มอมิ้น

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Part8

คำค้น : Ficรักที่ถูกลืมเลือนPart8

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.5k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2557 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part8
แบบอักษร

Part8

 ร่างเล็กถึงกับชะงักเมื่อได้ยินคำพูดของคนตัวสูง

 ไม่มีเขาอยู่ในหัวใจ

อย่างงั้นหรอ...?

"มิว...."

 "ใช่..กูคิดว่า"

 "..."

"กูเลิกรักมึงแล้วหละ.."

ตาเรียวสวยจ้องมองร่างสูงตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา

ไม่

ไม่จริง...

 "มิว..แต่กู....แต่กูบอกให้มึงรอ"

 มือเล็กที่เอื้อมไปจับแขนของร่างสูงถูกอีกคนสะบัดออกแทบจะทันที

 "รอหรอ..เหอะ"

 "...."

 "รอกี่วัน..กี่เดือน..กี่ปี...หรือรอไปตลอดชีวิต..ห้ะ..!"

 ใบหน้าหวานส่ายไปมาเบาๆปฎิเสธคำพูดของอีกคนเช่นเดียวกับมือเล็กที่เผลอกำขากางเกงของตัวเองจนยับ

 "...ก็มึงรักกู...มะ..ไม่ใช่หรอ"

 "งั้นมึงก็เลิกกับน้ำซะสิถ้าอยากให้กูกลับไปหามึงน่ะ.."

ปากอิ่มเม้มเข้าหากันทั้งน้ำตาเมื่อได้ยินคำพูดของร่างสูง

 "ไม่ได้..เลิกไม่ได้.."

 เสียงหวานพึมพำออกมาเบาๆพร้อมๆกับร่างเล็กที่ค่อยๆปาดน้ำตาของตัวเองออก

"อย่าร่านนัก!...มึงคิดจะควบสองหรือไง.."

 "ไม่ใช่....แต่ว่าน้ำน่าสงสารน้ำเขารักมะ..อ้ะ..มิว....ฮึก..มึงฟังกูหน่อยได้มั้ย.."

 เจ้าของร่างบางที่กำลังถูกมือหนาของอีกคนบีบเข้าที่ปลายคางถึงกับเผลอร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

"เลิกตอแหลได้แล้ว...กูเบื่อที่จะฟังวะ.."

 ..ก๊อกๆๆ..

 "คุยกันนานจัง..ผมรอนานแล้วนะ"

 เสียงใสที่ลอดประตูเข้ามาเป็นเหตุให้เจ้าของร่างสูงรีบผละมือออกจากร่างของไอติม

แกร้กก..

 ทันทีที่มือหนาเปิดประตูห้องออกตาคมก็สบเข้ากับร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้า "มึงกลับบ้านไปก่อน"

"ทำไมหละมิว..."

 "บอกให้กลับไปไง"

 เสียงทุ้มที่เค้นออกมาจากลำคอทำเอาคนได้ยินถึงกับชะงัก

 "กะ..ก็ได้"

 "อืม"

 ..ปึง..!

 มือหนาปิดประตูห้องลงเหมือนก่อนหน้าเช่นเดียวกับขายาวที่ก้าวกลับมาหาร่างเล็กในห้องอีกครั้ง

 "..อะ..อะไร"

 ร่างน้อยๆเอ่ยถามอีกคนด้วยความสงสัยเมื่อเผลอไปสบเข้ากับสายตากดดันของอีกร่าง

 "...มึงอยากให้กูรักมึงมั้ย"

 "...."

ไร้เสียงพูดมีเพียงใบหน้าหวานเท่านั้นที่ขยับขึ้นลงเบาๆเป็นคำตอบของร่างสูง "หึ..งั้น..ก็ชดใช้ให้กูสิ"

 "ชดใช้..???"

คนตัวเล็กเงยมองคนตรงหน้าอย่างสงสัยกับประโยคของร่างสูง

"ชดใช้...ด้วยร่างกายของมึง"

"...?!"

"....กล้ามั้ย"

 "...."

"เหอะ..ถ้าไม่กล้า..ก็ต่างคนต่างอยู่แล้วกัน"

 "มะ..ไม่....มิว"

คนตัวเล็กหลุดพูดออกมาอย่างลืมตัวเช่นเดียวกับร่างสูงที่เมื่อได้ยินประโยคของอีกคนก็ถึงกับหลุดยิ้ม

 "....มานี่สิ"

 ร่างขาวบางค่อยๆก้าวไปหาคนตรงหน้าทั้งน้ำตา

กลัว...

ไม่อยากเข้าใกล้

 แต่ในทางกลับกัน

 ก็ไม่อยากจะถูกอีกคนทิ้ง...

 ..ปึก!..

 "..อึก..อะ.."

 ทันทีที่มือหนาจับเข้าที่ข้อมือเล็กร่างน้อยๆก็ถูกเหวี่ยงลงเตียงอย่างแรงจนคนหน้าหวานถึงกับจุก

"...ถอดเสื้อผ้าออก"

 มือขาวบางรีบถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกตามคำสั่งของอีกคนเช่นเดียวกับตาเรียวสวยที่ยังคงมองร่างสูงตรงหน้าทั้งน้ำตา

 "เดินมาถอดกางเกงให้กู"

"...."

ร่างเล็กเปลือยเปล่าค่อยๆก้าวเข้าไปหาร่างสูงตรงหน้าก่อนที่มือเรียวบางจะค่อยๆปลดกางเกงของอีกคนออก

..ปึก..!

 ร่างน้อยๆถูกเจ้าของร่างสูงผลักลงพื้นห้องก่อนที่คนตัวสูงจะตามมาคร่อมทับร่างเล็กเปลือยเปล่าต่อทันที

 "มิว...แต่นี่มัน..พะ..พื้น"

 "เออ!..กูรู้..แล้วทำไม!..."

"ฮึก..ป่าว..ไม่มีอะไร"

 ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มเบาๆเช่นเดียวกับเจ้าของร่างสูงที่เริ่มก้มซุกไซร้ตามซอกคอระหงของคนใต้ร่าง

 ..กึก..

"อื้อ..มิว..อย่ากัด..อะ.."

เสียงร้องห้ามปานจะขาดใจของอีกคนไม่ได้จะทำให้ร่างสูงสนใจเลยแม้แต่น้อย

 "ฮือ..มิว..อึก.."

 ลิ้นร้อนยังคงไล่เล็มเลียและดูดดุนโลหิตสีแดงสดของคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มระยับ

สนุก

สะใจ...

แล้ว อีกคนหละ..?

รู้สึกยังไง...

"มิว..มิวสิค..อะ.."

 เสียงหวานเอ่ยออกมาแผ่วเบาด้วยความเจ็บเมื่อถูกคนตรงหน้าไล่กัดตามแผ่นอกขาวบางของตน

 "..อะ!..อ้า..มิว!!"

 ร่างเล็กถึงกับหวีดร้องเมื่อจู่ๆแก่นกายใหญ่ของอีกคนถูกแทรกเข้ามาในร่างกายของคนตัวเล็กอย่างกระทันหันเซกส์ที่ไร้ความรักไร้ความอ่อนโยน...ช่างเป็นเซกส์ที่ทรมาน...

"อื้อ..อะ..ฮ้า..มิว..เจ็บ..อ้ะอะ"

คนตัวเล็กที่ถูกกระทำอย่างรุนแรงเผลอร้องออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่่เช่นเดียวกับเจ้าของร่างสูงที่ก้มมองคนใต้ร่างอย่างสมเพส

 "อ๊า!..มิว..ฮึก..พอ..พอแล้ว"

 มิอเล็กที่เกาะอยู่บนไหล่หนาเผลอออกแรงข่วนจนแผ่นหลังกว้างของร่างสูงปรากฏรอยข่วนเป็นทางยาว

..เพี้ยะ!!..

 "อย่าสะเออะมาทำรอยบนตัวกู!"

เสียงทุ้มตวาดกร้าวเช่นเดียวกับสะโพกหนาที่เพิ่มแรงกระแทกเป็นเท่าตัว "อื้อ!..ฮือ..มิว..อ้า!อ้า..อ๊ะ..ฮึก"

 ตาคมจ้องมองคนใต้ร่างที่กำลังหวีดร้องด้วยรอยยิ้มสะใจ

เอาสิ...

ทรมานให้ถึงที่สุด

ทรมาน..ให้เท่ากับที่เขาเคยเป็น

"อื้ม..แฮ่ก..อ่า"

เสียงทุ้มที่ครางต่ำออกมาเหมือนจะพอใจกับบทเพลงรักครั้งนี้ทำเอาคนตัวเล็กยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

 พอแล้ว..ขอแค่นี้ก็พอแล้ว

แค่อีกคนมีความสุขก็พอ...

...................

.....

..

ร่างขาวบางที่เต็มไปด้วยรอยขบกัดค่อยๆตื่นขึ้นจากห้วงนิทราด้วยความเจ็บ "..อื้อ..."

 เสียงหวานครางออกมาแทบจะทันทีที่ขยับตัวเมื่อร่างกายรับรู้ได้ถึงอาการเจ็บแปลบทั่วทั้งร่างกาย

..แกร้ก..

 คนตัวเล็กที่ยังคงนอนขดอยู่บนพื้นหันมองร่างสูงที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำด้วยใบหน้าที่ยังคงแสดงอาการเจ็บ

 "......?"

ร่างน้อยๆมองคนตัวสูงที่เดินมาทางตนอย่างสงสัยเมื่อตาเรียวสวยเห็นอีกคนนั่งลงในระดับเดียวกับเขา

 "แรด"

".....!!"

 คนตัวเล็กถึงกับชะงักเมื่อได้ยินประโยคสั้นๆที่กระซิบอยู่ข้างหูของตนเอง "มึงมันง่าย.."

 "...."

"จนน่ารังเกียจ"

 #####

บอกแล้วว่าเรื่องนี้มันน้ำเน่า-..-555

ถามจริงเหอะครับ ไอ้พวกเม้นซ้ำๆนี่ เครื่องค้างหรอ หรืออะไร ขยันเม้นนัก ตอนนี้ขอซักล้านเม้นดิครับ-*-

เดี๋ยวลงให้ยันจบเรื่องเลยครับ อะๆ เม้นให้ถึงนะ- -

 ใครว่าผมขี้วีน ไม่จริ๊งงงงง55555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}