กนกรส มาศอุไร กัมพู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อสูรจอมป่วน(รีไรท์3จบบท)

ชื่อตอน : อสูรจอมป่วน(รีไรท์3จบบท)

คำค้น : ขคราช มารตรี

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2560 08:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อสูรจอมป่วน(รีไรท์3จบบท)
แบบอักษร

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook แล้ววันนี้

ต่อ...


“ไม่ต้องถอดหนูรตรี!...” คำสั่งเฉียบขาดดังแทรกอากาศตรงเข้ามาทางหน้าประตูห้องวีไอพี และเมื่อทุกคนต่างหันไปมองยังเสียงกร้าวนั้น จึงปรากฏร่างอวบในชุดผ้าไหมเนื้อดียืนเด่นสง่าอยู่ตรงนั้น ส่วนข้างกายขนาบตามติดด้วยเลขาคู่ใจนั่นคือคุณผกามาศ

“ฉันต้องการให้หนูรตรีเป็นคนสวมชุดอันดามันชุดนี้เอง ยังมีใครไม่พอใจอีกไหม...หึ...หรือว่าไงตาราช แม่นางแบบฝึกหัดของเธอยังจะมีปัญหาอะไรอีกหรือเปล่า...”ท้ายประโยคคุณหญิงช่อฟ้าปรายตาไปมองยังชายหนุ่มรุ่นลูกด้วยสายตาเชิงตำหนิ

ขคราชเม้มริมฝีปากเข้าหากันสนิททันทีที่เห็นสายตาตำหนิจงใจมองมาที่เขา ให้ตายสิเรื่องนี้คงไม่จบอย่างที่เขาคิดเอาไว้แต่แรก เมื่อคุณหญิงป้าจอมเจ้ายศเจ้าอย่างดันโผล่เข้ามาขัดตอนนี้เสียได้...

“ว่าไงล่ะเธอ...ชื่ออะไรนะฉันจำไม่ได้เสียแล้ว แต่ก็พอจะรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่เหมือนกัน...”  น้ำเสียงแสดงถึงอำนาจในตัวถามขึ้น และมันก็ทำให้คนที่ชูคออยู่ก่อนหน้าถึงกับสะดุ้งตกใจอยู่ไม่น้อย รีบลนลานยกมือขึ้นไหว้พร้อมกับกล่าวแนะนำตัวเองปากคอสั่นเทา

“สวัสดีค่ะคุณหญิงป้า...หนูชื่อวิกกี้ เป็นลูกสาวของพ่อบดินทร์ค่ะ คุณพ่อเคยพาหนูออกงานการกุศลบ่อยๆน่ะคะ คุณป้าอาจจะเคยเห็นหนูในงานพวกนั้นมาบ้างแล้วก็ได้...”  คุณหญิงช่อฟ้าพยักหน้ารับรู้

“จ้ะสวัสดี...อย่างงั้นหรอกเหรอก็คงจะเป็นอย่างที่เธอบอกนั่นแหละ  แต่ลูกหลานของฉันมันเยอะแยะเต็มไปหมดแล้วนะสิ ฉันว่าเธอเรียกฉันว่าคุณหญิงเฉยๆก็พอนะหนู...”  โสภิญญาแทบจะหลุดเสียงกรี๊ดออกมาเมื่อได้ฟังคำของคุณหญิงช่อฟ้า ฟังดูก็รู้ว่าเธอกำลังถูกกีดกันให้อยู่ในระดับต่ำลงมา  และพนักงานหลายๆคนในห้องนั้นต่างก็ต้องรีบก้มหน้าเพื่อกั้นเสียงหัวเราะด้วยความสะใจเอาไว้อย่างที่สุด

“อ้อ...ได้ข่าวว่ามาทำงานชิ้นแรกก็สายแล้วหรือ...งั้นฉันคงไม่ต้องสาธยายอะไรให้เสียเวลางานของฉันมากไปกว่านี้แล้วใช่ไหม เหตุอันใดฉันถึงต้องการให้หนูรตรีเป็นผู้สวมชุดไข่มุกอันดามันเส้นนั้นแทนเธอ...”

“ค่ะ...หนูต้องกราบขอโทษที่ทำให้งานล่าช้า...” 

นางแบบเส้นใหญ่ผงกศีรษะยอมรับผิด แต่ก็ยังไม่วายเหลือบสายตาวาวแสงส่งไปให้ผู้หญิงอีกคนด้วยความรู้สึกไม่พอใจไม่ได้  ยิ่งเมื่อได้เห็นร่างใหญ่ของชายหนุ่มที่เธออยากได้ก้าวเดินไปยืนซ้อนร่างของผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มือน้อยเลยต้องจิกเข้าหากันแน่น เพื่อระงับเสียงกรีดร้องของตัวเองเอาไว้ไม่ให้มันหลุดออกไป แล้วทำให้เธอต้องโดนปลดออกจากงานชิ้นนี้เหมือนดั่งเช่นที่เธอต้องโดนปลดไม่ให้สวมใส่ชุดอัญมณีชุดเอกของงานไป เพราะความเอาแต่ใจของตัวเอง

“แล้วเราล่ะ...ตาราชมีอะไรจะแย้งกับป้าอีกหรือเปล่า...” คนมีอำนาจในตัวหันไปเล่นงานเจ้าของสถานที่ต่อ ขคราฃไหวไหล่โดยไม่ตอบคำถามอะไร

“เอาล่ะ...งั้นก็เริ่มทำงานกันได้เลยนะพวกเรา ถ้าใครยังมีปัญหาอะไรอีก ก็ให้มารายงานกับฉันได้โดยตรง วันนี้ฉันจะอยู่ดูผลงานจนกว่าจะถ่ายเสร็จก็แล้วกันนะ...” คำประกาศก้องของคุณหญิงช่อฟ้า เรียกสติให้พนักงานทุกคนให้หันกลับมาทำงานตามหน้าที่ของตัวเองอย่างตั้งใจต่อไป คุณหญิงช่อฟ้ากับเลขาของตัวเองเดินแยกกันออกไปยังห้องรับรองที่ทางทีมงานจัดเอาไว้รอ

“ตาราช...ป้ามีเรื่องอยากจะคุยด้วยสักหน่อย เดี๋ยวมาหาป้าที่ห้องรับรองด้วยนะ...” เจ้าของไข่มุกอันดามันหันร่างอวบมาร้องสั่งเอาไว้ก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง คนที่ถูกเรียกไปคุยด้วยรับคำเสียงเรียบ

“ครับคุณป้าเดี๋ยวผมจะตามเข้าไป...” เมื่อรับคำกับผู้อาวุโสที่ตัวเองรู้สึกไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไหร่เสร็จ ร่างหนาในชุดเสือสูทสีเงินเรียบกริบจึงเบียดกระแซะกายเข้าหาร่างหอมตรงหน้า

“แล้วเราจะได้เห็นดีกัน...แม่ผู้หญิงร้อยเล่ห์”  ร่างใหญ่โน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมหูสวย ลมที่ถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากหยักเป่ารดลงต้นคอระหง มารตรีถึงกับสะดุ้งโหยง ไม่ทันได้ตั้งตัวเลยสักนิด นี่เขามายืนซ้อนอยู่ทางด้านหลังของเธอตั้งแต่ตอนไหนกัน 

“เสร็จงานแล้วขึ้นไปหาฉันที่ห้องทำงานด้วย ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอ อ้อ...เธอคงรู้ใช่ไหมถ้าหากเธอขัดคำสั่งของฉัน แล้วผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นเช่นไร เพราะฉะนั้น อย่าท้าทายฉันโดยการไม่ทำตามคำสั่งอย่างเด็ดขาด เข้าใจหรือเปล่ากับสิ่งที่ฉันพูด...” 

แต่ก่อนที่มารตรีจะพยักหน้ายอมรับแต่ดุษฎี เสียงทรงอำนาจก็ดังแทรกขึ้นมาอีก จนขคราชได้แต่พ่นลมหายใจออกมาอย่างกระแทกกระทั้นตามอารมณ์คนไม่ชอบโดนขัดใจ

“ตาราช...เร็วๆสิ มัวทำอะไรอยู่ล่ะนั้น ปล่อยให้หนูรตรีเขาไปเตรียมตัวได้แล้ว จะไปข่มขู่อะไรเขาอีกล่ะหึ...มาๆตามป้ามาเดี๋ยวนี้เลยมา...”  ตอนแรกคุณหญิงช่อฟ้าที่กำลังจะก้าวเดินออกไปจนจะพ้นประตูอยู่แล้ว แต่กลับต้องหยุดชะงักเท้าลง เมื่อเลขาวัยกลางคนสะกิดให้นางหันไปดูพฤติกรรมชวนปวดหัวของลูกชายหุ้นส่วนเพื่อนสนิทของนาง ชายหนุ่มที่ทำท่าทำทางคล้ายๆจะกินหัวนางแบบที่นางชื่นชมนิสัยได้อยู่แล้วนั้น ทำให้คุณหญิงช่อฟ้าส่ายหน้าอย่างระอา ก่อนจะตะโกนเรียกให้ชายหนุ่มถอยห่างออกมาจากหญิงสาวผู้น่าสงสารโดยเร็ว...

“คร้าบคุณป้า...ผมจะตามไปเดี๋ยวนี่ล่ะคร้าบ...” ขคราชผงกศีรษะขึ้นไปร้องตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดใจ  และเมื่อชายหนุ่มเห็นทั้งสองผู้ใหญ่จอมจุ้นจ้านหมุนร่างตั้งท่าจะเดินออกไป ใบหน้าหล่อจึงฉกวูบลงมาขโมยหอมแก้มใสอย่างอดใจไว้ไม่อยู่ฟอดใหญ่

“คุณ!...” มารตรีได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อใบหน้าเห่อขึ้นสีแดงก่ำ เมื่อเห็นคนใจร้ายผละร่างเดินห่างออกไปพร้อมกับเสียงหัวเราะร่วน  เธอจึงรีบหมุนร่างเดินก้มหน้างุดหลบไปจากที่ตรงนั้นอีกคน  โดยไม่กล้าแม้จะเงยหน้าขึ้นมองสำรวจรอบกายสักนิด  ว่าอาจจะมีคนเห็นในการกระทำฉวยโอกาสของคนหน้าไม่อายบ้างหรือเปล่า...

*******************


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น