ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Kiss me 💋 พักความกังวล

ชื่อตอน : Kiss me 💋 พักความกังวล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ต.ค. 2560 23:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Kiss me 💋 พักความกังวล
แบบอักษร

ฉันกลับมาที่โรงพยาบาลในตอนเย็น ทั้งคุณซาโต้และอาลัวหันมามองฉัน แต่ภาพที่เห็นทำให้ฉันยิ้มแก้มปริ ชินโดฟื้นแล้ว เขานั่งอยู่บนเตียง ฉันรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้ๆทันที

"หายไปไหนมา ตื่นมาแล้วไม่เจอมันหงุดหงิดรู้ไหม?" ชินโดทำเสียงดุ

"หึหึ,,ฉันก็มาแล้วนี้ไง อึก,,ฮื่ออ" น้ำตาฉันไหล

"จะร้องทำไม ไม่อายคนอื่นรึไง" เขายิ้มขำๆ

"ใครจะสนล่ะ,, คนมันดีใจนิ" 

"มานี่มา,, โอ๋ๆๆๆ,, ไม่เอาไม่ร้อง เดี๋ยวไม่สวยน่ะ" เขากอดแล้วลูบหัวฉัน

"ไม่เอาแบบนี้อีกแล้วน่ะ นายหลับไปนานจนฉันใจคอไม่ดีเลย" ฉันกอดเขา

"อื้อ,,สัญญาว่าจะไม่มีแบบนี้อีก" เขาผละออกแล้วเช็ดน้ำตาให้ฉัน

"คุณซาโต้ค่ะ,, อาลัวว่าเรากลับบ้านไปให้คุณเซโกะทำอาหารมาให้พี่ชินโดดีกว่าค่ะ" 

"ครับคุณหนู" คุณซาโต้โค้งรับ

คุณซาโต้กับอาลัวออกไปแล้ว พวกเขาคงอยากให้เรามีเวลาส่วนตัว ฉันหันกลับมามองหน้าชินโด เขาส่งยิ้มหวานเหมือนเคย

[ ชินโด ]

ผมนอนมองเพลงที่นั่งปอกผลไม้อยู่ตรงโซฟา ผมคิดย้อนกลับไปเรื่องคืนนั้น วินาทีที่คิดว่าจะไม่ได้เจอเธออีกมันรู้สึกแย่มาก ใจผมแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ

"มองขนาดนั้น,,ถ้าฉันเป็นปลากัดคงท้องไปแล้วมั้ง" เพลงเดินถือจานแอปเปิ้ลเข้ามา

"แหม่!! ก็ฉันหลับไปตั้งนาน ไม่เห็นหน้าเธอตั้งหลายชั่วโมงนิ" ผมยิ้ม

"หึหึ, อย่ามาปากหวานเลย เอ้า,,กินซ๊ะ" เธอป้อนแอปเปิ้ลให้ผม

ผมตบเตียงให้เธอขึ้นมานอนข้างๆ เพลงวางจานผลไม้แล้วขึ้นมานอนกับผม ผมกอดเธอหลวมๆเพราะยังรู้สึกเจ็บแผลที่โดนยิง

"รู้ไหมเพลง,, ตอนที่ฉันหลับไปฉันฝัน,,ในความฝันมันมืดไปหมด มองไม่เห็นอะไรเลย แล้วฉันก็ได้ยินเสียงเธอ" ผมจ้องหน้าเพลง

"...." เธอเงียบรอฟังผมพูดต่อ

"เธอเรียกชื่อฉัน และฉันได้ยินเสียงหัวใจเธอร้องไห้ ฉันบอกกับตัวเองว่าจะต้องกลับมาหาเธอให้ได้ ฉันจะไม่มีวันทิ้งให้เธออยู่คนเดียว"

เพลงส่งยิ้มหวานแล้วเข้ามาหอมแก้มผม ผมไม่เคยกลัวความตาย ไม่เคยกลัวเจ็บ แต่พอมีเธอเข้ามา ผมกลับรู้สึกกลัว,, กลัวที่จะไม่ได้อยู่กับเธอ กลัวที่จะไม่ได้เห็นรอยยิ้มของเธออีก

"เออจริงสิ! ฉันลืมถามไปเลยว่าเจออาลัวได้ไง?" ผมนึกขึ้นได้

"อ่ะ,,เอ่อ,,เจอที่บ้านอ่ะแหละ อาลัวเมามากเลยเรียกแท็กซี่ให้ไปส่ง" เธอตอบ

"งั้นหรอ?" ผมรู้สึกขัดแย้งแปลกๆ

"อื้อออ,,พอฉันกลับไปบ้านกะจะไปอาบน้ำกลับมาเฝ้านาย ฉันก็เจออาลัวนอนอยู่ที่บ้านนั่นแหละ" 

"งั้นก็ดีแล้ว,,ฉันกลัวว่าจะมีคนทำร้ายอาลัว" 

"ไม่มีใครกล้าทำอะไรหรอก ฉันรับรองได้" เพลงกระชับกอด

พูดแปลกๆ ดูจริงจังกว่าทุกๆครั้งที่คุยกัน แต่คงไม่มีอะไรหรอก เพลงบอกผมทุกเรื่องอยู่แล้วนิ คงไม่มีอะไรปิดบังหรอกมั้ง

"อ๊ะ!,,อุ๊ย! ขอโทษค่ะ,, อาลัวลืมเคาะประตู" อาลัวเดินเข้ามากับซาโต้

เพลงลุกขึ้นแล้วลงจากเตียงไปยืนยิ้มเขินๆ อาลัวเดินเข้ามาหาพร้อมปิ่นโตใส่อาหาร ทำไม,,อาลัวดูแปลกไป ไม่เห็นยิ้มสดใสเลย ไม่มั้งชิน, น้องคงห่วงมึงอ่ะแหละ อาลัวอยู่คุยกับผมและเพลงสักพักก็ขอตัวกลับไปพักผ่อน 

"งั้นอาลัวกลับก่อนน่ะค่ะ,, พรุ่งนี้อาลัวจะมารับน่ะค่ะ" เธอยิ้มบางๆ

"กลับดีๆน่ะ,, " ผมยีหัวเธอ

เพลงเดินไปส่งพวกเขาที่ประตู แล้วกลับมานั่งลงข้างๆเตียง

"ดีจังเลยเน๊อะ,, พรุ่งนี้ก็ได้กลับบ้านแล้ว" เพลงยิ้มหวาน

"อื้อ,,เบื่อกลิ่นโรง'บาลมากขอบอก,, พรุ่งนี้พวกไอ้เคนกับไอ้เรียวจะเข้าไปหาที่บ้าน มันบอกอยากกินกับข้าวฝีมือเธอ" ผมบอก

"หึหึ,,ได้สิ จะทำให้สุดฝีมือเลย, งั้นรีบนอนเถอะ,," 

"อยากนอนกอด,," ผมทำเสียงอ้อนๆ

เพลงยิ้มขำๆ แล้วส่ายหัวให้ผม ก่อนจะขึ้นมานอนข้างๆผม ผมจูบเธอเบาๆ ก่อนจะหอมแก้มแล้วซุกหน้าลงบนไหล่เธอ นี่ถ้าทำได้มากกว่านี้จะไม่รีรอเลย แต่แผลแมร่ง,, ขัดขวางความสุขกูชิปหาย

[ เพลง ]

วันนี้ชินโดออกจากโรงพยาบาลกลับมาพักที่บ้าน ฉันเลยออกมาซื้อของกับอาลัวและก็อัน เย็นนี้จะทำอาหารไทยให้พวกพี่เคนจิกับพี่เรียว

"วันนี้เราจะทำอะไรบ้างค่ะพี่เพลง" อาลัวถาม

"พี่ว่าจะทำต้มยำกุ้ง กระเพาหมูสับ น้ำพริกปลาทู แล้วก็ห่อหมกมะพร้าวอ่อนอ่ะ" ฉันบอก

"โหยยยแค่คิดก็น้ำลายไหลล่ะ" อันทำหน้าฟินๆ

"อย่ามัวเพ้อ,,ไปช่วยกันหยิบของค่ะสาวๆ" ฉันบอกแล้วเข็นรถนำไป

พวกเราซื้อของมาจนเต็มคันรถ วันนี้อาลัวสดใสขึ้นกว่าเดิม ฉันพยายามจะไม่ทำให้เธอนึกถึงเรื่องแย่ๆพวกนั้น

"อ่ะ!,,อาลัวลืมไปเลยค่ะ ว่าจะหยิบเอาน้ำองุ่นมาด้วย เดี๋ยวอาลัวมาน่ะค่ะ" 

"รีบๆน่ะ ไม่งั้นพี่ไม่รอจริงๆด้วย" อันหันไปแซว

อาลัวยิ้มให้แล้ววิ่งไปหยิบน้ำองุ่นของเธอตรงโซนด้านหลัง ฉันกับอันก็ยืนรออยู่ตรงแถวๆเคาท์เตอร์จ่ายเงิน

"ทำไมอาลัวไปนานจัง?" อันพูดขึ้น

"ฉันไปดูหน่อยดีกว่า แกเฝ้ารถเข็นอยู่ตรงนี้น่ะ" ฉันบอกอัน

ฉันรีบเดินไปดูอาลัวด้วยความเป็นห่วง รู้สึกร้อนใจยังไงก็ไม่รู้ พอมาถึงก็ต้องชะงักทันที 

"ทาโร่,,ปล่อยอาลัวเดี๋ยวนี้!!" ฉันพูดเสียงดัง

ทาโร่ที่กอดอาลัวอยู่มองเห็นฉัน แต่ก็ไม่ได้ตกใจอะไร แต่อาลัวตัวสั่นเหมือนจะกลัวๆ

"นายลืมที่รับปากกับฉันรึไง" ฉันจ้องเขม่ง

ทาโร่มองจ้องฉันกลับอย่างไม่กระพริบตา เขาข่มกรามแต่ก็ยอมปล่อยอาลัวออกมา อาลัวรีบวิ่งมาหลบหลังฉันทันที

"นายมาที่นี่ได้ยังไง?" แถมมาคนเดียวด้วย

"ฉันแค่อยากเจออาลัว" เขาตอบ

"เพื่ออะไร..?" 

ทาโร่เงียบและไม่ตอบอะไร เขายืนล้วงกระเป๋ามองพวกเรานิ่งอยู่อย่างนั้น 

"ฉันบอกแล้วใช่ไหม? อย่ายุ่งกับเธอเด็ดขาดทาโร่! ถ้าคราวหน้านายยังทำแบบนี้อยู่,, อย่าหาว่าฉันไม่ให้เกียรติก็แล้วกัน"

ฉันประครองอาลัวออกมาจากตรงนั้นโดยไม่สนใจว่าทาโร่จะทำสีหน้ายังไง

"เขาทำอะไรรึเปล่าอาลัว" ฉันถาม

"เปล่าค่ะพี่เพลง เขาบอกเขาอยากขอโทษ อึก,,ตะ,,แต่อาลัวไม่อยากเจอเขาอีก ฮื่ออ" เธอกอดฉัน

"พี่จะจัดการเอง,, ตอนนี้อาลัวเลิกร้องไห้ก่อนน่ะ ถ้าเกิดชินโดเห็น เขาต้องสงสัยแน่ๆ" ฉันบอก

อาลัวเช็ดน้ำตาแล้วปรับอารมณ์ตัวเองให้เป็นปกติ ยัยอันโวยนิดหน่อยที่เราหายไปนาน แต่ฉันก็แถไปเรื่องอื่นแทน

พวกเรากลับมาทำอาหารสำหรับมื้อเย็น อาลัวผ่อนคลายไปได้เยอะ ฉันขึ้นมาอาบน้ำหลังจากที่ทำอาหารเสร็จ

"อาบน้ำเสร็จแล้วหรอ,,มาพิสูจน์หน่อยสิว่าหอมไหม ฟอดดด" ชินโดเดินเข้ามากอดและหอมฉัน

"หึหึ,, กับข้าวเสร็จแล้วน่ะ หิวรึยัง?" 

"พวกเรียวก็กำลังมาพอดีนั่นแหละ จะได้กินพร้อมกันเลย" เขายิ้มกว้าง

ฉันเองก็เผลอยิ้มตามไปกับใบหน้าหวานๆของเขา ฉันเขย่งตัวขึ้นไปจูบเขาอย่างนุ่มนวล ชินโดหลับตาพริ้มแล้วสอดลิ้นเข้ามา ฉันรีบดันตัวเขาออกทันที

"แหม่!! กำลังเคลิ้มเลย" เขายิ้มร้าย

"ชิร์,,ไอ้หื่นเอ้ยยย"

"ก็กับเมียคนเดียวนั่นแหละ,  ถ้าไม่ติดว่าแผลยังไม่หายดีล่ะก็ คืนนี้จะจับฟัดทั้งคืนเลย,, หมั่นเขี้ยวชะมัด" เขาเอามือบีบจมูกฉัน

"อื้อ,,ปล่อยเลย,, ป๊ะ,, ไปกินข้าวเถอะ พวกพี่เขามาแล้ว" ฉันบอก

เราได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาสองคัน พวกพี่เขาคงมาแล้วนั่นแหละ ฉันเลยประครองชินโดลงมาข้างล่าง บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เรากินข้าวกันไปและพูดคุยกันไปอย่างมีความสุข


ΔΔΔΔΔ

สถานการณ์กำลังกลับสู่สภาวะปกติ หวังว่าจะไม่มีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้นอีกน่ะ

เพลงจะหาทางออกให้กับเรื่องนี้ได้ยังไง,, ทาโร่ต้องการอะไร,, ติดตามได้ในตอนต่อไปน่ะค่ะ

สำหรับวันนี้ 'ราตรีสวัสดิ์' บายยยย

😴😴😴😴😴

ความคิดเห็น