มอมิ้น

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Part9

คำค้น : Ficรักที่ถูกลืมเลือนPart9

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.7k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2557 20:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part9
แบบอักษร

Part9

 คนตัวเล็กจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจกับสิ่งที่คนตัวสูงเอ่ยออกมา "อะไรกัน...?"

"เหอะ"

 ร่างสูงแค่นหัวเราะออกมาเบาๆพร้อมๆกับขายาวที่ก้าวถอยห่างออกจากอีกร่าง

"...มิว"

เสียงหวานเอ่ยชื่ออีกคนออกมาแผ่วเบาอย่างตัดพ้อเช่นเดียวกับขาเรียวที่พยายามพยุงร่างของตัวเองไปยังห้องน้ำ

 ปึก..!

 ร่างน้อยๆทรุดลงกับพื้นแทบจะทันทีที่ก้าวขาขยับแต่นั้นก็คงไม่เจ็บเท่ากับการที่เห็นรอยยิ้มเย้ยยันของร่างสูง

"โง่ซ้ำโง่ซาก"

 ร่างขาวบางพยายามไม่สนใจคำดูถูกของคนตัวสูงมีเพียงขาเรียวเท่านั้นที่พยายามก้าวเดินอย่างยากลำบาก

"...หลบหน่อยได้มั้ย.."

 เสียงหวานเอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าที่ยืนขวางทางตนอยู่เช่นเดียวกับมือน้อยๆที่ยังคงจับขอบโต๊ะไว้เพื่อพยุงร่างตัวเองไม่ให้ล้ม

"ไปอาบห้องมึงดิ..หึ"

"กูเดินไปไม่ไหวหรอกนะมิว.."

 "นั่นก็เรื่องของมึง...!"

 ผลั้ก!!..

 ปึก..!

 "โอ้ย!...ไอ้มิว!!"

 ร่างที่เพิ่งล้มลงกับพื้นเพราะถูกผลักเหวลั่นชื่อคนตัวสูงออกมาอย่างไม่พอใจ "เจ็บหรอ..เหอะ"

"...."

 "กูจะบอกอะไรให้นะ..."

 "...."

 "ว่าที่มึงเจ็บน่ะ!...มันยังไม่ได้แม้แต่ครึ่งของกูเลย...!"

 ร่างเล็กหลุดสะอื้นออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่เมื่อได้ยินสิ่งที่อีกคนพูด

"ขะ..ขอโทษ....พี่ขอโทษ"

 "อย่ามาใกล้กู..รังเกียจวะ"

 ร่างขาวบางที่กำลังขยับเข้าไปหาคนตัวสูงถึงกับขะงักเมื่อได้ยินประโยคที่เจ้าของร่างสูงพูด

รังเกียจหรอ...

ถ้ารังเกียจ

แล้วเมื่อคืนหละ..?

 "มิว..อย่าเป็นแบบนี้ได้มั้ย.."

 "...."

"..สนใจกูหน่อยได้มั้ย"

 "อย่ายุ่ง"

"..มิว..กูขอโทษ.....กูยอมมึงทุกอย่างเลยก็ได้"

 "ทุกอย่างหรอ"

 ใบหน้าหวานพยักขึ้นลงเป็นคำตอบของอีกคนทั้งน้ำต

"หึ...งั้นก็ได้"

 คนตัวสูงย่อตัวลงตรงหน้าเจ้าของใบหน้าหวานก่อนที่มือหนา จะยกลูบแก้มนุ่มของคนตรงหน้าเบาๆ

 อ่อนโยน

 อ่อนโยนจนน่ากลัว...

"อึก.."

แรงบีบที่เพิ่มขึ้นทำเอาร่างเล็กถึงกับหลุดครางออกมาด้วยความเจ็บ

 ไม่เป็นไร...

ใช่

มันสาสมแล้ว...

 "พากูไปหาน้ำ"

 "มิว...นี่มึง"

 "กูจะไป...ไปดูหน้าเพื่อนทรยศ"

.....................

.......

...

รถยนต์คันขาวสะอาดถูกจอดเทียบลงบนหน้าบ้านหลังเล็กกะทัดรัดและเพียงไม่นานก็ปรากฎร่างสองร่างที่เดินลงจากรถ

"มิว...มึง..จะเข้าไปจริงๆหรอ"

"..."

ไร้คำตอบ

 มีเพียงมือหนาเท่านั้นที่กระชากข้อแขนของคนตัวเล็กเพื่อให้คนด้านหลังเดินตาม

"มิว..อย่าเดินเร็วได้มั้ย...กะ..กูเจ็บ"

 "หุบปาก!...กูรำคาญ..!!"

 คนตัวสูงหันมาตวาดใส่ร่างเล็กข้างๆอย่างไม่พอใจเช่นเดียวกับริมฝีปากอิ่มที่รีบเม้มเข้าหากันทันที

 "...มาหาใครคะ"

เสียงปริศนาที่ดังขึ้นเป็นเหตุให้ร่างสองร่างอดจะให้ความสนใจไม่ได้

 "ผมมาหาน้ำครับ"

 "อ้าว..หนูไอติมนี่เอง..คือคุณน้ำอยู่บนห้องน่ะคะ...เห็นคุณไอติมมาหา..คุณหนูคงดีใจ"

 "ครับ..งั้นผมไปหาน้ำกะ..อ้ะ"

 ยังไม่ทันที่จะเอ่ยร่ำราร่างน้อยๆก็ถูกกระชากให้เดินตามเสียก่อน

"ห้องไหน"

 "หะ..ห้องนั่น"

*ปึง..!*

 เสียงเปิดประตูห้องที่ดังขึ้นทำเอาหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงถึงกับสะดุ้งตกใจ "พี่ไอติม....มะ..มิว"

เสียงหวานของหญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นเจ้าของร่างสูงที่กำลังจ้องมาทางตน

 "หึ..ตกใจหรอ"

ร่างสูงค่อยๆก้าวไปหาร่างระหงที่นอนอยู่บนเตียงเช่นเดียวกับมือน้อยๆของไอติมที่พยายามรั้งคนตัวสูงไว้

 "มิว..ฮือ..มิวมาหาน้ำจริงๆหรอ"

ปากที่ซีดแห้งของหญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างดีใจเมื่อเห็นคนตัวสูงตรงหน้า

"ยะ..อย่าทำน้ำ.."

 ร่างขาวบางของไอติมรีบวิ่งเข้าไปกอดร่างที่ซีดเกือบเหมือนกระดาษของหญิงสาวทั้งน้ำตา

"พี่ไอติม..ปล่อย..ฮึก..น้ำอยากกอดมิว..แค่กๆ"

 เสียงไอเบาๆของหญิงสาวทำเอาน้ำตาของไอติมถึงกบไหลพราก

 "มิว..ฮึก..มึงอย่าทำอะไรน้ำนะ"

 "..."

ตาคมจ้องมองร่างสองร่างตรงหน้าที่กำลังกอดกันอย่างไม่พอใจเช่นเดียวกับมือหนาที่เผลอกำเข้าหากันแน่น

 "มิว..มิว..ฮือ....มิว..มาหาน้ำ"

ร่างของหญิงสาวพยายามขืนตัวออกจากร่างขาวบางที่กอดตนอยู่เช่นเดียวกับปากสีซีดที่เอ่ยชื่อของร่างสูงซ้ำไปมาเหมือนคนไร้สติ

 "ออกไปนะไอ้เหี้ยมิว!"

 "...."

"มึงกำลังทำให้น้ำแย่!!..ฮึก"

 

 #####

เม้นหน่อยจิครับบ

เดี๋ยวตอนหน้าปมทุกอย่างก็คลี่คลายละ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น