ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 46 เจ็บตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ต.ค. 2560 21:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
46 เจ็บตัว
แบบอักษร

​- Off part -​

เอาจริงๆชีวิตผมตอนที่กลับมาไม่เจอไอ่ตัวเล็กมันโคตรจะทรมานเลย ผมคิดถึงมันทุกวัน เปิดล็อคเก็ตที่มันให้ไว้จนมันแทบจะล็อคไม่อยู่แล้ว ไม่ว่าผมจะทำอะไรผมก็จะเห็นมันเสมอ เวลาไปดูหนัง ผมก็จะซื้อตั๋วสองใบเสมอ เหมือนว่าเรากำลังมาด้วยกัน...ผมแม่งเหมือนคนบ้า ไอ่เตบอกพอตัวเล็กไม่อยู่ ผมนี่กลายเป็นคนซึมเลยครับ วันๆทำแต่งานกับรอโทรศัพท์จากไอ่กัน บอกเลยว่าถ้าผมไม่มีงานทำ ผมคงเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ เพราะเดี๋ยวนี้เวลาว่างผมก็จะคอยเซ็คข่าวของไอ่ตัวเล็กเสมอ ในโทรศัพท์ผมมีแต่รูปของกัน เพราะผมแอบเซฟจากทวีตเตอร์และทุกช่องทางตลอด เดี๋ยวนี้ผมไม่โลเทคแล้วนะครับ

'ทำไรว่ะมึง'

ไอ่เตเข้ามาในห้องทำงานผม

'นี่มึงอัดรูปน้องกันมาเพิ่มอีกแล้วเหรอ'

ไอ่เตมองมาในห้องทำงานผมที่ตอนนี้มีแต่รูปไอ่กันเต็มไปหมดก็ผมรักของผมนี่ 

'มึงว่าเยอะไปหรอว่ะ'

'ไม่เยอะก็เหี้ยละ ในห้องมึงแม่งไม่มีรูปตัวเองเลย ถ้าคนเข้ามาคงคิดว่ามึงติ่งน้องกันอ่ะ นี่หนูดีเห็นคงอยากจะขโมยกลับบ้านแน่ๆ'

'เออหน่า ละนี้มึงมีไรป่ะ'

'ก็ไม่มีไร จะชวนไปแดกข้าว'

'ไม่อ่ะ วันนี้กูมีเฟสไทม์กินข้าวกับกัน'

'จ้าาา ไอ่คนติดแฟน เหงาๆก็มาหากูได้นะเว่ย'

'เออ ขอบใจ'

แล้วไอ่เตก็เดินออกไป นี้ก็ผ่านมาจะเดือนนึงแล้วที่กันไปที่นู้น เดือนหน้าก็กำลังจะถึงวันเกิดของไอ่ตัวเล็ก มันจะเป็นวันเกิดปีแรกที่เรามีด้วยกันพวงไปกับวันครบรอบที่เราคบกัน แต่ผมกับมันต้องห่างกันแบบนี้ มันไม่โอเคเลยใช่มั้ย แต่ระดับผม มีหรอผมจะปล่อยโอกาสพิเศษนั้นไป ตอนนี้ผมกำลังรีบเคลียร์งานเพื่อที่จะบินไปอยู่กับมันในสองอาทิตย์สุดท้ายก่อนที่กันจะบินหลับไทย พร้อมกับของขวัญชิ้นพิเศษที่ผมอยากจะมอบให้คนที่สำคัญที่สุดในชีวิต

'ไปไหนว่ะไอ่ออฟ'

'ไปดูที่ว่ะ กูไปก่อนนะ'

แล้วผมก็ขับรถไปดูที่ดินแห่งหนึ่งที่ติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา

'มาแล้วเหรอตาออฟ'

'แม่มานานรึยัง'

'แม่กะพี่แอมก็เพิ่งมาถึงแหละลูก'

'สวัสดีครับอาเดชา'

'สวัสดีครับคุณออฟ'

แล้วอาเดชาก็พาผมไปดูที่ดินติดริมแม่น้ำ อาเดชาเป็นคนดูแลเรื่องที่ดินในตระกูลของผม

'ที่นี้ก็จะประมาณ 2 ไร่นะครับ เป็นที่ดินผืนที่สวยที่สุดที่เราเคยมีมาเลยนะครับ คุณออฟจะเอาที่นี้ไปทำอะไรเหรอครับ'

ผมได้แต่ยิ้มออกไป หวังว่ามันจะชอบนะ

'แม่ ออฟขอที่ดินผืนนี้ได้มั้ย ได้มั้ยพี่แอม'

'มันก็เป็นของแกกับพี่ของแกอยู่แล้ว แอมให้น้องมั้ยลูก'

'บอกพี่มาก่อนว่าแกจะเอาไปทำอะไร ปกติแกไม่เคยมาขออะไรแบบนี้นี่'

'ก็ออฟไปดูที่มาหลายที่แล้ว ไม่เจอที่ที่ถูกใจเลย แล้วออฟก็นึกถึงที่นี้ ที่ของเรา....ออฟอยากจะสร้างบ้าน'

แม่กับพี่แอมดูมีสีหน้าที่ตกใจมาก

'ห้ะ สร้างบ้าน'

'อือ...ได้มั้ย'

'น้องกัน?'

พี่แอมถามออกมา

'อือ ออฟคิดว่าออฟจะจริงจังแล้ว'

พี่แอมยิ้มออกมา ก่อนจะเดินมากอดผม

'เอาดิ พี่ดีใจนะเว่ย ที่แกกลับมาเป็นคนเดิมสักที เอาให้บ้านหลังนี้น่าอยู่ที่สุด สวยที่สุดไปเลยนะ'

'เอาให้น้องชอบเลยนะลูก อย่าให้น้อยหน้า'

แม่พูดเสริมขึ้นมา ผมรู้สึกว่าผมโชคดีมากที่ได้อยู่ในครอบครัวที่รักและเข้าใจผมขนาดนี้ การที่จะยอมรับเรื่องราวของผมกับกันมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยนะ แต่แม่กับพี่แอมก็เลือกที่จะยอมรับและรักคนที่ผมรัก....

'แล้วน้องรู้ยัง'

'ยังอ่ะ จะเซอร์ไพร์ส'

'แกนี่หวานตลอด'

'สรุปผมขอที่ดินผืนนี้นะแม่'

แล้วตั้งแต่นั้นมาผมก็ทุ่มเทกับการออกแบบบ้านในฝันของผมกับกัน จนไอ่กันมันน้อยใจผมแหละครับว่าผมไม่สนใจอย่างนู้นอย่างนี้ แต่มันจะรู้มั้ยว่าผมกำลังจะสร้างบ้านของเราอยู่

'กัน'

'หืออ ป่าปี๊'

ตอนนี้ไอ่กันกำลังนอนอ่านบทอยู่บนเตียงอยู่

'ถ้ากันมีบ้าน กันอยากให้บ้านเป็นแบบไหน'

ผมก็ต้องถามใจคนอยู่ด้วยถูกมั้ย จะได้ออกมาแบบที่มันชอบมากที่สุด

'ถามอะไรแปลกๆ ปกติไม่เห็นเคยจะถามกันเลยเวลาออกแบบงาน'

'ก็....'

เอาไงดีว่ะ ไอ่กันจะสงสัยมั้ยเนี่ย

'กันอยากได้บ้านที่มีสระว่ายน้ำ ตอนเช้าตื่นมาจะได้ว่ายน้ำ แล้วในบ้านก็ต้องมีสนามหญ้าใหญ่ๆ ห้องนั่งเล่นมองออกไปเห็นสระว่ายน้ำ แล้วก็ในบ้านต้องมีห้องแต่งตัวใหญ่ๆ มีกระจกติดเต็มไปหมด มีที่เก็บกระเป๋ารองเท้าเยอะๆ อ่อ ที่สำคัญห้องน้องจะต้องมองเห็นดาวได้ด้วยนะ กันอยากดูดาวตอนกลางคืน....เอ๊ะ ป่าปี๊จดทำไมอ่ะ'

'อ่อ ก็พี่จะได้คิดไงว่ามีอะไรเข้ากับลูกค้าพี่บ้าง'

'อ่ออออ ลูกค้าคนนี้นี่สำคัญเนอะ พี่ดูตั้งใจทำโปรเจ็คนี้จัง'

มันจะรู้มั้ยเนี่ยว่าคนที่มันอิจฉาก็คือตัวมันเองนี่แหละ

'ก็สำคัญนะ...พี่อยากทำโปรเจ็คนี้มานานแล้ว'

ไอ่ตัวเล็กมันทำหน้าน้อยใจทันที

'ปี๊'

'หืมม'

'เดือนหน้าอ่ะ จะวันเกิดกันแล้วอ่ะ'

เอาอีกแล้ว มันต้องอ้อนให้ผมไปหาแน่เลย ผมไม่อยากโกหกด้วยสิ

'ไม่งอแงนะ เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้ว'

ผมไม่ได้โกหกแต่เดี๋ยวเราก็จะได้เจอกันจริงๆ

'คิดถึง'

'คิดถึงเหมือนกัน'

'ป่าปี๊'

'ครับ'

มันมองผมจนผมอยากจะบินไปหามันพรุ่งนี้เลยละ การที่ได้เห็นมันผ่านหน้าจอ แล้วเราสัมผัสกันไม่ได้มันโคตรจะทรมานเลย

'อยากกอด....มากอดกันได้มั้ย'

จองตั๋วเครื่องบินตอนนี้เลยได้มั้ยว่ะ เชี่ยเต จองตั๋วให้กูด้วย

'กันรู้ว่ากันขอมากไป เดี๋ยวกันก็กลับไปแหละเนอะ บิ้มๆๆๆ เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า'

มันจะรู้มั้ยว่ามันแม่ง โคตรน่ารักเลย.....ผมโคตรรักมันเลย รอพี่นะไอ่เด็กขี้อ้อน

แล้วเราก็เปลี่ยนเรื่องคุยจะะไอ่ตัวเล็กมันหลับคาโทรศัพท์ไปแหละครับ ส่วนผมก็กำลังตั้งใจออกแบบบ้านหลังพิเศษสำหรับสองคนอยู่

.

.

.

.

ตอนนี้ผมก็มาอยู่ที่ไซต์งานแล้วครับ บ้านหลังนี้คงเสร็จไม่ทันตอนเจ้าตัวเล็กกลับมาหรอก เพราะนี้อาทิตย์หน้าก็จะถึงวันที่ผมจะบินไปหามันแล้ว...

'คุณออฟระวัง'

ปลั้กกกก

รู้สึกตัวอีกที ผมก็ถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลละครับ

'มึงฟื้นแล้วเหรอว่ะ เชี่ยหลับไปโคตรนาน กูนี้ไม่กล้าบอกแม่มึงเลย'

ผมเห็นภาพไอ่เตเบลอๆลางอยู่ด้านหน้าก่อนที่ตาจะค่อยๆปรับโฟกัส

'เกิดไรขึ้นว่ะ'

'ก็มึงอ่ะดิ โดนเหล็กหล่นใส่แขนกะหัวแล้วมึงก็สลบไป กูบอกแล้วใช่มั้ยว่าเวลาลงไซต์ให้ใส่หใวกSafetyอ่ะ'

'ก็กูทิ้งไว้บนรถอีกคันนี่ว่ะ แล้วนี่กูหลับไปนานเท่าไร'

'เกือบวัน หมอบอกว่ามึงนอนน้อยเลยสลบไปนาน'

'เชี่ยยย โทรศัพท์กูอ่ะ โทรศัพท์กู'

ตอนนี้ไอ่กันต้องเป็นห่วงผมมากแน่ๆ ไอ่เตหยิบโทรศัพท์มาให้ผมก่อนจะพบว่ามีข้อความจากไอ่กันเป็น 10ข้อความ แล้วไหนจะmissed callจากมันอีกเป็นสิบๆสาย เชี่ยแล้วกู 

'กันโทรมาว่ะ เอาไงดีว่ะ'

'มึงก็โทรกลับดิ'

'แต่ก็จะให้มันรู้ไม่ได้ว่ากูอยู่โรงพยาบาลไม่งั้นมันทำงานไม่ได้แน่ มันต้องเป็นห่วงกูมากๆ ไหนจะนี้อีก'

แขนผมใส่เฝือกอยู่ครับ โคตรซวยเลยกู

'แล้วมึงจะทำไง'

กริ้งงงง

'เชี่ย'

'ใครโทรมา...'

'พี่กวางอ่ะดิ เอาไงดีว่ะ เอาไง'

'มึงก็รับดิไอ่ออฟ'

'ไอ่กันต้องส่งพี่กวางมาแน่ๆ กูไม่อยากโกหก ทำไงดี'

แล้วพี่กวางก็วางสายไป

'วางไปแหละ เห้ออออ'

กริ้งงงง

'มาที่กูแทนว่ะ'

ไอ่เตพูดขึ้นมา

'มึงจะเอาไง'

'อย่าเพิ่งรับ'

'ไม่ได้..'

'ทำไมว่ะ'

'ก็...กูจีบพี่กวางอยู่ กูรับนะ'

ไอ่นี้นี่ เห็นผู้หญิงดีกว่าผมเหรอว่ะ

'ครับพี่กวาง....อ่อ อยู่ครับๆ ขอคุยกับมันเหรอ ได้ครับๆ'

แล้วไอ่เตก็ยื่นโทรศัพท์ให้ผมทันที

'ไอ่เชี่ยเต....ครับพี่กวาง'

(อยู่ไหน ทำไมไม่รับสายน้อง น้องเป็นห่วงมากรู้มั้ย แกไม่เคยหายไปนานแบบนี้ นี้น้องมันจะร้องไห้แล้วนะ แถมยังจะขอบินกลับมาอีก)

'พี่กวางๆ ใจเย็นๆ ค่อยๆฟังผมนะพี่...'

(อะไร แกอยู่ไหน)

'ผมอยู่โรงพยาบาล'

(ห้ะะะะ ที่ไหน เดี๋ยวฉันไปหา)

แล้วไม่นานนักพี่กวางก็มาหาผมที่โรงพยาบาลทันที

'ทำไมต้องห้ามบอกกัน'

'ก็ถ้าบอกมัน มันไม่ยอมทำงานต่อแน่ๆ พี่ก็น่าจะรู้จักนิสัยลูกพี่นะ'

'เออว่ะ แล้วแกจะทำไง น้องมันเป็นห่วงแกมากนะ'

'ไม่ต้องห่วง ผมเตรียมการไว้หมดแล้ว'

แล้วผมก็ค่อยๆให้ไอ่เตพยุงผมไปนั่งตรงโซฟาแล้วเอากรอบรูปและของตกแต่งต่างๆมาทำให้ดูเหมือนที่นี้ไม่ใช่โรงพยาบาล 

'เต มึงไปเอาเสื้อมา'

'ออฟจะทำไร'

'ก็ทำให้กันไม่รู้ไง ยังไงกันต้องขอเห็นหน้าผมแน่ๆ'

แล้วผมก็ให้ไอ่เตช่วยเปลี่ยนเสื้อให้

'โอ่ยยย'

'เจ็บมากมั้ย'

'ใส่เฝือกนะพี่'

'หมอว่าไงบ้างอ่ะ'

'ก็บอกว่าแขนผมมันพลิกไม่กี่อาทิตย์ก็หายแล้วพี่..แต่ไม่รู้จะหายทันตอนที่จะไปหามันมั้ย'

'ห้ะ แกจะไปหากันหรอ'

'กะไปเซอร์ไพร์สวันเกิดมันอ่ะพี่ อยากบอกมันนะ'

'อืออ ไอ่สองคนนี้นี่ ต่างคนต่างอยากเซอร์ไพร์ส'

แล้วผมก็เปลี่ยนชุดจนเสร็จ ก่อนจะรีบกดโทรหากันทันที

(ปี๊ ปี๊ไปไหนมา กันเป็นห่วงมากรู้มั้ยอ่ะ หายไปไหน ฮึกกก รู้มั้ยว่ากันเป็นห่วง)

'ไม่ร้องนะกัน พี่ไม่ชอบที่กันร้องไห้ไง...พอดีพี่ทำโทรศัพท์หายแล้วนี้เค้าเพิ่งเอามาคืน'

(แล้วทำไมกันติดต่อพี่เตก็ไม่ได้)

'เอออ ไอ่เต่มันติดคุยงานกับลูกค้ารายใหญ่อ่ะ'

(ขอเห็นหน้าได้มั้ย กันรู้สึกไม่ดีเลย อยากเห็นว่าพี่ปลอดภัย)

เห็นมั้ย ผมไม่เคยเดาอะไรผิดอยู่แล้ว

ผมเปลี่ยนเป็นวีดีโอคอลทันที

'เห็นมั้ยว่าพี่ปลอดภัย'

'ทำไมห้องมันแปลกๆอ่ะ'

'ก็นี้พี่มาบ้านไอ่เตมัน เหงาอ่ะ เลยมานอนที่นี้'

'อ่อ เห็นพี่โอเคแบบนี้ก็ดีละ วันนี้กันใจไม่ดีเลยตอนที่ติดต่อพี่ไม่ได้อ่ะ กันทำแก้วแตก'

ลางของไอ่ตัวเล็กโคตรแม่นเลย

'แล้วเป็นไรมั้ย'

'เลือดออกนิดหน่อย'

แล้วมันก็ชูนิ้วที่โดนแก้วบาดขึ้นมา

'ต้องระวังตัวรู้มั้ย พี่เป็นห่วง'

ไอ่เตกับพี่กวางมองผมใหญ่เลย คงจะบอกผมว่าผมก็ควรระวังตัวเองเหมือนกัน ครั้งหน้าผมจะระวังละกันน่า

'อือออ ป่าปี๊ก็ดูแลตัวเองดีๆนะ ช่วงนี้กันรู้สึกแปลกๆ'

'ครับ'

ไอ่ตัวเล็กยิ้มออกมาก่อนจะชูนิ้วก้อยขึ้นมา

'เกี่ยวก้อยสัญญาก่อน'

เชี่ยแล้วกูมือที่ไม่เจ็บถือโทรศัพท์อยู่ แล้วมืออีกข้างใส่เฝือกเอาไงละที่นี้

'เร็วๆสิ ป่าปี๊'

แล้วพี่กวางก็มาถือโทรศัพท์แทน ขอบคุณพี่กวางจริงๆที่มาช่วยชีวิตผม แล้วผมชูนิ้วก้อยขึ้นไปให้มัน

'สัญญา'

'น่ารักมาก'

แล้วผมก็คุยกับมันอยู่แบบนั้นจนมันไป

'เห้ออออ'

'แล้วแกจะเอาไงต่อ'

'ก็ทำไงได้อ่ะพี่ ผมไม่อยากให้มันเป็นห่วงนี่'

'แกนะแก'

'เตพากูไปที่เตียงที่ดิ'

แล้วผมก็ใช้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาลกับคุยกับไอ่ตัวเล็กแบบไม่ให้มันรู้แล้วกะคอยเช็คข่าวกับหัวหน้าคนงานที่สร้างบ้านอยู่ ตอนนี้บ้านเสร็จประมาณ 30%แล้วครับ ส่วนแขนผมก็ดีขึ้นเรื่อยๆ อีกไม่นานคงถอดเฝือกได้ แต่มันจะไม่ทันที่ผมไปเจอไอ่กันนะสิ 

'ผมขอถอดเฝือกก่อนได้มั้ยครับหมอ'

'คุณจะรีบไปไหน'

'พอดีผมจะต้องบินไปต่างประเทศหน่ะครับ'

'นะครับหมอ มันสำคัญจริงๆ'

หมอได้แต่ส่ายหน้ากับความดื้อของผม ผมอยากไแเซอร์ไพร์สเจ้าตัวเล็กมันจริงๆ สำหรับผมวันเกิดมัน สำคัญมาก

'มึงจะไปจริงๆหรอว่ะ ไอ่ออฟ'

'เออดิ'

'โชคดีนะมึง กินยาด้วย ดูแลตัวเองดีๆนะเว่ย'

'เออ'

'ดูแลตัวเองดีๆนะออฟ อย่าให้น้องเป็นห่วง'

'ครับพี่กวาง ขอบคุณนะครับที่มาส่งผม มึงด้วยไอ่เต กูไปละ'

แล้วผมก็พร้อมที่จะออกเดินทางไปหาเจ้าตัวเล็กแล้ว 

'โอ่ยย'

'คุณเป็นไรรึป่าวค่ะ'

แล้วก็มีคนเดินชนแขนข้างซ้ายที่ผมเพิ่งถอดเฝือกมา โคตรเจ็บเลย

'ไม่เป็นไรครับ'

'พี่ออฟ...จำหนูได้มั้ย'

ใครว่ะ

'ที่พี่เคยช่วยหนูตอนที่หนูขาแพลง วันที่พี่กันเดินแบบอ่ะ'

'อ่อ'

'หนูชอบพี่กับพี่กันมาเลยนะคะ ขอถ่ายรูปหน่อยได้มั้ยคะ'

'เอออ ได้ๆครับ'

แชะ แชะ แชะ

'ขอบคุณมากเลยค่ะ'

เห่ย แต่ถ้าน้องเค้าเอารูปไปลงแล้วไอ่กันเห็นอ่ะ

'น้องๆ อย่าเพิ่งลงรูปได้มั้ย พอดีพี่จะเซอร์ไพร์สเพื่อนอ่ะ อีก3วันค่อยลงนะ'

'อ่อออ..ได้ค่ะ'

น้องเข้ามองอย่างงงๆแต่ก็ยอมแต่โดยดี

'เห่ยพี่ เลือด'

เชี่ยแล้วกู

'อ่อ ไม่เป็นไรหรอก'

ผมรีบเดินจากไปก่อนจะเข้าไปในห้องน้ำ เห็นแผลมันฉีกนิดหน่อย ผมเลยเอาผ้าเช็ดหน้ามาพันเอาไว้ 

'โอ่ยยย'

ผมได้แต่กัดฟันแล้วทำแผลต่อจนเสร็จแล้วรีบกินยาอัดเข้าไป

(ป่าปี๊ทำไรอยู่อ่ะ)

'เดี๋ยวพี่ต้องไปต่างจังหวัดอีกละนะที่พี่เคยไปอ่ะ อาจจะไม่ค่อยมีสัญญานอีกแล้วนะ'

(อือออ ดูแลตัวเองดีๆนะ กลับถึงกรุงเทพแล้วโทรหากันด้วย)

'ครับ...อ่ะ'

(ป่าปี๊เป็นไรป่าวอ่ะ ทำไมเสียงไม่ดีเลย)

'พี่ไม่เป็นไร พอดีมันร้อนอ่ะ'

(อ่อ)

'พี่ไปขับรถก่อนนะกัน แล้วคุยกันนะ พี่รักกันนะตัวเล็ก'

(รักป่าปี๊เหมือนกันนะ คิดถึงที่สุด)

'ครับ'

แล้วผมก็วางสายตัวเล็กไปก่อนจะเดินไปขึ้นเครื่องเพื่อไปหาคนที่ผมรักและคิดถึงที่สุด ผมตั้งใจจะไปถึงก่อนวันเกิดมันหนึ่งวัน ผมอยากแอบไปดูชีวิตมันที่นั้นหน่อย....อีกไม่กี่ชั่วโมงเราจะได้เจอกันแล้วนะ​ ที่รักของพี่ แล้วผมก็หลับไปในที่สุด....


- จบตอน -

@pxxyogj

#ออฟกันxความลับ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว