ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 44 ส่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ย. 2560 20:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
44 ส่ง
แบบอักษร

- Off part -

ทุกคนกำลังจะบอกว่าผมใจร้ายใช่มั้ยที่ไม่ไปหาเจ้าตัวเล็กสักที...ผมรู้ว่ามันรอผมอยู่ ผมแค่อยากให้ตาผมหายแดงเท่านั้นแหละ ผมหันไปหยิบของที่เตรียมไว้ให้มัน...แล้วเดินลงจากรถและตรงไปหาเจ้าตัวเล็กของผมทันที ผมเห็นมันกำลังนั่งคุยกับแฟนคลับอยากสนุกสนาน น่ารักจัง อีกนานแค่ไหนกว่าผมจะได้เห็นภาพแบบนี้อีก

'พี่ออฟ'

แล้วอยู่ดีๆฝ้ายก็วิ่งมาตรงหน้าผม

'น้อง'

'ไปไหนมา...ทำไมเพิ่งมาห้ะ'

แล้วฝ้ายก็ดึงข้อมือผมไปทันที

'พี่กันรออยู่รู้มั้ยหล่ะ'

ทำไมผมจะไม่รู้ละ ผมแค่อยากมองมันนานๆแค่นั้น ยัยเด็กนี้

กริ๊ง

เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้น สายที่ผมรอมาทั้งวัน

'ว่าไงมึง'

(เรื่องที่มึงขอ กูทำให้แล้วนะ)

'ขอบคุณมากว่ะ'

(ถ้าไม่ติดว่ามึงเป็นคนออกแบบบ้านให้มันนะ กูไม่ทำให้หรอก แล้วก็แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะเว่ย)

'เอออหน่า ขอบใจมึงมากเว่ย'

'อะไรอ่ะพี่'

ฝ้ายหันมาถามผม

ผมไม่ได้ตอบ

'ปล่อยได้ยัง มืออ่ะ'

'อุ้ย ขอโทษค่ะ'

'เดี๋ยวเดินเข้าไปเอง ไม่ต้องกลัวหนีหรอก พี่ไม่ได้จะหนี'

ฝ้ายพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปหาตัวเล็ก แล้วคงจะกระซิบว่าผมมาแล้ว ไอ่ตัวเล็กถึงกับยิ้มออกมา แล้ววมองมาที่ผมทันที สายตาของมัน.... รอยยิ้มของมัน ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปมันเอาไว้

แล้วผมค่อยๆเดินเข้าไปในระแวกที่มีแฟนคลับมันอยู่

'พี่ออฟป่ะแก'

'นั้นดิ หล่อเหมือนกันนะเนี่ย'

'จริง'

แชะ 

แล้วก็มีคนถ่ายรูปผม ความจริงผมก็ไม่ค่อยชินหรอก แต่ผมรู้ว่าถ้าคิดจะมีแฟนเป็นดาราเรื่องแบบนี้มันคงเลี่ยยงไม่ได้หรอก

'พี่กวาง หวัดดีครับ'

'กว่าจะมานะ น้องมองจนคอยาวเป็นยีราฟแล้ว'

'โห่พี่'

'ป่า...พี่ออฟ'

ไอ่ตัวเล็กเดินเข้ามาหาผม มันคงรู้ว่าเรียกป่าปี๊ข้างนอกไม่ได้

'พี่มาแล้ว'

'ปล่อยให้กันรอตั้งนาน'

'พี่จะไม่มาส่งกันได้ยังไง จริงมั้ย'

'อือออ'

ไอ่กันเดินเข้ามากอดผม

'กรี๊ดดดด'

แชะ แชะ แชะ แชะ

'ขอแค่แปปเดียวนะ แค่แปปเดียว'

ไอ่กันพูดออกมาเบาๆ ผมกอดมันไว้แน่นขึ้น นาทีนั้นในโลกของผมมีแค่มันกับผมเท่านั้นแหละ

สักพักกันก็ปล่อยผม

'พี่กันนนน กอดพี่ออฟทำไมอ่ะ'

แฟนคลับคงสงสัยมากๆ ต่างกับฝ้ายที่ยิ้มเหนือมาก อะไรของน้องคนนั้นว่ะ

'อ่อ ก็พี่กันพี่ออฟสนิทกันไง'

พี่กวางพูดขึ้นมา

'อ่อ ที่ไปกินข้าวด้วยกันอ่ะนะ'

คงหมายถึงรางวัลที่ผมได้มากจากงานนั้น บอกเลยว่าผมกินข้าวกับตัวเล็กทุกมื้อ

ไอ่ตัวเล็กได้แต่ยิ้มๆ

'เออพี่กวาง แล้วคู่จิ้นไอ่ตัวเล็กอ่ะ'

ผมหันไปถามพี่กวางเบาๆไม่ให้ตัวเล็กได้ยิน

'อ่อ บทมันเปลี่ยนนิดหน่อยอ่ะ เราหานักแสดงที่เข้ากับบทนั้นไม่ได้แล้วก็คนเขีนด้วย กันเลยไม่ต้องมีคู่แล้วในเรื่อง'

'อ่อ แล้วพี่กวางจะอยู่ที่นั้นกับกันตลอดเลยมั้ย'

'พี่คงไปอยู่ด้วยแค่เดือนแรก เดี๋ยวพี่ก็ต้องกลับมาดูแลคนอื่นๆต่อหน่ะ'

'ผมฝากกันด้วยนะพี่ มันอาจจะดื้อไปบ้าง แล้วยังซุ่มซ่ามอีกผมฝากมันด้วยนะ'

'รู้แล้วย่ะ นั้นลูกฉันมั้ย'

พี่กวางยิ้มออกมา

'ตอนกลางคืนถ้ากันนอนไม่หลับ พี่ต้องอุ่นนมเข้าไปให้มันนะ มันชอบ มันบอกว่าอุ่นท้องเวลานอน'

ความจริงอีกวิธีที่ง่ายกว่าก็คือการนอนกอดมันไว้ แต่หน้าที่นั้นผมให้คนอื่นทำแทนไม่ได้หรอก

'แล้วก็ตอนเช้า มันไม่ชอบกินข้าวพี่กวางต้องบังคับมันให้ได้นะ'

'ส่วนถ้ามันเป็นไข้...'

พี่กวางเอามือมาจับไหล่ผมเชิงให้หยุดพูด

'ถ้าเป็นห่วงน้องมันขนาดนี้ ทำไมไม่ตามไปเลยหล่ะ'

ผมทำไมได้ไง นั้นเป็นสิ่งที่ผมอยากทำมากที่สุด


- Kwang part -

ออฟนะออฟ เป็นห่วงกันมันขนาดนี้ ทำไมไม่ตามลูกฉันไปเลยละ มาบอกฉันอย่างนั้นอย่างนี้ แล้วลูกฉันมันจะโตมั้ย โอ๋มันขนาดนี้ ถ้าไอ่ตัวเล็กมาได้ยินคงยิ้มจนแก้มฉีกแถมคงไม่อยากไปทำงานแน่ๆ

'อ่ะ'

แล้วออฟก็ยื่นสมุดอะไรไม่รู้มาให้ฉัน

'อะไรอ่ะ'

'ทุกอย่างเกี่ยวกับกัน'

ฉันเปิดสมุดนั้น

โอโห่ พระเจ้าออฟนี้มันรักและใส่ใจกันจริงๆ ในเล่มนั้นเป็นข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับกัน บอกหมดว่าต้องทำยังไงเวลากัน ป่ยหรือหงุดหงิด ทั้งเล่มมันถูกเขียนออกมาด้วยลายมือของออฟ แต่ก็ไม่ลืมที่จะมีการวาดภาพประกอดแบบสถาปนิก เชื่อเค้าเลย

'นี่เขียนเอง'

'อือ ผมฝากกันด้วยนะพี่'

'อือ ฉันจะดูแลให้อย่างดีเลย'

'ขอบคุณนะพี่กวาง'

'ไม่เป็นไร ยังไงกันก็เหมือนน้องฉัน'

แล้วเจ้าตัวเล็กก็เดินเข้ามา

'พี่กวาง ป่า..พี่ออฟ คุยไรกันอ่ะ'

'ไม่มีไรหรอก แล้วนี้ต้องไปยัง'

'อือ เดี๋ยวก็จะต้องไปละ'

ฉันทิ้งเข้าสองคนให้อยู่ด้วยกันก่อนที่จะเดินไปหาแฟนคลับ 

'อ่าวๆๆ เดี๋ยวพี่กันจะต้องไปแล้วนะทุกคน เดี๋ยวมาถ่ายรูปรวมกันดีกว่านะ เข้าแถวเลยจ้า'

ฉันให้แฟนๆตั้งแถวรอ เพื่อที่สองคนนั้นจะได้มีเวลาคุยกันสองคนบ้าง ฉันรู้ว่าทั้งสองคนคงรอเวลานี้ เจ้าตัวเล็กของฉันมันเก่งแค่ไหน ที่เก็บอารมณ์ได้ขนาดนี้ ตอนนี้มันคงอยากจะกอดป่าปี๊ของมันจะตายอยู่แล้วละ


- Gun part -

'อ่าวๆๆ เดี๋ยวพี่กันจะต้องไปแล้วนะทุกคน เดี๋ยวมาถ่ายรูปรวมกันดีกว่านะ เข้าแถวเลยจ้า'

พี่กวางทิ้งให้ผมอยู่กับป่าปี๊สองคนก่อนจะออกไปจัดแถว

'ป่าปี๊'

'ตัวเล็ก'

ป่าปี๊เอามือลูบหัวผมเบาๆ

'ไม่ต้องร้องนะ เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันแล้ว แค่3เดือนเอง'

'กันไม่เข้าใจ ทำไมกันไม่มีความสุขเลย การที่กันจะได้ทำตามความฝัน แต่ถ้ามันไม่มีพี่'

'ทำไมกันจะไม่มีพี่ พี่ก็ยังอยู่ตรงนี้'

ป่าปี๊ชี้มาที่หัวใจของผม

'อยู่ตรงนี้เสมอ พี่อยากให้กันทำตามฝันได้สำเร็จนะ มันไม่มีเวลามาถอยหลังหรือลังเลแล้ว ถ้ากันทิ้งมันเพราะพี่ พี่จะเสียใจแค่ไหนที่เป็นตัวถ่วงของชีวิตกัน ไปทำให้พี่เห็นนะว่ากันของพี่เก่งแค่ไหน'

กันจะไม่ทำให้สามเดือนที่เราห่างกันต้องเสียเปล่า กันจะทำให้พี่เห็นเอง

'อือ'

'กอดได้มั้ย'

ป่าปี๊พูดขึ้นมา ผมยิ้มออกมาก่อนจะก้าวเข้าไปกอดป่าปี๊ ผมไม่สนว่าคนจะมองว่ายังไงแล้ว

'ดูแลตัวเองดีๆนะตัวเล็ก'

ป่าปี๊พูดขึ้นมา

'พี่ก็เหมือนกันนะ อย่าลืมที่เคยสัญญาไว้กับกัน'

แล้วผมก็เอาสิ่งที่ผมแอบทำให้ป่าปี๊ออกมา

'อ่ะ กันให้ เวลาที่คิดถึงกันก็มองมันนะ'

ผมยื่นปากกาเขียนแบบที่ผมแอบไปสั่งทำไว้ให้พี่มัน กันสร้อยล็อคเก็ตที่ด้านในมีรูปคู่ของเราอยู่

'ปากกาไว้สำหรับเวลาที่พี่ทำงาน พี่จะได้รู้ว่าพี่มีกันเป็นกำลังใจให้พี่ตลอด ส่วนสร้อยเส้นนี้มันจะเป็นตัวแทนของกันนะ มันจะอยู่ใกล้กับใจพี่ตลอด'

'ตัวเล็กจะทำพี่ร้องไห้'

ผมเห็นป่าปี๊ตาแดงขึ้นเรื่อยๆ

'อย่าร้องนะ ไม่งั้นกันร้องด้วยแน่ๆ'

ป่าปี๊ยิ้มออกมาก่อนจะเอามือขยี้หัวผม

'น่ารักจังเลย ไอ่เตี้ย'

'ป่าปี๊'

'กัน มาถ่ายรูปได้แล้ว'

แล้วพี่กวางตะโกนมา

'ไปถ่ายด้วยกันมั้ย'

'ไม่อ่ะ กันไปเถอะ'

แล้วผมก็แยกไปถ่ายรูปกับแฟนคลับ หันมาอีกทีป่าปี๊ก็หายไปแล้ว


(ต่อ)

ไอ่ปี๊มันไปไหน

'ขอบคุณทุกคนมากๆนะ'

'เดินทางดีๆนะพี่กัน'

'แล้วเจอกันนะพี่กัน อีกสามเดือนพวกหนูจะมารอรับ'

'จ้า กลับบ้านกันดีๆนะ'

ผมหันไปบอกแฟนๆก่อนจะเรียกฝ้ายมา

'ฝ้าย....พี่ฝากพี่ออฟด้วยนะ'

'รับทราบ หนูจะคอยดูให้เอง'

'ขอบคุณมากนะฝ้าย พี่ไปละ'

'เดินทางดีๆนะพี่กัน'

แล้วผมก็เดินมาหหาพี่กวาง

'พี่กวางเห็นปี๊มั้ย'

'อ่าว ก็คุยกับกันเมื่อกี้ไม่ใช่หรอ'

หรือป่าปี๊มันจะกลับไปแล้ว แต่มันยังไม่ได้ลาผมเลยนะ

ผมเอาโทรศัพท์มาโทรหาป่าปี๊ทันที

'ปี๊ อยู่ไหน'

(กัน เดินทางดีๆนะ)

'ป่าปี๊จะไม่บอกลากันก่อนเหรอ จะไม่อยู่ส่งกันจริงๆหรอ  กันจะต้องเข้าไปข้างในแล้วนะ'

(พี่ขอโทษ...พี่รักกันนะ ดูแลตัวเองด้วย)

ผมฟังก็รู้เลยว่าป่าปี๊มันคงไม่อยากเห็นภาพตอนที่ผมกำลังจะจากมันไป...ผมเข้าใจ เข้าใจทุกอย่าง

'กันก็รักพี่'

ผมก็แค่ใจหายเท่านั้นเอง ผมอยากมีเวลามากกว่านี้

(ถึงแล้วโทรหาพี่ด้วยนะ ขึ้นเครื่องก็ต้องบอกพี่นะ)

'ครับ'

แล้วผมก็วางสายไป

'ออฟหล่ะ'

'คงกลับไปแล้วละ'

'ไม่ต้องเสียใจนะกัน ออฟมันรักกันมาก'

'กันรู้ กันจะไม่ทำให้ป่าปี๊ผิดหวัง เข้าไปข้างในกันเถอะ'

แล้วผมก็เข้าไปด้านในผ่านตม.เรียบร้อย

-GunATp : กันเข้ามาใน dutyfree แล้วนะ-

ผมส่งข้อความไปบอกป่าปี๊ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร้านขายน้ำหอม 

เอากลิ่นไรดีนะ ซื้อกลิ่นที่ป่าปี๊ใช้ดีกว่า

ตึ้ง

ผมรีบกดเข้าไปดูข้อความทันที


Tumcial : จะซื้ออะไรห้ะ ตัวเล็ก

แฮร่ ไม่ซื้อเยอะหรอก กันมาดูน้ำหอม : GunATp

Tumcial : น้ำหอมกันเยอะแล้ว

โถ่วเอ้ย ก็มาดูกลิ่นของมึงอ่ะ คนมันคิดถึงนี่

บ่น บ่น : GunATp

Tumcial : ใช้เงินเก่งแบบนี้ เดี๋ยวพี่ก็เลี้ยงไว้ไม่ไหวอ่ะ

ป่าปี๊ : GunATp

Tumcial : ล้อเล่นครับ พี่จะตังใจหาทำงานหาเงินเลย พี่เลี้ยงตัวเล็กไว้อยู่แล้ว

ดีมากกกก นี่คิดถึงแล้วอ่ะ เฟสไทม์มั้ย : GunATp

Tumcial : พี่ขับรถอ่ะ ไว้ค่อยเฟสไทม์เนอะ 

งั้นตั้งใจขับรถ ถึงบ้านแล้วบอกกันนะ : GunATp


แล้วผมก็หันมาดูน้ำหอมต่อ เอากลิ่นอีปี๊เนี่ยแหละ ผมเดินถือน้ำหอมไปที่จ่ายเงิน แล้ววางไว้ที่เคานเตอร์ ก่อนจะก้มลงไปหาบัตรเครดิต ผมเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นมีบัตรเครดิตยื่นไปให้พนักงานแล้ว สงสัยจะพี่กวาง...แต่ทำไมกลิ่นนี้ มันเหมือนกลิ่นที่ผมซื้อไปเลยว่ะ

'พี่กวางงง...ป่าปี๊'

ผมเห็นป่าปี๊ยื่นบัตรเครดิตไปจ่ายเงินให้ผม

พี่มันมาได้ไง ไหนบอกว่าขับรถอยู่ไง

ป่าปี๊หันมายิ้มให้ผมแล้วทำมือให้ผมหยุดพูด หลังจากจ่ายเงินเสร็จผมก็เดินไปหาที่เงียบๆคุยกับมันทันที

'ป่าปี๊มาได้ไงอ่ะ'

'กัน งั้นพี่ว่าพี่ไปรอกันที่Gateดีกว่าเนอะ'

พี่กวางพูดขึ้นมาก่อนจะเดินออกไป

'ป่าปี๊ไหนบอกว่าจะไม่ปิดบังกันไง'

'พี่ขอโทษ พี่อยากมาเซอร์ไพร์สตัวเล็กไง ไม่ดีใจหรอ'

ดีใจดิ ทำไมจะไม่ดีใจ ความจริงผมไม่ควรโกรธพี่มันเลยนะ ผมเข้าไปกอดมันทันที

'ดีใจ ดีใจที่สุดเลย'

'พี่ต้องมาส่งกันให้ถึงเครื่องบินอยู่แล้ว แฟนพี่ทั้งคน'

'แล้วป่าปี๊เข้ามาได้ไง ถ้าไม่มีตั๋วเข้ามาไม่ได้นี่'

หรือมันจะบินไปกับผม ไม่หรอก เป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าได้ก็คงจะดีมากๆเลยละ

'พี่ใช้เส้นเข้ามา เพื่อนพี่มันทำงานที่นี้อ่ะ พี่เลยขอเข้ามาส่งกันไง'

'น่ารักที่สุดป่าปี๊ของกัน'

ผมเอามือไปดึงแก้มมัน

'ป่ะ เรามีเวลาอีก2ชั่วโมงก่อนกันบิน อยากไปทำอะไรครับตัวเล็ก'

'อืมมม แค่อยู่กับพี่ ก็โอเคแล้ว'

'น่ารักที่สุด แต่ตอนนี้ใส่สร้อยให้พี่หน่อยดิ'

ป่าปี๊เอาสร้อยที่ผมให้ออกมา ดูหน้ามันเหมือนมีแผน แต่ผมก็อยากเดินตามเกมของมันนะ ผมเอาสร้อบมาก่อนจะเขย่งแล้วใส่สร้อยให้มัน ทำให้หน้าของเราสองคนตอนนี้โคตรจะใกล้กันเลย แล้วป่าปี๊ก็ดึงตัวผมเข้าไปใกล้ๆก่อนจะกดริมฝีปากลงมา

'อืออออ'

'ปี๊อ่ะ'

'ไม่ชอบหรอ'

'ชะ ชอบ แต่เดี๋ยวคนเห็น'

'ก็กันน่ารักจนพี่อดใจไม่ไหวนี้ ให้พี่เถอะ ตั้งสามเดือนที่พี่จะไม่ได้สัมผัสริมฝีปากนี้นะ'

ผมได้ยินพี่มันพูดแบบนั้นก้อดยิ้มไม่ได้ แล้วผมก็ขึ้นไปจูบมันอีกครั้ง

'อ่ะ แถม..แต่ตอนนี้กันหิวอ่ะ'

'หิวพี่หรืออาหาร'

เอาจริงๆก็หิวพี่มันนะ แต่มันทำตรงนี้ ที่นี้ ไม่ได้ป่ะว่ะ

'อาหารดิ'

ป่าปี๊ยิ้มเหมือนรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่

'ยิ้มไรอ้วน อย่ามา อดไปเลย อดตายไปเลยสามเดือน'

'ใครว่าพี่อดคนเดียว กันก็อด'

เออว่ะ อดทั้งคู่นี่หว่า

'ไปกินข้าวว....จับมือด้วย'

ผมยื่นมือออกไปก่อนที่ป่าปี๊จะเอาเสื้อหนาวออกมาคลุมมือที่เราจับกันไว้

'แบบนี้ก็จับได้ละ'

ผมอยากรู้จริงๆมันเนียนหรออีปี๊ ไอ่บ้าเอ้ย แต่มันก็น่ารักว่ะ

'ป่ะ'

แล้วเราก็เดินจับมือกันแบบนั้น ไม่รู้ว่ามีคนรู้มั้ย แต่ตอนนี้ผมแม่งโคตรมีความสุขเลยว่ะ

'อาหารมาแล้วครับ'

แล้วพนักงานก็เสิร์ฟอาหารวางบนโต๊ะของเรา

'อร่อยสู้พี่ไม่ได้หรอก'

'ป่าปี๊ ทะลึง'

'อะไรอะไร พี่หมายถึงสู้ฝีมือพี่ไม่ได้หรอก กันอ่ะทะลึง'

ผมเขินเลยครับ ผมรีบตักอาหารยัดใส่ปากมัน

'ไม่ต้องพูดมากเลย กินเข้าไป'

ป่าปี๊เอามือจับมือผมเอาไว้

'ป้อนอีก อร่อย'

ป่าปี๊อ้อนผมขึ้นมาซะงั้น 

'อือ'

แล้วผมก็นั่งป้อนพี่มันสลับกับกินไปด้วย ถึงอาหารจะไม่อร่อยเท่าที่ป่าปี๊ทำ แต่โคตรสุขใจที่ได้กินกับพี่มัน

.

.

.

.

'กัน'

ตอนนี้เราก็มาอยู่ที่หน้า Gateแล้วครับ ถึงเวลาที่ผมจะต้องไปจริงๆแล้ว

'ป่าปี๊ กันจะต้องไปแล้วนะ'

ป่าปี๊ดึงผมเข้าไปกอด

'พี่พูดทุกอย่างไปหมดแล้ว พี่รักกันนะ ดูแลตัวเองดีๆ'

'อือออ กันก็รักพี่'

แล้วป่าปี๊ก็เอากล่องเล็กๆกล่องนึงมายัดไว้ในมือผม

'เปิดตอนที่พี่ไม่อยู่นะ'

ผมกำกล่องเล็กๆนั้นไว้แน่น

'ป่าปี๊'

'ไปอยู่ที่นั้นอ่ะ ไม่มีพี่คอยดูแลแล้วนะกัน...อย่าไปซุ่มซ่ามที่ไหนนะ อย่าให้ใครต้องมาดูแลกัน เพราะหน้าที่นั้นมันเป็นของพี่คนเดียว แล้วก็ห้ามหวั่นไหวกับคนอื่นน....'

ผมเอามือแตะปากป่าปี๊เบาๆ

'รู้แล้ว กันจะดูแลตัวเองดีๆเพื่อพี่ แล้วกันจะรีบกลับมากวนใจพี่นะ ที่รักของกัน'

'ไปได้ละ พี่กวางรอแล้ว'

'แล้วเจอกันนะป่าปี๊'

'อือ ถึงแล้วไลน์บอกพี่ด้วยนะ'

ฮวบบบ

แล้วผมก็พุ่งเข้าไปกอดป่าปี๊อีกที

ป่าปี๊ค่อยๆดันผมออกก่อนจะยิ้มให้ผม

'โชคดี ตัวเล็ก'

แล้วป่าปี๊ก็เดินออกไปทันที ผมว่าพี่มันต้องร้องไห้แน่ๆ ตามันแดงๆ แถมยังเดินตัวสั่นออกไปอีห ผมอยากจะวิ่งเข้าไปปลอบมันแต่พี่กวางเดินเข้ามาซะก่อน

'กัน ขึ้นเครื่องได้แล้ว ถึงเวลาละ'

'ครับพี่กวาง'

ผมกำกล่องในมือไว้แน่น ก่อนจะเดินขึ้นเครื่องไป...ป่าปี๊มันให้อะไรผมว่ะ

หลังจากที่ผมนั่งในที่นั่งเรีบยร้อย ผมก็ค่อยๆเปิดกล่องนั้นออกมา....

ผมเห็น Flashdrive อันนึงวางอยู่ คู่กับต่างหูรูปสายฟ้าวางอยู่ พร้อมกับรูปถ่ายของผมกับป่าปี๊อีกใบ เป็นภาพที่ผมนอนอยู่บนตักป่าปี๊ มันกำลังเอามือลูบหัวผมอยู่ หน้าผมโคตรมีความสุขเลย...

ผมพลิกรูปไปด้านหลัง

-คิดถึงพี่ก็เปิดดูมันบ่อยๆนะ-

หมายถึงอะไร รูปหรอ หรือFlashdrive ผมหยิบคอมขึ้นมาก่อนจะเปิดสิ่งที่ป่าปี๊ทิ้งไว้ด้านใน....


- จบตอน -

@pxxyogj

#ออฟกันxความลับ



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว