ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Kiss me 💋 ตกลง 👌

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2560 15:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Kiss me 💋 ตกลง 👌
แบบอักษร

[ ชินโด ]

ผมพลิกตัวตื่นขึ้นมาก็ห้าโมงเย็นแล้ว โห่,,นี่กูหลับหรือซ้อมตายว่ะ? ผมลุกขึ้นอาบน้ำแล้วเดินลงมาข้างล่าง 

"ซาโต้!!" ผมเรียกหาคนสนิท

"ครับนาย,,"

"ที่ร้านเป็นไงบ้าง" ผมถามเพราะซาโต้จะเป็นคนดูแลถ้าผมไม่ว่าง

"เรียบร้อยดีครับ ไม่มีปัญหาอะไร"

"แล้วเพลงล่ะ?"

"นายหญิงอยู่ที่สวนครับ ทำขนมจีนน้ำยาให้พวกเราอยู่"

"ห๊ะ?!" 

ผมสงสัย วันนี้เกิดคึกอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ผมเดินมาที่สวนก็เห็นลูกน้องผมพากันตักกินอย่างเอร็ดอร่อย พวกนี้ไม่ค่อยได้กินอาหารไทย ขนมจีนนี่มันจะรู้จักรึเปล่ายังไม่รู้เลย

"อ้าวตื่นแล้วหรอ?" เพลงหันมาหาผม

พวกลูกน้องผมมองมาก็พากันรีบวางจานแล้วยืนขึ้นทันที นี่กลัวกูด่าขนาดนั้นหรอ? 

"กินต่อเถอะ" ผมหันไปบอกพวกมันก่อนเดินไปหาเพลง

"มาช้าน่ะ เกือบหมดแล้วด้วย ดีน่ะที่ฉันเก็บไว้ให้" เธอยิ้มหวานแล้วส่งจานขนมจีนมาให้

"เกิดอะไรขึ้น?" ผมถาม

"อะไร?" เธอมองหน้าผมงงๆ

"ก็ที่ทำอยู่นี่ไง อยู่ดีๆทำไมถึงได้ทำอาหารให้ลูกน้องฉันกิน"

"ก็ไม่มีไรนิ แค่อยากทำ วันหลังจะทำผัดกระเพาให้กินน่ะ อาหารขึ้นชื่อเมืองไทยเลยแหละ" เธอยิ้มแล้วหันกลับไปกินขนมจีนต่อ

ผมยิ้มบางๆ แล้วหันมาลงมือชิมฝีมือเธอ อร่อยแฮ่ะ,, ใกล้เคียงกับฝีมือแม่เลย หึหึ,,

ผมกินเสร็จก็เดินมานั่งอยู่ตรงสวนกลางบ้าน พลางคิดเรื่องเพลงไปด้วย เธอคงจะคิดถึงเมืองไทยสิน่ะ คิดถึงบ้าน คิดถึงเพื่อนเธอที่นู้น ฉันมันเห็นแก่ตัวใช่ไหมเพลง ขอโทษน่ะ,,

"นั่งทำอะไรคนเดียวอ่ะ" เพลงเดินเข้ามา

"เปล่าแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย มานั่งนี่สิ" ผมบอกเธอให้มานั่งข้างๆ

เพลงยิ้มแล้วเดินมานั่งพร้อมทั้งซบลงบนไหล่ผม ผมกอดบ่าเธอเบาๆ

"เมื่อคืนเครียดมากเลยหรอ ถึงเมาขนาดนั้นอ่ะ" เธอพูดทั้งที่ไม่ได้มองผม

"เฮ้อออออ,, นิดหน่อยอ่ะ" ผมถอนหายใจเบาๆ

"หึหึ,,เมาจนรั่ว ร้องไห้งอแงยังกะเด็ก อย่าให้ใครเห็นเชียวน่ะ เสียชื่อยากูซ่าหมด" เธอแซวขำๆ

"หึหึ,,ไม่รู้จะแก้ตัวยังไงเลย เมื่อคืนฉันคงหมดสภาพมากสิน่ะ" ผมขำในลำคอ 

"มากจนดูไม่ได้เลยแหละ,,อิอิอิ"

เพลงเปลี่ยนจากซบไหล่เป็นการหันมากอดผมหลวมๆ แล้วซุกหน้าลงบนอกแทน 

"เธอคิดถึงบ้านใช่ไหมเพลง" ผมกลั้นใจถาม

"ก็มีคิดน่ะ,,," 

ผมรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นที่ได้ยินคำตอบเธอ

"ฉันคงจะกลับไปเมืองไทยบ้างปีล่ะ 3-4 ครั้ง เพราะกลัวว่าถ้าทิ้งตำแหน่งนายหญิงของบ้านนี้ไปนาน พวกแมวขโมยมันจะย่องมาสวมรอยแทนอ่ะสิ"

"อื้อออ,,ฉันเข้าใจ"

ผมตอบเพราะผมพยายามเข้าใจเธอจริงๆน่ะ,  แต่,, เดี๋ยวน่ะ!! ( ‘︿’ )

"เมื่อกี้เธอว่าอะไรน่ะ?" ผมขมวดคิ้วสงสัย

"อ้าว,, ที่บอกเข้าใจเมื่อกี้ไม่ได้ฟังงั้นหรอ"

"ขออีกรอบหนึ่งน่ะ"

"เฮ้อออ,,สรุปง่ายๆน่ะตาบื้อ!! ฉันส่งจดหมายลาออกจากงานแล้ว คอนโดก็คืนไปแล้ว ไม่มีงาน ไม่มีเงิน ไม่มีที่อยู่ นายคงต้องเลี้ยงฉันไปสักพักแล้วแหละ จนกว่าฉันจะหางานทำได้" เธอร่ายยาว

"เธอ,, เธอพูดจริงหรอเพลง" ผมยิ้มกว้าง

"เห็นฉันเป็นเพื่อนเล่นงั้นหรอ,," เธอยิ้มกวนๆ

"ฉันรักเธอที่สุดเลย" ผมดึงเธอเข้ามากอด

"โอ้ยยย,,แน่นไป อย่าลืมเลี้ยงฉันด้วยล่ะ ฉันตกงานอยู่" 

"เลี้ยงตลอดชีวิตอยู่แล้วแหละ ยกบ้านหลังนี้ให้เลย ฟอดดด ฟอดดด" ผมหอมเธอเต็มแรง

"ชะ,,ชินโด,, ฉันหายใจไม่ออก" เธอทุบแขนผม

"โทษทีๆ คนมันดีใจอ่ะ" ผมคลายกอดออก

เพลงรีบสูดอากาศเข้าปอดทันที แล้วมองค้อนมาหาผมที่ยิ้มหน้าบานอยู่ แฮ่ะๆๆ คนมันดีใจมากไปหน่อย เลยกอดแน่นไปนิสสสสสนึ่ง

"แต่มันมีข้อแม้น่ะ.." เพลงพูดขึ้น

"อ้าว,," ผมหุบยิ้มแล้วขมวดคิ้วทันที

"ตอนนี้ฉันยังคิดไม่ออก สรุปแล้วนายติดหนี้ฉันอยู่ โอเค!!"

"อะไรก็ได้,, อะไรก็ยอมเลยชั่วโมงนี้" ผมฉีกยิ้มอีกครั้ง

[ เพลง ]

เช้าวันนี้ฉันจะออกไปสนามยิงปืนกับคุณซาโต้ ชินโดบอกว่าจะตามไปหลังจากเสร็จงานแล้ว ฉันไม่ลืมที่จะให้รินมาด้วยในฐานะผู้ติดตามฉัน นี่ฉันไม่ใช่แม่สื่อน่ะ,, แค่อยากให้พวกเขามีเวลากุ๊กกิ๊กบ้าง

วันแรกฉันเรียนรู้ข้อมูลพื้นฐานพอคร่าวๆ สำหรับกลไกของปืนก่อน คุณซาโต้สอนฉันถอดลำกล้อง และประกอบปืน สอนวิธีขึ้นลำ กับการปลดเซฟ ฉันก็ตั้งใจเรียนรู้อย่างดี

"นายหญิงเรียนรู้ได้เร็วดีน่ะครับ" คุณซาโต้เอ่ยปากชม

"ก็เพราะมีครูดีอย่างคุณซาโต้ไงค่ะ" ฉันยิ้มให้เขา

ลุคกับเฮจิเดินกลับมาหลังจากไปทานอาหารกลางวัน ฉันบอกให้ผลัดกันไปเองแหละ ไม่อยากเป็นเป้าสายตาใคร

"คุณซาโต้พารินไปทานข้าวสิค่ะ ใกล้เที่ยงแล้ว เพลงจะซ้อมประกอบปืนอยู่ที่นี่แหละ" ฉันบอก

"แล้วนายหญิงไม่หิวหรอค่ะ?" รินถาม

"ชงกาแฟไว้ให้ฉันก็พอจร๊ะริน" 

"แต่ว่า,,," คุณซาโต้กำลังจะพูดขึ้น

"ไปเถอะค่ะคุณซาโต้ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆน่ะ " ฉันส่งยิ้มให้พวกเขา

ฉันนั่งประกอบปืนเพื่อให้คุ้นมือมากที่สุด พวกลุคกับเฮจิก็คอยช่วยให้คำแนะนำฉัน แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ฉันเลยวางปืนแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา

☎️...Kiss me

"ฮัลโหล ว่าไง,," 

(ฉันเสร็จงานแล้วกำลังจะไปหา กินข้าวรึยัง)


"ยังอ่ะ,, ซ้อมถอด-ประกอบปืนอยู่" 

(งั้นรอกินข้าวพร้อมกันน่ะเมียจ๋า)


"ย๊ะ,, รีบมาล่ะ หิว!!" 

(ไม่เกิน 5 นาที จุ๊บ)


ชินโดวางสายไปแล้วฉันก็ได้แต่ยิ้มขำๆ ถึงยังยังมีหน้าแดงบ้างกับคำพูดของเขา แต่ช่วงนี้ฉันคงชินอย่างที่บอก ก็เราอยู่ด้วยกันทุกวันนิเน๊อะ

ชินโดใช้เวลาไม่ถึง 5 นาทีจริงๆ ฉันยังกินกาแฟไม่หมดแก้วเลยอ่ะ นี่ซิ่งมาเร็วขนาดไหนเนี้ยะ ชินโดเดินยิ้มเข้ามาหาฉัน

"มากอดที(づ ̄ ³ ̄)づ" เขาอ้าแขนมาแต่ไกล

"หึหึ,,เกรงใจสถานที่บ้าง คนเยอะแยะ" ฉันพูดแต่ก็ให้เขากอดน่ะ

"แล้วไงล่ะ, ที่นี่เขารู้จักฉันทั้งนั้น ไปกินข้าวเถอะ, เธอหิวนิ" เขาบอก

"แต่ฉันอยากกินอาหารไทยอ่ะ พาไปหน่อยน่ะ วันนี้คุณซาโต้ไม่ได้ให้ยิง แค่ให้ลองจับปืนดูก่อน" ฉันทำสายตาอ้อนเขาแล้วเอาหน้าไปถูแขน

"แหม่,,อ้อนแบบนี้น่าจับฟัดจัง" เขาบีบจมูกฉัน

"บ้า,, หื่นอีกแล้วน่ะ" ฉันปัดมือเขาออก

"ฮ่าๆๆๆ งั้นป๊ะ,, เอ๊ะ! แล้วซาโต้ล่ะ?"

"คุณซาโต้อยู่แถวนี้แหละ ลุคกับเฮจิบอกคุณซาโต้ด้วยน่ะว่าฉันกลับแล้ว"

"ครับนายหญิง" เขาสองคนโค้งให้เรา

ฉันเดินยิ้มอารมณ์ดีออกมาที่รถกับชินโด แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนอยู่ไกลๆ เหมือนยัยไอคอกแค่กนั่นเลยแฮ่ะ มากับใครน่ะ,,ด้านหลังคุ้นจัง

"มีอะไรรึเปล่าเพลง?" ชินโดถาม

"อ่ะ! เปล่าๆ นึกว่าเจอคนรู้จักอ่ะ สงสัยจะจำผิด ไปกันเถอะ" ฉันบอกเขาแล้วเปิดประตูรถเข้าไปนั่งประจำที่ทันที

ไม่นานเราก็มาถึงร้านอาหารไทย และเช่นเคยค่ะ,, เราตกเป็นเป้าสายตา —_—!!! มากับคนดังอ่ะน่ะ ต้องทำใจ ชินโดพามานั่งตรงมุมประจำ

"วันนี้เมียฉันสวยน่ะเนี้ยะ ไปทำไรมา?" เขาถาม

"เปล่านิ, ก็แค่ช่วงนี้รู้สึกมีความสุขมั้ง หน้าตาเลยดูสดใส อิอิอิ" ฉันยิ้มหวาน

"ฉันชอบรอยยิ้มเธอจัง งั้นฉันจะทำให้เธอมีความสุขบ่อยๆ เธอจะได้ยิ้มบ่อยๆ" เขาเองก็ยิ้มหวาน

โอ้ยยใจละลายเพราะไอ้ปากชมพูนี้อีกแล้วน้าาาาา กี่ครั้งกันแล้วเนี้ยะ จะหล่อไปไหนพ่อคู๊ณณณณณ หัวใจอิเพลงมันทำงานหนักจนเต้นรัวน่ะเจ้าค่ะ อยากให้หัวใจวายรึไงก๊านนนนนน 

[ อัพต่อ ]

@บ้านชินโด

เรากลับมาอีกทีในช่วงเย็นๆ หลังจากกินข้าวเสร็จก็เลยไปเดินย่อยกันสักหน่อย ประมาณว่าไปอวดความหวานให้มดขึ้นห้างฯเล่นๆอ่ะ ฮ่าๆๆๆ ก็เวอร์ไปอิเพลง

ฉันมีความสุขจริงๆน่ะ สุขจนล้นเลยแหละเวลาอยู่กับเขา เขาทำให้รู้สึกว่าฉันคือคนพิเศษในทุกๆวัน ฉันส่งเมล์ทักทายพี่สาวและหลานๆที่เมืองไทย โดยไม่ลืมโอนเงินให้แม่ใช้เช่นทุกเดือน

ทุกคนยังไม่รู้เรื่องชินโดหรอก พวกเขาคิดว่าฉันมาทำงานกับบริษัทที่ญี่ปุ่น ส่วนเงินที่โอนให้แม่ก็,,มาจากชินโดอ่ะแหละ นี่ไม่ได้มาเกาะเขากินน่ะ ฉันบอกจะหางานทำแต่เขาไม่ยอมเองอ่ะ (・´з`・)

ระหว่างที่นั่งท่องเว็ปเพลินๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นข้อความในไลน์ชินโด ฉันไม่เคยยุ่งหรือว่าวุ่นวายกับโทรศัพท์เขาหรอก แต่ข้อความภาษาไทยที่อยู่บนหน้าจอนี่มันดึงดูดสะเหลือเกิ้นนนน

💬@Line  ขนมหวาน คิดถึงจังเลยค่ะ อยากกอดเร็วๆจัง ❤

ใคร? ใครคือขนมหวาน อิปากชมพูมันมีกิ๊กงั้นหรอ เอ๊ะ!.. รึกูว่ะกิ๊กมัน ในระหว่างที่ฉันนั่งคุยกับตัวเองอยู่ ชินโดก็ออกจากห้องน้ำมาพอดี 

ดู๊-ดูมัน เดินผิวปากไปที่ตู้เสื้อผ้า นี้มันยังไม่รู้ตัวสิน่ะว่ากูเห็น เอาไงดีว่ะ,, ถามเลยไหม? ไม่เอาดิ เดี๋ยวเราก็จะกลายเป็นคนงี่เง่าอ่ะสิ มีผัวหล่อต้องทำใจป่ะอิเพลง ผัวมึงเนี้ยะ,,ดึงดูดทั้งเก้งกวางบ่างชะนีเลยน่ะ

"เป็นไรอ่ะ,, ทำไมคิ้วชนกันแบบนั้น" 

"อ่ะ! เปล่า,," ฉันตื่นจากการคุยกับตัวเอง

ชินโดเดินมาหยิบโทรศัพท์แล้วเดินไปนอนที่เตียง กดไปยิ้มไป,, เฮ้ยยย! ทำแบบนี้มันยิ่งสงสัยน่ะโว้ย (◣_◢)

และแล้วก็ผ่านคืนอันข้องใจมาด้วยความยากลำบาก ฉันออกจากบ้านมาที่สนามยิงปืนแต่เช้า

ปัง! ปัง! ปัง!

วันนี้ฉันไม่เรียนรู้อะไรแล้ว อยากเรียนยิงปืน คุณซาโต้ก็ใจดี สอนการจับและการเล็งเป้าที่ถูกวิธีให้ฉัน ฉันเลบบอกเขาพารินไปหาอะไรกิน ให้ลุคกับเฮจิอยู่เป็นเพื่อนฉันแทน

หงุดหงิดๆ ยิ่งคิดเห็นรอยยิ้มไอ้บ้านั่นที่ยิ้มใส่มือถือมันก็ยิ่งหงุดหงิด โอ้ยยย,, แบบนี้สิน่ะ รักมากก็หวงมาก อิเพลงเอ้ยยย, ใจเย็นไว้ๆ อย่าสติแตก ไม่ใช่เด็กแล้ว

ฉันซ้อมอยู่เกือบชั่วโมงก็เดินกลับมานั่งพัก แดดมันเริ่มร้อนไง ใจที่ร้อนอยู่แล้วก็ยิ่งร้อนตาม 

"ลุค,, ไปตามคุณซาโต้ที ฉันอยากไปไหว้พระที่ศาลเจ้า"

"ครับนายหญิง"

สงสัยต้องใช้วิธีเดิม เอาธรรมะเข้าข่ม ไม่งั้นฉันคงต้องบ้าแน่ๆ ฉันกดโทรศัพท์โทรหาอัน ให้ไปเจอกันที่นั่นเลย ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไร


ΔΔΔΔΔ

​ใคร?,,,ใครคือขนมหวาน?

​ชินโดทำอะไรอ่ะ!! แอบมีกิ๊ก!!

​┌∩┐(◣_◢)┌∩┐


ความคิดเห็น