อ๊อบซอ
facebook-icon Twitter-icon

ขอขอบคุณหลีดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ขอบคุณทุกยอดวิว ทุกติดตาม ทุกคอมเม้น ทุกไลค์ และยอดสนันสนุน มันคือกำลังใจที่ทำให้ไรท์เขียนนิยายให้ทุกคนได้อ่านกัน ไรท์ยังเป็นมือใหม่อยู่ ติชมกันได้ ไรท์จะนำไปแก้ไขให้ดีขึ้น ฝากนิยายของ "อ๊อบซอ" ด้วยนะคะ //โค้งคำนับ

​Bad brother :: ตอนที่ 11

ชื่อตอน : ​Bad brother :: ตอนที่ 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 50.3k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2562 03:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​Bad brother :: ตอนที่ 11
แบบอักษร

Bad brother แอบรักร้าย ผู้ชายต้องห้าม 

ตอนที่ 11 

 

มหาฯ ลัยที่อิงฟ้าเรียน เปิดเทอมได้สองสัปดาห์แล้ว เช้านี้ก็เช่นกัน อิงฟ้าตื่นแต่เช้าเพื่อไปเรียนโดยที่บางวันคนขับรถของที่บ้านเป็นคนไปส่งสลับกับเมฆที่ไปส่งบ้างในบางวัน เช้านี้อิงฟ้านั่งรถมากับเมฆทั้งสองไม่ได้พูดคุยอะไรกันระหว่างทาง ทั้งรถจึงตกอยู่ในความเงียบโดยได้ยินเพียงแค่เสียงแอร์และเสียงบีบแตรรถดังแข่งกันอยู่รอบๆ นอกเท่านั้น จนทั้งคู่มาถึงมหาฯ ลัย เมฆจึงจอดรถหน้ามหาฯ ลัยให้อิงฟ้าลงตามปกติ 

“ขอบคุณครับ” อิงฟ้าหันไปพูดกับเมฆก่อนลงจากรถ 

“อืม” เมฆพยักหน้าตอบรับเบาๆ ในคอเป็นเชิงรับรู้ 

ปัง 

เมื่ออิงฟ้าลงจากรถและปิดประตูเมฆจึงออกรถไปยังบริษัททันที บริษัทที่เมฆบริหารอยู่เป็นทางผ่านของมหาฯ ลัยอิงฟ้าพอดี สุดาและวิรุธจึงออกความเห็นให้เมฆช่วยไปรับ-ส่งอิงฟ้าบ้างในบางวันที่สะดวก ด้วยเหตุผลเดิมที่ว่าอยากให้ ทั้งสองสนิทกันมากกว่านี้ ตอนแรกเมฆทำท่าจะคัดค้านแต่เพราะเถียงอะไรผู้ใหญ่ทั้งสองไม่ได้จึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย 

อิงฟ้าเมื่อเห็นเมฆออกรถไปแล้วจึงเดินเข้ามหาฯ ลัยไปยังตึกที่จะเรียนเช่นกัน 

ปี๊นๆ 

เสียงแตรรถดังขึ้นอิงฟ้าสะดุ้งตกใจน้อยๆ เพราะมัวแต่เดินเหม่อลอยก่อนหันไปมองยังต้นเสียงข้างหลังตน 

“อิง! มาเดินเหม่ออะไรอยู่ตรงนี้คนเดียว ขึ้นมาสิ” ‘เต้’ หนุ่มผิวขาว หน้าคม รูปร่างสมส่วนเพราะชอบออกกำลังกาย สูง 185 ซม. อยู่ในชุดนักศึกษาเหมือนกับอิงฟ้า เต้มาพร้อมกับรถสปอร์ตสัญชาติเยอรมนี สีขาว ที่ไม่ต้องบอกราคาอิงฟ้าก็พอจะรู้ว่าแพงแค่ไหน อิงฟ้ารู้จักกับเต้ตั้งแต่มาเรียนที่นี่วันแรก โดยที่อิงฟ้าเรียนวิชาเดียวกับเต้ แล้วบังเอิญนั่งที่ว่างข้างๆ เต้เข้า ทั้งสองจึงถือโอกาสทำความรู้จักและเป็นเพื่อนกันในที่สุด เต้เป็นหนุ่มเลือดร้อนตามประสาคนชอบความท้าทาย ชอบความเร็วของรถเป็นชีวิตจิตใจ ฐานะทางบ้านก็ขั้นเศรษฐี มีพ่อเป็นนักการเมือง แต่เรื่องเรียนนั้นไม่ค่อยเอาไหน 

“ขอบใจนะเต้ ถ้าไม่ได้นายเราคงต้องเดินอีกไกลเลยอ่ะ” อิงฟ้าตัดสินใจขึ้นรถของเต้ไปยังอาคารเรียน ยังไงมันก็ดีกว่าเดินเป็นไหนๆ  

“ไม่เป็นไร ว่าแต่ฉันเห็นนายเดินประจำเลยนายไม่ได้ขี่รถมาเหรอ” เต้มักจะเจออิงฟ้าเดินไปไหนมาไหนเสมอ เวลาเรียนก็เช่นกันเต้จึงมักจะให้อิงฟ้านั่งรถไปกับตนเสมอ 

“อ่อ เปล่าหรอก บางวันเราให้คนขับรถที่บ้านมาส่งน่ะ บางวันก็พี่ชาย” อิงฟ้าตอบ 

“อ่อ อย่างนี้นี่เอง” เต้ขับรถมาถึงตึกเรียนพอดี เมื่อจอดรถในที่จอดเรียบร้อย ทั้งคู่จึงลงจากรถเดินไปรวมกลุ่มกับคนที่เหลือ 

“มาแล้วเหรอ อิง เต้ มานั่งก่อนสิยังไม่ถึงเวลาเรียนเลย” เสียงของ ‘บีม’ เพื่อนอีกคนของอิงฟ้า บีมเป็นผู้ชายผิวขาว ร่างเล็กและตัวเล็กกว่าอิงฟ้า บีมสูง 170 ซม. หน้าออกไปทางหวานจัดว่าเป็นผู้ชายน่ารัก และด้วยความน่ารักนี้จึงทำให้มีหนุ่มๆ มาตามขายขนมจีบไม่เว้นแต่ละวัน จนต้องลำบากสาวแกร่งประจำแก๊งอีกคนต้องคอยเคลียร์ให้เสมอ 

“นี้ยัยนั้นยังไม่มาอีกเหรอ” เต้ถามบีม สายตาสอดส่องมองหาไปด้วย 

“หน้าจะยังนะ เพราะเรานั่งตรงนี้ตั้งนานแล้วอ่ะ ยังไม่เห็นเลย” บีมตอบ 

“เดี๋ยวก็คงมาแหละ” อิงฟ้าว่า 

“มาแล้วววววว ทุกคนนนนน” ไม่ทันขาดคำ เสียงห้าวที่มาก่อนตัวก็ดังขึ้น ทั้งสามหันไปมองยังที่มาของเสียงอย่างไม่ต้องนัดหมาย ‘กวาง’ เพื่อนคนสุดท้ายของแก๊ง วิ่งกระหืดกระหอบมาเสื้อผ้าหลุดลุ่ยออกจากกระโปรง ผมที่รวบไว้ลวกๆ หลุดกระเซอะกระเซิง มีแค่สมุดเล่มเดียวติดมือมา กวางสูง 172 ซม. เท่ากับอิงฟ้า มีผิวขาว หน้าหล่อนออกไปทางสวยคมเพราะเป็นลูกครึ่ง ไทย-ปากี มีนิสัยแกร่งเกินหญิง ออกไปทางห้าว กล้าได้กล้าเสี่ยง ชอบลุยๆ จึงยังไม่มีแฟนสักที และมักจะเป็นไม้กันหมาให้กับบีมอยู่เสมอๆ โดยที่กวางเจอบีมก็ตอนที่เข้าไปช่วยบีมตอนโดนพวกผู้ชายในมหาฯ ลัยรังควานนี้แหละ ทั้งสี่คนเป็นเพื่อนแก๊งเดียวกันและเรียนเอกเดียวกันจึงสนิทกันมากถึงแม้จะเพิ่งเจอกันก็ตาม ยกเว้นก็แต่กวางกับเต้ ที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไร แค่เห็นหน้าก็ไม่ถูกชะตาเอาซ่ะเลย 

“โทษที ฉันตื่นสายน่ะ” กวางว่าเมื่อหยุดอยู่ตรงหน้าอิงฟ้า พลางรวบผมและจับชายเสื้อยัดใส่กระโปรงแบบส่งๆ  

“ตื่นสายแล้วทำไมไม่ตั้งนาฬิกาปลุกล่ะ” เต้พูดแขวะกวางทันที 

“ก็ใครจะไปรู้ว่าจะตื่นสายกันละย๊ะ” กวางเองก็สวนกลับมาทันทีทันควัน 

“ก็ควรตั้งปลุกกันไว้ก่อนสิ”  

“เอ๊ะ! นายอยากมีเรื่องรึไง!” กวางทำท่านักเลงเดินเข้าไปหาเต้ 

“มาสิๆ เข้ามาเลย” เต้เองก็ทำท่าถกแขนเสื้อขึ้นข้างหนึ่ง 

“หยุดๆ ๆ ทั้งสองคนเลย จะทะเลาะกันทำไม ไปเรียนกันได้แล้วใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว ป่ะๆ” อิงฟ้าแยกทั้งคู่ออกก่อนชวนขึ้นห้องเรียน ทั้งคู่ชอบเป็นแบบนี้ประจำแต่ก็ไม่เคยทะเลาะกันจริงๆ สักครั้งเดียว คงเป็นเพราะกวางไม่ค่อยถูกกับผู้ชาย ส่วนเต้เองก็ชอบเอาชนะ ทั้งสองเลยไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไรแต่ก็ยังอยู่แก๊งเดียวกันได้เพราะเขาและบีมได้ขอเอาไว้ตั้งแต่แรก 

“ใช่ ไปกันเถอะ” บีมเดินไปดันหลังกวางเบาๆ เป็นเชิงให้เดินไป เรื่องจึงยุติลงแค่นั้น แล้วทั้งสี่จึงมุ่งตรงไปยังห้องเรียนทันที 

 

ณ มหาฯ ลัย (เวลา 17:15 น.)  

“นักศึกษาเลิกคลาสได้ครับ” อาจารย์บอกเลิกคลาสเรียนวิชาสุดท้ายของวันนี้ 

“เฮ้อออ เลิกเรียนสักที เย็นนี้แม่จะทำกับข้าวอะไรไว้ให้นะ ชักหิวแล้วสิ” กวางบิดขี้เกียจก่อนพูดเปรยๆ  

“เรากลับก่อนนะ พี่เรามารอแล้วอ่ะ ไปละนะ บายทุกคน!” บีมรีบเก็บของใส่กระเป๋า บอกละล่ำละลักแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไป 

“บีมจะรีบไปไหนขนาดนั้นนะ เห็นเป็นแบบนี้ประจำเลยเวลาเลิกเรียน” อิงฟ้าบ่นอย่างงงๆ กับท่าทางเร่งรีบที่มักเห็นเป็นประจำของบีม 

“นี้นายไม่รู้เหรอ” กวางทำท่ากระซิบ ราวกับพูดความลับ 

“รู้อะไรเหรอ” อิงฟ้าเองก็ชะเง้อเข้าไปฟังใกล้ๆ กวาง เต้มองตามก็ได้แต่หัวเราะเบาๆ  

“ก็พี่ชายบีมน่ะสิ ดุจะตาย น่ากลัวมากๆ เลยล่ะ” กวางบอกทำท่าทางโอเวอร์เกินจริง แต่อิงฟ้าก็เชื่อสนิทใจ 

“จริงเหรอ” อิงฟ้าทำหน้าตกใจ 

“จริงสิ เห็นว่าเป็นนักเลงด้วยนะ ชกต่อย ฟันแทงมาเยอะ เห็นว่าเคยทำร้ายคนที่มายุ่งกับบีมจนถึงขั้นแอดมิดเข้าโรงพยาบาลเป็นเดือนเลยด้วยนะ” กวางว่าเสียงตื่นเต้น 

“จริงเหรอ น่ากลัวจัง” อิงฟ้าทำท่าทางกลัวจริงๆ  

“เคยได้ยินข่าวมาว่าอย่างนั้นนะ แต่ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ดุนะ ก็เล่นมีน้องน่ารักขนาดนั้น” กวางว่าต่อ 

“ก็จริงนั่นแหละ” อิงฟ้าพยักหน้าเห็นด้วย 

“อิง นายกลับยังไง” เต้ที่นั่งเงียบอยู่นานถามอิงฟ้าขึ้น 

“คนขับรถที่บ้านคงมารับแหละมั้ง” อิงฟ้าบอกเต้ เพราะส่วนมากขากลับอิงฟ้ามักจะกลับกับรถของที่บ้านมารับโดยปกติ 

“กลับกับฉันไหม เดี๋ยวฉันไปส่ง” เต้เสนอ ถึงแม้ทางไปบ้านอิงฟ้าจะไปคนละทางกับบ้านเต้ แต่เขาก็ไปส่งได้ถ้าอิงฟ้าต้องการ 

“อ่า ไม่เป็นไร เรากลับเองดีกว่า ไม่รบกวนเต้หรอก” อิงฟ้าปฏิเสธเต้เพราะเกรงใจจริงๆ  

“ตามใจนายละกัน” เมื่อเห็นอิงฟ้าลำบากใจเขาจึงไม่เร่งรัดอะไร 

อิงฟ้ากลับมาถึงบ้านด้วยรถที่มารับ แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่เลยสักคน เมฆก็ยังไม่กลับจากบริษัทในเวลานี้ สุดาและวิรุธก็ออกไปธุระอีกตามเคยและไม่รู้ว่าจะกลับเมื่อไร อิงฟ้าจึงเดินขึ้นห้องของตน เมื่อไม่มีใครอยู่บ้านจึงดูเงียบลงถนัดตา 

กริ๊กๆ ๆ ๆ  

“อ่ะ ไฟดับเหรอทำไมไม่ติดล่ะ” อิงฟ้าบ่นเบาๆ เมื่อเปิดไฟในห้องแต่กลับไม่ติด 

“สงสัยจะเสีย ทำไงดีล่ะ ต้องทำการบ้านด้วย” อิงฟ้ายืนคิดอยู่สักพัก ก่อนตัดสินใจโทรแจ้งแม่บ้านให้ตามช่างมาซ่อม ระหว่างรอจึงเอากระเป๋าไปเก็บและจัดห้องไปพลางๆ เผื่อช่างมาซ่อมจะได้ไม่น่าเกลียด ถึงแม้ห้องจะไม่ได้รกอะไรมากก็ตาม 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

ผ่านไปไม่นานเสียงเคาะประตูห้องของอิงฟ้าจึงดังขึ้น อิงฟ้านึกในใจว่าทำไมช่างถึงมาเร็วนัก 

“มาแล้วครับ” อิงฟ้าตะโกนบอกคนนอกประตู ก่อนรีบเดินไปเปิดประตู 

แอ๊ดดด 

“เอ้า พี่ชัดหรอกเหรอครับ มีธุระอะไรรึเปล่าครับ” เมื่ออิงฟ้าเปิดประตูกลับเจอชัดยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่ช่างอย่างที่คิด 

“ผมมาซ่อมไฟให้คุณอิงน่ะครับเห็นว่าไฟในห้องเสีย” ชัดถามสายตาสอดส่องเข้าไปสำรวจภายในห้องที่มืดจนแทบมองไม่เห็นเพราะเย็นมากแล้ว 

“อ่า ครับ งั้นเชิญเข้ามาก่อนสิครับ” อิงฟ้าเปิดประตูให้อ้ากว้างขึ้นอีกและเดินนำเข้าไปก่อน ชัดจึงเดินตามหลังเข้ามาและเป็นคนปิดประตูเขากดล็อคประตูเบาๆ ตอนที่อิงฟ้าไม่ทันเห็น 

“ผมคิดว่าช่างจะมาซ่ะอีก” อิงฟ้าพูดขึ้น 

“ผมบังเอิญได้ยินแม่บ้านคุยโทรศัพท์กับคุณอิงเรื่องไฟเสียน่ะครับ ผมเองก็พอจะซ่อมเป็นบ้างเลยอาสามาซ่อมให้เองจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเรียกช่างน่ะครับ” ชัดอธิบายให้อิงฟ้าเข้าใจ 

“อ่อ อย่างนี้นี่เอง พี่ชัดนี่ใจดีจังเลยนะครับ อ่ะ ดวงนี้แหละครับที่เสียผมลองเปิด-ปิดดูแล้วมันไม่ติดเลยครับ” อิงฟ้าชี้ให้ชัดดูดวงไฟที่เสีย โดยไม่ได้คิดอะไร 

“งั้นผมขอดูหน่อยนะครับ” ชัดหันมาบอกอิงฟ้าก่อนลงมือซ่อม 

“งั้นผมขอไปอาบน้ำก่อนนะครับ เพิ่งกลับมาจากเรียนเหนียวตัวมากๆ เลย ตามสบายเลยนะครับ” อิงฟ้าบอกยิ้มๆ ก่อนเดินไปเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำตามปกติ แต่เมื่ออาบเสร็จเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเอาเสื้อผ้าเข้ามาเปลี่ยนด้วย เพราะปกติจะเปลี่ยนชุดข้างนอกจนติดเป็นนิสัย แต่ครั้งนี้ลืมไปว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย 

แกร๊ก 

อิงฟ้าแง้มประตูชะโงกหน้ามองออกไปข้างนอกแต่กลับไม่เห็นใคร 

//พี่ชัดคงซ่อมเสร็จแล้ว คงไปแล้วละมั้ง// อิงฟ้าคิดในใจก่อนเดินออกจากห้องน้ำด้วยชุดคลุมอาบน้ำเพียงตัวเดียว อิงฟ้าเปิดไฟที่กลับมาสว่างเหมือนเดิมแล้ว และยืนใส่ชั้นในอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า โดยไม่ได้สังเกตข้างหลัง 

หมับ!  

“อื้อออ!” จู่ๆ ก็มีมือปริศนาตะครุบปิดปากจากทางข้างหลัง มือหนาอีกข้างล็อคแขนไว้ไม่ให้ขยับหรือหันไปมอง แล้วลากไปตามทางจนถึงเตียง แล้วจับอิงฟ้าโยนลงเตียงอย่างแรงจนร่างบางกระเด้งกระดอน 

ตุบ!  

“โอ๊ยยย!” อิงฟ้าตั้งตัวได้จึงหันไปมองคนที่กระทำกับตนเช่นนี้ แล้วก็ต้องตกใจจนแทบช็อค!!  

“พะ พี่ชัด!!” 

ความคิดเห็น