Bubble-Bew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11 ลิงหัวแดงแทนคุณ?

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 ลิงหัวแดงแทนคุณ?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ย. 2560 20:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 ลิงหัวแดงแทนคุณ?
แบบอักษร

ตอนที่****11

ลิงหัวแดงแทนคุณ?

“ลงไปก่อน”

ผมสั่งพร้อมกับปล่อยมือออกจาต้นขาของไต้ฝุ่น  มันรีบกระโดดลงไปยืนบนพื้นอย่างว่าง่าย  รู้สึกหลังโล่งขึ้นเยอะเลยแฮะ

“ชู  เอ่อ…อาจารย์จะทำอะไรเหรอครับ”

“หลับตา”

“ครับ?”

“หลับตาแล้วนับหนึ่งถึงสิบในใจ”

“ทำไม…”

ตวัดสายตาหันกลับไปมองอย่างหงุดหงิด  คนถูกมองด้วยสายตานี้เป็นครั้งแรกถึงตาลาเหลือรีบหลับตาตามคำสั่ง 

“ฉันจะเชื่อใจนายว่านายหลับตาอยู่จริงๆ  อย่าทำให้ฉันผิดหวังนะไต้ฝุ่น”

พยักหน้ารับคำผมหงึกๆ  ยืนรออยู่สักพักจนมั่นใจว่าเจ้านี่จะมาลืมตาขึ้นมาจริงๆ  ออกตัวเดินเข้าไปหาแฟนธ่อมจนกระทั่งประชันหน้ากัน  กลิ่นหอมอ่อนๆเหมือนดอกไม้โชยออกมาจากตัวเขา

“ถ้านายอยู่ที่นี่ตลอดเวลา  คงรู้สินะว่าไม่ควรทำให้ฉันโกรธเหมือนกัน”

“อะไรกันครับ  โหมดปิศาจที่น่ากลัวขนาดนี้  ให้เด็กคนนั้นเห็นไม่ได้งั้นเหรอ”

“คนที่เอาแต่หลบอยู่หลังหน้ากากไม่มีสิทธิ์พูดประโยคนั้นหรอกนะ”

“เรียวโนะสุเกะ  ชูจิ  เรียนจบมหาวิทยาลัยจากประเทศไทย  ในข้อมูลมีแค่ชื่อนามสกุลและมหาวิทยาลัยที่เรียนจบมาเท่านั้น  พอลองสืบค้นหาข้อมูลดิบอย่างจริงจังเจอเพียงแค่ว่านามสกุลเรียวโนะสุเกะเป็นนามสกุลที่เพิ่งเปลี่ยนมาใช้ก่อนเดินทางมาประเทศไทย  ขนาดจ้างแฮกเกอร์มืออาชีพช่วยแฮ็กทุกระบบเพื่อหาข้อมูลของคุณก็ยังหาไม่ได้  ผมถึงได้ฉุกคิดถึงความเป็นไปได้ของเรื่องนี้ขึ้นมาสองอย่างคือ…”

“…”

“หนึ่ง  แท้จริงคุณเป็นมนุษย์ต่างดาวที่ยานคงถูกหลุมอากาศดูดเข้าไปจนเกิดความเสียหายขัดข้องและตกลงมาบนโลกมนุษย์  ทำให้ไม่มีข้อมูลของคุณอยู่ในหน่วยงานใดในโลกนี้เลย”

“หา?”

มนุษย์ต่างดาวเนี่ยนะ..

ถามจริง?

“และสอง”

“…”

“มีคนต้องการซ่อนตัวตนที่แท้จริงของคุณไว้  หรือพูดให้เข้าใจไปเลยก็คือตอนนี้คุณกลายเป็นบุคคลหายสาบสูญ  แทนที่จะเอาไปซ่อนไว้ในที่ลับจริงๆ  สู้ปล่อยให้อยู่ในที่แจ้งแล้วทำให้กลายเป็นบุคคลหายสาบสูญโดยการหลบออกนอกประเทศไปซะ  ผมเข้าใจถูกไหมครับ”

“รู้อะไรไหม  หากประวัติของนายเปรียบได้กับกล่องแพนโดร่าที่ไม่สมควรจะเปิด  ตัวตนของฉันก็เปรียบเหมือนมันเช่นกัน”

“…”

“ถ้าไม่อยากพบเจอภัยพิบัติ  อย่าริอาจเปิดกล่องแพนโดร่า”

ผมพูดเสียงเย็นทิ้งท้ายพร้อมจ้องมองแฟนธ่อมผ่านหน้ากากอสุรกายสีแดงฉานด้วยแววตานิ่งสนิท  มือข้างหนึ่งดึงเอาธงแดงออกมาจากมือของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย

“ฉันจะลืมเรื่องที่คุยกันเมื่อกี้ซะ  นายเองก็ควรจะลืมเหมือนกัน  ตัวฉันในตอนนี้…เป็นแค่อาจารย์ห้องพยาบาลธรรมดาๆเท่านั้น”

ไม่มีปฏิกิริยาใดๆตอบกลับจากคนชุดขาว  ผมเดินถอยหลังทิ้งห่างออกมาเพื่อกลับไปหาไต้ฝุ่น  ประจวบกับหมอนั่นลืมตาขึ้นมาพอดี

“ผะ…ผมนับถึงสิบแล้ว  โอ๊ะ!  ธงแดงนี่!”

“อื้ม  พอเข้าไปขอร้องดูก็ยอมยกให้ง่ายๆเลย  ไปกันเถอะ”

“ยกให้ง่ายๆ?  จริงเหรอเนี่ย”

เจ้าลิงหัวแดงหันขวับไปทางแฟนธ่อม  คงจะไม่เชื่อเรื่องโกหกแบบนี้ง่ายๆแน่

“จริงครับ  ผมยกธงแดงนั้นให้  เพียงแต่ว่า…อาจารย์เรียวจะต้องถูกลงโทษพักงานหนึ่งอาทิตย์หลังจากการออกค่ายจบลง  เพราะว่าคุณทำผิดที่แอบลอบเข้ามาช่วยทีมของตัวเองถึงในนี้”

“นี่แก…!”

“ตกลง”

“อาจารย์!”

“หนึ่งอาทิตย์ช่วงที่ฉันพัก ‘ร้อน’  อย่าให้คนที่มหา’ลัยหน้าไหนไสหน้าไปยุ่มย่ามกับฉันเด็ดขาด  ไปได้แล้วไต้ฝุ่น”

คว้ามือเจ้าลิงหัวแดงพาตรงไปยังทางออกจากป่าทันที  สายตาก้มมองธงแดงในมือ  ส่วนปลายบิดเบี้ยวไปเยอะจากแรงบีบของแฟนธ่อม

หมอนั่นบีบมันไว้แน่นมากเพื่อป้องกันไม่ให้ผมดึงออกไปจากมือได้  แต่ว่า…

นายสู้ฉันไม่ได้หรอก  อสุรกาย…

หลังจากพาไต้ฝุ่นไปส่งถึงทางออก  ผมก็ต้องปีนกำแพงและลอดรั้วหนามออกมาทางเดิม  แน่นอนว่าโดนข่วนซ้ำแผลเดิมด้วยเช่นกัน  ตอนนี้เลยหลบกลับมานอนพักที่ห้องเพื่อรอเวลาให้เจ้าสามแปลกนั่นเลิกกิจกรรมสำหรับคืนแรกและกลับมา  ส่งขอความเข้าไปในไลน์กลุ่มของพวกอาจารย์เพื่อขอลาป่วยเนื่องจากปวดท้องกะทันหัน

“อ่า  ไม่ถึงแฮะ”

มือที่พยายามจะเอื้อมไปแตะหลังเพื่อทายาค้างเติ่งอยู่ตรงช่วงไหล่  ถึงคืนนี้จะสามารถปกป้องเจ้าสามแปลกเอาไว้ได้  แต่ตัวเองกลับต้องมาถูกพักงานหนึ่งอาทิตย์มันคุ้มกันซะที่ไหน

ทั้งหมดทั้งมวลของความยุ่งยากมันเป็นเพราะเจ้าลิงหัวแดงนั่นคนเดียว!

แอ๊ด…

ขวับ!

เสียงประตูห้องที่ถูกเปิดออกทั้งที่ในเวลานี้ไม่น่าจะมีใครนอกจากผมเรียกความสนใจจนต้องเอี้ยวคอไปมอง  เงาตะคุ่มๆเดินเซเข้ามาเหมือนคนหมดแรง  เห็นแค่เงามันผมก็จำได้แล้วว่าเป็นใคร  เจ้าลิงหัวแดงปิดประตูห้องพร้อมล็อกเสร็จสรรพก่อนจะเดินตรงมาที่เตียงซึ่งมีผมนอนคว่ำหน้าอยู่

ตอนแรกว่าจะไม่ตกใจแล้วนะ  แต่พอมันปิดประตูแถมล็อกแล้วยังเดินดำทะมึนตรงดิ่งมาที่เตียงแบบนี้มันทำให้ตกใจไม่น้อย!

ตุ้บ!

“อั้ก!”

ความปวดที่สะโพกแล่นปราดไปทั่วร่าง  พอเห็นว่าผมจะลุกหนีไอ้เด็กบ้ามันก็รีบกระโดดขึ้นมานั่งทับตรงสะโพกทำเอาหน้าทิ่มลงไปบนหมอน  เสียงกระดูกเคลื่อนดังสนั่นหวั่นไหว

อย่าลืมสิเว้ยว่าฉันอายุเท่าไหร่แล้ว!

“เจ็บไหมชูจิ”

“ตอนแรกแค่เจ็บแต่ตอนนี้ฉันจะตาย!  ทับลงมาได้ยังไงเนี่ย  ถ้าสะโพกฉันหัก…!”

หมับ!

ดวงตาเบิกกว้างกับสัมผัสอุ่นๆจนเกือบร้อนที่แผ่นหลัง  ด้วยปิดไฟในห้องพักจนหมดตอนที่ไต้ฝุ่นเดินเข้ามาผมเลยเห็นเป็นแค่เงา  ทำให้ไม่รู้ว่าความจริงแล้วเจ้าเด็กคนนี้…

แก้ผ้า…

เนื้อแนบเนื้อทำเอาในหัวขาวโพลนไปชั่วขณะ  หัวใจที่เต้นแรงของไต้ฝุ่นสะเทือนมาถึงแผ่นหลัง  ร่างกายเล็กๆทิ้งตัวนอนทับผมไว้  วงแขนตวัดกอดรอบคอแน่นจนขยับไม่ได้  ตัวผมเองตอนนี้ท่อนล่างพันแค่ผ้าเช็ดตัวเอาไว้ด้วยสิ  เพิ่งอาบน้ำเสร็จเลยกะจะทายาก่อนแล้วค่อยแต่งตัว

เวรกรรมล่ะ

ทำยังไงดีล่ะเนี่ย!

“ผมทายาให้นะ”

ร่างเล็กผละตัวลุกนั่งตามเดิม  เอื้อมมือมาดึงหลอดยาในมือผมไปทาให้แทน  ปลายนิ้วเรียวร้อนแต้มยาลงบนแผลก่อนจะไล้วนทาให้อย่างเบามือ

สัมผัสบางเบาเหมือนสำลีทำเอาเคลิ้มไปแวบหนึ่ง

ไม่ได้ๆๆๆๆ ถ้าเผลอเคลิ้มเมื่อไหร่ต้องลืมตัวจับเจ้าเด็กนี้ทำเรื่องอย่างว่าแน่ๆ  แค่ก้นนิ่มๆที่กำลังถูไถกับสะโพกผมไปมาก็เต็มกลืนแล้ว! 

“ชูจิไม่จำเป็นต้องทำถึงแบบนี้ก็ได้นะครับ  ไหนเคยบอกว่าไม่ชอบเรื่องยุ่งยากไม่ใช่เหรอ  แล้วไอ้ที่ทำอยู่มันไม่ยุ่งยากหรือไง”

“พูดมากน่า  รีบทายาให้เสร็จแล้วออกไปได้แล้ว”

“ไม่ออก”

“…”

ว่าแล้วเชียว

ลองถ้าเจ้าลิงหัวแดงดื้อขึ้นมา  เอาช้างทั้งโขลงมาฉุดยังรั้งไม่อยู่  ผมดันเป็นคนประเภทแพ้ทางหมอนี่ทุกทางเลยด้วยสิ  แบบนี้ทำอะไรไม่ได้แน่นอน

“โอเค  ไม่ออกก็ไม่ออก  แต่นายต้องใส่เสื้อผ้า”

“ทำไมล่ะ  ชูจิไม่ชอบเหรอ”

อย่าก้มหน้าเข้ามาถามใกล้ๆหูแบบนี้สิเฮ้ย!  หมอนี่เข้าใจความน่ากลัวของผู้ใหญ่เวลามีความต้องการบ้างหรือเปล่า  ผมไม่ใช่พระอิฐพระปูนหรือว่าพวกตายด้านนะ

หัดเข้าใจความอดทนของคนอื่นเขาซะมั่งเซ่!

“ชอบ”

“งั้นเรามา…!”

“แต่พอคิดว่าเจ้าของร่างกายที่ฉันชอบนี้คือนายมันก็หมดอารมณ์แล้วล่ะ”

“ไหงงั้นอ่ะ!”

“สำนึกซะบ้างสิว่าครั้งแรกที่เจอกันนายกำลังทำอะไร”

พลิกตัวหงายกลับมาแล้วรีบลุกขึ้นนั่ง  ดึงเอาผ้าห่มเข้าห่มตัวร่างเล็กเอาไว้พลางกอดไว้แน่น  ขืนปล่อยให้หลุดออกมาได้มีหวังโดนยั่วจนตบะแตกชัวร์

คงต้องอยู่แบบนี้ไปก่อนจนกว่ามันจะหลับ

ให้ตายสิ  ขอนอนพักแบบสบายๆบ้างไม่ได้เลยเรอะ!

“ปล่อยผมนะชูจิ  ผมตั้งใจมามีเซ็กส์กับชูจิเลยนะถึงได้โดดกิจกรรมแล้วแก้ผ้าเข้ามาเนี่ย”

“หน้าไม่อาย”

โป๊ก!

“อ๊ากกก เจ็บนะ!”

เด็กสมัยนี้มันเอาอะไรมาฉาบกันนะ  กล้าพูดเรื่องใต้สะดือกับคนที่ไม่ได้เป็นแฟนกันได้ยังไง  อีกอย่าง…เผลอไม่ได้ต้องอ่อยกันตลอดแบบนี้ใครมันจะไปไว้ใจฟะ!

“ฉันไม่ปล่อย  ขืนปล่อยนายก็ยั่วฉันอีกน่ะสิ”

“ยั่วไปก็ไม่ได้ผลไม่ใช่หรือไง  แล้วชูจิจะกังวลทำไมล่ะ”

“ใครบอกนายว่าไม่ได้ผล”

“เอ๊ะ…?   กะ…ก็…”

“ช่วยเข้าใจสถานะของคนอื่นบ้างจะได้ไหม”

“มะ…หมายความว่าไงเหรอครับ”

ถ้าให้เดาหน้าตาของไต้ฝุ่นตอนนี้ล่ะก็…ดวงตาแมวคู่นี้คงกำลังล่อกแล่กไปมาด้วยไม่รู้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่  ริมฝีปากเล็กๆต้องกำลังเม้มเข้าหากันแล้วค่อยๆใช้ฟันกัดริมฝีปากเอาไว้…

ลูบ…

“อ๊ะ…”

เสียงเล็กร้องออกมาเบาๆเมื่อผมใช้นิ้วลูบไปบนริมฝีปากเพื่อตรวจสอบดูว่าสิ่งที่คิดถูกต้องหรือไม่  และมันก็ถูก…

“ไต้ฝุ่น…”

“ครับ”

“ขอร้องล่ะ”

“…”

“อย่ายั่วกันมากกว่านี้เลยนะ”

ก้มหน้าลงไปกดริมฝีปากลงตรงปลายคางมน  เกิดความเงียบขึ้นเนิ่นนานจนผมต้องเป็นฝ่ายขยับตัวเอนอนตะแคงลงไปบนเตียง  ดึงรั้งตัวไต้ฝุ่นมาด้วยและโอบกอดเอาไว้ในวงแขน  ยื่นหน้าเข้าไปซุกไซร้กับซอกดคอหอมๆที่มีกลิ่นเหงื่อปะปนมาเล็กน้อย

“ชะ…ชูจิ”

“อะไร”

“ชูจิ  คิดยังไงกับผมเหรอ”

“หืม?”

“ก็…ทั้งที่คอยปฏิเสธเรื่องที่ผมขอมีอะไรด้วย  แต่ว่าเวลาที่ผมต้องการให้ช่วย  ชูจิมักจะปรากฏตัวเสมอ  ทั้งใจดี  ทั้งหล่อ…”

ขะ..ข้อหลังนี่มัน…

ทะแม่งๆแฮะ

“แล้วยังที่กำลังทำตอนนี้อีก  ผมอยากรู้ว่าชูจิคิดยังไงกับผมกันแน่  ไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมเลยจริงๆเหรอ”

ไต้ฝุ่นอาศัยจังหวะตอนผมคลายวงแขนพลิกตัวกลับมาหันหน้าชนกัน  แขนเล็กๆเลื่อนขึ้นมาโอบรอบคอจนผมต้องก้มหน้าลงเล็กน้อยไปตามแรงดึง  ท่อนบนของเราแนบชิดเสียดสีกนจนเกิดเป็นความร้อนแผ่ซ่าน

แม้จะไม่เห็นหน้า  แต่สัมผัสของลมหายใจทำให้ผมรู้ได้ว่าเจ้าลิงหัวแดงอยู่ห่างไม่ถึงเซ็นด้วยซ้ำ

“ชูจิ…”

“…”

“ชอบไหม”

ไม่พูดเปล่า  ร่างเล็กขยับร่างกายเบียดเสียดเข้ามา  จงใจยั่วยวนกันแบบไม่ปิดบัง!   ส่วนล่างที่ถึงผมจะยังนุ่งผ้าเช็ดตัวไว้และอีกฝ่ายจะมีผ้าห่มคลุมอยู่ก็ตาม  แต่อะไรๆที่มันถูกปลุกจนตื่นตัวขึ้นมาแล้วผงาดง้ำดันเนื้อผ้าออกมาอย่างง่ายดาย

“ต้องการแบบนี้จริงๆเหรอ”

“ครับ?”

กายหอมที่กำลังเล้าโลมอย่างเต็มที่หยุดชะงัก  ผมดันตัวขึ้นไปคร่อมทับไต้ฝุ่นเอาไว้  มือข้างหนึ่งบีบเข้ากับลำคอสวยเต็มแรง

“อึก!  ชะ…ชู…จิ…”

“นายน่ะ  ต้องการฉันแค่นั้นจริงๆเหรอ”

“อึก!  อะ…อ๋มเอ็บ…” (ผมเจ็บ)

“พอได้กันแล้วก็แยกทาง  ต้องการแค่นั้นใช่ไหม”

“อึก  อื้อ!!!”

เจ้าลิงหัวแดงเริ่มดิ้นพล่านควานหาอากาศเข้าสู่ร่างกาย  มือที่บีบคอมันไว้สั่นระริกพอๆกับดวงตาที่กำลังมองเงาเล็กดีดดิ้นไปมา

“ถ้านายต้องการแค่นั้น  ฉันก็จะไม่สนใจนายอีกต่อไป”

“แค่ก! แค่ก! แค่ก!”

เมื่อลำคอถูกปล่อยให้เป็นอิสระ  ไต้ฝุ่นก็สำลักออกมาอย่างรุนแรง  เสียงสูดลมหายใจเข้าปอดดังก้องไปทั่วทั้งห้อง  ผมเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเอาชุดมาใส่ก่อนจะขนเอาของทั้งหมดที่เตรียมมาด้วยเดินออกจากรีสอร์ทเพื่อกลับกรุงเทพฯ  ปล่อยทิ้งไต้ฝุ่นที่เรี่ยวแรงยังไม่กลับมาเอาไว้เพียงลำพัง…

…ในความมืด

บับเบิ้ลบิวชวนคุย**:**

มาอัพแล้วจ้า  ยิ่งแต่งยิ่งสัมผัสได้ถึงความลึกลับของพระเอก!  เป็นตัวเอกคอยเล่าเรื่องแท้ๆ  แต่กลายเป็นว่าดันเป็นตัวละครที่ไม่มีที่มาที่ไปมากที่สุด  ไม่เข้าใจความคิด  ไม่เข้าใจความต้องการ  ที่แน่ๆคือ…มีความ SM อย่างแรงกล้า  บีบคอน้องฝุ่นแบบนั้นได้ยังง้ายยยย  เอ็งต้องการาอะไรคิดอะไรอยู่ก็บอกไปสิเฟ้ยยยย

ความคิดเห็น