกานต์กันเถอะ อีกสักพักก็คงจะได้เวลาเลิกเรียนพอดี แล้วเราจะได้รีบกลับบ้านกันไงล่ะ”

            มีเพียงรอยยิ้มที่ทิ้งท้ายเอาไว้ โทระได้แต่กำมือแน่นอย่างเจ็บใจ มองไทกะที่หยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องสภานักเรียน

-------+++++-------

            “สวัสดีครับ พี่ชื่อติน”

            โทระหรี่ตามองชายหนุ่มที่ตัวสูงพอๆกับเขา อีกฝ่ายใส่แว่นสีขาว ใบหน้าหล่อเหลา แต่เขาไม่ค่อยชอบรอยยิ้มของผู้ชายคนนี้สักเท่าไหร่ รู้สึกว่ามันคล้ายๆกับเจ้าแฝดพี่ของเขา

            ถ้าให้พูดกันตามตรง ก็คือ โทระไม่ถูกชะตาสักเท่าไหร่

            “วันนี้พี่ตินเตรียมชีทวิชาไหนมาสอนโทระเหรอครับ”

            “อ่า…พี่เตรียมคณิตมาน่ะ”

            ตินไปแนะนำตัวกับพยัคฆ์และกรณัฐเรียบร้อยแล้ว เขาค่อนข้างจะแปลกใจที่เห็นว่ามารดาของไทกะและโทระเป็นผู้ชาย แต่ในสมัยนี้ผู้ชายที่เป็นม่าย แล้วสุดท้ายเป็นเกย์ก็เยอะแยะ เขารับความแตกต่างนั้นได้ เลยไม่ได้คิดมาก

            “พี่ตินเก่งมากเลยนะ สอนได้ทุกวิชาเลย นายสงสัยอะไรก็ถามพี่เขาได้”

            “เก่งแต่สอนไม่รู้เรื่อง ก็ไร้ประโยชน์”โทระแขวะ

            ไทกะได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆอย่างเอือมๆ เขาหันไปคุยกับติน

            “ฝากดูแลโทระด้วยนะครับ ถ้าพี่ตินต้องการอะไร บอกผมได้นะครับ”

            “ได้ๆ พี่เข้าใจแล้ว”

            ตินเดินเข้าไปโทระที่นั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือ เขานั่งลงที่หัวโต๊ะ ทั้งอยู่ในแนวตั้งฉากกัน เขาเลือกที่จะไม่นั่งฝั่งตรงข้ามและไม่นั่งข้างๆอีกฝ่าย

            “นี่เป็นหัวข้อเอกสารที่พี่เตรียมมา เราลองเปิดดูก่อน ว่ามีเรื่องไหนที่เราอยากให้พี่เน้นเป็นพิเศษไหม”

            โทระปรายตามองแล้วหยิบมาเปิดผ่านๆ

            “พี่ว่าจะให้เราทำแบบทดสอบก่อน เพื่อประเมินความรู้ เดี๋ยวเราทำให้พี่หน่อยแล้วกันนะ”

            ตินหยิบข้อสอบที่เตรียมมาส่งให้กับโทระ

            “เฮ้อ”

            เสียงถอนหายใจดังขึ้น แต่ตินก็ทำเป็นไม่ได้ยิน  เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อยที่เขาเจอเด็กไม่อยากเรียนพิเศษ เพียงแต่รอบนี้ค่อนข้างจะเป็นเด็กโข่ง

            โทระทำข้อสอบไม่นานนัก ตินก็รับมาตรวจ แล้วก็นั่งนิ่งไปสักพัก

            “เป็นไร ลืมวิญญาณไว้ที่บ้านหรือไง”

            “ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”

            ครูพิเศษยังคงอึ้งกับผลสอบ เขามองหน้าโทระ  แล้วก็นึกถึงไทกะ เพราะเขารู้มาว่าไทกะเรียนเก่งมาก แต่ทำไมน้องชายฝาแฝดถึงได้ต่างกันสุดขั้วขนาดนี้

            “ตรวจเสร็จหรือยัง”

            “เสร็จแล้ว”

            ตินยื่นคำแนนส่งให้โทระดู ชายหนุ่มรับมาดู ไม่ได้มีสีหน้าตกใจ

            “ก็น่าจะประมาณนี้ล่ะ”

            “ห๊า! นี่คิดอย่างนั้นจริงๆเหรอ”

            “ทำไม…นายถูกจ้างให้มาสอนฉันไม่ใช่เหรอ งั้นก็สอนให้ฉันทำคะแนนได้เยอะกว่านี้ดิ”

            เขาท้าชายหนุ่ม ตินคิ้วกระตุก ก่อนจะระบายยิ้ม

            “แน่นอน พี่จะตั้งใจสอนอย่างเต็มที่เลยล่ะ”

-------+++++-------

            เวลาผ่านไปพักใหญ่ โทระก็โยนดินสอในมือลงโต๊ะ

            "ไม่เข้าใจ ไม่รู้เรื่อง ไม่เรียน!"

            โทระโวยวายเสียงดังลั่น ตินอึ้งไปพักหนึ่งกับความเอาแต่ใจของโทระ

            "ก็ที่ไม่เข้าใจ ไม่รู้เรื่อง ก็เพราะน้องโทระไม่แม้แต่จะอ่านโจทย์ด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอครับ"

            เขาพูดไปทำตามความจริง เรียนคณิตศาสตร์ สิ่งสำคัญคือฝึกทำโจทย์ แต่ที่เจ้าตัวทำไม่ได้ เพราะไม่คิดจะอ่านด้วยซ้ำ

            โทระเหลือบตามองตินอย่างเคืองๆ เขากำลังหงุดหงิด

            "เรียกใครน้องวะ...ไม่เคยจำได้ว่ามีพี่ชายหน้าแบบนาย"น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

            "ก็ต้องเรียกน้องสิครับ ขนาดน้องไทกะ ยังเรียกพี่ว่าพี่เลย พี่เองก็ไม่ได้อยากจะแทนตัวเองว่าครูซะด้วย"

            ตินข่มความโกรธไว้ในใจ แล้วยิ้มจางๆ แต่ดวงตาไม่ได้ยิ้มตาม

            "นี่แก...กวนประสาทฉันเหรอ"

"อ่านโจทย์อีกสักรอบดีกว่าไหม...ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับนายนะ...น้องชาย"

เขาแทบจะเค้นเสียง โทระหันหน้าหนี เขาเหนื่อย เบื่อ หงุดหงิด อยากเล่มเกม ไม่ได้อยากเรียนหนังสือ นี่ก็จะสองทุ่มแล้วด้วย

“เป็นยังไงกันบ้างโทระของย่า”

ดาวิกาเดินเข้ามาหาหลานชาย โทระพุ่งเข้าไปกอดเอวดาวิกาทันที     

“คุณย่าค้าบ ไม่อยากเรียนแล้ว โทระเหนื่อย ให้โทระพักนะครับ บอกแม่กวางที”

“จ้าๆๆ แม่กวางบอกว่าพักได้”

ดาวิดาลูบศีรษะหลานชาย โทระยิ้มกว้างทันที ส่วนตินเองก็แอบงงในใจ เพราะไม่คิดว่าโทระจะเรียกคุณกวางได้เต็มปากว่าแม่แบบนั้น หรือว่าคุณกวางจะอยู่กับคุณเสือตั้งแต่โทระยังเป็นเด็ก เจ้าตัวเลยเปิดใจยอมรับผู้ชายให้เป็นแม่ได้ง่ายๆแบบนั้น

“นายกลับไปได้แล้ว วันนี้พอแค่นี้ล่ะ”

โทระหันไปไล่ติน

“ให้ผมกลับได้เลยเหรอครับ”

เขาหันไปถามดาวิกาอีกครั้ง เพื่อยืนยัน

“ค่ะ”

เธอตอบรับพร้อมกับรอยยิ้ม ตินจึงยกมือไหว้ดาวิกา แล้วเดินออกจากห้อง เขาเดินลงมาข้างล่าง ก็พบกรณัฐยืนอยู่

“ขอบคุณที่ช่วยดูแลโทระนะครับ เขาอาจจะดื้อสักหน่อย แต่จริงๆโทระเป็นเด็กน่ารักนะครับ”

“ครับ”

ตินรับเงินจากกรณัฐ แล้วยกมือไหว้ลาอีกฝ่าย

“งั้นผมกลับแล้วนะครับ สวัสดีครับ”

ชายหนุ่มเดินออกจากบ้านหลังใหญ่ เขาหันกลับไปมองแล้วก็รู้สึกประหลาดใจกับหลายๆอย่าง แค่รู้สึกว่ามันไม่เหมือนครอบครัวปกติทั่วไป น่าแปลกที่พ่อแม่คุณเสือยอมรับลูกสะใภ้ที่เป็นผู้ชายได้สนิทใจขนาดนี้ แถมลูกชายก็ยอมรับได้ซะด้วย

ตินเดินทอดน่องไปเรื่อยๆ เพื่อจะเรียกแท็กซี่ แต่ทว่ายังไม่ทันเจอแท็กซี่ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

“ว่าไง โทรมามีอะไรล่ะ”

[พี่ตินอ่า…อยู่ไหนเนี่ย]

“อยู่แถวบ้านเด็กที่มาสอนพิเศษ”

[โห แล้วเมื่อไหร่จะถึงบ้าน…วารอพี่ตั้งนานล่ะเนี่ย]

“รอ? รอทำไม”

[ไม่รู้ล่ะ พี่ต้องรีบมาหาวาเลยนะ ไม่งั้นวางอนจริงๆด้วย”

“นี่…คุณวายุครับ โตแล้วนะครับ จะเอาแต่ใจเหมือนตอนเด็กไม่ได้แล้ว”

[วาก็เอาแต่ใจกับพี่คนเดียวล่ะ]

น้ำเสียงนั้นอ่อนลง ตินระบายยิ้ม นึกถึงลูกพี่ลูกน้องที่ชื่อวาโย อายุน้อยกว่าเขาประมาณสองปี

“ทะเลาะกับที่บ้านอีกล่ะสิ”

[เปล่าซะหน่อย]

“ไม่ต้องมาโกหกเลย ถ้าไม่ทะเลาะ จะระเห็จมานอนบ้านพี่ทำไม”

[งั้นพี่ก็เอากุญแจบ้านให้วาดิ เวลาวามา จะได้มีที่นอนไง เนี่ย…เงินก็ไม่มี บ้านก็ไม่มี…พี่ชายก็ไม่สนใจมัวไปสนเด็กคนอื่นมากกว่าวา แค่คิดก็จะร้องไห้ล่ะเนี่ย]

“เว่อร์ว่ะ!”

[โห่!  รีบมาเหอะพี่  ก่อนที่วาจะเป็นไข้เลือดออกตายอะ]

“โอเคๆ พี่จะรีบกลับเลย คราวหน้าถ้าจะมา ก็โทรมาบอกก่อนสิ ไม่ใช่ไปรอแบบนั้น”

[คร้าบ คุณพ่ออออ]

ตินกดวางสาย แล้วเรียกแท็กซี่ เขาใช้เวลาไม่นานนักก็ไปถึงบ้าน  เนื่องจากเขาให้แท็กซี่ขับไปทางลัด

แป๊ะ! แป๊ะ!

เขามองชายหนุ่มที่นั่งตบยุงอยู่หน้าประตูบ้าน

“นึกว่าจะกลับไปแล้วซะอีก”

            “โคตรนานอะพี่ จนวาจะโดนยุงกัดทั้งตัวล่ะเนี่ย”

            วายุลุกขึ้นยืน เขาสูงเกือบๆติน แต่ก็เตี้ยกว่า ตินยกมือขยี้ผมน้องชาย

            “มาถึงก็บ่นใหญ่เลยนะ เป็นผู้หญิงหรือไง บ่นอยู่ได้”

            “โห…นี่ถ้าวาเป็นผู้หญิงนะ พี่ตินโดนตบไปแล้ว ปล่อยให้รอตั้งนาน กุญแจบ้านก็ไม่ให้ จะปีนเข้าไปก็เกรงใจ กลัวตำรวจมา”

            “เอาน่าๆๆ เข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวทายาให้  ตรงไหนโดนยุงกัดบ้าง”

            “เนี่ยๆๆ”

            ใบหน้าหล่อทำหน้าอ้อน แล้วชี้รอยยุงกันไปทั่วตัว ตินหัวเราะร่วนแล้วดันศีรษะของวายุ แล้วลากเจ้าตัวแสบเข้าบ้าน

            “เมื่อไหร่พี่ตินจะเลิกสอนพิเศษ”

            หลังจากที่เข้ามาในบ้าน วายุก็ถามพี่ชายทันที เขามองพี่ชายที่กำลังนั่งทายาให้กับเขา

            “มันสนุกดีนะ วันนี้เจอคนใหม่  ครอบครัวเขาน่ารักดี”

            “สอนมอ อะไรอะ”

            “มอหกน่ะ ชื่อโทระ ไม่ค่อยตั้งใจเรียนเท่าไหร่”

            “ไม่ตั้งใจเรียนก็ไม่ต้องสอนก็ได้นี่นา”

            “ท้าทายดี พี่ว่านะ…โทระก็คงเป็นเด็กน่ารักล่ะ แต่ดื้อไปหน่อย บางทีสมองของเจ้าตัวน่าจะพอๆกับไทกะ แต่ว่าเพราะไม่ใส่ใจ ผลการเรียนก็เลยไม่ดี”

            “ไทกะ?”

            วายุเลิกคิ้วอย่างสงสัย ตินจึงเอ่ยต่อ

            “แฝดพี่น่ะ ไทกะเป็นคนติดต่อให้พี่ไปสอนโทระ แค่เห็นก็รู้แล้วล่ะว่าอัจฉริยะ แต่นิสัยติดจะเย็นชาไปหน่อย บางครั้งก็ดูเข้าถึงยาก”

            “หว่า นิสัยแย่ชะมัด วาไม่ชอบคนเย็นชาเลยอะ…ไม่น่าคบ”

            “ถ้าวาเจอไทกะ อาจจะชอบก็ได้นะ ขนาดพี่ยังรู้สึกเอ็นดูแฝดทั้งสองคนเลย”

            “งั้นผมขอเจอแฝดน้องดีกว่า แฝดพี่น่ะ…ขอบายเลยครับ”

            ตินหัวเราะร่วน แล้วขยี้ผมวายุ วายุยิ้มร่าอย่างมีความสุข ลืมเรื่องส่วนที่ทำให้จิตใจย่ำแย่ก่อนที่เข้ามาในบ้านหลังนี้



100%


ติดตามการอัพได้ที่เพจ Akikoneko17 (เสิชชื่อหาในเฟสบุคนะคะ เพราะแปะลิ้งไม่ได้)


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}