future432

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP37 เจ้าแฝด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 84.1k

ความคิดเห็น : 119

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2560 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP37 เจ้าแฝด
แบบอักษร


สามสัปดาห์ต่อมา

บ้านเมล

ฉันฝึกงานเสร็จเรียบร้อยแล้วล่ะ ตลอดเวลาที่ผ่านมาการฝึกผ่านไปได้ด้วยดี เพราะฉันไม่มีอาการแพ้ท้องใดๆ อาจมีบ้างเวลาเบื่ออาหาร แต่ก็ไม่ได้หนักหนาแต่อย่างใด


ที่จริงฉันฝึกงานแค่สองเดือน แต่นี้ดันเลยมาหนึ่งสัปดาห์ เป็นเอาว่าฉันฝึกงานตั้งสองเดือนกับหนึ่งสัปดาห์แหนะ ก็เพราะหมอนัดบ้าง ลาพักผ่อนบ้าง ลาดูแลท่านประธานบ้างที่ตอนนี้แพ้ท้องหนักกว่าเดิมซะอีก


และตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ที่บ้านของตัวเอง โดยมี พี่วี ฉัน คุณพ่อคุณแม่พี่วี พ่อฉัน กำลังนั่งคุยกันเรื่องงานแต่งของพี่วีและฉัน ที่กำลังเกิดขึ้นเร็วๆนี้


"เอาเป็นว่าตกลงตามนี้นะคะ" แม่ของพี่วีพูดขึ้นหลังจากตกลงเรื่องต่างๆและเรื่องสินสอดเสร็จเรียบร้อย

"ครับ" พ่อฉันตอบสั้นๆก่อนจะลูบหัวฉันเบาๆ


หลังจากตกลงทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว คุณพ่อและคุณแม่ก็ขอตัวกลับกรุงเทพทันที ส่วนฉันและพี่วีก็ขับรถกลับกรุงเทพเช่นกัน แต่ขับรถกินลมชมวิวก่อนไม่ได้รีบเหมือนคุณพ่อคุณแม่


"จะไปไหนคะ?" ฉันถามคนตัวสูง เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ภายใต้แว่นกันแดดสุดเท่ เพราะดูเหมือนเขาจะมีที่หมายนะ

"อำเภอ"

"ฮือ? ไปทำไม" ฉันถาม

"ไปจดทะเบียนสมรสไง จดมั้ยครับ?" อธิบายเสร็จก็ถามฉันด้วยเสียงนุ่มนวล

"จดวันแต่งก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องรีบเลย"

"อยากจดวันนี้...ไม่ได้เหรอ?" เสียงอ้อนไม่พอทำไมต้องทำหน้าย่นยู่ปากด้วย...น่าฟัดจริงๆ

นี่อารมณ์คนแพ้ท้องใช่มั้ย?

"อะๆ จดวันนี้ก็ได้ค่ะ" ไม่ว่าเปล่ายื่นมือไปหยิกแก้มนุ่มใสด้วยความหมั่นเขี้ยว


อำเภอ

"เตรียมเอกสารมาพร้อมใช่มั้ยครับ?"

"ครับ" พี่วีตอบก่อนจะยื่นเอกสารต่างๆออกมา

ฮือ?...นี่เตรียมการมาพร้อมแล้ว

"เซ็นตรงนี้ครับ" เจ้าหน้าที่บอกพร้อมยื่น 'ใบสำคัญการสมรส' สองแผ่นมาตรงหน้าฉันและพี่วี


ไม่คิดนะว่าจะมีวันนี้...โอ๊ย! ซึ้งจนอยากจะร้องไห้


ฉันจับปากกาก่อนจะบรรจงเขียนด้วยลายมือที่สวยที่สุด


ฉันและพี่วีมองหน้ากันยิ้มๆ พร้อมจับมือกันแน่น


*'วีรภัทร'*​


'เบลลิกาณ์'


ฉันและพี่วีได้เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว...ดีใจจัง


"ขอบคุณนะคะ" ฉันบอกพี่วีเมื่อเดินมาถึงรถเรียบร้อยแล้ว

"เรื่อง?"

"ทุกเรื่องค่ะ" ฉันตอบก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นไปหอมแก้มคนตัวสูงหนึ่งฟอด "รักพี่วีนะ"

"รักเบลครับ" พี่วีตอบกลับก่อนจะหอมแก้มฉันบ้าง



เจ็ดเดือนผ่านไป~

#V talks

"ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะรอหน้าห้องไม่ไปไหน..." ผมลูบหัวเบลเบาๆ มืออีกข้างก็บีบมือบางไว้แน่น

"อือ" เบลตอบเบาๆ ก่อนจะหลับตาลงเหมือนกำลังเตรียมใจรับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า

"ญาติรอด้านนอกค่ะ...ทางนี้เราจะดูแลเป็นอย่างดี" คุณพยาบาลพูดขึ้น


ใกล้เวลาแล้วสินะ ที่แฝดน้อยของผมจะลืมตาดูโลก...ชายหญิงชัวร์ ความรู้สึกบอกผมแบบนี้ และทุกครั้งที่ผมสัมผัสท้องเบลผมยิ่งแน่ใจ


"ครับ" ผมตอบรับพยาบาลก่อนจะหันไปมองเบลอีกครั้งพร้อมชูสองนิ้วให้เธอ เพื่อเป็นกำลังใจ


"หลานกูอยู่ไหน?" ทันทีที่ออกจากห้องมา ไมล์ก็ถามขึ้นทันที

"ยังไม่คลอดมั้ยวะ" ผมหันไปตอบไมล์ "เตรียมรับขวัญหลานด้วย" ผมทวงว่าที่คุณลุงของเจ้าแฝด

"รู้ครับ ไม่ลืมแน่ หลานกูตั้งสองคนนะ" ผมเบะปากใส่มันก่อนจะนั่งลงข้างๆไอ้ต้นหนาว ที่อุ้มไต้ฝุ้นไว้แน่น เด็กน้อยวัยสิบเดือนนั่งตาแป๋วเหมือนอยากรู้ว่าพวกเรารออะไรกัน


ผมเอื้อมมือไปลูบหัวหลานเบาๆก่อนจะหันไปพูดกับตัวพ่อ "เมียมึงไปไหน?"

"ซื้อของอยู่ด้านล่าง" ต้นหนาวตอบนิ่งก่อนจะนั่งเล่นกับลูกชาย


"ไหนๆ ไหนเจ้าแฝดกูวะ!?" ไอ้ริวกับไอ้อาร์ตที่มาทีหลังหยุดวิ่งก่อนจะถามผมด้วยใบหน้าเหนื่อยหอบ


ผมหันหน้าไปที่ประตูเป็นการบอกว่าอยู่ในนั้น


"แฝดชายแน่ๆ" ไอ้อาร์ตพูดขึ้น

"แฝดหญิงโว๊ย!" ไอ้ริวเถียงก่อนจะนั่งลงอีกข้างไอ้ต้นหนาว แล้วรับไต้ฝุ่นมาอุ้ม 

ไต้ฝุ่นนี่ติดไอ้ริวจริงๆ ผมล่ะกลัวว่าหลานจะกะล่อนเหมือนมัน

"ชาย" อาร์ต

"หญิง!...พนันกัน มึงกับกู" ริว

"ตกลง หนึ่งล้านนะเว้ย" อาร์ตบอก

"เออ!"


พวกมึงแพ้ทั้งคู่แน่ๆ เพราะลูกกูแฝดหญิงชายโว๊ยยยยย!



เวลาผ่านไป~

คลืน~

เสียงประตูเลื่อนออกพร้อมกับหมอและพยาบาล


"หมอมาแล้ว!" ไอ้ไมล์พูดออกมาด้วยความดีใจ

"หมอครับ! ลูกเมียผมเป็นไงบ้าง" ผมถามหล่ออย่างดีใจและตื่นเต้น

หมอยิ้มเล็กน้อย "คุณแม่ปลอดภัยดีครับ ส่วน..." หมอเว้นวรรคก่อนจะยิ้มอีกครั้ง "แฝดชายหญิงปลอดภัยดี แข็งแรงทั้งคู่ครับ" พูดจบหมอก็เดินไปทันที


แฝดชายหญิงจริงๆด้วย...


"หลานกูชายหญิงเลยหรอวะ...มึงมันน้ำยาดีจริงๆน้องเขย" ไมล์ยิ้มกว้างก่อนจะหันมาพูดกับผมพร้อมตบไหล่เบาๆ "โทรบอกอาดีกว่า" ว่าแล้วมันก็หันไปโทรศัพท์...ที่คุณพ่อเบลและพ่อแม่ผมมาไม่ได้ เพราะพวกท่านต่างฝ่ายต่างติดธุระ

"ชายหญิงหรอวะ?" ไอ้ริวทวนคำพูดหมออีกครั้ง เหมือนจะยังไม่เชื่อ

"เออ! ชายหญิง" ไอ้ต้นหนาวย้ำใส่หูมันอีกครั้ง

"ตา ต้า~" เสียงไต้ฝุ่นอารมณ์ดีเชียว เหมือนรู้ว่าตัวเองกำลังจะมีน้องมาเล่นด้วย

"ไอ้ริว แล้วที่พนันล่ะวะ...แม่งผิดทั้งคู่" อาร์ตหันไปถามไอ้ริว....พวกมันจะเอาไงก็แล้วแต่ ผมไม่สน ตอนนี้อยากเห็นหน้าลูกเมียมากกว่า

"พวกมึงจ่ายมาคนละห้าแสน รวมเป็นหนึ่งล้านรับขวัญหลานไง" ไอ้ต้นหนาวสรุปให้

"เออ เอางั้น" ไอ้ริวและไอ้อาร์ตตกลง


"คุณพ่อเชิญกรอกข้อมูลด้านนี่หน่อยค่ะ" แล้วคุณพยาบาลก็พูดขึ้น

"ครับๆ" ผมตอบก่อนจะเดินตามพยาบาลไป

"แฝดพี่เป็นผู้ชาย ชื่ออะไรคะ?" พยาบาลถาม


เรื่องชื่อลูกผมคิดว่าแล้วล่ะ เพราะผมมั่นใจอยู่แล้วว่าผมต้องชนะเกมที่เบลตั้งขึ้น...และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ


"ชื่อ 'ณคุณ ศิละเดชะกูล' ครับ...ส่วนผู้หญิงให้ชื่อ 'ณดา ศิละเดชะกูล' ครับ" ผมตอบพยาบาล


เป็นไงชื่อลูกแฝดผม น่ารักล่ะสิ...


'ณ' ในความหมายของผมคือ ทุกอย่างจะอยู่กับคุณเสมอ ทั้งความรัก ความห่วงใย ความสุข ทุกๆอย่างจะหยุดอยู่ ณ ที่คุณ...

"ชื่อเพราะนะคะ" คุณพยาบาลพูดขึ้น

"ขอบคุณครับ" ผมยิ้มตอบ

"ตอนนี้คุณแม่น่าจะย้ายไปยังห้องพักแล้วนะคะ คุณพ่อจะไปเยี่ยมเลยมั้ยคะ?" คุณพยาบาลถาม

"ครับ" ผมตอบก่อนจะเดินตามพยาบาลไป



หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

20.51น.

ผมและเบลย้ายมาอยู่บ้านริมแม่น้ำเจ้าพระยาตั้งแต่วันที่เราแต่งงานกันแล้ว...จะถือว่าเป็นเรือนหอของเราก็ได้


และตอนนี้เมียและลูกแฝดผมได้ออกจากโรงพยาบาลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


สงสารก็แต่คุณแม่เจ้าแฝดที่เหนื่อยเป็นพิเศษ เพราะการให้นมแฝดนั้นให้พร้อมกันไม่ได้ ถึงจะมีนมสองเต้าก็เถอะ แล้วยิ่งตอนที่ร้องงอแงทั้งคู่ยิ่งเหนื่อย ดีหน่อยที่ไวน์มาดูบริษัทแทน ผมเลยมีเวลาอยู่ดูแลเมีย และอยู่เฝ้าตอนลูกหลับ อยู่เป็นเพื่อนเล่นตอนลูกๆอารมณ์ดี...


"ตา ต้า~" และตอนนี้ลูกของผมอารมณ์ดีครับ


ณดาจะเลี้ยงง่ายหน่อย ไม่ค่อยร้องไม่ค่อยงอแง แต่ก็มีบ้างตามประสาเด็ก ส่วนณคุณ เลี้ยงยากหน่อย งอแงเป็นพิเศษ...โตขึ้นลูกคนนี้คงดื้อมากแน่ๆ


ส่วนเรื่องหน้าตา ผมว่าคล้ายผมมากกว่าเบลนะ แต่ถ้าเป็นแววตาเหมือนถอดแบบเบลมาเลย ณคุณและณดาหน้าจะคล้ายๆกันหน่อย อาจจะเป็นเพราะชายหญิงมั้ง หน้าเลยแค่คล้ายๆกัน ไม่ถึงกับเหมือนเป๊ะๆเหมือนแฝดหญิงๆ ชายๆ


"พี่วี เบลทำกับข้าวเสร็จแล้ว กินได้เลยนะ" เบลเดินเข้ามาในห้องก่อนจะบอกผม

"ให้ลูกหลับก่อน ค่อยกินพร้อมกัน" ผมบอกก่อนจะอุ้มณดาขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ส่วนณคุณก็นอนอยู่ข้างๆผม

"กว่าณคุณจะหลับ คงอีกนานแน่ๆ" เบลบอกก่อนจะนั่งลงข้างๆผม เธอพูดถูก ลูกคนนี่หลับยากจริงๆ

"ถ้าเบลหิวกินก่อนเลย" ผมบอกก่อนจะหันไปจุ๊บคอเมียเบาๆ "เหนื่อยมั้ย?"

"เหนื่อย แต่มีความสุขค่ะ" เบลตอบก่อนจะจุ๊บที่คอผมกลับแล้วอุ้มณคุณขึ้นมา เลิกเสื้อตัวบางขึ้นเพื่อให้ลูกกินน๊มนมจากเต้าสวย ที่ใหญ่อยู่แล้วใหญ่ขึ้นอีก

"ใหญ่มากวะ" ผมมองนมเมียตาไม่กระพริบก่อนจะเอานิ้วไปจิ้มเต้าสวยข้างที่ณคุณดูดอยู่


เพี้ยะ!

"พี่วี! ห้ามลามกต่อหน้าลูกนะ" เบลตีมือผมก่อนจะสั่งห้าม

"ลูกยังเด็ก ไม่รู้เรื่องหรอก" ผมยังคงจ้องนมเมียสลับกับหน้าเธอ

"ไม่ได้! ห้ามคือห้าม"

"ไม่รู้ ไม่ฟัง..." ผมหันหลังหนีเบลก่อนจะทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วพูดกับลูกแทน "ณดาคนสวยของป๊า"

"ไปเอานิสัยหน้ามึนมาจากไหน หา!?"

"ปากก็สวย ตาก็สวย จมูกก็สวย ลูกสาวป๊าสวยที่สุด" ผมยังคงไม่ฟังเบลต่อ

"ตา ต้า~"

"ชมแต่ลูกสาว ลูกชายคุณไม่หล่อเหรอคะ?" เบลจี้เข้าที่เอวผม ก่อนจะแกล้งถามเสียงอ่อย

"อย่าให้พูด....ผมหล่อขนาดนี้นะครับคุณ" ใช่ครับ อย่าให้พูดถึงความหล่อของณคุณเลย เดี๋ยวจะหาว่าชมตัวเอง...


ภูมิใจวะ...


มีลูกสาวสวย ลูกชายหล่อ

​ ​_____________________________________________

มีความอวยลูกตัวเองสูงมาก ฮ่าาาาๆ ชมไม่เกงใจใครเล๊ย... เป็นไงถูกใจแฝดมั้ย? ชอบชื่อรึเปล่า ไรท์ชอบนะ อิอิ


ปล.ส่วนเรื่องหน้ามึนนี่ไรท์ขอตอบแทนนะคะ ว่าได้มาจากเฮียริวของน้องปาล์มมี่ ฮ่าาๆ


ขอโทษที่หายไปนาน อย่าโกรธไรท์เลยนะ เพราะพรุ่งนี้จะมาแบบต่อเนื่องแล้ว และอีกอย่าง ใกล้จบล่ะเน้อ ต่อไปจะตั้งใจอัพเฮียริว(คนหน้ามึน)และอาร์ต(คนไม่ชัดเจน)ต่อๆ พอจบเซ็ตนี้...อิเฮียไมล์ พี่ไวน์ พี่วายุ(พี่ของยูรันเมียต้นหนาว) ก็จะมาต่อแบบเรื่อยๆนาจาาา ไม่แน่ว่าเรื่องของใครจะมาก่อนนะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น