ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

45 คิดถึงจนแทบขาดใจ

ชื่อตอน : 45 คิดถึงจนแทบขาดใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2560 21:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
45 คิดถึงจนแทบขาดใจ
แบบอักษร

- Off part -

โคตรใจหายเลยว่ะ การที่เห็นคนที่เรารักจะต้องจากไป แต่เพื่ออนาคตที่สดใสของมัน ผมก็รู้สึกดีใจไปกับกัน การที่เรารักกันไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องอยู่ด้วยกันตลอด แต่แค่เรายังรักกันอยู่ ต่อให้ต้องห่างกันแค่ไหน ระยะทางมันก็ไม่มีผล

Distance means so little when someone means so much.​

ระยะทางไม่ได้มีความหมายอะไรเลย ถ้าคนคนนั้นมีความหมายกับคุณมาก​​


ไม่รู้ตอนนี้ไอ่ตัวเล็กของผมมันจะได้เปิดดูสิ่งที่ผมฝากเอาไว้รึยัง หวังว่ามันจะไม่ร้องไห้นะ เพราะตอนนี้ผมไม่สามารถซับน้ำตาให้มันแล้ว ผมได้แต่ขับรถกลับไปห้องของเรา...ที่ตอนนี้มีเพียงแค่ผมคนเดียวในห้องกับภาพของเจ้าตัวเล็กที่อยู่ทุกมุมห้อง ห้องที่เต็มไปด้วยความรัก คืนแรกของการที่ไม่มีมันในอ้อมกอด...ผมจะผ่านมันไปด้วยดีได้ใช่มั้ย...ผมเข้าไปอาบน้ำก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อของเจ้าตัวเล็กออกมา กลิ่นที่ผมคุ้นเคย หวังว่ามันจะช่วยทำให้ผมหลับไปได้นะ ผมกอดเสื้อของมันแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง....


- Gun part -

ผมหยิบหูฟังออกมาก่อนจะเปิดดู Flashdrive ที่ป่าปี๊ฝากเอาไว้...

'กันดูไรอ่ะ'

'ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ พี่กวาง ป่าปี๊มันฝากมา'

พี่กวางหยิบให้ผมก่อนจะทิ้งตัวลงนอนต่อไป 

'ตัวเล็ก'

ผมคลิกเข้าไปในไฟล์นั้นทันที ในนั้นมีfile vdo อะไรไม่รู้อยู่เต็มไปหมด พร้อมกับเขียนหน้าไฟล์ไล่จาก Day1 จนถึง Day90 แค่เห็นแค่นี้น้ำตาผมมันก็จะไหลแล้ว ผมเห็นไฟล์อันนึงเขียนว่า Introduction

ผมกดเข้าไปในไฟล์นั้นก่อนทันที

ตอนนี้กันคงอยู่บนเครื่องบินแล้วใช่มั้ย กันคงเห็นของที่พี่ฝากไปให้แล้วนะ...

​มันเป็นวีดีโอที่ป่าปี๊อัดตัวเองในห้องนอน ไม่รู้ว่าตอนไหน ทำไมผมไม่รู้เลย...ป่าปี๊แม่ง ผมโคตรอยากกอดมันเลย 

​ยิ้มนะตัวเล็ก ยิ้ม....ห้ามร้องไห้นะ เพราะพี่เช็ดน้ำตาของกันไม่ได้นะ

​จากน้ำตาที่มันจะไหล มันหายกลับเข้าไปหมดเลย 

พี่อัดคลิปไว้ให้กันดูตลอดสามเดือนที่กันไปอยู่ที่นั้นเลยนะ กันจะได้รู้ว่ามีพี่อยู่ด้วยตลอด...แล้วก็ห้ามแอบเปิดของวันอื่นก่อนนะ เปิดได้วันละคลิปเท่านั้น รักนะตัวเล็ก ไปทำฝันให้สำเร็จ พี่เป็นกำลังใจและจะคอยอยู่ข้างๆกันเสมอ รักกันที่สุดในโลก ตอนนี้ก็นอนได้แล้ว ลงเครื่องไปจะได้สดชื่น ฝันดีนะตัวเล็ก

​แล้วก็เป็นภาพป่าปี๊โบกมือลากล้องก่อนจะตัดไป แค่นี้คืนนี้ผมก็คงหลับฝันดีแล้ว ผมหยิบต่างหูที่ป่าปี๊ให่มาใส่ไว้แล้วนอนไปพร้อมกับคอมพิวเตอร์แบบนั้น รู้ตัวอีกทีเครื่องก็ได้เดินทางมาถึง London แล้ว

สิ่งที่ผมทำอย่างแรกคือโทรไปหาป่าปี๊ 

ตืด ตืด ตืด

(ฮัลโหลลลลล)

เสียงป่าปี๊เหมือนยังไม่ตื่นทำให้ผมรู้ว่าผมคงโทรไปปลุกพี่มันแน่ๆ ผมลืมไปนี่ว่าเวลาเราห่างกัน 6 ชั่วโมง

'ป่าปี๊หลับอยู่หรอ'

(ตัวเล็ก!!)

'กันแค่จะบอกว่ากันถึงแล้วนะ ป่าปี๊ปนอนต่อเถอะ'

(ไม่ๆๆ พี่ตื่นแล้ว เป็นไงมั้ง โอเคมั้ย หนาวรึป่าว นอนหลับมั้ย)

'ยังไม่รู้ว่าหนาวมั้ยกันเพิ่งลงเครื่องอ่ะ กันก็โทรหาพี่คนแรกเลย กันเห็นคลิปแล้วนะ ปี๊อ่ะ ทำกันจะร้องไห้'

(ไม่ร้องดิ ยิ้มๆๆๆ)

'อือ งั้นเดี๋ยวกันถึงที่พักละจะโทรหานะ'

(ครับ รักนะ)

แล้วผมก็วางสายไป

'แห่ม ห่างกันไม่ได้เลยนะ'

'พี่กวางอ่ะ'

แล้วเราก็ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองมา

หนาวเหมือนกันนะ คงจะอุ่นกว่านี้ถ้าได้จับมือป่าปี๊ ไว้วันหลังผมจะพาป่าปี๊มาบ้าง 

'Here is your keycard. If you want anything just rings us.'

'Thank you'

ตอนนี้ผมก็มาถึงapartment ที่ผมจะต้องอยู่ในอีกตลอดสามเดือน เป็นห้อง 1 ห้องนอน 1 ห้องนั่งเล่น ระหว่างที่พี่กวางยังอยู่ด้วยพี่กวางก็จะนอนห้องเดียวกับผม 

'505'

ผมอยู่ชั้นที่ห้า ผมเดินเข้ามาถึงในตัวห้อง ไม่ใหญ่มากแต่วิวค่อนข้างดี มองเห็นสวนสาธารณะด้านหน้า....

'ไม่เข้าไปดูห้องนอนหน่อยเหรอ'

'ครับพี่กวาง'

แกร้ก....

ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน....แต่ผมกลับเจอ........


(ต่อ)

ช่อดอกกุหลาบสีขาวกับหมอนข้างขนาดใหญ่เป็นรูปป่าปี๊

'ไอ่ปี๊'

ผมถึงกลับยิ้มออกมา แล้วกดโทรออกไปหาปลายสายทันที

'ป่าปี๊'

(เห็นแล้วอ่ะดิ น่ารักป่ะ)

'พี่อ่ะ'

(ไม่ชอบเหรอ ต่อไปจะได้เหมือนมีพี่อยู่ด้วยตลอดไง กอดแทนกอดพี่ไปก่อน)

'ขี้เซอร์ไพร์ส มีอะไรปิดกันอีกป่ะเนี่ย'

(ไม่รู้ ไม่บอกหรอก ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพร์สถูกมั้ย)

'ป่าปี๊อ่ะ'

(กันจะได้ไม่เบื่อไง)

'แล้วนี้ทำอะไรอยู่'

(กำลังคิดถึงกันอยู่)

'แหวะ แต่ก็...คิดถึงเหมือนกัน'

'โอ้ย ไอ่สองคนนี้ นี่เพิ่งห่างกันวันแรกเองนะ'

ไม่รู้ว่าพี่กวางเข้ามาตอนไหน แต่ผมเขินนะ

'แค่นี้ก่อนนะ พี่กวางแซวแล้วอ่ะ เดี๋ยวคืนนี้ค่อยเฟสไทม์กัน'

(ครับตัวเล็ก)

แล้วผมก็ตัดสายพี่กวางไปก่อนจะมาสนใจผู้จัดการคนสวยของผม

'พี่กวางอ่ะ'

'หู้วว นี่ออฟกลัวแกนอกใจมันหรอ ดูมันดิเอาตัวแทนมาเฝ้า แล้วพี่จะนอนหลับมั้เนี่ย'

พี่กวางชี้ไปที่ป่าปี๊ หมอนข้างที่มีหน้ามันแปะอยู่ ยิ้มจังเลยเว่ย

'น่ารักจะตาย เดี๋ยวกันนอนกอดมันเอง'

'จ้ะ ไปหาไรกินละเดี๋ยวไปคุยกะกองดีกว่า'

หลังจากนั้นผมก็ไปหาไรกินแล้วไปพูดคุยกับกองละคร มันสนุกมากเลยนะครับกับการที่ได้มาลองทำอะไรใหม่ๆ ผมชักจะชอยที่นี้แล้วสิ จะว่าไปเวลามันก็ผ่านไปไวเหมือนกันนะ นี้มันก็จะครบเดือนแล้วที่ผมมาอยู่ที่นี้ แต่สิ่งนึงที่ไม่เคยเปลี่ยนเลย คือผมคิดถึงป่าปี๊ตลอดเวลา เวลาไหนที่ไม่ได้ทำงานหรือเวลาที่ผมว่าง ป่าปี๊ก็จะแว๊บเข้ามาในหัวผมเสมอ ไม่รู้พี่มันจะเป็นเหมือนกันมั้ย ความคิดถึงของผมมันเพิ่มขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เราก็ยังคุยกันทุกวันไม่ว่าผมจะเลิกดึกแค่ไหน ป่าปี๊ก็จะรอคุยเพื่อบอกฝันดีผมเสมอ จนพี่กวางบอกรำคาญความหวานของเรา...แล้วผมก็ยังดูคลิปที่ป่าปี๊อัดไว้ทุกวัน โคตรดีเลย เหมือนกลับมาแล้วเจอพี่มันทุกวัน ผมนั่งดูคลิปซ้ำไปซ้ำมา 

'คิดถึงนะไอ่อ้วนนน'

ผมกอดไปที่หมอนข้างป่าปี๊ หุ้ยยย อยากจะกอดมันตัวเป็นๆแล้วถึงหมอนข้างอันนี้จะช่วยให้ผมนอนหลับได้ทุกคืน แต่ก็ไม่เหมือนไออุ่นจากป่าปี๊นี่ 

ทุกวันนี้เวลาที่ผมไม่สบายหรือป่วยอะไรพี่กวางก็คอยดูแลผมเสมอ เหมือนมีป่าปี๊มาอยู่ด้วยเลย จนบ้างทีผมก็งงว่าพี่กวางรู้วิธีดูแลผมได้ไง....ส่วนเพื่อนร่วมงานทุกคนน่ารักมากครับ ผมได้เจอนักแสดงใหม่ๆเยอะเลย ไม่ว่าจะเป็นเชอรีนนางเอกของเรื่อง พี่กั้งพระเอก แล้วก็คริสนักแสดงร่วมอีกคนที่มีท่าทีเหมือนจะชอบผม แต่ผมไม่หวั่นไหวอยู่แล้ว เพราะในใจผมมีแต่ป่าปี๊นี่ แหวนมันผมก็ใส่อยู่ ไหนจะสร้อยข้อมืออีก แล้วยังมีป่าปี๊(หมอนข้าง) ที่ผมนอนกอดทุกคืน เหมือนมีมันอยู่ข้างๆตลอด

'พี่จะต้องกลับแล้วนะกัน ดูแลตัวเองดีๆนะ'

'กันต้องคิดถึงพี่กวางแน่ๆเลย'

'พี่ก็จะคิดถึงกัน'

'พี่กวาง...'

'ไอ่ออฟละสิ'

พี่กวางนี้รู้ทันตลอดเลย

'แฮร่ กันอยากให้พี่ไปช่วยดูๆมันหน่อย ไม่มีใครดูแลมันเลย กันเป็นห่วง'

'เป็นห่วงหรือกลัวมีคนมาจีบมัน'

'ก็แฟนกันน่ารักอ่ะ'

'จ้ะๆๆๆ'

ผมก็ไว้ใจมันแหละ แต่มันห่างกันนี่ ผมก็กลัวสิ แต่ความจริงผมก็คุยกะพี่เตตลอด เรื่องผู้หญิงนี้ไม่มีเลยครับ ถึงจะมีผู้หญิงเข้ามาบ้าง แต่พี่เตบอกไอ่ออฟไม่สนใจเลย แถมยังบอกกับทุกคนว่ามีแฟนแล้วว ส่วนเรื่องกระแสคู่จิ้นของผมกับป่าปี๊ที่ผมวางแผนเอาไว้ ถือว่าเป็นไปได้ดีเลย เริ่มมีคนเห็นสร้อยข้อมือที่ผมกับป่าปี๊ใส่คู่กัน แต่กระแสกก็ยังไม่แรงมากเพราะป่าปี๊มันไม่ใช่ดารานี่

'พี่กวาง กันฝากนี้ให้ป่าปี๊ด้วยสิ'

'จ้ะ'

ผมตั้งใจไปสั่งทำสูทที่ร้านดังร้านนึงในลอนดอนให้มัน ข้างในมีสลักOGเล็กอยู่ สูทที่มีแค่สองตัวในโลก ของผมชุกนึงกับมันอีกชุด

'งั้นพี่ไปละนะ'

'เดินทางดีๆนะพี่กวาง'

พอพี่กวางกลับไป ห้องมันก็จะเหงาๆหน่อยๆนะ มีแค่ผมกับป่าปี๊หมอนข้าง ในห้องเท่านั้น

'ทำไรอยู่ห้ะ ทำไมยังไม่โทรหากันอีก'

ผมตบไปที่เจ้าหมอนข้าง ปกติพี่มันต้องโทรมาแล้วนะ

'ทำไมเจ้านายแกไม่โทรมาอีกนะ'

ผมตบไปที่เจ้าหมอนข้างทีนึงก่อนจะดึงเข้ามากอดเอาไว้ ผมกลัวป่าปี๊ของผมเจ็บนี่

'โทรเองก็ได้ ชิ'

ผมกดวีดีโอคอลไปหาป่าปี๊ คอยดูนะผมจะงอนมันเลย

'ตัวเล็ก'

ป่าปี๊ทักผมแต่หน้ามันยังไม่มองผมเลย มัวแต่ทำงาน

'ป่าปี๊อ่ะ ไมไม่โทรหากัน'

ผมนั่งกอดหมอนข้างพี่มันแล้วทำหน้าแสนงอนออกไป

'โอ๋ๆ พี่ขอโทษนะ งานพี่เยอะอ่ะ'

'งานไรอ่ะ นี้ดึกแล้วนะ นี่มันเวลาของกันนะ'

'อย่างอนสิครับ นี่พี่ก็ทำเพื่อเราอยู่นะ'

ผมรู้ว่าทุกอย่างที่พี่มันทำก็เพื่อผมแหละ เพราะถึงยังไงทุกเช้าก็จะมีนมมาส่งหน้าห้องเสมอ ป่าปี๊มันดีลกะร้านขายนมที่นี้เอาไว้ ผมก็รู้แหละว่ามันรักและห่วงผมขนาดไหน ผมคงจะงี่เง่าไปหน่อย

'อือ รู้แล้ว คิดถึงจัง'

'คิดถึงเหมือนกันครับ'

'ป่าปี๊ บินมาหากันได้มั้ย'

สุดท้ายผมก็ตัดสินใจพูดคำนั้นออกไป

ป่าปี๊วางปากกาลง

'ทำไมพี่จะไม่อยากไปหากันละ พี่อยากจะไปหากันตลอดแต่พี่กลัวว่าถ้าพี่ไปแล้วพี่จะไม่ยอมกลับไทย ออดทนหน่อยนะตัวเล็ก'

ใช่ ผมรู้ ถ้าพี่มันมา ผมต้องขอร้องให้มันอยู่ต่อแน่ๆ แล้วพนักงานของมันอีกละ มันยังมีอีกตั้งหลายชีวิตที่ต้องดูแล

'วันนี้พี่กวางกลับแล้วใช่มั้ย ถึงงอแงแบบนี้'

'อือ เหงาอ่ะ'

'นี้ไง มีพี่อยู่ตรงนี้'

ป่าปี๊วางปากกาที่ผมให้ก่อนจะเงยหน้ามาคุยกับผมดีๆ แล้วผมก็คุยกับพี่มันไปจนเวลาผ่านไปเท่าไรไม่รู้ รู้ตัวอีกทีนี้ก็เกือบจะสองเดือนแล้วครับ งานผมก็ผ่านไปเกือบ 70%แล้ว สบายมาก อ่อที่สุคัญตอนนี้ผมก็เริ่มสนิทกับคริสละ ผมเพิ่งมารู้จริงๆว่ามันมีแฟนอยู่แล้ว มันไม่ได้ชอบผม มันแค่เอ็นดูผมที่ตัวผมเล็กๆน่ารักๆ แต่ป่าปี๊มันยังไม่เคยเห็นคริสหรอกนะ มันแค่เคยได้ยินผมพูดถึงเพื่อนร่วมงานบ้าง ส่วนไอ่ปี๊นะหรอก็ยังเหมือนเดิม โทรหาผมทุกวันไม่เคยหายไปไหน แต่ที่ผมเห็นชัดตอนนี้เหมือนมันกำลังมีโปรเจ็คใหม่ที่มันดูตั้งใจทำมากๆ ผมถามมันก็บอกว่าเป็นงานที่โคตรสำคัญมันกำลังออกแบบบ้านริมแม่น้ำให้ใครไม่รู้ จะว่าไปผมก็โกรธไอ่เจ้าของโปรเจ็คนั้นเหมือนกันนะมาทำให้ป่าปี๊อดหลับอดนอน แถมยังเอางานนี้มาทำเวลาคุยกับบผมด้วย แต่ผมก็เข้าใจแหละ..สถาปนิกนี้ งานมันเยอะ......

'ปี๊'

'ครับตัวเล็ก'

'เงยหน้าหน่อยๆๆๆ'

แล้วป่าปี๊ก็หันมายิ้มให้ผม

'ชื่นใจละ'

'เออกัน'

'หืมม'

'อาทิตย์หน้าพี่ต้องไปต่างจังหวัดนะ อาจจะไม่ค่อยมีสัญญาณ'

'ไปกี่วันอ่ะ'

'2วัน พอดีพี่มีถ่ายสัมภาษณ์งานออกแบบที่พี่ทำอ่ะ'

'อ่อ ถ้ามีสัญญาณก็ติดต่อมาหากันนะ'

'ครับ'

แล้วก็อย่างที่มันว่า สัญญาณมันไม่มีเลยครับ ผมนี่แทบจะขาดใจ ไม่ได้ยินเสียงพี่มันเลย ได้แต่ดูคลิปที่พี่มันอัดไว้กับกอดไอ่ปี๊ จนมันทำให่ผมรู้ว่าคิดถึงจนแทบขาดใจแม่งเป็นยังไง

พอพี่มันกลับมา ผมก็รู้เลยว่าตัวเองงอแงแค่ไหน ผมตามติดพี่มันตลอดต่อจะให้มันทำอะไรอยู่ ผมก็ขอให้มันเปิดสปีกเกอร์โฟนไว้ ให้ผมได้ยินเสียงมันตลอด หรือว่าจะเป็นตอนนอนที่ผมจะนอนแล้วให้ป่าปี๊นั่งมองผมแบบนั้น ยิ่งห่างกันมากเท่าไรมันยิ่งทำให้ผมรู้ว่าผมรักมันแค่ไหน ต่อให้ผมจะสนุกกับงานแค่ไหน แต่พอกลับห้องมาแล้วไม่เจอมัน มันก็เหมือนมีอะไรหายไป ตอนนี้ป่าปี๊มันคงไปส่วนสำคัญใชีวิตที่ผมขาดไม่ได้แล้วละ

'ทำงานอีกละ กันจะโกรธเจ้าของโปรเจ็คป่าปี๊แล้วนะ'

'อย่าโกรธเลยนะครับ พี่ตั้งใจทำงานไม่ดีใจหรอ'

'มันก็ดีอ่ะ แต่มันสำคัญกว่ากัน กันน้อยใจ'

'กันสำคัญที่สุด นี่พี่ก็ทำเพื่อกัน'

'เพื่อกันยังไง เพื่อลูกค้าพี่ชัดๆ'

'เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่านะ อย่าทะเลาะกันเลยนะครับ'

'ก็ได้'

แล้วเราก็คุยเรื่องอื่นไปเรื่อยๆจนผมเผลอหลับไป.....กับป่าปี๊ที่เป็นหมอนข้างของผม

'ฝันดีนะตัวเล็ก'

'อือออ'

.

.

.

.

อีกสองอาทิตย์ผมก็จะได้กลับเมืองไทยแล้วครับ เวลาผ่านไปเหมือนโกหก อีกกีไม่กี่วันผมก็จะได้กลับไปเจอไอ่อ้วนแล้ว แต่ที่หน้าเสียดายคืออาทิตย์หน้ามันจะเป็นวันเกิดผมแถมยังควบวันครบรอบที่เราคบกันอีกด้วย ผมละอยากจะรีบเคลียร์งานกลับไปเซอร์ไพร์สมันที่สุด อยากจะกลับไปกอดไปหอมไอ่อ้วนของผมแทนไอ่หมอนข้างนี้แล้วนะ!!

'พี่ครับ อาทิตย์หน้ากันขอกลับไปไทยสองสามวันได้มั้ยอ่ะ'

ผมเดินเข้าไปคุยกับผู้กำกำกับ

'โห่วกัน ไม่น่าจะได้นะ มีธุระอะไรด่วนรึป่าว อาทิตย์หน้าเราต้องไปนอกเมืองอ่ะ'

'เอออ..ไม่มีอะไรครับพี่'

'งั้นก็ดีละ เดี๋ยวก็ได้กลับไทยแล้ว'

แล้วพี่เค้าก็ตบบ่าผมสองสามที

'เป็นไรอ่ะกัน'

คริสเดินเข้ามาถามผม

'ป่าว เราแค่อยากกลับไทย'

'ไปเจอพี่ออฟอ่ะนะ'

ใช่ครับ คริสเหมือนกับเพื่อนสนิทของผมที่ผมไว้ใจพอสมควร แล้วยอมเล่าเรื่องพี่ออฟให้คริสฟัง เพราะคริสก็เล่าเรื่องแฟนของเค้าให้ผมฟังเฟมือนกัน เราสองคนเหมือนคนที่ต้องห่างแฟนมาเหมือนกัน ทำให้เราเข้ากันได้ง่าย

'อือ วันเกิดเราอ่ะ อยากกลับไปหาพี่เค้า'

'เอาหน่าาา อีกไม่กี่อาทิตย์ก็ได้หลับไทยละ ค่อยฉลองย้อนหลังก้ได้นะ'

'อือออ'

แล้วคริสก็เอามือเข้ามาดึงแก้มผม

'ยิ้มดิ ไอ่ตัวเล็ก'

'คริส'

'อ่ะอ่ะ พี่ออฟเรียกได้คนเดียวรู้แล้วจ้า'

แล้วคริสก็เอามืออกจากแก้มผม ผมได้แต่ลูบมันเบาๆ

ป่าปี๊ อีก14วัน เจอกันนะ

- จบตอน -

@pxxyogj

#ออฟกันxความลับ



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว