ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 36 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 36 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 181k

ความคิดเห็น : 533

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2560 03:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 36 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 36

Author :   (ยอนิม)



“เอาเค้กไปใส่ตู้เย็นในห้องทำงานก่อนไป” เดย์พูดเสียงเรียบนิ่ง อิฐจึงเดินเอาเค้กไปไว้ในตู้เย็นก่อน ส่วนเดย์ก็นั่งคุยกับคีทอีกเล็กน้อย ก่อนจะไปดูช่างซ่อมแซมร้านกับกมล ส่วนคีทก็มานั่งช่วยนันแยกอะไหล่ที่ยังใช้ได้ อิฐเลยเดินเข้าไปนั่งร่วมวงด้วย

“รอยสักอ่ะ สักที่ไหนวะ” อิฐถามด้วยความอยากรู้ คีทมองรอยสักที่แขนตัวเองพร้อมกับยกยิ้มหล่อ

“เพื่อนสักให้ แต่บางที่ก็สักเอง” คีทตอบกลับมา


“ไอ้คีทมันรับจ้างสัก รอยสักที่ตัวกูมันก็เป็นคนสักให้” นันพูดบอกออกมายิ้มๆ อิฐเลิกคิ้วขึ้นทันที


“จริงดิ แปลว่าฝีมือมึงต้องเจ๋งมากแน่ๆ ถ้ากูจะสักบ้าง คิดราคาพิเศษได้มั้ยวะ” อิฐแกล้งถามกลับไป


“ไอ้อิฐ เฮียออกจะรวย ยังจะมาขอราคาพิเศษอีกเหรอวะ” นันแซวกลับไปบ้าง


“รวยบ้าอะไร นี่ มึงดูร้านกู คิดว่าจะต้องใช้เงินอีกเท่าไร แม่ง พูดถึงแล้วเจ็บใจ เหมือนเลี้ยงงูเห่าไว้ใกล้ตัวแท้ๆ” อิฐบ่นออกมา เมื่อนึกถึงเรื่องที่ร้านโดนวางเพลิง


“มีอะไรอยากให้ช่วย บอกได้” คีทพูดเสียงจริงจัง เพราะเดย์ก็คือคนที่เขาเคารพเหมือนกัน


“ตกลงมึงกลับมาอยู่ไทยถาวรเลยใช่มั้ยวะ” นันถามคีท คีทก็พยักหน้ารับ


“อิฐ” เสียงเดย์เรียกอิฐดังขึ้น อิฐก็หันไปมองก่อนจะลุกเดินไปหา นันกับคีทก็คุยกันต่อ


“มีอะไร” อิฐถามกลับ


“มาช่วยแยกเอกสารให้หน่อย ดูตามวันที่นะ อย่าเอากองที่ไอ้คิมมันแยกไว้ ไปรวมกับของไอ้เกียร์นะ เข้าใจรึเปล่า” เดย์กำชับเสียงจริงจัง อิฐพยักหน้ารับ เพราะอยากช่วยเดย์อยู่แล้ว  อิฐนั่งลงข้างๆเดย์เพื่อเรียงเอกสารตามวันที่


“เดย์ ตกลงว่ามึงจะจัดการเรื่องคนทำกับร้านเราเมื่อไร” อิฐถามขึ้นด้วยความอยากรู้ ขณะช่วยงานเดย์ไปด้วย


“รอให้ร้านเสร็จเรียบร้อยก่อน กูจะเรียกพนักงานมาคุยทีเดียว เดี๋ยวพรุ่งนี้จะรวบรวมหลักฐานทั้งหมด แล้วเอาเข้าไปให้เจ้าหน้าที่ตำรวจที่สถานีด้วย” เดย์บอกกลับ


“ทำร้านเสร็จแล้ว เราไปทำบุญกันบ้างดีมั้ย” จู่ๆอิฐก็พูดขึ้นมา ทำให้เดย์หันไปมองคนรักอย่างแปลกใจ


“มึงชวนเข้าวัดแบบนี้ ฝนฟ้าดูท่าจะแล้ง” เดย์แกล้งว่าคนรักกลับ ทำให้อิฐหันไปจิกตาใส่ทันที


“ทำไม กูไม่ใช่คนบาปแบบไอ้เกียร์สักหน่อย” อิฐแกล้งพูดพาดพิงไปถึงเพื่อนตนเอง


“เฮ้ยๆ อะไรวะ กูอุตส่าห์นั่งเงียบๆ มาเกี่ยวอะไรกับกู” เกียร์ถามขึ้นทันที เพราะนั่งอยู่ตรงกันข้าม อิฐก็หัวเราะขำเบาๆ


“กูนึกว่ามึงร้อนเวลาเข้าวัด” อิฐบอกกลับไป เกียร์เลยหยิบปากกาโยนใส่หัวของอิฐอย่างหมั่นไส้ แต่เดย์ก็เอามือมารับไว้ก่อน


“หืมมม แตะไม่ได้เลยนะเมียมึงเนี่ยยยย นิดหน่อยๆก็ปกป้อง มันถึงได้เป็นแบบนี้ไง” เกียร์โวยขึ้นมาอย่างหมั่นไส้ทั้งเดย์และอิฐ อิฐก็แกล้งลอยหน้าลอยตาใส่เกียร์ เพราะถือว่ามีเดย์คอยกันให้ เกียร์ได้แต่พยักหน้าคาดโทษอิฐไว้ก่อน


“ตกลงว่าไงวะเดย์” อิฐหันมาถามคนรักตัวเองต่อ


“เอาไว้ค่อยคุยกันอีกที” เดย์ตอบกลับ อิฐทำหน้ายุ่งเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถามเซ้าซี้อะไรอีก


“ถึงแม้ว่าเดย์มันจะบอกว่าเดี๋ยวค่อยคุย แต่เชื่อเถอะ พี่ว่ามันวางแพลนไว้ในหัวแล้ว ว่ามันจะพาอิฐไปที่ไหน” คิมที่นั่งอยู่อดที่จะแซวออกมาบ้างไม่ได้ อิฐหันไปมองหน้าเดย์ทันที


“จริงอ่ะ” อิฐถามเดย์ยิ้มๆ เดย์มองหน้าคิมพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปหาอิฐ


“ทำงานไป แล้วที่วางไปเมื่อกี้ วางถูกกองรึเปล่าอิฐ” เดย์ไม่ตอบ แต่ถามเรื่องเอกสารที่อิฐเรียง อิฐหันไปมอง ก่อนจะขมวดคิ้ว


“เฮ้ย กูวางใส่กองนี้ตั้งแต่เมื่อไรวะ เดี๋ยวๆ กูรื้อดูแป๊บ อ่าว เฮ้ย ผิดกอง” อิฐโวยวายออกมาทันที เมื่อรู้ตัวว่าตนเองเผลอเรียงเอกสารใส่กองผิดสลับไปมา เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะจับมืออิฐให้หยุดรื้อ


“ไนท์” เดย์เรียกน้องชายตนเอง ที่กำลังจะช่วยกันเตรียมของทำอาหารตอนเย็น


“ครับ” ไนท์ขานรับ


“พาอิฐไปสอนทำกับข้าวที ให้มันเริ่มทำอะไรง่ายๆก่อนนะ อย่าเพิ่งไปใช้งานอะไรที่มันซับซ้อนมากนัก ไป อิฐ ไปช่วยไนท์” เดย์พูดบอกกับน้องชาย แล้วหันมาพูดกับคนรัก อิฐทำหน้ามุ่ยทันที


“แต่กูอยากช่วยมึงนี่” อิฐโวยกลับมา


“รู้ ว่ามึงอยากช่วย แต่กูไม่รู้ว่าจะช่วยให้มันยุ่งกว่าเดิมรึเปล่า เพราะฉะนั้น ไปหัดทำกับข้าวดีกว่านะ” เดย์พูดเสียงนิ่ง อิฐทำหน้างอเล็กน้อย พร้อมกับมองเอกสารที่ตนเองเผลอทำยุ่งไว้


“เออ ก็ได้” อิฐบอกอย่างจำยอม ก่อนจะลุกไปหาไนท์ทันที ส่วนเอกสาร เดย์ให้ฟิวมานั่งเรียงแทน


“หึหึ ปวดหัวมั้ยมึง” ฟิวแกล้งถามเดย์อย่างขำๆ เดย์ยกยิ้มนิดๆ


“ก็มีสีสันดี” เดย์ตอบกลับ


“จะว่าไป อิฐก็ต่างจากตอนนั้นเยอะนะ ใครจะไปคิด ว่าเด็กคนที่มึงแค้นนักแค้นหนา จะกลายมาเป็นคนที่มึงรักโคตรๆขนาดนี้” ฟิวพูดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม


“กูเองก็ไม่คิด ว่ากูจะรักมันได้ขนาดนี้เหมือนกัน” เดย์พูดออกมาเสียงจริงจัง


“ไอ้อิฐ เดย์มันบอกว่ารักมึงมากกกกก” เกียร์ตะโกนเสียงดัง ทำให้ทุกคนต่างโห่แซวออกมา อิฐก็ร้อนหน้าวูบ


“มึงไม่ต้องมากวนตีนกูเลยไอ้เกียร์” อิฐโวยใส่เพื่อน เพราะคิดว่าเดย์คงไม่ได้อยู่ดีๆแล้วพูดออกมาแบบนั้นแน่ๆ เกียร์ก็หัวเราะขำอย่างพอใจ ที่ทำให้เพื่อนอายได้ เดย์ส่ายหน้าไปมาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

..

..

ทุกคนต่างช่วยทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ จนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น ฝ่ายที่ทำอาหารก็เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว ช่างที่มาทำร้าน เดย์ก็ให้มาทำต่อในวันพรุ่งนี้ กมลมีที่พักให้กับช่างและคนงานที่มาทำร้านให้เดย์แล้ว ตอนนี้กลุ่มคนที่อยู่ บางคนก็แยกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ แล้วมาช่วยกันจัดโต๊ะ

“พรุ่งนี้ชั้นต้องกลับก่อนนะเดย์ แต่อีก 2 วันจะมาช่วยดูอีกที พอดีต้องไปคุยกับลูกค้าที่กรุงเทพฯ” กมลพูดขึ้น ขณะนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร


“ขอบคุณครับนาย แค่นี้ผมก็ไม่รู้จะตอบแทนนายยังไงแล้ว” เดย์บอกกลับไป กมลยิ้มนิดๆ


“ไม่เป็นไร มีอะไรก็ช่วยกัน แกเองก็ช่วยชั้นมาเยอะ” กมลตอบกลับ เดย์ก็ยิ้มรับนิดๆ


“กูเองก็ต้องกลับพรุ่งนี้เหมือนกัน ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ” ฟิวพูดขึ้นมาอีกคน เดย์เลยตบไหล่เพื่อนตัวเองไปเบาๆ


“ขอบใจว่ะ” เดย์บอกออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขารู้สึกซึ้งใจกับความจริงใจที่ทุกๆคนมีให้ เพียงแค่เขาไม่รู้จะพูดออกมายังไงเท่านั้น แต่ทุกคนก็รับรู้ดีเช่นเดียวกัน ว่าเดย์คิดยังไง ถึงแม้ว่าเดย์จะไม่พูดอะไรออกมามากมายก็ตามที

หลังจากได้พูดคุย ก็รู้ว่าคนที่จะกลับในวันพรุ่งนี้มี กมลคิม คมใบบุญ ฟิวน็อต เกียร์ไนท์ โฟร์กัส ส่วน นีลนิค และนันแม็ค ยังคงอยู่ที่นี่จนกว่าร้านจะเสร็จ ไนท์นั่งกอดพี่ชายตัวเองอย่างอ้อนๆ


“ถ้ามีอะไรด่วนพี่เดย์ต้องโทรหาไนท์เลยนะ” ไนท์พูดขึ้น เดย์ก็กอดน้องชายเอาไว้ พร้อมกับลูบหลังเบาๆ


“อืม” เดย์ตอบรับในลำคอ


“ห้ามทำอะไรที่เป็นอันตรายด้วย” ไนท์บอกออกมาอีก


“รู้แล้ว” เดย์ก็ตอบรับสั้นๆ พร้อมรอยยิ้มน้อยๆ


“อิฐ มึงไม่หวงผัวมึงบ้างรึไง” เกียร์แกล้งถามอิฐที่นั่งมองเดย์กับไนท์อยู่


“หวงทำไม นั่นน้องชายมันนะ มึงน่ะ หวงไนท์ก็พูดมาเหอะ” อิฐบอกกลับอย่างรู้ทัน เกียร์แสยะยิ้มเล็กน้อย

“ถ้าไอ้โฟร์มันหวงกัส ไม่อยากให้กัสมากอดมึง มึงจะทำยังไง” อิฐถามกลับไปบ้าง เกียร์หันไปมองกัสที่นั่งยิ้มขำกับคำถามของอิฐ


“เหอะ ไอ้กัสเนี่ยนะ จะมากอดมาอ้อนกูน่ะ ไม่มีทางหรอก ทุกวันนี้กูนึกว่ามันเป็นพี่กู โคตรขี้บ่น” เกียร์แกล้งว่าน้องตัวเองกลับไป กัสก็กระโดดไปล็อคคอเกียร์แล้วแกล้งเหวี่ยงไปมา


“ว่าใครขี้บ่นหะพี่เกียร์ ตัวเองอ่ะแหละ” กัสว่าเกียร์อย่างขำๆ เกียร์ก็เหวี่ยงน้องตัวเองไปมาอย่างหยอกๆ โฟร์นั่งยิ้มนิดๆ ก่อนจะหันมาหาอิฐ


“มึงเคยอิจฉาไนท์บ้างรึเปล่าวะไอ้อิฐ” โฟร์ถามอิฐด้วยความอยากรู้ อิฐหันไปมองเดย์กับไนท์ ที่ยังนั่งกอดคุยกันอยู่


“เมื่อก่อนน่ะเคย แต่เดี๋ยวนี้ไม่แล้วว่ะ เดย์กับไนท์มีกันแค่สองคน ญาติพี่น้องที่ไหนก็ไม่มี การที่ทั้งสองคนรักกันดี ดูแลกันดี กูก็น่าจะดีใจไม่ใช่เหรอวะ อีกอย่าง ไนท์ก็ไม่เคยมาอิจฉากู ที่เดย์มันมารักกับกู แล้วทำไมกูจะต้องอิจฉาไนท์วะ” อิฐพูดออกมาจากความรู้สึกจริงๆ เมื่อก่อน เขาก็มีน้อยใจและอิจฉาไนท์บ้าง ที่เดย์รักและเป็นห่วงไนท์มาก แต่พอมองดีๆแล้ว เดย์ก็รักและห่วงอิฐ ไม่น้อยไปกว่าไนท์เลย บางทีอาจจะห่วงมากกว่าไนท์เสียอีก อิฐเลยเลิกที่จะน้อยใจและอิจฉาไนท์


“คุยอะไรกันวะ” เกียร์หันมาถาม เมื่อหยุดหยอกกับน้องชายตัวเองแล้ว


“ไม่มีอะไร” อิฐตอบยิ้มๆ พอดีกับที่ไนท์ก็ลุกเดินมาหาอิฐ


“พี่อิฐ พี่เดย์เรียกให้ไปนั่งโน่น” ไนท์พูดขึ้นยิ้มๆ อิฐก็เลยลุกไปหาคนรัก ไนท์ก็ไปนั่งข้างเกียร์


“มีอะไรเหรอเดย์” อิฐถามขึ้น พร้อมกับนั่งลงข้างๆเดย์


“ยังจะมาถามอีก กินข้าว” เดย์พูดเสียงนิ่ง พร้อมกับตักข้าวใส่จานให้อิฐ อิฐก็ยิ้มรับ ก็เพราะเดย์เป็นแบบนี้ อิฐเลยไม่รู้สึกอิจฉาไนท์

“ยิ้มอะไร” เดย์ถามขึ้น เมื่ออิฐเอาแต่นั่งยิ้ม


“มีความสุขก็ต้องยิ้มสิ” อิฐบอกกลับไป เดย์เลิกคิ้วเล็กน้อย


“ร้านโดนไฟไหม้ แล้วมีความสุขเหรอวะ” เดย์แกล้งถาม อิฐหุบยิ้มทันที


“มึงเนี่ยนะ กูกำลังอารมณ์ดีๆ พูดให้กูเสียอารมณ์” อิฐโวยใส่คนรักกลับไป เดย์ก็หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะยกมือไปโยกหัวอิฐ


“กินๆ ไหนบอกกูสิ ว่ากับข้าวแต่ละอย่าง มันเริ่มทำยังไง มีวัตถุดิบอะไรบ้าง” เดย์ถามขึ้น อิฐอ้าปากค้างทันที


“กับข้าวทุกอย่างบนโต๊ะเนี่ยนะ” อิฐถามกลับเพื่อความแน่ใจ


“ใช่ กูให้ไปช่วยทำกับข้าว ก็น่าจะเรียนรู้หรือจำอะไรมาบ้างสิ ใช่มั้ยอิฐ” เดย์ถามเสียงจริงจัง อิฐยิ้มแหย รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเข้าห้องสอบสมัยเรียนอีกครั้ง เพราะในสมองตอนนี้มันว่างเปล่าเหมือนตอนเข้าสอบไม่มีผิด



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


“เฮีย มีพนักงานในร้านมา” ไวเดินเข้ามาบอกกับเดย์ ขณะที่ทุกคนกำลังนั่งทานอาหารด้วยกันอยู่


“ใคร” เดย์ขมวดคิ้วถามขึ้น


“พี่นิดกับพี่วิวครับ” ไวพูดถึงผู้จัดการฝ่ายออฟฟิศและฝ่ายบุคคล


“ให้เข้ามาที่นี่เลย” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะลุกไปที่โต๊ะอีกตัวไม่ไกลมากนัก อิฐก็ลุกตามไปด้วย


“เค้ามาทำไมวะ” อิฐถามอย่างสงสัย


“ไม่รู้ คงมาดูร้านล่ะมั้ง” เดย์ตอบกลับ ก่อนที่ไวจะพานิดกับวิวเดินเข้ามาหาเดย์ อิฐยกมือไหว้นิดทันที นิดก็รับไหว้พร้อมรอยยิ้ม

“มีอะไรรึเปล่าครับ ถึงมาตอนนี้” เดย์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติ


“พอดีพี่คุยกับวิวน่ะค่ะ นึกห่วงคุณเดย์กับคุณอิฐ ก็เลยชวนกันมาหา มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกได้นะคะคุณเดย์” นิดพูดบอกออกมา


“ขอบคุณมากครับ ไม่ต้องห่วงหรอกครับ พอดีผมมีเพื่อนๆมาช่วยเรื่องร้านหลายคนแล้ว” เดย์พูดพร้อมกับมองไปที่กลุ่มเพื่อนๆและคนสนิทของตัวเอง นิดกับวิวเองก็เห็นตั้งแต่เดินเข้ามาแล้วเหมือนกัน


“แล้วร้านจะเปิดได้เมื่อไรเหรอคะ” วิวถามขึ้นมาบ้าง


“คาดไว้ว่าน่าจะประมาณ 10 วันได้ แต่เดี๋ยวก่อนที่จะเปิดร้าน ผมอาจจะให้พี่นิดกับวิว เข้ามาช่วยกันโทรแจ้งพนักงานให้มาทำงานในวันที่ร้านกลับมาเปิดเหมือนเดิมนะครับ” เดย์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง นิดกับวิวยิ้มออกมา


“ได้ค่ะ จะให้พี่เข้ามาช่วยวันไหน โทรตามได้เลยนะคะ” นิดบอกออกมาพร้อมรอยยิ้ม


“พี่นิดกับพี่วิวทานข้าวมารึยังครับ ทานด้วยกันมั้ยครับ” อิฐชวนขึ้น เมื่อเห็นว่าเดย์คุยเรื่องร้านจบแล้ว


“ไม่ดีกว่าค่ะ พี่ทานกันมาแล้ว นี่ก็ชวนกันมาดูว่าเป็นยังไงบ้าง” นิดตอบกลับมา ก่อนจะคุยเรื่องร้านอีกนิดแล้วก็ลากลับไปกันไป เดย์กับอิฐก็กลับมานั่งทานข้าวกับทุกๆคนต่อ


“เดย์ กูอยากรู้ ว่าอีกคนที่มึงเคยบอก เค้าคือใคร” อิฐพูดขึ้น แต่เดย์ส่ายหน้าไปมา


“เอาไว้ค่อยรู้วันที่เปิดร้านละกัน” เดย์บอกกลับ อิฐเลยไม่ถามอะไรต่อ ถึงแม้ว่าในใจจะอยากรู้ก็ตามที


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ร้านของเดย์ใช้เวลาในการซ่อมแซม 10 วัน ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ ไม่มีร่องรอยของการถูกไฟไหม้หลงเหลืออยู่เลย ภายในร้านถูกตบแต่งใหม่ และเพิ่มเติมหลายๆอย่างเข้าไป วันนี้เป็นวันที่เดย์กับอิฐเปิดร้านอีกครั้ง นันกับแม็คอยู่ช่วยตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้โดยยังไม่ได้กลับไปไหน นีลกลับไปดูอู่รถของตนเองบ้าง ส่วนนิคก็อยู่กับอิฐตลอดเหมือนกัน เพื่อนๆของเดย์ที่อยู่กาญจนบุรี ก็มีโทรมาถามไถ่ บางคนอยากจะมาหา แต่เดย์ห้ามไว้ก่อน เพราะไม่อยากให้เดินทางกันไกลๆ พ่อของอิฐก็คอยมาเป็นระยะ แล้วโทรมาสอบถามเรื่อยๆ

“ติดเครื่องจับควันด้วยเหรอเดย์” อิฐถามขึ้น เมื่อเห็นเครื่องจับควันบนเพดาน


“อืม ก่อนหน้านี้ไม่ทันคิด จะเรียกว่าวัวหายแล้วล้อมคอกก็ได้ แต่กูก็ไม่อยากให้มีเหตุการณ์ซ้ำสอง” เดย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ


“มึงคิดว่าจะมีคนมาเผาร้านเราอีกรอบเหรอวะ” อิฐถามกลับทันที


“ถ้าใครเผาอีก รอบนี้กูจับเผานั่งยางไปพร้อมกับร้านกูแน่”เดย์พูดเสียงนิ่ง ทำให้อิฐยิ้มแหยๆออกมา

“ที่กูติดไม่ได้หมายความว่าจะป้องกันคนมาเผา แต่เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน มีติดไว้ก็ไม่เสียหาย” เดย์ตอบกลับ อิฐก็พยักหน้ารับ


“แล้ววันนี้มึงจะจัดการคนที่เผาร้านเราใช่มั้ย” อิฐถามขึ้นอีกครั้ง เพราะตลอดช่วงเวลาที่ซ่อมแซมร้าน เดย์ก็ต้องติดต่อกับทางเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่เรื่อยๆ ในการรวบรวมหลักฐานคนทำผิด เมื่อวานซืนเดย์ให้นิดกับวิว เข้ามาโทรหาพนักงานเพื่อนัดให้มาทำงานในวันนี้

ตอนนี้พวกเขาย้ายกลับขึ้นไปพักบนห้องนอนชั้นบนกันแล้ว ส่วนอีกห้องนิคก็เป็นคนนอนกับนีล ส่วนนันกับแม็คก็ยังคงนอนเต็นท์อยู่ นันให้ลูกน้องคนอื่นๆกลับไปก่อนแล้ว เหลือเพียงแค่ไวคนเดียว เพราะไวจะกลับพร้อมกับนันในวันพรุ่งนี้


“อืม เดี๋ยวมึงไปบอกพี่นิดนะ ว่าพอทุกคนมา ให้เข้าไปรอในส่วนของอู่ บอกว่าจะพูดคุยเรื่องปรับปรุงระบบร้านใหม่ พอมากันครบแล้วค่อยโทรแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจให้มา” เดย์พูดขึ้นเสียงจริงจัง ที่ให้ไปรอในส่วนของอู่ เพราะมันเป็นโถงกว้าง มีพื้นที่มากพอที่จะให้พนักงานมาประชุมกันพร้อมหน้าพร้อมตา อิฐพยักหน้ารับทันที ก่อนจะลุกเดินออกไปหานิด


“ไปไหนวะ” แม็คถามขึ้น เมื่อเดินมาเจออิฐเข้าพอดี


“จะไปหาพี่นิด แล้วไอ้นันล่ะ” อิฐถามหานัน


“กำลังแต่งตัว มันให้กูเอาแผ่นซีดีมาให้เดย์” แม็คพูดขึ้น พร้อมกับชูแผ่นดิสให้อิฐดู


“มันอยู่ในห้องทำงานนั่นแหละ มึงเข้าไปเลย” อิฐพูดขึ้น ก่อนจะเดินแยกกับแม็ค เพื่อไปหานิด เพื่อแจ้งตามที่เดย์บอกเอาไว้

..

..

ตอนนี้พนักงานทุกคนมากันพร้อมแล้ว หลายคนตื่นเต้นกับการเปลี่ยนแปลงของร้าน เพราะเดย์ได้ต่อเติมบางจุดเพิ่มด้วย และดูเหมือนว่าจะมากันครบไม่มีขาด เดย์ อิฐ นีล นิค นัน แม็ค และไว เดินเข้าไปในส่วนที่พนักงานรวมตัวกัน เดย์ให้ไวเตรียมเก้าอี้ให้กับพนักงานทุกคนไว้ก่อนแล้ว ทุกคนจึงนั่งรอเจ้าของร้านอย่างเดย์มาพูดคุย หลายคนมองไวอย่างงงๆ ว่าทำไมไวถึงเดินมาพร้อมกับเดย์ แต่ไม่มีโอกาสได้ถาม เพราะนัน แม็ค และไว ไปยืนดักอยู่ตรงประตูทางออก เพื่อรอดูเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังจะมาด้วย

“ทุกคน คุณเดย์มาแล้ว เงียบหน่อย” เสียงของนิดดังขึ้นเพื่อเตือนทุกคน ทำให้ทุกคนที่กำลังพูดคุยกันเงียบลงได้ทันที


“ก่อนอื่น ผมขอให้ทุกคนนั่งแยกเป็นแผนกด้วยนะครับ ฝ่ายออฟฟิศ ฝ่ายต้อนรับลูกค้า ฝ่ายช่างติดตั้งและฝ่ายอื่นๆ” เดย์พูดขึ้นเสียงนิ่ง ทุกคนจึงลุกไปนั่งรวมกับแผนกของตัวเอง

“วันนี้เปิดร้านอีกครั้งหลังจากที่ปิดซ่อมแซมจากการโดนไฟไหม้ ภายในร้านจะมีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง เดี๋ยวผมจะให้คนของผมอธิบายในส่วนต่างๆให้แต่ละแผนกได้รับรู้ เรามีการเสริมการป้องกันเหตุต่างๆไว้ด้วย เพื่อความปลอดภัยของพนักงานทุกคน” เดย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เมื่อเห็นว่าทุกคนนั่งประจำที่กันเรียบร้อยแล้ว เขาตั้งใจจะจัดการคนที่เผาร้านของเขาก่อน แล้วค่อยให้นีล นิค นัน อธิบายความเปลี่ยนแปลงในร้านของเขาให้ทุกคนรู้ทีหลัง

“แล้วผมก็ว่าจะทำบุญร้านด้วย” เดย์บอกออกมาอีก หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย อิฐพยายามไม่มองไปที่คนที่เป็นคนเผาร้านของเขา เพราะกลัวว่าจะทนไม่ไหว

“แต่ก่อนที่ผมจะทำบุญร้าน ผมก็ต้องกำจัดสิ่งไม่ดีออกจากร้านของผมก่อน” เดย์เริ่มพูดเข้าเรื่อง หลายคนหันไปมองหน้ากันอย่างงงๆ ว่าเดย์หมายถึงอะไร

“ตามที่ทุกคนรู้ ว่าร้านนี้โดนไฟไหม้ เพราะไฟฟ้าลัดวงจร ซึ่งจริงๆแล้ว มันไม่ใช่” เดย์พูดเกริ่นขึ้น ทำให้หลายคนต่างมองอย่างสงสัยและแปลกใจ


“แล้วมันเกิดอะไรขึ้นครับ” ช่างคนหนึ่งถามด้วยความอยากรู้


“ร้านนี้ โดนคนวางเพลิง” เดย์ตอบกลับไป ทำให้ทุกคนส่งเสียงฮือฮาออกมาทันที และดูตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่ได้ยิน อิฐแอบเหล่มองคนที่เผา ก็เห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าเครียดๆ

“ที่ผมไม่บอกทุกคน ก็เพราะผมต้องรวบรวมหลักฐานทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อน” เดย์บอกกลับไปอีก


“ใครเหรอคะคุณเดย์ที่เผาร้าน จับคนทำได้รึยัง” วิวถามขึ้นบ้าง


“กำลังจะจับ เพราะคนๆนั้นก็อยู่ในที่นี้ด้วย” พอสิ้นเสียงเดย์ ทุกคนก็ยิ่งตกใจและฮือฮามากกว่าเดิม


“เงียบๆหน่อยทุกคน” นิดพูดปรามให้ทุกคนฟังเดย์ก่อน


“เฮียครับ ตำรวจมาแล้ว” เสียงของไวดังขึ้น เดย์พยักหน้ารับ


“ไว ไปเอาโน้ตบุคกับจอทีวีมาตั้งที” เดย์สั่งงาน ไวก็รีบไปจัดการอย่างรวดเร็ว ทำให้หลายคนมองไวอย่างงงๆ เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายเดินเข้ามาหาเดย์ พร้อมกับยกมือไหว้ทักทาย

“ในเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจมาถึงแล้ว ผมให้โอกาสคนทำ สารภาพและยอมรับออกมาซะ ก่อนที่ผมจะเปิดหลักฐานทุกอย่างให้ทุกคนได้ดู แต่บอกไว้ก่อนนะ หลักฐานนี้ เจ้าหน้าที่ตำรวจได้ดูกันเรียบร้อยแล้ว และมีหมายจับคนๆนั้น ไม่สิ สองคนที่ร่วมมือกันมาแล้วด้วยเหมือนกัน” เดย์บอกออกมาอีก ทุกคนต่างหันไปมองกันและกันอย่างตกใจ เสียงพูดคุยดังขึ้นเรื่อยๆ เจ้าหน้าที่ตำรวจต่างกระจายกันยืนรอบๆเพื่อปิดทางหนี เดย์กวาดตามองทุกคน แต่จะหยุดนิ่งที่สองคนนานกว่าคนอื่น เพื่อเตือนให้สารภาพออกมาก่อน แต่กูไม่มีใครสารภาพอะไรออกมา เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะเขาถือว่าเขาให้โอกาสคนทำผิดแล้ว แต่กลับไม่รับมัน

“พวกคุณรู้มั้ย ว่าผมไว้ใจพวกคุณทุกคน ที่ทำงานร่วมกับผม ถึงแม้ว่าผมจะดุบ้าง จะเข้มงวดในบางเรื่องบ้าง แต่ใช่ว่าผมจะดูแลพวกคุณไม่ดี เรื่องนี้พวกคุณคงรู้ดี ใครทำอะไรผิด ผมว่ากล่าวตักเตือน ใครทำดี ผมก็ตอบแทนให้ เพราะถือว่าเราอยู่กันเหมือนครอบครัว แต่ผมไม่เคยคิดว่า ครอบครัวจะหักหลังผมได้เหมือนกัน” เดย์พูดเสียงนิ่ง ทุกคนต่างพากันเงียบกริบ เพราะหลายคนรู้แก่ใจดี ว่าเดย์และอิฐดูแลพวกเขาดีแค่ไหน ถึงแม้ว่าเดย์จะดูดุบ้างก็ตาม

“คุณศร คุณบอกผมหน่อยได้มั้ย ว่าผมดูแลคุณไม่ดียังไง คุณถึงกล้าหักหลังผม” เดย์พูดออกมาพร้อมกับจ้องไปที่ศร ทุกคนหันไปมองศรเป็นตาเดียว ซึ่งตอนนี้หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ


“คะ..คุณเดย์พูดอะไรครับ ผมไม่กล้าหักหลังคุณหรอกครับ” ศรพูดแก้ตัวออกมาทันที

“มันต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ๆ หรือไม่ก็ต้องมีคนใส่ร้ายผม” ศรบอกออกมาอีก


“ยังจะกล้าพูดอีกเหรอ ว่าเข้าใจผิด” อิฐพูดออกมาอย่างสุดทน

“ผมได้ยินกับหู เห็นกับตา ยังจะเถียงว่าเข้าใจผิดอีกมั้ย หรือคิดว่าผมใส่ร้ายคุณ” อิฐพูดออกมาเสียงเข้ม ทำให้ทุกคนต่างมองศรอย่างอึ้งๆ เพราะการที่อิฐพูดแบบนี้ มันก็ยืนยันได้แล้วว่าเป็นเรื่องจริง


“ได้ยินอะไร เห็นอะไรครับ คุณเดย์กับคุณอิฐพูดออกมาเลยดีกว่า ผมจะเผาที่ทำงานผมทำไม ผมไม่ได้มีเรื่องอะไรกับพวกคุณเลย” ศรยังคงหาเรื่องอ้างออกมาเรื่อยๆ เดย์หันไปมองไว ไวเลยจัดการเปิดคลิปต่างๆที่นันเอามารวมไว้ในคลิปเดียวให้ทุกคนได้เห็นทางหน้าจอทีวี หลายคนมองอย่างอึ้งๆ เริ่มจากการที่ศรพูดคุยมือถือกับใครสักคน โดยใจความว่าศรแอบขโมยอะไหล่และสินค้าในร้านออกไปขายให้กับคนรู้จัก และภาพที่ศรแอบขโมยของออกไป และภาพที่ทุกคนต่างอึ้งมากก็คือตอนที่ศรเข้ามาเผาร้านของเดย์


“ไม่มีใครรู้หรอก ว่าผมทำการติดตั้งกล้องเพิ่ม ผมถึงได้คลิปพวกนี้มา” เดย์บอกกลับไป ศรหน้าซีดเผือดเพราะจำนนด้วยหลักฐาน


“พี่ศร ทำไมพี่ต้องเผาร้านด้วย” ลูกน้องของศรคนหนึ่ง ถามด้วยความผิดหวัง


“ก็เพราะเพื่อปกปิดความผิดของอีกคน ที่ร่วมกระทำผิดด้วยกันน่ะสิ” เดย์บอกออกมาอีก ทำให้ทุกคนต่างหันมามองเดย์ด้วยความอยากรู้ อิฐเองก็ใจเต้นเมื่อจะได้รู้ว่าเป็นใคร

“ผมโดนคุณศรหักหลัง ยังไม่เสียความรู้สึกเท่า....โดนคุณยักยอกเงินในร้านผมไปหรอกนะครับ พี่นิด” เดย์พูดแล้วหันไปหานิด ที่ตอนนี้กำลังนั่งทำตาแดงๆอยู่ ทุกคนต่างหันไปมองนิดด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม นิดนั่งหน้าเสียไม่ต่างจากศรเช่นเดียวกัน


“พะ..พี่นิดงั้นเหรอเดย์” อิฐหันมาถามเดย์ด้วยน้ำเสียงอึ้งๆ พร้อมกับมองหน้านิดด้วยความรู้สึกวูบๆในอก เพราะนิดเป็นผู้ใหญ่อีกคนในร้านที่อิฐค่อนข้างให้ความเคารพแล้วสนิทด้วยมากคนหนึ่ง เดย์พยักหน้ารับแล้วหันไปหานิดอีกครั้ง โดยที่มือของเดย์ก็จับมือของอิฐไว้ เพราะรู้ว่าอิฐคงเสียความรู้สึกเป็นอย่างมาก และถ้าเขาบอกให้อิฐรู้ก่อนตั้งแต่แรก อิฐคงจะหลุดท่าทางและพิรุธให้นิดรู้ตัวก่อนแน่นอน

“คุณสองคน ร่วมมือกันขโมยของผมออกไปขาย และยักยอกเงินในร้าน ตั้งแต่ช่วงที่ผมประสบอุบัติเหตุ เพราะช่วงนั้น พวกผมไม่ได้เข้ามาดูแลในส่วนของร้านเลย ป๊าของอิฐเค้าก็ยุ่งอยู่กับร้านที่กรุงเทพฯ ก็เลยฝากฝังให้พี่นิดช่วยดูแลทางนี้ให้ และนี่ก็เลยเป็นช่องทางให้คุณสองคนร่วมมือกัน” เดย์บอกออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดวงตาของเดย์มองหน้านิดอย่างเย็นชา


“ทางคุณรวิพล เค้ามีหลักฐานครบทุกอย่าง มีมากพอที่ทางเราจะออกหมายจับคุณทั้งสองคนนะครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยังคงนิ่งเงียบ


“คุณศรคิดว่าการเผาร้าน จะช่วยให้หลักฐานการยักยอกของพี่นิดถูกทำลาย ทำให้ผมไม่สามารถตรวจสอบอะไรได้ แต่ขอโทษที ผมกับเพื่อนอีกคนที่ทำงานเกี่ยวกับบัญชี ได้ทำการสำเนาเอกสารพวกนั้นไว้หมดแล้ว ก่อนที่ร้านจะโดนไฟไหม้ และกู้ข้อมูลจากคอมพิวเตอร์ที่ถูกไหม้ได้หมดทุกอย่างเช่นกัน ทำให้รู้ว่าการยักยอกเริ่มจากเมื่อไร แล้วโดนไปเท่าไรบ้าง คุณสองคน เริ่มจากจำนวนไม่เยอะ จนได้ใจค่อยๆเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ รวมแล้วเกือบ 2 ล้านได้ ที่คุณเอาจากผมไป นี่ยังไม่รวมกับที่คุณขโมยของในร้านไปขายด้วยนะ ผมเริ่มระแคะระคายก็วันที่ผมได้ยินเสียงคนคุยอยู่ด้านข้างร้าน ก็เลยเดินไปดู จนเห็นพี่นิดกับคุณศรกำลังคุยกันถึงเรื่องบัญชีของร้าน แต่คุณสองคนไม่เห็นผม” เดย์บอกออกมาตามความจริงทุกอย่าง หลายคนต่างมองนิดกับศรด้วยความผิดหวัง ศรโดนประกบจากเจ้าหน้าที่ตำรวจ ส่วนนิดก็นั่งตัวสั่นอยู่


“พี่นิด ทำไมพี่ทำกับพวกผมแบบนี้ล่ะครับ” อิฐถามขึ้นเสียงเครียด นิดเม้มปากเข้าหากัน


“พี่นิดกับคุณศรคบกัน แล้วคุณศรก็ติดการพนันบอลจนเป็นหนี้มากมาย จึงได้มาหว่านล้อมให้พี่นิดร่วมมือกันสินะครับ” เดย์บอกออกมาอีก ทำให้อิฐตาโต ไม่ต่างจากคนอื่นๆ


“ดะ...เดี๋ยวนะ พี่นิดกับพี่ศรต่างมีครอบครัวแล้วนี่เดย์” อิฐบอกออกมาอย่างตกใจ เพราะทั้งสองคนต่างมีครอบครัวของตัวเองแล้ว


“ไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ คุณเดย์ คุณอิฐ ฮึกก..พี่ยอมรับผิดทุกอย่าง พี่ทำจริง พี่ยักยอกเงินของร้านจริงๆ” นิดพูดพร้อมกับสะอื้นไห้ อิฐกัดปากตัวเองจนเจ็บเมื่อได้ยิน



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เอาจริงๆ มันไม่มีอะไรซับซ้อนหรอกนะคะ

เพราะยอนิมไม่เก่งเรื่องหักมุม ซับซ้อน

ก็เป็นเรื่องปกติที่พบเห็นกันง่ายๆ ทั่วไปอ่ะนะ

ถ้าทำให้ผิดหวังก็ต้องขอโทษด้วยจร้า ออกพรรษา ญาติมารวมตัว ก็อาจจะเงียบไปบ้างนะคะ

แล้วก็ใกล้วันงานมหกรรมหนังสือที่สิริกิติ์

ยอนิมก็จะยุ่งอีกแล้ว (ปกติก็ยุ่งตลอด)  =  =


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น