nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : หวั่นไหว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 37.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ต.ค. 2560 10:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หวั่นไหว
แบบอักษร

บทที่9  

"คุณพิมพลอยอาการเป็นยังไงบ้างมะเมียะ"นายทหารหนุ่มถามหลังจากกลับมา 

"หลับไปแล้วจ้ะ ลุกขึ้นมาจัดยาให้ตัวเองกินแล้วก็หลับไป" 

"เฮ้อ ป่วยซะเองอย่างนี้ใครจะช่วยรักษาได้ล่ะ"อูเลแทรกขึ้นอย่างเป็นห่วง 

"นั้นน่ะสิจ้ะพ่อ แล้วทางโน้นเป็นไงบ้างล่ะ"  "ข้าให้ชาวบ้านช่วยกันจัดการแล้ว เอ็งไม่ไปน่ะดีแล้วอีมะเมียะ ขนาดข้าเป็นผู้ชายแก่เอาป่านนี้ยังอดกลัวไม่ได้ สงสารก็แต่หมอไปเจอภาพอย่างนั้นคนเดียวคงขวัญเสียหมด"อูเลนึกแล้วยังขยาด 

"แล้วชาวบ้านไปเจอคุณพิมพลอยที่ไหนหรออูเล" 

"ไอ้พวกที่มันเข้าไปตัดไม้ในดงกลับมาเห็นนอนสลบอยู่แถวๆชายป่าน่ะนายทหาร" 

"โชคดีนะพ่อหมอพิมไม่เป็นไรมาก" 

"ก็ใช่น่ะสิ ถ้าเกิดไปเจอคนร้ายไอ้สารเลวเหมือนที่มันทำกับอีปาลีหมอคงไม่รอด" 

"พ่อก็พูดไป"มะเมียะนึกหวาดพลางลูบแขนตัวเองที่ขนลุกชัน 

"ก็จริงนะครับ ถ้าเรายังจับคนร้ายไม่ได้หมู่บ้านนี้ก็ยังไม่ปลอดภัย" นรินทร์เอ่ยขึ้นรู้สึกถึงลางร้ายที่กำลังมาเยือนหมู่บ้านนี้ 

"ไปอีมะเมียะกลับบ้าน รีบไปทำข้าวเย็นให้นายทหารกับหมอ เดี๋ยวข้าจะให้ไอ้คะฉิ่นเอามาส่งให้เผื่อมันมืดค่ำ"

 "จ้ะ พ่อ" มะเมียะรับคำ ยกมือไหว้นายทหารหนุ่มก่อนเดินตามอูเลไป  

พระอาทิตย์รับขอบฟ้าไป นรินทร์ขึ้นไปบนบ้านพักของพิมพลอยเพื่อดูความเรียบร้อยเห็นหญิงสาวหลับอยู่จึงไม่อยากปลุกรีบทำธุระส่วนตัวของเขาแล้วขึ้นไปเฝ้าเธอ 

"นายทหารให้ฉันเฝ้าอยู่ด้วยคนไหมจ้ะ"คะฉิ่นถามขึ้นหลังจากยื่นปิ่นโตที่เอามาส่งให้นรินทร์ 

"ไม่เป็นไรคะฉิ่น ขอบใจมากนะ"เขาตบไหล่คะฉิ่นเบาๆ 

"แต่..พ่อบอก" 

"ฉันอยู่ได้บอกอูเลเถอะไม่ต้องเป็นห่วงฉันจะดูแลนายหมอของอูเลอย่างดีเลย" 

"จ้ะๆ"คะฉิ่นยิ้มกว้าง ก่อนหยิบมีดที่เหน็บอยู่ที่เอวขึ้นถืออีกมือหนึ่งถือตะเกียงเดินหายลับไป  

คืนนี้เดือนมืดแต่มองไม่เห็นแสงดาวแม้แต่น้อยเพราะเมฆบังหนาทึบ ร่างใหญ่นั่งอยู่หน้าชานเรือนหลังจากนรินทร์กินข้าวเสร็จเขาก็นั่งเช็ดปืนด้ามยาวสีดำที่วางพาดบนตักที่พกติดตัวมาตั้งแต่ครั้งที่ลาดตระเวนแล้วพาคนเจ็บมา 

"เงียบจัง"ชายหนุ่มลำพึง เพราะเสียงรหัสไพรหรีดหริ้งเรไรพากันเงียบสงัด อากาศที่ขะมุกขะมัวคล้ายฝนจะตก แต่ไม่มีกบหรือเขียดตัวใดร้องเลย 'แปลก มันน่าแปลก'ชายหนุ่มได้แต่คิด  ภายในหมู่บ้านเรื่องที่เกิดเมื่อเย็นต่างเป็นที่โจษจัน ทุกครัวเรือนรีบเข้านอนปิดประตูบ้านเงียบไฟทุกดวงถูกจุดขึ้นให้สว่าง ยิ่งหมู่บ้านเล็กๆรู้จักกับเกือบทุกครัวเรือนเกิดการตายผิดธรรมชาติขึ้นแบบนี้ก็ไม่แปลกที่คนในหมู่บ้านต่างหวาดกลัว  

"ผีนั่นล่ะผีแน่ๆมาเอามันไปกิน"เสียงชาวบ้านจับกลุ่มเล็กๆคุยกันใต้ถุนบ้านขณะที่คะฉิ่นเดินผ่าน 

"อีปาลีมันคนกินผัว ผัวมันก็ตายสงสัยผีป่ามาเอามันไปอยู่ด้วย" 

"ฉันเห็นมากับตา ตายน่ากลัวผิดมนุษย์มนา"ชาวบ้านยังคงซุบซิบกัน เห็นที่เรื่องนี้คงเป็นเรื่องเด่นในวงสนทนาไปอีกนาน คะฉิ่นส่ายหน้าเดินเลี่ยงมุ่งตรงกลับบ้านไป      ดึกสงัดอากาศภายนอกเย็นขึ้นน้ำค้างลงแรงแต่ไม่มีท่าทีว่าฝนจะตก นรินทร์นอนก่ายหน้าผากอยู่ด้านล่างของเตียงใกล้ๆหญิงสาว เขากำลังคิดถึงเรื่องที่เกิดเมื่อเย็น เสียงหญิงสาวขยับกายพลิกตัวทำให้เขาชะโงกขึ้นดูเห็นหญิงสาวยันกายลุกขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง 

"ตื่นแล้วหรอครับ หิวไหม" 

"ไม่คะ กี่โมงแล้วค่ะ" 

"เที่ยงคืนกว่าแล้วครับ แต่คุณยังไม่ได้ทานอะไรเลยนะ" 

"ฉันไม่รู้สึกอยากอาหารเลยคะ ขอน้ำดื่มดีกว่า" หญิงสาวตอบ ชายหนุ่มหันไปรินน้ำในเหยือกแล้วเปิดมุ้งยื่นให้เธอ 

"ดีขึ้นบ้างไหมครับ" 

"ค่ะ ได้พักผ่อนแล้วค่อยยังชั่ว ขอบคุณนะคะ ลำบากคุณจังที่ต้องมานอนเฝ้าฉัน" 

"ไม่เป็นไรครับผมเต็มใจ"ชายหนุ่มยิ้มหวานให้พร้อมรับแก้วคืนจากหญิงสาว

"ที่นี้ยุงชุมนะคะ คุณน่าจะเอามุ้งมากางฉันเกรงใจจัง" 

"ผมหนังหนายุงน่ะกัดไม่เข้าหรอก"นรินทร์ว่าพลางตบยุงที่แขนแล้วเกายิกยิกพิมพลอยอดยิ้มให้คนหนังหนาไม่ได้

   "คุณไปเอามุ้งมากางดีไหมคะ"  

"ผมนอนได้ครับ คุณพิมไม่ต้องเป็นห่วง"  

"ใครว่าห่วงคะ ฉันกลัวว่าจะได้รักษากันอีก ยาที่นี่ยิ่งหายากอยู่"  

"โธ่ คุณพิมผมก็นึกว่าห่วง"  

"ไปเถอะค่ะฉันอยากเข้าห้องน้ำพอดี"พิมพลอยตัดบทลุกขึ้นลงจากเตียงไป ใจจริงหญิงสาวเกรงใจชายหนุ่ม แต่เธอรู้สึกกลัวที่ต้องนอนเพียงลำพังมีเขาเธอรู้สึกอุ่นใจกว่าต้องนอนเดียวดายในยามนี้ 

"แหมเครื่องนอนชุดนี้สงสัยยังไม่ได้ใช้เลยมั่งคะ" หญิงสาวแซวหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จเห็นนายทหารหนุ่มหอบหมอนมุ้งผ้าห่มมา 

"ครับ เนี่ยต้องหอบหนีตามสาวอีกล่ะ"นรินทร์ยิ้มทะเล้น พิมพลอยหลบตาควัามุ้งจากชายหนุ่มมาช่วยกาง 

"ผมทำเองดีกว่าครับ คุณยังป่วยอยู่" 

"อุ้ย!!"หญิงสาวเซถลามาปะทะแผ่นอกกว้างเมื่อชายหนุ่มดึงมุ้งกลับ 

"เป็นอะไรไหมครับ"

"สงสัยยังเจ็บช่วงสะโพกอยู่คะ คงเป็นที่ล้มเมื่อเย็น

"หญิงสาวพูดขึ้นเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อเย็นเธอก็ซึมลง นรินทร์สังเกตุอาการผิดปกติของเธอก็กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นดันศีรษะหญิงสาวซบลงกับอกกว้าง

"เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นนะครับ"เสียงทุ่มตอบกลางๆไม่รู้ว่าหมายถึงอาการเจ็บที่ร่างกายหรือสภาพจิตใจเธอ 

"ค่ะ"ร่างเล็กกว่าพยักหน้า   พิมพลอยยังคงยืนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดเขา อาจเป็นเพราะเธอกลัวเธอเหงาคิดถึงบ้านการมาอยู่ต่างถิ่นห่างไกลเป็นเวลานานทำให้เธอหวั่นไหว ยิ่งมีเหตุการณ์ร้ายๆเกิดขึ้นเธอรู้สึกอยากมีใครซักคนที่พึ่งพิงได้คอยปกป้องดูแล

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น