nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : กลัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 36k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2560 16:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กลัว
แบบอักษร

บทที่8

พิมพลอยใช้ทางเดินลัดตัดป่าละเมาะเตี้ยๆที่ท้ายหมู่บ้าน เพราะย่นระยะเวลาเดินทางและผ่อนแรงไปได้หน่อย หญิงสาวว่าจะแวะเยี่ยมปาลี หญิงม่ายที่อาศัยท้ายหมู่บ้านด้วยเนื่องจากคนในหมู่บ้านไม่มีใครสุงสิงกับปาลีทำให้พิมพลอยสงสารหล่อนเป็นพิเศษ ถ้ามีโอกาสผ่านมาทางท้ายหมู่บ้านเธอมักมาเยี่ยมเยือนถามสาระทุกข์สุขดิบเสมอ

“ปาลี  ปาลี  อยู่ไหม” พิมพลอยตะโกนเรียกไร้เสียงตอบรับ

หน้ากระท่อมหลังเล็ก เต็มไปด้วยใบไม้แห้งร่วงหล่น นี่ก็จวนจะค่ำแล้วปาลีหายไปไหน เพราะปกติหญิงม่ายไม่เคยปล่อยให้บ้านของหล่อนสกปรกแม้แต่น้อยหรือว่าหล่อนจะป่วย

“ปาลีฉันขอขึ้นไปนะ” พิมพลอยย่างขึ้นบันไดอย่างช้าแล้วชะโงกหน้าผลักประตูเข้าไปด้านในกระท่อมแต่ผงะออกมาจนล้มก้นกระแทกกับพื้น ภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือร่างเปลือยเปล่าของปาลี นอนเหยียดแน่นิ่งผิวขาวซีดบริเวณเต้านมทั้งสองข้างเป็นจ้ำช่ำม่วงรวมถึงมีเลือดออกที่อวัยวะเพศสีดำคล่ำ พิมพลอยใช้มือเล็กอุดปากตัวเองไว้แน่นเผื่อไม่ให้เสียงของความตื่นตระหนกเล็ดลอด อีกมือใช้ยันตนเองลุกขึ้นถลาลงจากบันไดโดยเร็วแม้จะเจ็บก้นและขาแต่หญิงสาวก็ฝืนวื่ง วิ่งจากที่นี่ไปให้เร็วที่สุด

ขาเรียววิ่งฝ่าดงหนาต้นไม้น้อยใหญ่อย่างทุลักทุเลมุ่งหน้าไปยังถนนทางออกของหมู่บ้าน เหมือนได้ยินเสียงชาวบ้านพูดคุย เสียงค้อนตอกไม้เสียงดังแว่วมาตามลมแทรกไปด้วยเสียงร้องไห้โหยหวนเย็นๆจนขนลุกสะท้านไปถึงหัวใจ ขาของหญิงสาวอ่อนแรงยิ่งเดินแต่ก็เหมือนไม่ถึงสักที ภาพของปาลีที่หญิงสาวเห็นนั้นยังติดอยู่ในหัวสมอง ราวกับอสุภะ

“ชะ..ชะ..ช่วยด้วยๆ”เสียงผ่านลำคอหญิงสาวได้อย่างยากลำบาก

การสร้างถนนที่ขาดเป็นไปได้อย่างยากลำบากจากธารลำน้ำกว้างแค่เมตรกว่าๆมีสะพานไม้เพื่อไว้ใช้สัญจรไปมาออกจากหมู่บ้าน บัดนี้โดนน้ำป่าซัดสะพานไม้หายไปซ้ำธารน้ำยังขยายใหญ่กว่าเดิม ออกไปอีกสายน้ำด้านล่างเชี่ยวกราดสีแดงที่ชะหน้าดินโคลนจากภูเขาลงมา วันนี้ชาวบ้านกับนรินทร์นายทหารหนุ่มทำได้เพียงแค่ไปตัดไม้มาเตรียมไว้เท่านั้นก็เย็นย้ำเกือบหมดวันแล้ว การที่จะออกจากหมู่บ้านคงต้องใช้เวลาอีกหลายวัน    

เสียงเอะอะโวยวายของชาวบ้านดังขึ้นทำให้นรินทร์ที่กำลังยืนเหม่ออยู่หันกลับไปมอง  ชาวบ้านกลุ่มใหญ่ล้อมวงมุงดูอะไรบ้างอย่าง นรินทร์สาวเท้ายาวแหวกกลุ่มชาวบ้านเข้าไปพบร่างบางหมดสติอยู่ ตามตัวพบรอยขีดข่วนใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ

พิมพลอย!”นายทหารหนุ่มอุทานช้อนร่างเล็กขึ้นว่างบนตัก

“ทุกคนอย่ามุง ขอน้ำหน่อยอูเล”

“จ้ะ จ้ะ” อูเลรีบถลาไปคว้ากระติกน้ำชาวบ้านที่มุงอยู่ก็แตกออก มือใหญ่รับน้ำจากอูเลมาเทใส่ผ้าแล้วบิดเช็ดที่หน้าของหญิงสาว เมื่อผิวสัมผัสกับความเย็นของน้ำ ที่ถูกกระตุ้นหนังตาหนักพยายามลืมขึ้นสายตาพร่ามัวปรับภาพให้ชัดขึ้น

“ผู้หมวดนรินทร์”ร่างของพิมพลอยโผเข้ากอดชายหนุ่มพร้อมละล่ำละลักพูดไม่เป็นภาษา      

“คุณเป็นอะไร ใจเย็นๆนะใจเย็น”คนตัวโตดึงร่างออกห่างกาย เรียกสติหญิงสาวเบาๆ     

“ฉันเห็นคน คนตาย”

“ใคร"

“ปาลี”เสียงตอบแผ่วเหมือนอยู่ในลำคอ แต่ทุกคนที่อยู่ที่นั้นได้ยินชัดทุกถ้อยคำ เสียงชาวบ้านที่ซุบซิบกันเซ็งแส่ขึ้นอีกครั้ง

นรินทร์อุ้มร่างของพิมพลอยมาส่งที่บ้านพักให้มะเมียะคอยดูแลต่อ แล้วย้อนไปที่บ้านหญิงม่ายท้ายหมู่บ้านกับคะฉิ่น อูเลกับชาวบ้านบ้างส่วนรวมตัวกันมุงดูอยู่ที่หน้ากระท่อมของหญิงม่าย      

“เป็นยังไงบ้างอูเล”

“มาดูเองเถอะนายทหาร ไม่รู้ผีห่าตนใดมันทำ” อูเลส่ายหน้าเบาๆแหวกทางให้นรินทร์เดิน ร่างเปลือยของผู้หญิงคนหนึ่งนอนหงายเนื้อตัวขาวซีด เลือดสีดำคล่ำกลิ่นคาวคลุ้งเปรอะเปื้อนไปทั่วผ้าและช่วงล่าง เต้านมทั้งสองข้างเป็นสีม่วงเขียวช้ำมีรอยคล้ายโดนกัดและบีบเคล้นอย่างรุนแรง เนื้อตัวบางส่วนรวมถึงพื้นกระท่อมมีรอยบางอย่างคล้ายรอยดินโคลน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น