อ๊อบซอ
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณหลีดเดอร์ทุกคน ที่แวะมาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ขอบคุณทุกยอดวิว ทุกคอมเม้น ทุกถูกใจ ทุกติดตาม และยอดสนันสนุน มันคือกำลังใจเล็กๆของไรท์ ให้เขียนนิยายให้ทุกคนได้อ่านกัน ไรท์ยังเป็นมือใหม่ ติชมกันได้ ไรท์จะนำไปแก้ไขให้ดีขึ้น ฝากติดตามผลงานของไรท์ 'อ๊อบซอ' คนนี้ด้วยนะคะ //โค้งคำนับ

​Bad brother :: ตอนที่ 12 NC นิดๆ (+SM)

ชื่อตอน : ​Bad brother :: ตอนที่ 12 NC นิดๆ (+SM)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 51.9k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2562 03:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​Bad brother :: ตอนที่ 12 NC นิดๆ (+SM)
แบบอักษร

Bad brother แอบรักร้าย ผู้ชายต้องห้าม 

ตอนที่ 12 

 

“พะ พี่ชัด!! พี่จะทำอะไรผม” เป็นชัดที่ทำกับตนเช่นนี้ อิงฟ้าแทบไม่อยากจะเชื่อ ในตอนแรกเขาคิดว่าเป็นเมฆซ่ะอีก ที่ชอบทำเรื่องแบบนี้เหมือนตอนที่แอบเข้าห้องเขาครั้งแรก แต่เมื่อหันมามองคนที่ทำจริงๆ กลับกลายเป็นชัดคนที่อิงฟ้าไว้ใจและเปิดประตูให้เข้ามาทำร้ายเขาซ่ะเอง 

“ใช่ ผมเอง ตกใจเหรอ โอ๋ๆ ไม่ต้องกลัวนะครับคนดี” ชัดก้าวขึ้นมาบนเตียง เดินเข่าเข้ามาหาอิงฟ้าช้าๆ สายตาที่มองมามันไม่เหมือนกับสายตาของคนปกติทั่วไป แต่มันกลับเหมือนสายตาของคนโรคจิต 

“ถอยไปนะ อึก ถอยไปห่างๆ ผม ใครก็ได้ช่วย….อื้อ!” อิงฟ้าคลานถอยหลังไปเรื่อยๆ จนติดขอบเตียง กลัวยิ่งกว่าตอนโดนเมฆข่มขืนในครั้งแรก เพราะอย่างน้อยๆ ตอนนั้นเมฆก็ดูเป็นคนมากกว่านี้มีเพียงสายตาที่ดูเกรี้ยวกราด แต่ชัดไม่ใช่! อิงฟ้าร้องตะโกนหวังให้ใครสักคนผ่านมาได้ยิน แต่ก็โดนมือใหญ่ปิดปากไว้ซ่ะก่อน 

“จุ๊ๆๆ ไม่ร้องนะ ไม่ต้องกลัวหรอกคนดี” ชัดยกมืออีกข้างที่ว่างอยู่ทำสัญลักษณ์ให้เงียบที่ปาก มุมปากยกยิ้มราวกับว่ากำลังมีความสุข ตาคมมองหน้าอกขาวที่โผล่พ้นชายเสื้อคลุมอาบน้ำที่หลุดลุ่ย ก่อนกระชากขาขาวอย่างแรงจนอิงฟ้าปลิวมาอยู่ตรงกลางเตียง ข้อขานั้นเป็นรอยช้ำทันที ก่อนคร่อมทับอิงฟ้าไว้ครึ่งตัว  

“ฟอดดด หอม กลิ่นหอมเหมือนกันมากจริงๆ” ชัดก้มลงสูดดมกลิ่นหอมที่ลำคอขาวจนอิงฟ้าต้องย่นคอหนีสัมผัสที่รู้สึกขยะแขยงนั้นจนแทบอาเจียน เขาแทบไม่ได้ฟังเลยว่าชัดพูดว่าอะไร 

“อ่ะ ฮื้อ ไม่ ปล่อยผมนะ!” อิงฟ้าพยายามหลีกหนีทุกสัมผัสของชัด ในใจทั้งกลัวและขยะแขยงไปหมด มือเล็กทุบตีสะเปะสะปะไปทั่ว ส่ายหน้าหนีพัลวัน 

“ถ้าคนดีอยู่ไม่นิ่ง คนดีอาจเจ็บตัวนะรู้ไหม หืม” ชัดพูดเสียงเรียบอย่างคนใจเย็น น้ำเสียงเหมือนไม่ได้บังคับข่มเหงแต่การกระทำกลับตรงกันข้าม มือหนาข้างหนึ่งบีบเข้าที่สันกรามอิงฟ้าอย่างแรงจนอิงฟ้ารู้สึกเจ็บไปหมด ส่วนมืออีกข้างก็ลูบไปตามขาเรียวจากปลายเท้าลูบเบาๆ ขึ้นมาเรื่อยๆ จนถึงขาอ่อน ที่ชายเสื้อคลุมเลิกขึ้นไปตามแรงดิ้นเปิดให้เห็นไปถึงไหนต่อไหน ยังดีที่มีชั้นในช่วยปิดไว้เท่านั้น 

“อึก อื้อ ไม่! อย่าจับ”  

เพี๊ยะ!  

ด้วยความกลัวอิงฟ้าพยายามสะบัดมือไปมา ทั้งทุบตีหน้าอกใหญ่ และเมื่อชัดลูบไปตามขาเรียวด้วยความลืมตัวและตกใจกลัวมืออิงฟ้าจึงพลาดตบเข้าที่หน้าชัดอย่างจังจนหน้าชัดหันไปตามแรง แก้มหยาบกร้านนั้นถึงกับขึ้นสีแดงเป็นทางยาว อิงฟ้าหยุดนิ่งมองมือตัวเองที่เผลอตบชัดทั้งที่ปกติไม่เคยแม้แต่คิดจะตบตีใคร บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ทั้งสองหยุดนิ่งไปชั่วขณะ อิงฟ้าเงยมองหน้าชัดที่เริ่มเปลี่ยนจากที่ยิ้มอยู่ก่อนหน้านี้เป็นเรียบตึง สายตามองจ้องมาที่ตาของอิงฟ้าเรียบนิ่งอย่างไม่รู้ความหมาย 

“มึงตบกู” ชัดพูดเสียงนิ่ง ยังคงจ้องตาของอิงฟ้าอยู่ 

“ผะ ผมไม่ได้ตั้งใจ ฮึก ปล่อยผมไปเถอะนะ ผมกลัวแล้ว ฮือๆๆ” อิงฟ้าเริ่มรู้สึกได้ถึงรังสีบางอย่างที่เปลี่ยนไปจากชัด ทั้งคำพูดที่เย็นยะเยือก และสายตาที่จ้องมองมา 

“ถึงว่าพูดดีๆ ไม่ชอบ ชอบแบบแรงๆ ก็ไม่บอก ได้สิ! เดี๋ยวจัดให้ หึหึ”  

“ไม่นะ ไม่เอา ไม่!!!” อิงฟ้าร้องออกมาสุดเสียงด้วยความกลัว 

เพี๊ยะ!!  

ผลัวะ!!  

หมับ!  

สิ้นคำร้องของอิงฟ้า ชัดก็ตบเข้าที่แก้มขวาของอิงฟ้าอย่างแรงจนเลือดซิบ เมื่อเห็นยังดิ้นได้ก็ตามไปต่อยท้องน้อยอย่างแรงอีกครั้งจนอิงฟ้าตัวงอ จุกจนแทบร้องไม่ออก เมื่อชัดเห็นอิงฟ้าเริ่มนิ่งไปจึงยกยิ้มที่มุมปากอีกครั้ง พลิกตัวอิงฟ้าให้นอนหงายเหมือนเดิม แล้วจับขาเรียวอ้ากว้างขนาบกับเตียงก่อนแทรกตัวเข้าไประหว่างกลาง ชัดมองหน้าเรียวของอิงฟ้าไปพลางก็ปลดกระดุมเสื้อตนเองไปพลาง ทีละเม็ดๆ เขามองหน้าสวยที่ตอนนี้มุมปากช้ำ เลือดไหลตามแรงตบพอให้ปากนั้นเป็นสีแดงสดชวนมองเข้าไปอีกในสายตาของชัด ไม่รอช้าเขาก้มลงไปเลียหยดเลือดที่มุมปากนั้นชิมรสคาวสนิมของเลือด รสชาติที่ชอบ กลิ่นที่เขาชอบ และเลียริมฝีปากบางที่อิงฟ้าขบเม้มไว้แน่นไม่ยอมเปิดออก ชัดกัดมันเบาๆ เป็นเชิงหยอกล้อ ก่อนยืดตัวขึ้นตรงแล้วเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองยกยิ้มเบาๆ แล้วเลื่อนมองดวงตาเรียวของอิงฟ้าที่สั่นระริก หยดน้ำตาไหลลงตามหางตาตกลงที่หมอน เนื้อตัวขาวที่โผล่พ้นชายเสื้อคลุมที่หลุดลุ่ยเห็นรอยช้ำอยู่รำไรจากฝีมือเขา มันช่างเป็นภาพที่ชวนมองที่สุดในตอนนี้ 

“สวยเหมือนกันเลย สวยราวกับนางฟ้าจริงๆ คนดีของผม” ชัดพูดชมจากก้นบึ้งหัวใจ เขารู้สึกหลงใหลภาพที่อยู่ตรงหน้าภายใต้ร่างของเขา ภาพที่ซ้อนทับกันมันทำให้เขานึกถึง อดีต ที่ไม่หน้าจดจำสักเท่าไร 

“ฮึก ปล่อยผมไปเถอะนะพี่ชัด อึก ผมขอร้อง อื้อ” อิงฟ้าพูดเสียงกระท่อนกระแท่น สะอื้นไห้ ได้แต่ภาวนาขอให้ใครสักคนมาช่วยเขาที แต่ความเป็นจริงนั้นแทบไม่มีความหวัง 

“ไม่มีทาง มาเป็นของผมเถอะนะครับ” ชัดสวนตอบแทบไม่ต้องคิด ถอดเสื้อตัวเองปาลงกับพื้นอย่างแรง 

แคว๊กกก!  

ชัดฉีกกระชากเสื้อคลุมของอิงฟ้าจนมันขาดเป็นริ้วๆ เผยให้เห็นแผ่นอกขาวและยอดดอกสีสดที่น่าลิ้มลอง หน้าอกบางหอบหายใจถี่ ชัดมองตามยอดดอกที่ขยับขึ้นลงตามแรงหายใจนั้น เขากลับมองว่าอิงฟ้ากำลังยั่วยวนชวนให้เขาลิ้มลองมัน 

"อ๊ะ อื้อ ไม่ อย่าทำแบบนี้! หยุดนะ! " ไม่รอช้าชัดจึงก้มลงไปเลียยอดดอกทั้งสองข้าง ละเลงลิ้นและน้ำลายจนมันเปียกชุ่มไปหมด มือข้างหนึ่งลูบคลำไปตามลำตัวบาง ส่วนอีกข้างรวบข้อมือเล็กไว้เหนือศีรษะ  

"แล้วผมจะทำให้รู้ว่าสวรรค์มันสุขสบายแค่ไหน หึหึ" 

“อ๊ะ ไม่! ช่วยด้วยยย!!” อิงฟ้าดิ้นไปมาหนีสัมผัสนั้นแต่ก็ช่างยากเย็น ร้องตะโกนให้คนช่วยได้แต่หวังว่าใครสักคนคงได้ยิน ใครก็ได้... 

 

บรื้นนนน 

เอี๊ยดดด 

ทางด้านเมฆวันนี้เขาอยู่เคลียร์งานจนค่ำ เมื่อเสร็จจึงขี่รถกลับบ้าน เมื่อจอดรถเรียบร้อยแล้วเดินเข้าบ้าน เมฆพบว่าบ้านเงียบมากเหมือนไม่มีคนอยู่ เขาจึงเดินขึ้นชั้นสองเขาหยุดยืนมองอยู่หน้าประตูห้องของอิงฟ้า เมฆรู้สึกแปลกๆ ภายในใจเหมือนกับมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น แต่เมื่อยืนอยู่ตรงนั้นสักพักและคิดว่าคงคิดมากไปเองจึงตัดสินใจเปิดประตูห้องตนเองที่อยู่ติดกันแทน 

ทางด้านอิงฟ้า ชัดพยายามปลุกปล้ำและถอดชั้นในที่เหลือติดตัวอิงฟ้าอยู่แค่ตัวเดียว แต่อิงฟ้าก็ขัดขืนสุดชีวิต 

เพล้ง!  

มือบางควานไปทั่วเตียงไปมาจนปัดไปโดนแจกันดอกไม้ที่โต๊ะข้างเตียงตกแตกเสียงดัง 

“ตัวเล็กนิดเดียวแต่ฤทธิ์เยอะจังเลยนะคนดี”  

เพี๊ยะ!  

พูดจบชัดก็ตบเข้าที่แก้มขาวซ้ำที่เดิมจนช้ำหนัก แล้วฉีกเอาเชือกที่ใช่ผูกเอวเสื้อคลุมจนมันขาดแล้วนำมามัดมือทั้งสองข้างของอิงฟ้าจนแน่น 

“อื้อ ปล่อยผมเถอะ ผมขอร้อง ฮึก” อิงฟ้าร้องออกมาเมื่อมือโดนพันธนาการความหวังก็ยิ่งเหลือน้อยลงเต็มที 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

“มีคนอยู่ไหม” เมฆที่ได้ยินเหมือนเสียงของตกแตกดังออกมาจากห้องของอิงฟ้า เขาจึงชะงักมือที่กำลูกบิดห้องตนเองก่อนเดินมาลองเคาะประตูห้องของอิงฟ้าแล้วเรียกดู 

“ช่วยดะ อื้อ...”  

“ฉู่ๆๆ เงียบๆ นะคนดี” ชัดชะงักไปนิดเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูเพราะไม่คิดว่าใครจะกลับมาตอนนี้ และเมื่ออิงฟ้าทำท่าจะร้องตะโกนให้คนช่วย เขาที่คร่อมทับอิงฟ้าอยู่จึงรีบตะครุบปิดปากไว้ หันมองไปยังประตู และรออย่างใจเย็น 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก 

“นี้ มึงเป็นไรรึเปล่า” เมฆรออยู่สักพักก็ยังไม่มีเสียงตอบกลับมา จึงลองบิดลูกบิดประตูดูแต่ปรากฏว่ามันล็อคจากข้างในเปิดออกไม่ได้ เมฆตะโกนเรียกถามดูอีกครั้งเผื่ออิงฟ้าอยู่ข้างในหรือเป็นอะไรไป 

ชัดรออยู่สักพักจนเสียงจากหน้าห้องเงียบไปจึงหันมามองอิงฟ้าอีกครั้ง 

“มันคงไปแล้วล่ะ เรากลับมาต่อเรื่องของเราดีกว่านะ” ชัดบอกอิงฟ้ายิ้มๆ และในตอนนั้นเอง เขาก็หยิบมีดพกอันเล็กออกมาจากกระเป๋ากางเกงของตนเอง กดปุ่มเล็กๆ ให้ใบมีดเด้งออกมาตรงหน้าอิงฟ้า อิงฟ้าเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งกลัวสุดขีด เขาไม่รู้ว่าชัดเอามันออกมาทำไมในตอนนี้ จึงพยายามดิ้นขัดขืนจนเชือกที่ผูกไว้ที่ข้อมือเสียดสีกับผิวจนแสบไปหมด 

“ฮื้อๆๆ ปล่อยผมไปเถอะนะ อึก อย่าทำอะไรผมเลย ผมกลัวแล้ว ฮึก ให้ผมไหว้พี่ก็ได้ ฮื้อ” อิงฟ้าพูดพลางร้องไห้กลัวจนแทบเสียสติ ยกมือไหว้ขอร้องชัดให้ปล่อยเขาไป 

“ไม่ต้องกลัวนะ ไม่เจ็บหรอกคนดี หึหึ” พูดจบชัดก็รวบมืออิงฟ้าไว้เหนือศีรษะไม่ให้ดิ้น แล้วจ่อเอาปลายมืดด้านคมลงบนแผ่นอกขาวระหว่างยอดดอกทั้งสองข้าง กรีดมันจนเป็นทางยาวจนเลือดไหลซึมจากปากแผล พลางยกยิ้มมองเลือดที่ไหลนั้นอย่างใจเย็นราวกับมีความสุขที่ได้เห็นมัน 

"ยะ อย่า อ๊ากกกกกก!!! " ด้วยความเจ็บอิงฟ้ากรีดร้องจนสุดเสียงด้วยความเจ็บปวด หวังแค่ให้ใครก็ได้สักคนผ่านมาได้ยินและช่วยเขาออกจากเหตุการณ์น่ากลัวตรงหน้านี้ที 

ปังๆๆๆ  

“เปิดประตู”  

ปังๆๆ!!  

“ใครอยู่ข้างใน เปิดประตูสิวะ!!” จากที่คิดว่าเมฆคงไปแล้ว แต่ที่จริงเขายังคงยืนอยู่หน้าประตูห้องรอฟังเสียงภายในห้องอยู่เงียบๆ แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยเพราะห้องทุกห้องในบ้านนั้นเก็บเสียงอย่างดี จนเมฆเกือบถอดใจ แต่เขากลับได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังออกมาจากในห้องซ่ะก่อน เมฆจึงใช้กำปั้นทุบประตูอย่างแรงจนเสียงดังลั่น พลางส่งเสียงตะโกนบอกให้คนข้างในมาเปิดประตูแต่ก็ไร้วี่แวว 

“อื้อๆ อึก ช่วยด้วย ฮึก” อิงฟ้าเริ่มที่ความหวังอีกครั้งมองไปยังประตูห้องที่กระหน่ำเคาะไม่ยั้ง ราวกับจะพังมันเข้ามา 

“แม่ง! เอาไงดีว่ะ” ชัดเองก็เริ่มลนลานเห็นทีมันคงไม่สนุกอย่างที่คิดแล้ว 

ตึงๆๆ  

ตุบ 

ผลัก!!  

ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออกด้วยแรงถีบของเมฆอย่างแรงจนประตูพัง ภาพที่เมฆเห็นคืออิงฟ้าที่โดนชัดคร่อมทับ เสื้อผ้าแทบไม่มีติดตัว เนื้อตัวขาวช้ำ หน้าอกขาวมีเลือดไหล เท่านั้นก็ทำให้เมฆสติขายผึงทันที 

“ไอเหี้ยชัด อย่าอยู่เลยมึง!!!” เมฆละสายตาจากอิงฟ้ามองหน้าชัด แล้ววิ่งเข้าไปกระโดดถีบชัดจนตกจากเตียงอย่างแรง หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ต่อสู้กันอยู่บนพื้นกลางห้อง เมฆทั้งชก ต่อย เตะ จนชัดแทบไม่มีโอกาสสู้แต่ชัดเองก็มีมีดอยู่ในมือทั้งคู่จึงได้เลือดกันไปบ้าง 

โครม!!  

ผลัวะ!  

อัก!  

พลั่ก!  

อิงฟ้าเมื่อหลุดจากพันธนาการจึงรีบคลานลงจากเตียงสภาพทุลักทุเลเพราะยังคงถูกมัดมืออยู่ เจ็บปวดไปทั่วทั้งตัว คว้าเอาเสื้อคลุมที่ขาดจนแทบไม่เป็นชุดมาคลุมตัวไว้ คลานไปแอบอยู่มุมห้องร้องไห้จนตัวโยนเพราะขวัญเสีย พยายามกัดเชือกที่มัดข้อมือด้วยปากจนมันหลุด มือเป็นรอยช้ำจางๆ จากรอยมัด แล้วกอดเข่าตัวเองซบหน้าลงกับเข่า ร้องสะอึกสะอื้น  

สุดท้ายเมฆและชัดต่อยตีกันอยู่สักพักจนชัดเป็นฝ่ายแพ้ไป นอนสลบอยู่ที่กลางห้อง เมฆเองโดนมีดบาดเข้าที่แขนแผลไม่ลึกมาก เมฆดูจนแน่ใจแล้วว่าชัดสลบไปจริงๆ แล้วเริ่มใจเย็นลงจึงนึกขึ้นได้แล้วหันหาอิงฟ้าบนเตียงนอนแต่ก็ไม่เจอแล้ว เขามองหาทั่วห้องจนไปเจออิงฟ้าที่นั่งขดตัวอยู่มุมห้องที่มีม่านปิดไว้จนแทบมองไม่เห็น เมฆจึงเดินเข้าไปหาช้าๆ และกอดปลอบ 

“ฮื้อ ไม่! ออกไปนะ! อย่ามายุ่งกับผม อึก ฮื้อๆ” ทันทีที่เมฆจะสวมกอด อิงฟ้ากลับผลักไสกระเถิบตัวหนีอย่างหวาดกลัว จนเมฆเองก็ชะงักไป 

“ไม่เป็นไรปลอดภัยแล้วนะ นี้กูเองเมฆไง มองกูสิอิงฟ้า มองมาที่กูไม่ต้องกลัวแล้ว” เมฆพูดช้าๆ ชัดๆ ให้อิงฟ้าเข้าใจ พลางอ้าแขนหนาเป็นเชิงให้กอด อิงฟ้านิ่งไปสักพักแต่ยังส่งเสียงสะอื้นอยู่ แล้วตัดสินใจเงยหน้ามองหน้าเมฆช้าๆ เมื่อมั่นใจแล้วว่าเป็นเมฆจึงโผเข้าสวมกอดร่างสูงทันที เมฆเห็นอย่างนั้นจึงยิ้มขึ้นมาได้และสวมกอดอิงฟ้าคืนเช่นกัน 

“ฮื้อๆ ผมกลัว คุณเมฆ ผมกลัว อึก ฮือๆๆ” อิงฟ้าซบอกเมฆร้องไห้อย่างคนขวัญเสีย 

“ไม่ต้องกลัวแล้ว กูอยู่นี้ กอดกูไว้นะ” เมฆลูบหัวอิงฟ้าอย่างปลอบขวัญ 

“ฮึก ฮื้อๆๆ” ไม่มีคำตอบรับมีเพียงแรงจากการสวมกอดที่แน่นขึ้นกว่าเดิม อิงฟ้าซบอกเมฆร้องไห้อยู่อย่างนั้นสักพักจนเหนื่อยและหลับไปทั้งอย่างนั้น 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น