สาววายผู้ลึกลับ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หมีเด๋อกับเสือดุ ♥ ตอนที่ 2 ชื่ออ้อนรักแล้วรักมั้ย (100%)

ชื่อตอน : หมีเด๋อกับเสือดุ ♥ ตอนที่ 2 ชื่ออ้อนรักแล้วรักมั้ย (100%)

คำค้น : อ้อรัก , เสือดุ , หมีเด๋อกับเสือดุ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.9k

ความคิดเห็น : 77

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2560 14:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมีเด๋อกับเสือดุ ♥ ตอนที่ 2 ชื่ออ้อนรักแล้วรักมั้ย (100%)
แบบอักษร

ตอนที่ 2

ชื่ออ้อนรัก แล้วรักมั้ย

“ไอ้เสือ มึงทำอะไรวะ”

“ซักผ้า”

“ซักพ่อง”

“ก็เห็นๆ อยู่มึงจะถามทำไมทุกวันวะ” ผมตอบพลางหันไปขมวดคิ้วใส่ไอ้หลงที่เข้ามานั่งตรงข้ามที่เดิม ก่อนที่มันจะตบหัวผมไปหนึ่งที

เออ ทำร้ายกูเข้าไป สัดดดด

“ก็ถามปกติแบบนี้ทุกวัน มึงจะอารมณ์เสียทำไม”

“ไม่รู้ อารมณ์ไม่ดีเว้ย”

“มึงอย่าไปกวนมันเลยไอ้หลง มันกำลังเฟลเรื่องโดนเด็กจีบ” อยู่ๆ ไอ้ตามใจมันก็พูดแทรกขึ้นมาทำให้ผมหันขวับไปมองหน้ามันอย่างหาเรื่องทันที แต่ก็โดนอีกคนทำหน้าตากวนประสาทส่งกลับมาเท่านั้น

“กูว่ามันแค่โดนพวกพี่แกล้งมากกว่า” ผมพูดขึ้นเมื่อนึกอะไรขึ้นได้ว่าตอนนี้อยู่ในช่วงรับน้องคงไม่แปลกว่าจะมีเรื่องพิเรนทร์ๆ แบบนี้เกิดขึ้น

“เออ กูก็ว่า” ซึ่งไอ้หลงก็เสริมทัพ

“น่าคิด...” ไอ้ตามใจมันพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะใช้สายตามองผมตั้งแต่ส่วนหัวตามด้วยก้มไปมองส่วนเท้าที่อยู่ใต้โต๊ะแล้วเงยหน้าขึ้นมาพูดคำพูดเจ็บแสบ “หน้าตาก็ไม่ได้ดีเด่อะไร ตัวก็เตี้ยหม้อต้อ แถมยังเป็นผู้ชายอีกต่างหาก”

“...”

“ไม่มีทางที่ไอ้เด็กที่ชื่ออ้อนรักมันจะมาชมชอบมึงแน่ๆ”

“ไอ้...!”

“ชอบ”

ผมที่ยังไม่ทันจะตอกกลับไอ้คำพูดไม่รักษาน้ำใจของไอ้เพื่อนตัวดีก็ต้องสะดุ้งเฮือกกันทั้งกลุ่มเมื่อเสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น และเมื่อหันไปก็เห็นว่าเป็นคนที่พวกผมกำลังใช้เป็นประเด็นหลักในตอนนี้ ไอ้ตามใจที่ตอนแรกพูดอยู่ฉอดๆ มันก็ซุกหัวลงกับกระเป๋าทันที ไอ้หลงก็แกล้งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น ส่วนไอ้จั๊มนี่ไม่ต้องพูดถึง มันไม่มีส่วนร่วมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

เออ ทิ้งกูกันหมด

ผมที่มองซ้ายมองขวาแต่ดูเหมือนจะไม่มีใครมาช่วยสนทนากับไอ้เด็กตรงหน้าซักคน ตัวเองเลยได้แต่ทำใจสู้แล้วมองหน้ามันกลับราวกับส่งคำถามไปว่า ‘มาหากูทำไม’

และมันก็ตอบกลับมาทันที

“เสือ พี่บีมให้มาตามไปถ่ายรูป”

เดี๋ยว !

“อ้อนรัก ทำไมมึงไม่เรียกกูพี่”

            “พี่เสือ พี่บีมให้มาตามไปถ่ายรูป” แล้วมันก็เติมแต่งประโยคเมื่อซักครู่ของตัวเองด้วยใบหน้าตายๆ นั่นทันที

            โอเค เรื่องนี้ช่างมัน

            “ให้ไปถ่ายรูป ?”

            “อืม ถ่ายรูป”

            “ถ่ายรูป...?”

            “ถ่ายรูป”

            คะ...ใครก็ได้เอาไอ้เด็กนี่ไปเก็บที...

            กูปวดหัว !!

            “อ้อนรัก ‘ถ่ายรูป’ ที่กูพูด คือกูต้องการให้มึงอธิบายว่าถ่ายรูปอะไร ยังไง กูไม่เข้าใจ” ผมที่สูดหายใจเข้าลึกๆ ค่อยพูดทุกๆ คำออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ และแอบได้ยินเสียงหัวเราะของไอ้หนึ่งในสามหน่อที่นั่งนอนอยู่ใกล้ๆ ด้วย ก่อนที่ไอ้อ้อนรักมันจะอ้าปากพูดขึ้นมาอีกครั้ง

            “ถ่ายรูป...”

            “...”

            “ผม”

            เออดี เออดี เออดี !!

            ให้มันได้อย่างนี้สิ !

ตอนนี้ผมกำลังสงสัยอยู่ว่าทำไมช่วงนี้ต้องมาหงุดหงิดกับอะไรแบบนี้ด้วย...

โอเค อารมณ์ไม่ดี แดกลูกอมแป๊บ

มาต่อ...

ผมที่กำลังมองไอ้อ้อนรักที่อยู่ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ผ่านเลนส์กล้องและตัวเองก็อยู่ในสภาพตรึงเครียดไม่ต่างจากตอนแรกที่รู้จากพี่บีมว่ามันพลาดการถ่ายรูปดาวเดือนกับทางมหาวิทยาลัยเลยต้องมาจัดการเอง ซึ่งเจ้าตัวก็ยอมรับว่าหลับเพลินเลยไปไม่ทัน และไม่มีใครเรียก ด้วยใบหน้าที่แสนจะ ‘ไสยๆ’ ของมันนั้นทำให้ทุกคนพร้อมใจกันโอ๋และหายขุ่นเคืองเป็นปลิดทิ้ง

ไอห่านี่มันไสยศาสตร์ชัดๆ

“อ้อนรัก ขยับหน่อย มันแข็งไป”

กึก...

โอเค และมันก็ขยับเพียงนิดเดียว

เฮ้อ...

“งั้นมึงช่วยโพสท่าที่มึงคิดว่าหล่อที่สุดหน่อยได้มั้ย”

กึก...

อ่า...กูเข้าใจว่าท่าไหนมึงก็หล่อ...

แต่ถ้าจะยืนตรงขนาดนี้ก็เปิดเพลงเคารพธงชาติเลยมั้ยล่ะ !!

โอ๊ย กูอยากจะร้องไห้ !!

“ไปๆ ไอ้เสือ มึงไปจัดท่าให้น้องอ้อนรักสิ” อยู่ๆ พี่แป๋มก็เข้ามาขัดจังหวะการถ่ายภาพของผมพลางยกกล้องที่คล้องคอผมออกไป ตัวเองเลยได้แต่เดินหน้าเซ็งเข้าไปหาไอ้หมียักษ์ที่ยืนเด๋ออยู่ใต้ต้นไม้ ซึ่งมันก็ได้แต่มองมาทางผมนิ่งๆ เท่านั้น “น้องอ้อน หล่อแล้วลูก แต่เจ๊อยากได้หล่อกว่านี้ ~!”

เฮ้อ...

ผมได้แต่ถอนหายใจพลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อเมื่อเดินมาถึงที่ที่ไอ้อ้อนรักมันยืนอยู่ เพราะตอนนี้ร่างกายผมชุ่มไปด้วยเหงื่อท่ามกลางแดดร้อนๆ ที่ต้องยืนถ่ายมันอยู่ในล่มเงาต้นไม้ยังไงก็ได้ให้ออกมาดูดีที่สุด ซึ่งวิวก็สวย คนก็หล่อ แต่ทำไมมันถึงถ่ายออกมาได้ไม่โดนใจซักทีก็ไม่รู้

“เป็นอะไร ตื่นเต้น ?” ผมถามมันขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าดูเกร็งขึ้นถนัดตาเมื่อผมเดินเข้ามาหา ก่อนที่มันจะส่ายหน้า

“เปล่า”

“งั้นก็ช่วยโพสท่าดีๆ หน่อย กูเหนื่อย”

“ได้”

“ดีมาก” ผมว่าเมื่อมันยอมรับปากง่ายๆ แต่ไม่รู้จะทำได้มั้ย ก่อนที่คนตรงหน้าจะทำอะไรขยุกขยิกแป๊บหนึ่งแล้วล้วงผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินเข้มออกมาจากกระเป๋ากางเกง

“เหงื่อ...”

“...”

ไอ้อ้อนรักมันดูเกร็งๆ เมื่อผมมองมันกลับไปอย่างสงสัย ก่อนที่มือใหญ่ๆ จะยกผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นขึ้นมา...

ปุบ ปุบ ปุบ ~!

เอ่อ...

ถ้าจะทำแบบนี้ก็ตบหน้ากูเลยเถอะ !

ใบหน้าผมขยับตามแรงตบจากผ้าเช็ดหน้าที่ไอ้อ้อนรักมันตบมาแบบหนักมืออยู่สองสามที ก่อนจะจับผ้าผืนนั้นยัดใส่มือผมแล้วหลบตา

เออ ไอ้หมีหูแดงว่ะ...

“ขอบใจ” ผมที่กัดฟันพูดขอบใจออกไปทั้งๆ ที่หน้าจะชาไม่หาย ก่อนจะย้ำมันอีกครั้ง “คราวนี้ทำท่าดีๆ ห้ามเกร็ง เข้าใจมั้ย”

“...” ส่ายหัว

เอออออออ

กูยอมมึงแล้ว !

ไอ้หมีเด๋อ !

“อ่าๆ งั้นโพสท่าอะไรก็ได้ที่เป็นตัวมึง โอเคมั้ย ?” ผมที่รู้สึกจนปัญญาขั้นสุดยอดได้แต่มองหน้ามันอย่างคาดหวัง ซึ่งไอ้อ้อนรักมันทำท่าคิดซักพักก่อนจะหันมามองหน้าผมแล้วพยักหน้า “อย่าให้พลาด กูหิวข้าวแล้ว”

“เดี๋ยวเลี้ยง”

“ห๊ะ...?”

แล้วมันก็เมินผมอีกครั้ง จนตัวเองได้แต่ทำหน้างงๆ แล้วเดินกลับมา พลางหยิบกล้องที่พี่แป๋มถืออยู่มาคล้องคอเหมือนเดิม ก่อนจะยกกล้องขึ้งถ่ายรูปมันขณะที่เจ้าตัวทำท่าคิดอะไรบางอย่าง ใบหน้าและหูก็แดงอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่าแดดมันร้อนเกินไปหรือมันแค่กำลัง...

เขิน...

แชะ...

“ทำไมรูปไอ้เดือนวิศวะฯ มันถึงได้แตกแปลกแยกกับชาวบ้านเขาขนาดนี้วะ”

“นั่นดิ”

ไอ้ตามใจกับไอ้หลงที่ตอนนี้กำลังนั่งส่องโซเชียลจนหัวแทบจะทะลุเข้าไปในจอ ทำให้ผมที่รู้เหตุผลนั้นดีได้แต่นั่งกินข้าวอยู่เงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะได้ยินเสียงไอ้ตามใจมันพูดขึ้นมาอีกครั้ง

“มีคนแท็กเฟสด้วยว่ะ ไหนขอพี่ส่องหน่อยสิ”

“...”     

“เหยด เพื่อนอันน้อยนิดกับคนติดตามอันมากโขนี่มันคืออะไรวะ...” เสียงอุทานของคนที่นั่งส่องเฟสอยู่ทำให้ผมที่ตอนแรกไม่สนใจต้องเงยหน้าขึ้นมาด้วยสายตาสอดรู้สอดเห็นทันที ก่อนที่พวกมันจะพลิกโทรศัพท์มาทางผม

‘อ้อน แล้วรัก’

เพื่อน 47

ผู้ติดตาม 9003

“เข้...”

“โหดสัส”

และดูเหมือนมันจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หลังจากเพจมหาวิทยาลัยแท็กมันแน่ๆ

“เฮ้ย ไอ้เสือ...”

“ห๊ะ”

“นี่รูปมึงป้ะวะ กูจำสิวเม็ดนี้มึงได้” ไอ้หลงที่พูดขึ้นมาในขณะที่นิ้วสไลด์หน้าจออย่างเมามัน ก่อนที่มันจะหันหน้าจอนั่นมาทางผมอีกครั้ง “นี่อ่ะ”

ตา จมูก ปาก ที่โผล่มาอย่างละเสี้ยวจนดูไม่ออกว่าเป็นใคร...

ยกเว้นผมที่เป็นคนในรูปล่ะนะ

“แค่ก !” แล้วผมก็สำลักชามะนาวที่เพิ่งกลืนลงคอไปทันที พลางคว้าโทรศัพท์ของไอ้ตามใจมาดูแค๊ปชั่นที่อยู่เหนือรูปนั่น

‘...’

ใช่ครับ มันก็แค่ จุด จุด จุด

เดี๋ยววววว !

ผมกลืนน้ำลงคอให้ดีก่อนจะสบถออกมา

“เชี่ยอะไรวะเนี่ยยย !”

“บางทีมันอาจจะเป็นศิลปะ...”

“ปะพ่อง” คราวนี้ผมหันไปด่าไอ้หลงที่ตอนนี้กำลังนั่งหัวเราะคิกคักอยู่กับไอ้ตามใจ ทำให้ไอ้จั๊มที่นอนอยู่ข้างๆ ต้องตื่นขึ้นมากับเสียงดังของพวกผม ตัวเองเลยยอมหุบปากลงแล้วคืนโทรศัพท์ให้ไอ้สองหน่อที่นั่งขำไม่เลิก

“มันก็แค่โดนรุ่นพี่แกล้งแหละเชื่อกู”

“คิดว่างั้น ?”

“เออ” ผมตอบแบบขอไปทีก่อนจะลุกขึ้นและตรงไปที่ร้านข้าวอีกครั้งหลังจากที่มีเรื่องอารมณ์เสียเกิดขึ้น และการแก้ปัญหาของผมคือ ‘กิน !’

ใช่ครับ แดกเยอะๆ เข้าไว้

“อะไรอร่อย...”

ผมที่กำลังเลือกซื้อข้าวก็ต้องแปลกใจกับเสียงเบาๆ ที่พูดคำถามเบสิคนั่น ก่อนจะต้องตัวลีบขึ้นทันตาเห็นเมื่ออยู่ๆ คนมากมายก็แห่มาเข้าร้านที่ผมกำลังเข้าคิวอยู่

และสาเหตุก็มาจาก...

“อ้อนรัก เดี๋ยวเราแนะนำให้มั้ย เรากินมาทุกอย่างแล้ว”

“นี่อ้อน ร้านอื่นก็มีนะ น้ำขนม เราแนะนำได้หมดเลย”

“ไปนั่งกินที่โต๊ะเรามั้ยอ้อนรัก เพื่อนเราอยากรู้จัก”

“รับแอดเราหน่อยสิ เราแอดไปนานแล้วน้า”

“ขอเบอร์หน่อย...”

บลาๆๆๆๆๆ

ผมที่ถึงคิวพอดีก็รีบสั่งข้าวราดแกงง่ายๆ และจ่ายเงินก่อนจะแทรกตัวออกมากจากฝูงผู้หญิงกลุ่มใหญ่ที่ตอนนี้กำลังรายล้อมร่างสูงที่ทำท่าเลิ่กลั่กอยู่ ทำให้ผมอดขำไม่ได้ มันหันมาสบตาผมได้แป๊บนึงก่อนจะพูดออกมาแบบไม่มีเสียงด้วยหน้าตาหน้าสงสาร

‘ช่วยด้วย...’

            เรื่องอะไรล่ะ

ผมหลุดขำออกมาก่อนจะรีบหันหลังเดินถือจานข้าวออกจากตรงนั้นทันที เมื่อกลับมาถึงก็มีสีหน้าตกใจตกตะลึงของไอ้สามคนที่นั่งอยู่

“ตอนกูได้ตำแหน่งเดือนใหม่ๆ คณะยังไม่วุ่นวายเท่านี้เลยนะเว้ย...”

“แล้วมันยังเป็นเดือนคณะอื่น...”

“วุ่นวาย...”

“แถมยังเด๋ออีกต่างหาก” ผมเสริมให้พลางนั่งลงและตักข้าวเข้าปากขำๆ ก่อนจะหันไปมองที่ทางเดิม ก็เห็นสาวผมสั้นแต่งตัวเปรี้ยวๆ เข้าไปช่วยไอ้อ้อนรักออกมาจากฝูงชนกลุ่มนั้น ซึ่งมันก็เดินมือเปล่าออกมาด้วยสายตาละห้อยหลังจากไม่ได้ข้าว และนั่นทำให้ผมขำออกมาทั้งๆ ที่ข้าวยังคาปาก “ทำไมมันตลกวะ”

“อารมณ์ดีแล้วหรือไงมึง” ไอ้หลงที่มองผมหัวเราะในขณะที่ตักข้าวเข้าปากก็อดแซะไม่ได้ ตัวเองเลยได้แต่ยักคิ้วให้มันแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวเท่านั้น มือก็หยิบโทรศัพท์มาเปิดดูการเคลื่อนไหวของโซเชียลเงียบๆ และมันก็ทำให้ผมได้รู้ว่าแค่ไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาก็ทำให้หน้าฟีดเต็มไปด้วยรูปของไอ้เดือนวิศวะฯ

ไอ้อ้อนรัก

ผมเลื่อนดูสารพัดรูปที่ถูกแชร์มาก่อนจะสะดุดเข้ากับรูปๆ หนึ่งที่เป็นรูปประกาศดาวเดือนและนั่นก็ทำให้ผมยิ้มออกมาเมื่อเห็นรูปของใครบางคนที่แสดงสีหน้ามุ่ยๆ ออกมา ในตอนที่มันไม่เต็มใจในการเป็นเดือนนัก และผมเองที่เป็นคนเลือกรูปนี้ส่งไปให้พี่แป๋มแทนที่จะเป็นรูปที่ถ่ายมันที่โรงอาหารวันก่อน

เออ น่ารักดี

“ไอ้เสือ”

“ว่า”

“กูกับไอ้จั๊มไปเข้าห้องน้ำนะ”

“เออๆ จะไปไหนก็ไป” ผมโบกมือไล่ไอ้ตามใจที่ตอนนี้คว้าแขนไอ้จั๊มที่ฟุบหัวอยู่กับโต๊ะให้ลุกขึ้นและเดินออกไป จนเหลือแค่ผมกับไอ้หลงสองคนเท่านั้น

“เออ ไอ้เสือ กูลืมเลยว่ะว่าต้องไปชมรม”

“เอ้า”

“งั้นเดี๋ยวกูมานะ เดี๋ยวไอ้ซันหาเรื่องกูอีก” ไอ้หลงมันก้มดูนาฬิกาข้อมือตัวเองก่อนจะรีบคว้าข้าวของเพื่อไปชมรมบาสของมันทันที ซึ่งผมก็ได้แต่พยักหน้ามองเพื่อนลุกออกไปจากโต๊ะทีละคน ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนผมจะต้องตามไอ้หลงไปที่ชมรมเพื่อถ่ายรูปนักกีฬา แต่วันนี้ผมกลับอยากนั่งเลื่อนโซเชียลดูซะมากกว่า

หืม...

นี่มันดาววิศวะฯ นี่หว่า

‘ยี่หวา’

สวยฉิบหาย

ผมกดเข้าไปดูรูปเธอสองสามรูปที่สร้างเป็นอัลบั้ม ก่อนจะเห็นว่ามีชื่อเฟสที่ถูกแท็กตัวเองเลยไม่รอช้ารีบเข้าไปสอดส่องทันที และสิ่งที่เห็นก็ทำให้ผมอดหมั่นไส้เพื่อนตัวเองไม่ได้

‘ตามใจ ไม่ตามเธอ’

ฝันดีนะครับ คนสวย

12 ชั่วโมงที่แล้ว

ไวดีแท้...

ผมมองสิ่งตรงหน้าก่อนจะกดไลค์เพื่อจะให้มันรู้ว่าผมรู้ถึงความตอแหลของมันแล้ว ไอ้นี่มันหน้าม้อ โพสต์แบบนี้คงหาได้ทั่วไปจากหน้าวอล์สาวๆ

ผมส่ายหัวอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะกดออกจากเฟสสาวสวยคนดัง แล้วมาไล่เลื่อนโซเชียลดูอีกครั้ง ก่อนจะไปสังเกตเห็นเฟสบุคไอ้อ้อนรักที่โดนเพจทางมหาวิทยาลัยแท็กแล้วแท็กอีก ตัวเองที่ลังเลว่าจะเข้าไปดูไอ้หมีเด๋อตัวนี้ดีมั้ยเลยได้แต่ดูดชามะนาวอย่างคิดหนัก ก่อนที่มือของผมจะกดเข้าไป แล้วไล่อ่านสเตตัสที่เจ้าตัวเพิ่งโพสต์ไปก่อนหน้านี้

‘อ้อน แล้วรัก’

มานั่งมอง ‘เขา’ กินข้าว

8 นาทีที่แล้ว

ผมที่กำลังตักข้าวเข้าปากก็ต้องชะงัก ก่อนจะมองไปรอบๆ ก็เห็นว่าไอ้อ้อนรักและเพื่อนๆ ของมันนั่งอยู่โต๊ะไม่ห่างจากผมนัก ซึ่งผมนั่งหันหลังให้มันอยู่ ก่อนที่ตัวเองจะเลื่อนสิ่งที่ปรากฏอยู่บนจอโทรศัพท์เพื่อดูสเตตัสก่อนหน้า

‘อ้อน แล้วรัก’

ได ต่อ จี ... ❤

            16 ชั่วโมงที่แล้ว

            ผมไล่อ่านสเตตัสของไอ้หมีไปเรื่อยๆ ซึ่งก็ไม่ได้สนใจอะไรนัก คงมีแต่อาการเพ้อของมันเท่านั้นที่เรียกยอดไลค์ได้ถล่มทลาย จนกระทั่งมาถึงรูปภาพปริศนาสำหรับคนอื่นแต่ไม่ใช่ผมกับไอ้จุดจุดจุดที่ว่า และอาการเพ้อของมันก็หยุดอยู่แค่นั้น ซึ่งโพสต์ก่อนๆ เป็นแค่การแชร์หนังแชร์เพลง แชร์เพจการ์ตูนซะมากกว่า

            เดี๋ยวดิ ไอ้อาการเพ้อของไอ้หมีเด๋อมันเริ่มจากผมเหรอวะ...

            ไม่ใช่มั้ง...

            ผมหยุดคิดเรื่องไร้สาระก่อนจะกดดูคอมเม้นท์ที่อยู่ใต้รูปภาพนั่นอย่างสงสัย ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นคอมเม้นท์ของผู้หญิงที่ถามว่าใคร หรือลงทำไม เพราะไอ้สเตตัสจุดจุดจุดของมันไม่สามารถคลี่คลายความสงสัยให้คนอื่นๆ ได้ซักนิด

            รวมถึงผมด้วย

            ผมส่ายหัวอย่างไม่เข้าใจก่อนจะเลื่อนหน้าวอล์มันขึ้นมาแล้วมองปุ่มกดเพิ่มเพื่อนตรงหน้าอย่างชั่งใจ แต่มือกลับไม่รอให้สมองประมวลผลซักนิด

            ‘ส่งคำขอเป็นเพื่อนแล้ว’

            ซึ่งไม่นานเจ้าของเฟสกับรับแอดทันที

            เออ ไวจริงๆ

            ผมหันไปมองทางด้านหลังที่ไอ้อ้อนรักมันนั่งอยู่และก็สบตาเข้ากับอีกคนที่ตอนนี้ถือโทรศัพท์และมองมาทางผมเต็มๆ ก่อนที่คนที่นั่งไกลๆ จะก้มลงกดอะไรบางอย่างในมือถือแล้วเงยหน้าขึ้นมามองผมพลางใช้นิ้วชี้ไปบนหน้าจอ

            ห๊ะ...

            ผมมองมันงงๆ ก่อนจะหันกลับมามองบนหน้าจอตัวเองก็พบว่ามีแชทคนที่เพิ่งเป็นเพื่อนกันได้ไม่นานเด้งขึ้นมา ตัวเองเลยเข้าไปดูทันที

            อ้อน แล้วรัก : กินข้าวอร่อยมั้ย ?

            อ้อน แล้วรัก : ครับ...

            เสือ ไม่ดุ : ไม่อร่อยแล้วจะกินทำไมวะ

            อ้อน แล้วรัก : พี่

            อ้อน แล้วรัก : พี่

            เสือ ไม่ดุ : อะไรของมึง

            อ้อน แล้วรัก : ที่นี่อะไรอร่อย

            อ้อน แล้วรัก : อยากรู้

            เสือ ไม่ดุ : ได้ข่าวเมื่อกี๊มีคนแนะนำเยอะไม่ใช่หรือไง

            อ้อน แล้วรัก : ...

            เสือ ไม่ดุ : อร่อยทุกร้าน

            อ้อน แล้วรัก : งั้นผมมากินทุกวันนะ

            อ้อน แล้วรัก : นะ...

            ผมมองแชทที่ดูเหมือนจะทำให้ผมหัวร้อนไม่น้อย ก่อนจะหันไปมองคนที่ตอนนี้กำลังขมวดคิ้วจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ตาไม่กระพริบ ซึ่งก็มีเพื่อนๆ ทั้งสองคนตบบ่าอยู่ใกล้ๆ ราวกับปลอบใจ ก่อนที่ผมจะหันกลับมาทางแชทอีกครั้ง

            เสือ ไม่ดุ : ก็ไม่ได้ห้าม

            ผมตอบแค่นั้นก่อนจะหันไปมองท่าทีของคนที่นั่งอยู่ไกลๆ อีกครั้ง ก็พบว่ามันยิ้มกว้างออกมาทันที ผมเลยได้แต่ส่ายหัวเบาๆ กับไอ้ท่าทางแบบนั้นแล้วหันมากดเปลี่ยนชื่อแชทที่อยู่ตรงหน้า

            คุณได้ตั้งชื่อเล่นสำหรับ อ้อน แล้วรัก เป็น ไอ้หมีเด๋อ

            และอีกฝ่ายเองก็ทำไม่ต่างกัน

อ้อน แล้วรัก ได้ตั้งชื่อเล่นของคุณเป็น พี่เสือดุ

เออ ให้มันได้อย่างนี้สิ...


-------------------------

งืมมม เรื่องนี้อัพได้เรื่อยๆ ค่ะ เพราะแต่งไว้จนจะจบแล้ว 55555+

เยิฟ ขอบคุณที่อ่านนิยายของสาววายผู้ลึกลับ - merizelrada จ้า เค้ามีทวิตแล้วด้วย เพิ่งหันเล่น แวะไปคุยกันได้นะะะะ แต่จะไร้สาระนิดนึง เอาไว้ทำความรู้จักกันมากขึ้น 55555+

Twitter : @merizelrada

แต๊งงับบบบบ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น