ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Kiss me 💋 เข้าใจและยอมรับมัน

ชื่อตอน : Kiss me 💋 เข้าใจและยอมรับมัน

คำค้น : ชินโด, เพลง, ยากูซ่า

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2561 23:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Kiss me 💋 เข้าใจและยอมรับมัน
แบบอักษร

"แกคิดว่าพี่ชินโดมีคนอื่นงั้นหรอ?" อันถามขณะที่เราเดินมานั่งใต้ต้นไม้

"อย่าพูดดังสิ!" ฉันกลัวพวกคุณซาโต้ได้ยิน

"แล้วอะไรทำให้แกคิดแบบนั้น"

"เมื่อวานมีไลน์เด้งเข้ามา บอกว่าคิดถึงอยากกอด ชินโดก็คุยไปยิ้มไป จนปากจะฉีกถึงหูเลยแหละ" ฉันพูดปนหมั่นใส้

"แกก็ถามไปเลยสิ อาจจะเป็นพวกแฟนคลับที่ตามกรี๊ดพี่ชินโดก็ได้"

"ไม่เอาอ่ะ,, มันดูงี่เง่าไป ฉันไม่อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา"

"โอ้ยยยย,, อิแม่พระ,," 

"อย่าประชด.."

"เออๆ แล้วแกจะเอาไง ให้ฉันสืบให้ไหมว่าใคร" อันเสนอ

"ไม่ต้องหรอก ฉันแค่มาระบายให้แกฟังเฉยๆ คงเป็นแค่แฟนคลับเขานั่นแหละมั้ง" ฉันบอกเพื่อให้ตัวเองสบายใจขึ้น

[ ชินโด ]

ผมอยู่สนามบินเพื่อมารับยัยคนตัวเล็กที่กำลังบินมาจากฝรั่งเศส ผมไม่ได้เจอเธอหลายปีมาแล้วสิน่ะ

"อาลัว!!" ผมตะโกนเรียกชื่อเธอ

"พี่ชินโด!!" เสียงใสๆเรียกชื่อผม

ผมหันไปยิ้มให้เธอแล้วโปกมือให้ ยัยตัวเล็กหน้าใสวิ่งเข้ามากอดผมแน่น

"คิดถึงจังเลยค่ะ"

"จร๊ะๆ พี่ก็คิดถึง แต่ปล่อยพี่ก่อน พี่หายใจไม่ออก" 

"นิดหน่อยเอง อย่าเยอะ!" เธอมองค้อนผมแบบขำๆ

"มีเวลาให้กอดพี่ตั้งหลายวัน เก็บไว้กอดวันหลังบ้างก็ได้" ผมเอามือยีหัวเธออย่างเอ็นดู

"ชิร์,, ก็อาลัวคิดถึงพี่มากๆนินา" เธอยิ้มสดใส

"คร้าบบบ,, รู้แล้วๆ ป่ะ,,กลับบ้านกันยัยตัวแสบ,, พี่มีคนจะแนะนำให้รู้จักด้วย" ผมบอกแล้วลากกระเป๋าเธอเดินออกมาที่รถ

"หน้าแบบนี้,, แสดงว่าต้องเป็นคนสำคัญล่ะสิ" อาลัวแซวก่อนก้าวขึ้นรถ

อาลัวเป็นลูกของน้าทัพกับน้าแพม เพื่อนพ่อแม่ผมนั่นแหละ ตอนเด็กๆเราสนิทกันมาก ผมไปอยู่เมืองไทยตั้งหลายปี พอโตขึ้นต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไป ผมกับเชดิวกลับเกาหลี ส่วนอาลัวพอเรียนจบก็ไปต่อที่ฝรั่งเศส

"อาลัวดีใจมากเลยรู้ไหม? ตอนที่หาทางติดต่อพี่ชินโดได้" เธอบอกขณะนั่งจิบน้ำชาที่คุณเซโกะเอามาเสริฟ

"ขนาดนั้นเชียว" ผมขำยัยตัวเล็ก

"อย่าขำสิ,, งานวันเกิดคุณแม่ก็นึกว่าพี่ชินโดจะไปด้วย อาลัวเจอแต่พี่เชดิว"

"พี่ยุ่งๆอ่ะแหละ แล้วเชดิวมันเป็นไงบ้าง?"

"พี่ก็โทรไปหาพี่เชดิวบ้างสิ ตอนนี้พี่เขามาอยู่ไทยแล้ว แถมมีแฟนแล้วด้วยน่ะ"

"ห๊ะ! คนอย่างมันอ่ะน่ะมีแฟน"

"ใช่สิ,, สวยด้วย พามางานวันเกิดของคุณแม่อ่ะ"

เหลือเชื่อแฮ่ะ,,ไอ้ปลาไหลอย่างมันจะมีแฟน ได้ยินแต่แม่บ่นให้ฟังว่าสาวๆไปตบแย่งมันถึงบริษัทเป็นประจำ

ผมได้ยินเสียงรถเพลงแล่นเข้ามา อาลัวยังไม่รู้จักเธอ ผมเลยพาอาลัวเดินออกมาหน้าบ้านเพื่อที่จะไปรับเพลง แล้วก็ทำความรู้จักกับเพลงด้วย

[ เพลง ]

ฉันเดินเข้ามาในบ้านหลังจากไปศาลเจ้ากลับมา ใจฉันรู้สึกสงบขึ้น แต่ก็ต้องรู้สึกขุ่นเคืองอีกครั้งเมื่อชินโดเดินจับมือผู้หญิงตัวเล็กและยิ้มให้กันอย่างสดใสออกมา

ใครกัน,, ชินโดไม่เคยพาใครมาบ้านนิ แถมจับมือถือแขนกันด้วย เด็กคนนั้นเป็นใคร? ใจอิเพลงเริ่มเดือดค่ะ มันหงุดหงิด!!!

"กลับมาแล้วหรอ,," เขายิ้มมาแต่ไกล

"อื้อ,," ฉันตอบเรียบๆ ก็เห็นๆอยู่ป่ะ?

"เพลง,, นี่อาลัว,, น้องสาวฉันเองพึ่งบินมาจากฝรั่งเศสเมื่อเช้า" ชินโดแนะนำ

ห๊ะ!,, อิเพลงมึงเดือดหน้าแตกยับเลย อิบ้า โมโหเรื่องอิขนมหวานแล้วพาลไปหมดน่ะมึง -_-#

"สวัสดีค่ะ" เธอยกมือไหว้และยิ้มให้

"จร๊ะ,,สวัสดีจร๊ะ" ฉันรับไหว้และยิ้มแห้งๆ

"แล้วก็นี่พี่เพลง เป็นนายหญิงของที่นี่" ชินโดแนะนำฉัน

"จริงหรอค่ะ!!,,พี่ชินโดไม่เห็นเคยบอกเลย" เธอยิ้มอย่างสงสัย

"เอาน้าาา,, ก็ได้มาเจอตัวจริงแล้วไง" ชินโดตอบ

"ชิร์,,พี่ชายอาลัวแต่ละคนกว่าจะเปิดตัวแฟนได้ ก็ต้องให้อาลัวรู้เองทุกที" เธอพูดงอนๆ

"เออน้าาาา,,อภัยให้พี่ล่ะกัน" ชินโดยีหัวเธอ

"นายครับ!" เสียงคุณซาโต้เดินเข้ามาแล้วกระซิบที่ข้างหู

ชินโดทำหน้าเครียดก่อนพยักหน้าให้คุณซาโต้ แล้วหันหน้ามาหาพวกเรา

"อาลัวอยู่กับพี่เพลงก่อนน่ะ พี่มีธุระที่ต้องจัดการนิดหน่อย" เขาหันไปบอกอาลัว

"ค่ะ ^_^" เธอตอบรับ

ฉันเดินออกมาส่งชินโดที่รถ เพราะรู้สึกเป็นห่วงเขา ถึงจะยังเคืองๆเขาเรื่องยัยขนมหวานอะไรนั่นอยู่ก็เถอะ

"มีเรื่องอะไรกันรึเปล่า" ฉันถามเขาตอนที่เปิดประตูรถ

ชินโดหันหลังกลับมามองหน้าฉัน ทำไมสายตาดูหน้ากลัวจัง ฉันเห็นคุณซาโต้เดินถือดาบประจำตัวเขาออกมา

"ฉันควรรู้น่ะชิน!" 

"มีคนลอบกัดไอ้เรียว ตอนนี้รู้แล้วว่ามันอยู่ไหน?"

"แล้วพี่เรียวเป็นอะไรมากไหม?"

"มันปลอดภัยดี,, แต่ฉันต้องไป ฝากดูอาลัวด้วยน่ะ จุ๊บ" ชินโดจูบลงบนหน้าผากฉันก่อนจะขึ้นรถไปกับพวกคุณซาโต้

ฉันยืนถอนหายในอย่างหนักหน่วงปนเป็นห่วงพวกเขา นี่สิน่ะ,, วิถีของยากูซ่า เมื่อเลือกแล้วก็ต้องอยู่กับสิ่งนี้ให้ได้สิน่ะเพลง

ฉันเดินกลับมานั่งตรงสวนกลางบ้าน อาลัวขึ้นไปจัดของบนห้องกับคุณเซโกะ ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆ เป็นเมียยากูซ่า,,คงต้องลุ้นอยู่ทุกวันว่าจะได้เจอหน้ากันในทุกเช้าที่ลืมตาตื่นรึเปล่าสิน่ะ

เย็นนี้ฉันอยู่ไม่เป็นสุขเอาซ๊ะเลย พวกชินโดยังไม่กลับมา ฉันเลยเลือกที่จะเข้ามานั่งจัดดอกไม้เพื่อทำสมาธิ

"พี่เพลงค่ะ,, อาลัวเข้าไปได้ไหมค่ะ?" เสียงใสๆดังอยู่หน้าประตู 

"เข้ามาสิ" ฉันยิ้มให้เธอ

วันนี้ทั้งวันฉันมัวแต่เครียดเรื่องชินโดจนลืมไปเลยว่าเธออยู่ที่นี่ แย่จริงๆเลยเพลง อาลัวเดินมานั่งลงใกล้ๆ

"อาลัวหิวไหม? พี่จะให้คุณเซโกะทำอาหารให้" 

"ยังค่ะ,, รอพี่ชินโดมาก่อนก็ได้" เธอยิ้มตอบ

"ชินโดคงกลับดึกอ่ะ,, เราไม่ต้องรอเขาหรอก" ฉันยิ้มบางๆ

เรานั่งกินข้าวกันในเวลาต่อมา อาลัวเป็นเด็กชอบพูด เธอเป็นเด็กที่ร่าเริงสดใส ฉันชักถูกชะตาแล้วสิ ^_^

"พี่เพลงกับพี่ชินโดคบกันนานรึยังค่ะ?" เธอถามขณะที่เรานั่งเล่นอยู่ในสวน

"ก็เกือบ 2 เดือนแล้วมั้ง"

"พี่รู้ไหมค่ะว่าพี่เพลงสวยมากเลยน่ะ อาลัวเห็นแว๊บแรกนี่นึกว่าตุ๊กตา พี่ชายอาลัวตาถึงเน๊อะ,,ฮ่าๆๆๆ"

"ชมแบบนี้พี่ก็เขินแย่สิ" ฉันยิ้มให้เธอ

"ว่าแต่,, พี่ชินโดนี่ชอบหายแบบนี้ประจำหรอค่ะ? อาลัวไลน์ไปเป็นสิบๆข้อความแล้วก็ไม่ตอบเลย อ่านก็ไม่เปิดอ่านสักนิด ดูสิค่ะ!" เธอบ่นแล้วโชว์หน้าจอมือถือให้ฉันดู

Σ( ° △ °) อ๊ะ!!,, ชื่อนี้มัน 'ขนมหวาน' ชื่อไลน์อาลัวงั้นหรอ?  โอ้ยยย,,จะต้องหน้าแตกกี่รอบกันอีเพลงเอ้ยยย

[ ชินโด ]

ผมกลับมาบ้านในตอนดึก สภาพผมตอนนี้แทบไม่อยากให้เพลงเห็นเลย ทั้งรอยช้ำและรอยคมดาบ ผมค่อยๆเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องเบาๆ

พรึ่บ!! 

ไฟในห้องสว่างขึ้น ผมหันกลับไปก็เห็นเพลงยืนอยู่ที่มุมห้อง ผมได้แต่ยิ้มแห้งๆ

"อ่ะ!,,ชินโด!!!" เพลงทำหน้าตกใจเมื่อเห็นผม

เธอประคองผมมานั่งที่เตียงแล้วไปหยิบอุปกรณ์มาทำแผลให้ผม เพลงเงียบ ผมก็เงียบ ทั้งๆที่ไม่อยากทำให้เธอรู้สึกแย่ ไม่อยากให้เธอมองผมไม่ดี ผมรู้ว่าที่เธอยังไม่นอน คงเพราะเป็นห่วงผม 

"ดึกแล้ว,,ทำไมยังไม่นอนอีก" ผมตัดสินใจเป็นฝ่ายทำลายความเงียบเอง

เพลงไม่ตอบและเธอยังคงทำแผลที่แขนให้ผมอย่างเบามือ

"ขอโทษน่ะ,," ผมพูดออกไป

"ขอโทษเรื่องอะไรล่ะ?" เธอเงยหน้าขึ้นมองผม

"ไม่รู้สิ,,ฉันรู้สึกว่าเธอไม่พอใจ" ผมรู้สึกอย่างนั่นจริงๆ

เพลงเก็บอุปกรณ์ทำแผลแล้วเดินเอาไปไว้ที่เดิม ก่อนกลับมานั่งมองหน้าผม

"ไม่มีใครพอใจหรอกน่ะ ที่เห็นแฟนตัวเองมีสภาพแบบนี้ แต่,, ฉันชินแล้วแหละที่เห็นนายได้แผลบ่อยๆ" เธอบอกเรียบๆ

"ขอโทษน่ะที่ฉันเป็นแบบนี้" ผมก้มหน้า

เพลงตบลงตรงตักแล้วยิ้มบางๆ ผมเอนตัวลงไปนอนหนุนตักเธอทันที เพลงเอื้อมมือมาลูบหัวผม -_-|| ทำไมมันเหมือนโมเม้นแม่ลูกจังว่ะ?

"หึ,, ยากูซ่า,, นั่นคือสิ่งที่นายเป็น ฉันจะห้ามนายได้ยังไง นายมีหลายคนที่ต้องปกป้อง แต่สัญญากับฉันอย่างหนึ่งได้ไหม?" 

ผมเงยหน้าขึ้นไปมองเธอ เพลงยิ้มให้ผมบางๆ แต่ดูอ่อนโยนและอบอุ่น

"ห้ามตายเด็ดขาด!,, นี่คือคำสั่ง"

"หึหึ,,รับทราบครับ,,นายหญิง" ผมขำในลำคอ 

เรายิ้มให้กันหลังจากนั้น ไม่มีคำพูดใดๆออกมาอีก ผมไม่เคยรู้สึกอบอุ่นเท่านี้มาก่อนเลยจริงๆ ผมจับมือเธอขึ้นมาจูบ ก่อนจะปิดตานอนหนุนตักนุ่มๆนั้นจนเผลอหลับไป

เปิดภาพ ' อาลัว ' ยัยขนมหวานน้องสาวชินโด​

ΔΔΔΔΔ

'ขนมหวาน' คืออาลัวไง ฮ่าๆๆๆ ไรท์ไม่อยากดราม่าอ่า แต่ว่าน่ะ,,ในชีวิตชินโดนิเรื่องผู้หญิงคงไม่ต้องห่วงหรอก ควรห่วงเรื่องแก๊งค์ดีกว่า

​​​เจอกันอีกทีคืนนี้น่ะค้าาาาาาาา💋💋



ความคิดเห็น