ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 47 เซอร์ไพร์ส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2560 10:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
47 เซอร์ไพร์ส
แบบอักษร

​'คุณคะ คุณถึงแล้วค่ะ'

เสียงปลุกจากพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินปลุกผมให้ตื่นขึ้น ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมา

'คุณโอเคมั้ยค่ะ เหมือนคุณจะไม่สบายเลย'

'ผมโอเคครับ ขอบคุณครับ'

แล้วผมก็ลุกขึ้น เอาของแล้วเดินออกไปทันที ผมหน่ะแข็งแรงจะตาย ผมยังไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก 

'แค่ก แค่ก'

ผมหยิบยาพารามากินอักเข้าไปอีก 2 เม็ด แผลผมมันน่าจะอักเสบตอนที่เดินชนกะแฟนคลับกันคนนั้น...ว่าแต่ตอนนี้ไอ่กันจะอยู่ไหนนะ ผมเปิดโทรศัพท์แล้วเช็คจีพีเอสทันที สงสัยละสิว่าผมจะรู้พิกัดไอ่ตัวเล็กได้ไง ก็ต่างหูรูปสายฟ้าที่ผมให้มันไปไง ผมกล้วมันเป็นอันตราย วิธีนี้แหละดีสุดแล้ว

แปลกนะ วันนี้ไอ่ตัวเล็กไม่ได้อยู่ในลอนดอน...แปลกจริงๆ แต่ตัวเล็กกลับไปอยู่ในเมืองเล็กๆที่ชื่อว่า Cotswolds​ มันไปทำไมว่ะ

ผมรีบเปิดเช็คไลน์ทันทีก็เห็นข้อความจากไอ่ตัวเล็กว่าต้องไปถ่ายงานนอกลอนดอน ไม่น่าละ ผมเลยส่งข้อความกลับไปว่าให้ดูแลตัวเองดีๆ อีกประมาณ 10 ชั่วโมงก็จะถึงเที่ยงคืนวันที่ 4 ตุลา หรือว่าวันเกิดของไอ่ตัวเล็กนั้นเอง ผมรีบไปเอากระเป๋าเดินทางพร้อมกับนั่งรถไฟไปยังเมือง Cotswolds​ ทันที โดยจะใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงจากลอนดอน...อากาศตอนนี้ค่อนข้างเย็นครับ หรือเพราะผมไม่สบายก็ไม่รู้ ผมถึงได้หนาวขนาดนี้แต่ถ้าได้ไออุ่นจากไอ่ตัวเล็กผมคงจะอุ่นไม่น้อยเลยละครับ

บรรยากาศสองข้างทางมีต้นไม้สูงใหญ่ บวกกับเมืองเล็กๆน่ารักๆ แม่งโคตรน่าอยู่เลยครับ...

กริ้งง

เชี่ยแล้ว ตัวเล็กโทรมา ผมตัดสินใจรับสายไป

'ฮัลโหลตัวเล็ก'

(ป่าปี๊ทำไรอยู่อ่ะ)

'เออ พี่กำลังนั่งรถไปอีกจังหวัดอ่ะ ที่พี่เคยบอกกันไง'

(อ่อออ คุยได้ป่าวนี้กันพักกองแหละ)

'ได้ดิ เหนื่อยมั้ย'

(เหนื่อย อยากเห็นหน้าป่าปี๊ จะได้หายเหนื่อย....ป่าปี๊นี่มันก็ 2เดือนกับอีก 6วันแล้วนะที่กันไม่ได้กอดป่าปี๊)

อีกไม่นานหรอกตัวเล็ก เดี๋ยวก็ได้กอดพี่แล้วนะ

'พี่ก็คิดถึงกัน'

(ป่าปี๊ วันเกิดกัน...กันขอของขวัญจากป่าปี๊ได้มั้ย)

'อยากได้อะไรครับ'

(อยากกอดป่าปี๊ อยากให้ป่าปี๊บินมาหา บินมานะ นะ นะ กันอยากเที่ยวกับปี๊ อยาก...)

'กัน'

(กันขอมากไปใช่มั้ย 5555กันล้อเล่นหน่า เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้วเนอะ)

ผมรู้เลยว่าตัวเล็กมันไม่โอเค มันต้องน้อยใจผมแน่ๆ ผมอยากจะบอกมันใจจะขาดแล้วว่าผมกำลังไปหามัน..แต่ผมก็ยังอยากเซอร์ไพร์สมัน

'ยิ้มเร็ว ยิ้ม ไม่เศร้านะคนเก่ง เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้วไง'

(เดี๋ยวของป่าปี๊มันตั้ง 7 วัน)

'พี่รักกันนะ...sorry sir, can you,,,'

เชี่ย ใครใช้ให้ฝรั่งมาพูดตอนนี้ว่ะ ผมรีบเอามือปิดโทรศัพท์ทันที

(ปี๊อยู่ไหนอ่ะ ทำไมมีคนพูดภาษาอังกฤษ)

'อ่อ คือพี่เปิดวิทยุอ่ะ ไม่มีไรหรอก'

(สำเนียงอังกฤษจังนะ)

ผมกลัวมันจับได้จริงๆเลย

'นั้นสิ สงสัยไปเรียนมา แล้วนี่กันถ่ายอีกทีกี่โมงเนี่ย'

(อีกแปปก็ต้องไปแล้ว...ห่ะ คริส โอเคโอเค ปี๊กันไปก่อนนะ รักนะป่าปี๊ของกัน)

'เดี๋ยวก่อนกัน...กันจะไปไหน...'

แล้วไอ่ตัวเล็กก็ตัดสายไป จะว่าไปไอ่คนที่ชื่อคริสอะไรเนี่ย เดี๋ยวนี้ไอ่ตัวเล็กก็พูดถึงบ่อยเหมือนกันนะ อยากรู้จริงๆหน้าตามันเป็นไง เสิจในกูเกิลดีกว่า

-คริส พรีวัส-

ไอ่หน้าจืดเนี่ยนะ หึหึหึ สู้ผมไม่ได้หรอก แต่มันเป็นดารานี่หว่า ไม่ ไม่ ไม่ ผมดีกว่าตั้งเยอะ อะไรว่ะ คริสกัน....ต้องออฟกันดิ กระแสที่เคยมีในทวิตมันหายไปไหนว่ะ ทำไมมาคริสกันแบบนี้ว่ะ ไม่ได้การละ...ส่องอีก ส่องอีก ตลอดเวลา 2ชั่วโมงที่อยู่บนรถไฟ ผมก็ส่องประวัติไอ่คริสจนรู้ดีเลยละครับ ที่สำคัญตอนนี้คนกำลังจิ้นคริสกับตัวเล็กของผม เพราะว่ามันเล่นซีรี่ย์ด้วยกัน แถมดาราที่มาอังกฤษก็ไม่เยอะ แล้วไอ่คริสก็ชอบมาวอแวคนตัวเล็กของผมเหลือเกิน อย่าให้เจอนะ มันจะได้รู้บ้างว่าใครกันแน่คือตัวจริงอ่ะ 

จนตอนนี้ผมก็มาถึงเมื่องที่ตัวเล็กมาถ่ายซีรี่ย์แล้วละครับ ผมรีบเช็คกับพี่กวางว่าไอ่ตัวเล็กมันอยู่โณงแรมไหน แล้วผมก็เช็คอินที่นั้นทันทีก่อนจะเก็บของเข้าที่ละเตรียมเซอร์ไพร์สเล็กๆไว้ในห้อง ตอนนี้ก็เหลือเวลาอีกประมาณ 6 ชั่วโมงก่อนเที่ยงคืนวันที่ 4 ผมเอาแบบบ้านที่ผมวาดขึ้นมา กับภาพบรรยากาศรอบๆตัวบ้านที่ผมทำเอาไว้ใส่ซองพกติดตัวไปด้วย พร้อมกับเดินไปหามันที่กองซีรี่ย์ แต่ผมไม่ลืมที่จะแวะร้านดอกไม้แล้วซื้อดอกกุหลาบที่มันชอบมา 1 ดอก ที่ผมไม่ซื้อเยอะเพราะเรื่องของเรายังไม่เปิเผยเลย เดี๋ยวทีมงานจะตกใจ ความจริงผมอยากจะให้มันช่อใหญ่ๆแต่ผมก็รู้ว่ามันทำไม่ได้ ผมเดินไปเรื่อยๆจนมาถึงที่ที่เค้าถ่ายทำกัน ตอนนี้ไอ่ตัวเล็กกำลังเข้าฉากกับผู้หญิงคนนึง ผมว่าคงเป็นนางเอกของเรื่องละมั้ง ไอ่ตัวเล็กมันดูผอมลงไปเยอะเลยครับ แต่ยังน่ารักเหมือนเดิม ผมอยากจะเข้าไปกอดมันตอนนี้ ผมโคตรคิดถึงกลิ่น คิดถึงทุกสัมผัสของมันเลย แล้วผมก็เห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงเดินภาพมา ผมรีบเข้าไปทักน้องเข้า

'Hey sweet heart.'

สวัสดีจ้ะเจ้าหนูตัวน้อย


เด็กผู้หญิงประมาณ 5-6ขวบหยุดที่หน้าผม ดีนะที่เป็นเด็กฝรั่ง เค้าเลยค่อนข้างกล้าคุยกับคนแปลกหน้า

'Could you do me a favor, Did you see that guy with the white shirt?'

น้องช่วยอะไรพี่หน่อยได้มั้ย น้องเห็นพี่ผู้ชายเสื้อขาวคนนั้นมั้ย


ผมชี้ไปที่ไอ่ตัวเล็ก แล้วน้องเข้าก็พยักหน้าเบาๆ


'Yes.'

เห็นค่ะ

'Give this rose and letter to that guy...and don't tell him where did you get this, Okay?'

ช่วยเอาดอกกุหลาบดอกนี้กับซองจดหมายไปให้พี่เค้าหน่อยนะ แล้วอย่าบอกเค้าละว่าได้มันมายังไง

'Okay but why I can't tell him?'

ได้ค่ะ แล้วทำไมหนูถึงบอกพี่เค้าไม่ได้ค่ะ

'Because it's a SURPRISE and here is you price.'

เพราะว่ามันคือเซอร์ไพร์สไง อ่ะ นี่คือรางวัลของน้อง

แล้วผมก็ยื่นอมยิ้มออกไปให้เจ้าเด็กน้อยที่จะมาช่วยผม


'Thank you'

แล้วน้องคนนั้นก็รับอมยิ้มแล้ววิ่งไปอย่างมีความสุข 

ผมแอบมองน้องที่วิ่งเข้าไปหาไอ่ตัวเล็ก มันจะเซอร์ไพร์สขนาดไหนนะ แต่นั้นมั้นไอ่คริสนี่ที่อยู่ข้างๆไอ่กัน แถมยังดึงแก้มไอ่ตัวเล็กอีก...มันจะมากไปแล้วนะเว่ย แล้วดูไอ่ตัวเล็กดิ จับมือมันอีก 

ใจเย็น ออฟ ใจเย็น ใจเย็น....

แล้วไอ่คริสก็ยังกอดไอ่ตัวเล็กอีก อ้อมกอดของผม ทำไมวันนี้มันกลายเป็นของคนอื่นละ 

เชี่ยยย

ผมทนไม่ไหวแล้วเว่ย....ไอ่เชี่ยคริส!!!


(ต่อ)

ผมเดินตรงเข้าไปหาไอ่ตัวเล็กกับคริสทันที ก่อนที่น้องเด็กผู้หญิงจะไปถึงซะอีก ผมกระฉากคอเสื้อไอ่คริสออกมาจากไอ่ตัวเล็กทันที ก่อนจะดึงไอ่ตัวเล็กมาไว้ข้างตัวผม

'คุณมากอดกันทำไม'

'มึงเป็นใครว่ะ'

ไอ่คริสตะโกนออกมา เพราะผมกระฉากมันแล้วมันดันไปกองกับพื้น

'กัน กันรู้จักมันมั้ย'

'ป่ะ ป่าปี๊'

ไอ่ตัวเล็กตอบออกมาแล้วมองหน้าผมอึ้งๆก่อนที่น้ำตามันจะไหลออกมา มันร้องไห้ทำไม ผมไม่ชอบน้ำตามันเลย

'ป่าปี๊หรอ?'

ไอ่คริสพูดขึ้นมา

'เออ ทำไม'

แล้วผมก็หันเอานิ้วโป้งเช็ดน้ำตาให้ไอ่ตัวเล็ก

'ฮึกกก ป่าปี๊'

แล้วมันก็ถลาเข้ามากอดผมทันที 

อุ่น มันยังอุ่นเหมือนเดิม 

กลิ่นก็ยังหอมเหมือนเดิม มันทำให้ผมรู้เลยว่าผมคิดถึงสัมผัสนี้แค่ไหน ตอนนี้ทั้งโลกของผมมีแค่ตัวเล็กกับผมเท่านั้น.....

'ฮึกกกก ทำไมป่าปี๊ไม่บอกกัน ทำไมป่าปี๊ไม่บอกว่าจะมา ปล่อยให้กันน้อยใจอยู่ได้'

แล้วมันก็ทุบมาที่อกผมใหญ่เลย ผมเอามือข้างขวาข้างที่ไม่เจ็บกอดมันให้แน่นขึ้น

'พี่ขอโทษ พี่อยากมาเซอร์ไพร์สกันไง ตอนนี้พี่ก็มาอยู่กับตัวเล็กแล้วนะ จะตีพี่ให้ตายเลยหรอ'

ไอ่ตัวเล็กส่ายหน้าใหญ่เลย

'ไม่เอา ไม่เอา ไม่ให้ตาย กันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีป่าปี๊'

'อะแหม่ ผมยังอยู่ตรงนี้นะครับคุณ'

ไอ่คริสพูดขึ้นมาแล้วเราสองคนก็หันไปพูดพร้อมกันว่า 

'ยุ่ง/ยุ่ง'

'พีโดนเฉย กันนะกัน'

แล้วไอ่ตัวเล็กก็ยิ้มออกมาก่อนจะเกาะแขนผมเอาไว้แล้วหันไปคุยกับไอ่คริส

'ป่าปี๊ นี่คริสนะ เพื่อนกันแล้วก็นักแสดงที่เล่นกับกันด้วย...ส่วนคริส นี่ป่าปี๊ที่เราเล่าให้ฟังอ่ะ'

เล่าให้ฟัง...หมายความว่าไอ่คริสรู้เรื่องของเรางั้นหรอ

'หวัดดีครับพี่ออฟ....ป่าปี๊ของกัน กันเล่าเรื่องพี่ให้ฟังเยอะเลย ไม่คิดว่าจะขี้หึงขี้หวงแบบที่กันบอกจริงๆ....พี่ไม่ต้องห่วงนะ ผมมีแฟนแล้ว'

ไอ่ตัวเล็กถึงกับยิ้มออกมา ก็มันน่ารัก ผมหวง ผมหึงมันผิดเหรอ

'หวัดดีคริส ขอบคุณที่เป็นเพื่อนเล่นไอ่กันมันนะ'

'ไม่เป็นไรพี่ งั้นเดี๋ยวคริสไปก่อนดีกว่าเนอะกันจะได้อยู่กับพี่ออฟ ละเดี๋ยวเราบอกคนในกองให้ว่ากันจะกลับเอง'

'ขอบคุณนะคริส'

'อือ ไปก่อนนะพี่'

'ขอบใจ'

จะว่าไปไอ่คริสมันก็คนดีเหมือนกันนะ


- Gun part -

หลังจากที่ทีมงานเซอร์ไพร์สเค้กวันเกิดผมเสร็จ ผมก็ดีใจนะ แต่มันกลับทำให้ผมคิดถึงใครบางคนที่อยู่กรุงเทพตอนนี้บะสิ ป่าปี๊ไง....ผมน้อยใจที่พี่มันไม่มาหาผมเลย ถึงมันจะสั่งให้คนมาส่งนมส่งดอกไม้ให้ผมทุกวัน แต่ผมอยากเจอมันมมากกว่า ขนาดผมขอร้องบอกว่าของขวัยวันเกิดอยากให้มันบินมาหา ป่าปี๊ยังทำไม่ได้เลย ผมก็น้อยใจนะ ที่ผมสำคัญไม่เท่างานของมันอ่ะ นี้มันรักผมจริงๆรึป่าว ผมปลีกตัวออกมานั่งคนเดียว จนคริสเดินออกมาหา

'กัน'

'คริส'

'กันโอเคป่าว นี้วันเกิดนะ ทำไมสีหน้าไม่ดีเลย'

'ไม่มีไรหรอก'

'เรื่องพี่ออฟอ่ะดิ ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม...พี่เค้าชอบให้กันยิ้มไม่ใช่เหรอ'

คริสเอามือมาดึงแก้มผมไปมาให้ผมยิ้มออกมา แต่ผมกลับยิ้มไม่ออก

'แต่พี่เค้าไม่ได้มาดูเรายิ้มนี่'

ผมจะต้องยิ้มอีกทำไมในเมื่อป่าปี๊มันก็ไม่เห็น น้อยใจเว่ย ดูดิจะวันเกิดผมยังไม่โทรมาหาผมก่อนเลย

'อย่าเศร้าสิกัน ป่าปี๊ของกันต้องทำงานไง ไหนกันบอกว่าเค้าบอกว่าอยากทำงานหาเงินให้กันใช้ไง'

'ทุกวันนี้ต่อให้พี่เค้าไม่ทำงานเค้าก็เลี้ยงเราได้แล้ว แต่ถึงเค้าไม่เลี้ยงเราเราก็เลี้ยงตัวเองได้ แต่ที่เราอยากได้มากที่สุด คือเวลา เวลาของเค้า เราอยากกอดเค้า เราคิดถึงเค้า'

'กันน'

แล้วคริสก็เข้ามากอดปลอบผม ผมอยากจะผลักออกเพราะป่าปี๊คนเดียวเท่านั้นที่กอดผมได้ แต่ผมก็ไม่มีแรง ผมเลยปล่อยมันไว้แบบนั้น

ปลั้ก แล้วอยู่ๆคริสก็ลงไปกองกับพื้น เกิดอะไรขึ้นว่ะ

'คุณมากอดกันทำไม'

เสียงที่ผมคิดถึงมากที่สุดดังขึ้น นี้ผมไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย ป่าปี๊ยืนอยู่ตรงหน้าผมจริงๆใช่มั้ย

'มึงเป็นใครว่ะ'

คริสตะโกนออกมา เแล้วหันมาถามผมว่ารู้จักมั้ย

'กัน กันรู้จักมันมั้ย'

'ป่ะ ป่าปี๊'

นาทีนั้นผมขอแค่คนตรงหน้าคือป่าปี๊ ป่าปี๊ของผมจริงๆ แล้วน้ำตาผมมันก็ไหลออกมา ผมคิดถึง คิดถึงป่าปี๊สุดหัวใจ

'ป่าปี๊หรอ?'

คริสพูดขึ้นมา

'เออ ทำไม'

ป่าปี๊แน่ๆ กวนตีนแบบนี้แล้วมันก็หันมาเช็ดน้ำตาให้ผม มือของมันที่สัมผัสหน้าผม...กลิ่นของมัน ป่าปี๊ตัวจริงแน่ๆ

'ฮึกกก ป่าปี๊'

แล้วผมก็เข้าไปกอดพี่มันทันที 


คิดถึง คิดถึงกอดนี้ฉิบหาย

คิดถึงป่าปี๊ คิดถึงที่สุด


'ฮึกกกก ทำไมป่าปี๊ไม่บอกกัน ทำไมป่าปี๊ไม่บอกว่าจะมา ปล่อยให้กันน้อยใจอยู่ได้'

ใช่ ทำไมไม่บอก ทำผมเกือบร้องไห้แล้วรู้มั้ย ผมทุบไปที่อกของมัน

'พี่ขอโทษ พี่อยากมาเซอร์ไพร์สกันไง ตอนนี้พี่ก็มาอยู่กับตัวเล็กแล้วนะ จะตีพี่ให้ตายเลยหรอ'

'ไม่เอา ไม่เอา ไม่ให้ตาย กันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีป่าปี๊'

ผมเงยหน้าขึ้นไปมองหน้ามัน คิดถึงจังตั้งหลายเดือนที่ผมไม่ได้สัมผัสมัน

'อะแหม่ ผมยังอยู่ตรงนี้นะครับคุณ'

คริสพูดขึ้นมาแล้วเราสองคนก็หันไปพูดพร้อมกันว่า 

'ยุ่ง/ยุ่ง'

'พีโดนเฉย กันนะกัน'

คริสหันมาทำเป็นบ่นผมแต่ผมรู้แหละว่าคริสไม่ได้คิดอะไรหรอก

ผมคลายกอดออกจากป่าปี๊แต่ยังคงเกาะแขนป่าปี๊ไว้อยู่ ผมกลัวมันหายนี่ก่อนจะหายไป แล้วผมก็แนะนำทั้งสองฝั่งให้รู้จักกัน

'ป่าปี๊ นี่คริสนะ เพื่อนกันแล้วก็นักแสดงที่เล่นกับกันด้วย...ส่วนคริส นี่ป่าปี๊ที่เราเล่าให้ฟังอ่ะ'

'หวัดดีครับพี่ออฟ....ป่าปี๊ของกัน กันเล่าเรื่องพี่ให้ฟังเยอะเลย ไม่คิดว่าจะขี้หึงขี้หวงแบบที่กันบอกจริงๆ....พี่ไม่ต้องห่วงนะ ผมมีแฟนแล้ว'

คริสมันรู้ว่าป่าปี๊มันขึ้หึงขี้หวง และห่วง 

'หวัดดีคริส ขอบคุณที่เป็นเพื่อนเล่นไอ่กันมันนะ'

'ไม่เป็นไรพี่ งั้นเดี๋ยวคริสไปก่อนดีกว่าเนอะกันจะได้อยู่กับพี่ออฟ ละเดี๋ยวเราบอกคนในกองให้ว่ากันจะกลับเอง'

'ขอบคุณนะคริส'

'อือ ไปก่อนนะพี่'

'ขอบใจ'

ตอนนี้ก็เหลือผมกับป่าปี๊สองคน มีคำถามตั้งมากมายที่ผมอยากถามป่าปี๊

'ไหนพี่มาได้ไง ไหนบอกไปต่าง...อืออออ'

แล้วป่าปี๊ก็จับใบหน้าผมขึ้นมาก่อนจะกดริมฝีปากลงมา โคตรคิดถึงริมฝีปากอันนี้เลย ผมเผลอเอามือขึ้นไปคล้องที่คอมันโดยอัตดนมัติก่อนที่มันจะโอบเอวผมแล้วเอาเข้าไปชิดตัวมากยิ่งขึ้น ผมไม่รู้ว่าจะมีใครเห็นเรามั้ย แต่ตอนนี้ผมคิดถึงคนตรงหน้ามากกว่า 

จึก จึก จึก

อะไรว่ะ แต่ผมก็ยังไม่ได้หันไปดูหรอกนะ

'Sorry'

ขอโทษ? อะไรว่ะ ผมยอมถอนริมฝีปากออกจากป่าปี๊

'ฝากไว้ก่อนนะ'

ผมเอามือไปสัมผัสใบหน้าป่าปี๊เบาๆก่อนจะหันมาหาเจ้าเด็กน้อยที่มาสะกิดผม


'What's up,kiddo?'

มีอะไรครับ เจ้าเด็กน้อย

'Someone ask me to give this to you.'

มีคนให้หนูเอาอันนี้มาให้พี่ค่ะ


แล้วเด็กคนนั้นก็ยัดดอกกุหลาบกับซองเอกสารสีน้ำตาลมาให้ผมก่อนจะวิ่งอมอมยิ้มออกไป 

คงไม่ต้องถามนะว่าใครให้ผม ดอกกุหลาบสีขาวที่ผมได้อยู่ทุกวัน 

ป่าปี๊ไงละ

'ร้ายนะเราอ่ะ'

ผมหันไปบอกป่าปี๊ที่ยืนพิงต้นไม้แล้วยิ้มอยู่

'อยากต่อแล้วอ่ะ ขอจูบหน่อย'

ดูมันทำตัวเป็นเด็กๆ ฝันไปเถอะว่าผมจะยอมมันง่ายๆ

'ไม่'

'น้องกันไม่คิดถึงป่าปี๊หรอครับ'

อ้อนอีก คิดถึงดิ คิดถึงฉิบหาย

'ไม่ต้องเลย แล้วนี้อ่ะไร'

ผมชูสองเอกสารขึ้นมา

'เปิดดิ'

'ของขวัญหรอ'

ผมเขย่าดูแต่เหมือนมันเป็นเอกสารอะไรไม่รู้ แล้วป่าปี๊ก็ดึงผมไปนั่งบนชิงช้าใต้ต้นไม้อันใหญ่ที่เราสองคนสามารถนั่งด้วยยกันได้

'ตื้นเต้นอ่ะ'

'เปิดตอนนี้แหละ วิวกำลังดีเลยจะได้เห็นพระอาทิตย์ตกดินด้วย'

จะว่าไปบรรยากาศตอนนี้มันก็โรแมนติกเหมือนกันนะ

'งั้นกันเปิดเลยนะ'

แล้วผมก็ค่อยๆบรรจงแกะซองเอกสารออก ไม่รู้ว่าข้างในจะเป็นอะไรแต่ของขวัญที่ดีที่สุดของผมตอนนี้คือการที่มีป่าปี๊มาอยู่ข้างๆแบบนี้ แค่นี้ก็เป็นของขวัญที่ดีที่สุดแล้วครับ

.

.

.

'ป่าปี๊'


- จบตอน -

@pxxyogj

#ออฟกันxความลับ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว