ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Kiss me 💋 เกิดเหตุ

ชื่อตอน : Kiss me 💋 เกิดเหตุ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2560 08:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Kiss me 💋 เกิดเหตุ
แบบอักษร

[ Story ]

รถของชินโดแล่นเข้ามาจอดหน้าผับในที่ประจำ เพลงกับอาลัวควงแขนชินโดคนละข้าง สายตาผู้หญิงมองมามีทั้งเสียใจและเสียดาย ส่วนพวกผู้ชายก็มองอย่างอิจฉาที่ชินโดควงสาวสวยพร้อมกันถึงสองคน

"อาลัวนี่พี่เคนจิ ส่วนนี่พี่เรียว เพื่อนพี่เอง" ชินโดแนะนำ

"สวัสดีค่ะ" อาลัวยิ้มทักทายอย่างสดใส

"ได้ยินแต่อันเล่าให้ฟัง พอเจอตัวจริงแล้ว น้องอาลัวสวยมากเลยน่ะครับ" เคนจิยิ้มหวาน

"ไอ้เคน,,ถ้าไม่อยากแตกหักจนถึงขั้นเปิดศึกกลางเมือง อย่ายุ่งกับน้องกู" ชินโดแขวะเพื่อน

"ฟังคุ้นๆว่ะประโยคนี้" เคนจิทำท่าคิด

"หึ,,ก็ประโยคเดียวกันกับที่มึงบอกพวกกูไงไอ้ห่า" เรียวตอบ

คำตอบของเรียวทำให้อันหันมามองทันที,, เรียวเองก็ตั้งใจที่จะพูดเพื่อให้อันได้ยินเช่นกัน

งานสังสรรค์ให้กับน้องใหม่ของกลุ่มก็ดำเนินต่อไปอย่างสนุกสนาน แตกต่างจากใครบางคนที่ยืนจ้องกำหมัดแน่นอยู่ข้างล่าง

"อาลัวขอตัวไปเข้าห้องน้ำหน่อยน่ะค่ะ,," เธอบอกทุกคน

"ให้พี่ไปเป็นเพื่อนไหม?" เพลงถามขึ้น

"ไม่ต้องหรอกค่ะพี่เพลง อยู่ห้ามพี่ชินโดเถอะค่ะ ดูสิยกไปกี่แก้วแล้วก็ไม่รู้" เธอหันมามองค้อนพี่ชายที่เริ่มจะเมาหนัก

แล้วอาลัวก็เดินลงมาเข้าห้องน้ำด้านล่างของผับ หลังจากทำธุระเสร็จเธอก็เดินออกมา

"สวัสดีจร๊ะอาลัว" เสียงผู้หญิงทักขึ้น

"ค่ะ,,สวัสดีค่ะ" เธอทำหน้าสงสัย

"พี่เป็นเพื่อนกับชินโดอ่ะ ชินโดให้พี่เอาชานี่มาให้จะได้รู้สึกดีขึ้น" เธอยื่นถ้วยชาให้อาลัว

"ขอบคุณน่ะค่ะ" อาลัวยิ้มให้และรับถ้วยชามา

เธอเองก็อยากดื่มอะไรร้อนๆสักหน่อย เผื่อมันจะช่วยไล่อาการมึนๆจากฤทธิ์เหล้าได้บ้าง

เพล้ง!! ถ้วยชาหล่นลงจากมืออาลัวพร้อมกับสติของเธอที่หลุดลอยไป


@ บ้านทาโร่

รถยนต์สีดำคันหรูวิ่งเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ที่เงียบเหงาเพราะพ่อเขาเลือกที่จะไปอยู่อเมริกา ทั้งบ้านจึงมีแค่เขาคนเดียว

ทาโร่เดินมาหยุดอยู่ตรงมินิบาร์ มันมีแก้วบรั่นดีวางอยู่พร้อมกับโน๊ตใบหนึ่ง

' ดื่มให้หมดแล้วขึ้นมาหาฉันบนห้อง  @I '

เขากระตุกยิ้มก่อนกระดกเข้าไปที่เดียวจนหมดแก้ว ร่างกายเขาเริ่มร้อนลุ่มขึ้นทุกที

"ยัยบ้าเอ้ยยย!! ใส่ยาลงไปด้วยหรอว่ะ!" ทาโร่สบด

เขาตรงดิ่งขึ้นไปยังห้องนอนเพื่อให้เธอมารับผิดชอบการกระทำของตัวเอง แต่พอเปิดประตูเข้าไป เขากลับเจอผู้หญิงน่ารักนอนดิ้นเร้าครวญครางอยู่บนเตียงแทนที่จะเป็นไอ

ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์ยารึเพราะเขาเห็นภาพผู้หญิงตรงหน้ากันแน่ที่ทำให้ความหื่นของเขาเพิ่มขึ้น ทาโร่เดินเข้าไปมองหน้าสวยใกล้ 

ทั้งคู่สบตากันพอดี และบวกกับฤทธิ์ยาที่ได้รับเข้าไป ทุกอย่างมันเลยเป็นไปตามใจปราถนา ความต้องการที่สุมอยู่ภายใจถูกปลดปล่อยครั้งแล้วครั้งเหล่าและคงยาวไปจนถึงเช้า

[ ชินโด ]

ผมสร่างเมาทันทีที่รู้ว่าอาลัวหายไป พวกเรารีบออกตามหาแต่ก็หาไม่เจอ  ผมสั่งซาโต้ระดมคนออกตามหาทั่วเมือง ภาพในกล้องวงจรปิดก็ไม่เห็นเธอเดินออกไป 

"โธ่โว้ยยยย!!" ผมขว้างแก้วลงพื้นเต็มแรง

"ใจเย็นก่อนชิน บางทีอาลัวอาจอยู่ที่บ้านก็ได้น่ะ กลับไปดูที่บ้านก่อนเถอะ" เพลงบอก

"เออ,,มึงกลับบ้านก่อนเดี๋ยวกูส่งคนไปสบทบกับพวกซาโต้เอง" ไอ้เรียวบอก

ผมขับรถออกจากผับอย่างเร็วด้วยความเป็นห่วงน้องสาว แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ผมกดรับสายทันที


☎️ unknown number

"ฮัลโหล" 

(ถ้ามึงอยากได้ตัวน้องสาวมึงคืน ให้มาเจอกูที่ท่าเรือK ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด)



"มีอะไรรึเปล่าชิน" เพลงถามขึ้น

"มีคนจับตัวอาลัวไป" ผมบอกแล้วขบกรามแน่น

ผมหักพวงมาลัยเลี้ยวรถทันทีเพื่อไปยังจุดที่มันบอก และโทรหาพวกซาโต้ให้ตามมาสมทบทันที รถแล่นมาจอดที่หมายอย่างรวดเร็ว

"เก็บนี่เอาไว้ แล้วห้ามออกจากรถเด็ดขาด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น รอจนกว่าพวกไอ้เรียวกับซาโต้จะมา" ผมยัดปืนใส่มือเธอและสั่งเธอทันที

"แต่ว่า,,," เธอกำลังจะค้าน

"อย่าให้ฉันต้องห่วงเธอไปมากกว่านี้เลยเพลง" ผมบอกจากใจจริง

"งั้นระวังตัวด้วยน่ะ" เธอจับมือผม

ผมรีบเปิดประตูแล้ววิ่งไปยังที่มันนัด แต่ไม่มีใคร ผมเจอแต่ความว่างเปล่า

"กูมาแล้วนี่ไง,, พวกมึงไปมุดหัวอยู่ที่ไหนกันว่ะ!" ผมตะโกนขึ้นเสียงดัง

พวกมันก้าวออกมาจากมุมมืดทีล่ะคนสองคน จนล้อมผมเป็นสิบ หึ!,,แค่กูคนเดียวมึงต้องขนกันมาทั้งโขยงรึไงว่ะ?

"ใครส่งพวกมึงมา" ผมถามไอ้คนที่ยืนเก็กทำตัวเป็นหัวหน้า

"จะรู้ไปทำไม,, รู้แค่ว่าเขาแค้นมึงมากก็พอ" มันเค้นยิ้ม

"น้องกูอยู่ไหน,,?" ผมถามหาอาลัว

"หึ, มึงนิโง่ซ้ำซากเน๊อะ โดนพวกกูหลอกให้มาก็มา เสือกมาคนเดียวอีก คงพร้อมตายแล้วสิน่ะ" มันพูดเยาะเย้ยผม

"งั้นมึงก็เข้ามาทำให้จบๆเรื่องเถอะ" ผมท้ามัน

พวกมันวิ่งเข้ามาพร้อมกัน ถึงผมจะป้องกันตัวได้และจัดการพวกมันได้หลายคนแต่ผมเองก็โดนเข้าไปหลายทีเช่นกัน พวกมันเยอะเกินไป ผมสู้ไม่ไหว พวกซาโต้กับเรียวก็ยังมาไม่ถึง

ผมคุกเข่าล้มลงเพราะสู้จนหมดแรง ไอ้คนที่เป็นหัวหน้าเดินเข้ามา

"ไหนเขาว่ามึงเก่งนักเก่งหนาไงหึ," มันแสยะยิ้มใส่ผม 

"มึงจะพล่ามทำหอกอะไร,,มึงจะฆ่าก็รีบฆ่าสิ กูขี้เกียจฟังชิปหาย" ผมบอกมัน

"ได้,,ขอมากูก็จัดให้" มันชักปืนเล็งมาที่ผม

ปัง!!!!!

ผมจ้องมันเขม่งไม่แม้แต่จะกระพริบตา เลยทำให้ผมเห็นว่าคนตรงหน้าถูกยิงเข้าที่กลางลำตัว ผมหันไปเห็นเพลงยืนถือปืนอยู่ พวกซาโต้กำลังวิ่งเข้ามา

และไม่รอช้า พวกซาโต้วิ่งไล่ล่าพวกมัน ส่วนเพลงก็วิ่งมาหาผม ผมยันตัวลุกขึ้นเธอรีบเข้ามาประครองผมทันที

"ชิน,,นายเป็นไรไหม รีบไปหาหมอเถอะ" เพลงเริ่มน้ำตาคลอ

"ไม่เป็นไรแผลแค่นี้เอง" ผมยิ้มให้เธอ

"ยังจะยิ้มได้อีกน่ะอีตาบ้า" เธอว่าผม

ไอ้เรียวกับเคนจิก็วิ่งเข้ามา ผมกำลังจะเดินไปหาพวกมัน แต่สายตาดันไปสะดุดเข้ากับเงาดำตะคุ้มๆอยู่

"เพลงระวัง!!" ผมดึงเธอให้หันมากอด

ปัง!!!

เสียงปืนดังขึ้นพร้อมความเจ็บจี๊ดอยู่กลางหลัง ไอ้เรียวกับเคนจิรีบวิ่งไปดู คนที่ยิงผม ส่วนผมได้แต่ทรุดตัวลงกับพื้น

"ชิน,,ฮื่อๆๆๆ,,ชินอย่าเป็นอะไรน่ะชิน" เธอเข้ามาช้อนตัวผมไว้

"เธอปลอดภัยใช่ไหม?" ผมพูดด้วยเสียงแผ่วเพราะมีแรงแค่นั้น

"อื้อ,,ฉันปลอดภัย,,ฮื่อๆๆๆ"

"หรอ,,ดีจัง" ผมยิ้มบางๆ

สายตาผมเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ เพลงร้องไห้จนผมรู้สึกแย่ ผมไม่ชอบน้ำตาเธอ ผมอยากเห็นเธอยิ้ม รอยยิ้มเธอมันสดใส

"ชิน,,ตื่นสิชิน,,,ฮื่อๆๆๆ,, อย่าเงียบน่ะ,, นายห้ามตายน่ะชิน นายสัญญากับฉันแล้ว"

"ใช่,,ฉันสัญญาแล้ว และฉันจะปกป้องเธอเอง,,,บทเพลงของฉัน" ผมเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาเธอเบาๆ

"ชิน,,ไม่ชิน,, อยู่กับฉันชินโด ฮื่อๆๆๆ ชิน!!!!!" 

นั่นคือเสียงสุดท้ายก่อนที่ผมจะมองไม่เห็นอะไรอีก ผมรับรู้ได้แค่ว่าเธอเจ็บปวดมาก และผมก็เช่นกัน

[ เพลง ]

ฉันอยู่เฝ้าชินโดที่โรงพยาบาล เขาออกจากห้องผ่าตัดแล้ว เพียงแต่ยังไม่ฟื้น หมอบอกว่ากระสุนไม่โดนจุดสำคัญ แต่เขาเสียเลือดมากเกินไป

"พี่ว่าเพลงกลับไปพักเถอะ" พี่เรียวแตะลงบนบ่าฉัน

"ไม่ค่ะ,, เพลงจะอยู่จนกว่าเขาจะฟื้น" ฉันบอก

"แต่ถ้าเพลงแย่ไปอีกคนมันก็ไม่ดีน่ะ" พี่เคนจิเสริม

"ใช่เพลง,, แกกลับไปอาบน้ำอาบท่าพักผ่อนสักนิด แล้วค่อยกลับมาใหม่ก็ได้" อันบอก

ฉันรู้ว่าทุกคนเป็นห่วง แต่ฉันเองก็ห่วงชินโดเหมือนกัน

"นายหญิงกลับไปพักเถอะครับ ผมจะอยู่เฝ้านายท่านเอง" คุณซาโต้บอกแล้วหันหน้าไปหาลุคกับเฮจิ

ฉันจำใจต้องกลับบ้านตามคำขอของทุกคน ฉันมองหน้าชินโดที่ยังคงหลับตาพริ้มไม่มีท่าทีว่าจะตื่น ก่อนจะก้าวขาตามพวกเฮจิออกไป

รถเราวิ่งเข้ามาที่บ้านในช่วงใกล้ฟ้าสาง ฉันอาบน้ำแล้วลงมาข้างล่างเพราะนอนไม่หลับแน่ๆ เวลาแบบนี้ฉันคงหลับไม่ลง

ชินโดยังอยู่ที่โรงพยาบาล ส่วนอาลัวก็ยังหาตัวเธอไม่พบ พี่เคนจิกับพี่เรียวแทบพลิกแผ่นดินหาแต่ก็ไร้เงา

"นายหญิงค่ะ!" 

"ค่ะ,,คุณเซโกะ"

"ฉันเจอซองสีน้ำตาลนี้เสียบอยู่ตรงตู้จดหมาย และจ่าหน้าซองถึงนายท่านอ่ะค่ะ" เธอยื่นมันมา

ฉันรับซองมาเปิดดู แต่แค่แว๊บแรกก็ทำให้ฉันตกใจ ฉันเก็บมันใส่ซองตามเดิม

"มีอะไรรึเปล่าค่ะนายหญิง" คุณเซโกะถาม

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คุณเซโกะไปทำงานต่อเถอะ" ฉันบอกเธอ

คุณเซโกะเดินออกไปแล้ว ฉันก็เปิดมันขึ้นมาใหม่ มีทั้งรูปภาพและแผ่นซีดี ฉันเหงือแตกหน้าซีดแทบล้มทั้งยืน

"ลุค,, เฮจิ, เอารถออก" ฉันตะโกนออกไปนอกบ้าน

มันจริงหรอ? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมล่ะ,,, ทำไม? ฉันน่าจะไปด้วยแท้ๆ ไม่งั้นเรื่องแบบนี้มันคงไม่เกิดขึ้น

รถเราแล่นมาถึงบ้านหลังหนึ่งที่มีคนยืนคุ้มกันอย่างดี สายตาปกติที่มองมาเมื่อเห็นทะเบียนรถก็เปลี่ยนเป็นสายตาที่น่ากลัว

ฉันเปิดประตูลงจากรถมายืนตรงหน้าทางเข้าบ้าน ตอนนี้ฉันทั้งโกรธทั้งแค้นจนไม่หลงเหลือความกลัวให้กับสายตาที่พวกนั้นมองมา นี่ฉันมาถึงจุดนี่ได้ไงกัน จุดที่ต้องเสี่ยงตายกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแบบนี้


ΔΔΔΔΔ

​เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมาไม่เว้นแต่ล่ะวัน ชินโดก็ยังมาโดนยิงอีก แถมอาลัวก็หายไป ใจคอไม่ดีเลย นายหญิงเพลงจะจัดการยังไงต่อไปน่ะ

​♡♥♡♥♡♥♡♥


ความคิดเห็น