ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Kiss me 💋 มุมเปลี่ยนความคิด

ชื่อตอน : Kiss me 💋 มุมเปลี่ยนความคิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ธ.ค. 2560 07:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Kiss me 💋 มุมเปลี่ยนความคิด
แบบอักษร


ผมนั่งแหงกอยู่ที่ผับเคนจิ หลังจากวันนั้นเพลงก็ไม่พูดอะไรอีกเลย เธอไม่บอกด้วยซ้ำว่าจะอยู่กับผมหรือว่าจะกลับไปเมืองไทย

' พี่ชินโดอดทนไว้น่ะค่ะ ชีวิตเพลงอยู่ที่เมืองไทย ให้เวลาเพลงหน่อย '

เสียงอันดังอยู่ในหัว นั่นสิน่ะ! ผมจะเห็นแก่ตัวให้เธอทิ้งทุกอย่างมาก็คงไม่ได้ ทำไมผมไม่คิดเรื่องนี้ว่ะ มัวห่วงแต่ตัวเองว่าจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีเธอ ไอ้เลวเอ้ยยย

"นั่นมึงหิวน้ำรึไงสัส" เคนจิทักขึ้น

"ตั้งแต่มาแล้ว มึงจะทำหน้าเครียดทำไมว่ะ" ไอ้เรียวบ่น

"กูว่ากูจะปล่อยเพลงไปว่ะ กูจะไม่รั้งเธอไว้" ผมบอก

"เฮ้ออออ,, ปัญหาความรัก แดกๆ" เคนจิยกแก้วมาชน

ผมกระดกเหล้าเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า ไอ้เคนจิเรียกเด็กมาผมยังไม่สนใจเลย ผมนั่งกอดขวดเหล้าดีกว่าตอนนี้ เครียดๆๆๆๆ อ้ากกกกก

[ เพลง ]

ฉันยืนรอชินโดอยู่หน้าบ้าน ก่อนหน้านี้พี่เคนจิโทรมาหาคุณซาโต้ บอกว่าชินโดเมามากขับรถแทบไม่ไหว สักพักพวกเขาก็กลับมา คุณซาโต้พาชินโดขึ้นมาบนห้อง แล้วพาไปนอนบนเตียง

"ขอบคุณค่ะคุณซาโต้ ที่เหลือเดี๋ยวเพลงจัดการเอง"

"นายหญิงเอาอยู่น่ะครับ" คุณซาโต้มองอย่างเป็นห่วง

"ค่ะ,,ถ้าไม่ไหวเพลงจะเรียกน่ะค่ะ"

คุณซาโต้ออกไปแล้ว ฉันก็หันมามองคนบนเตียง ทำไมถึงเมาขนาดนี้น่ะ ไม่เคยเห็นเป็นแบบนี้มาก่อนเลย เครียดอะไร รึใครทำให้อารมณ์เสียอีกล่ะเนี้ยะ

ฉันด่าเขาในใจพร้อมทั้งถอดเสื้อผ้าเขาออก แล้วเปลี่ยนเป็นชุดนอนให้ จะได้หลับสบายๆหน่อย ฉันเดินเข้าไปเอาผ้าขนหนูชุบน้ำบิดหมาดๆเดินออกมา

"เพลง! เพลง!" เขาเรียกชื่อฉัน

"อยู่นี่,, มาแล้วๆ"

ฉันขึ้นไปนั่งข้างๆเขาแล้วเริ่มเช็ดหน้าให้ ทั้งที่ในใจก็บ่นโวยวายให้เขาสารพัด

"เพลง ฉันรักเธอ"

เขาพูดทั้งที่หลับตา นี่ละเมอหรือตั้งใจพูดกันเนี้ยะ??

"ฉันมันเห็นแก่ตัว!" เขาพูดเสียงดังขึ้น

"เบาๆหน่อย มันดึกแล้ว" 

เอาสิอิเพลง,, เคยเห็นแต่ในละครที่นางเองต้องดูแลพระเอกตอนเมา คราวนี้เจอกับตัวเอง แต่ทำไมมันไม่เหมือนในละครว่ะ เรื่องจริงดูทุลักทุเลชิปหาย

ฉันเช็ดหน้าเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาเรียบร้อย พอเดินกลับมาจากห้องน้ำ Σ(O_O;)

"อึก! ฮื่ออ,, ฮื่อออ"

"ชิน,,นายเป็นไร"

ชิปหาย,,ร้องไห้ทำไมว่ะนั่นน่ะ ฉันรีบวิ่งเข้าไปดู โอ้ยยย,, นี่คนเมามันรั่วขนาดนี้เลยหรอว่ะ?

"อย่าทิ้งฉัน ฮื่ออ เพลง"

"ไม่ทิ้งๆ โอ๋ๆ ไม่เอาไม่ร้อง" 

ฉันเข้าไปนั่งประครองเขา พร้อมทั้งกอดปลอบ นี่กูมีลูกป่ะว่ะ? 

"อย่าไปจากฉัน ฮื่อๆๆๆ" 

"ไม่ได้ไปไหน ฉันอยู่นี่"

เฮ้อออออ,,คนสวยเพลียค่ะ พูดกับคนเมา มันเหมือนคุยกันคนละเรื่องอ่ะ

"ฉันรักเธอน่ะเพลง แต่ชีวิตเธออยู่เมืองไทย ฉันจะปล่อยเธอไป"

เขาพูดประโยคที่ยาวที่สุด แล้วก็เงียบไป เสียงลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขาหลับไปแล้ว ฉันได้แต่เอนหลังพิงหัวเตียงแล้วหลับตาลงอย่างคนใช้ความคิด

นี่สิน่ะสิ่งที่ทำให้เครียดจนต้องกินเหล้าเมามายขนาดนี้ ไอ้ยากูซ่าบ้า อย่าให้ใครมาเห็นสภาพนี้เชียวน่ะ คงได้หมดความนับถือกันพอดี 

ฉันอาบน้ำแต่งตัวลงมาข้างล่างในตอนเช้ามืด หลังจากชินโดหลับไปฉันก็นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย จนเวลาล่วงเลยมาป่านนี้นั่นแหละ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะนายหญิง ทำไมตื่นเช้าจังค่ะ" คุณเซโกะทักขึ้น

"ฉันนอนไม่ค่อยหลับอ่ะค่ะ คุณเซโกะพึ่งกลับมาจากตลาดหรอค่ะ"

"ใช่ค่ะ ของในครัวหมดแล้ว ก็เลยไปซื้อมาเพิ่ม ขอตัวน่ะค่ะ" คุณเซโกะโค้งให้แล้วเดินไป

ฉันเลยเดินตามเธอเข้าไปในครัว เห็นคุณเซโกะกับรินช่วยกันจัดของอย่างขมักเขม่น

"วันนี้จะทำอะไรให้พวกคุณซาโต้ทานหรอค่ะ" 

"วันนี้จะทำซุปมิโซะกับสึเกะโมะโนะค่ะ" รินหันมาตอบ

"สึเกะโมะโนะ?" คืออะไรอ่ะ?

"ผักดอกค่ะนายหญิง คนญี่ปุ่นเขาชอบ ต้องมีบนโต๊ะอาหารเกือบแทบทุกมื้อ" คุณเซโกะหันมาตอบ

"อ๋อ,, งั้นเพลงขอดูได้ไหมค่ะ แล้วว่างๆคุณเซโกะช่วยสอนเพลงทำอาหารญี่ปุ่นหน่อย"

"ได้ค่ะ,, งั้นนายหญิงมาดูใกล้น่ะค่ะ เผื่อจะได้ทำให้นายท่านทาน"

คุณเซโกะกับรินส่งยิ้มมาให้ ฉันก็ได้แต่ยิ้มรับเขินๆ เฮ้อออ,, สงสัยต้องเปลี่ยนแผนชีวิตครั้งใหญ่แน่ๆ จะออกหมู่รึจ่าว่ะอิเพลงเอ้ยยยย

ฉันช่วยคุณเซโกะกับเตรียมของทุกอย่างขึ้นโต๊ะอาหารให้กับลูกน้องของชินโด 

"นายหญิงไม่ต้องหรอกค่ะ เกิดนายท่านมาเห็น พวกเราจะโดน" คุณเซโกะบอก

"เพลงจัดการเองค่ะ ไม่ต้องห่วง" ฉันยิ้มแล้วยกถาดอาหารออกมา

ในระหว่างที่เดินผ่านจากครัวมาที่ห้องอาหาร สายตาฉันก็ดันไปสะดุดเข้ากับคุณซาโต้กับรินยืนอยู่ในสวน คุณซาโต้จับมือรินขึ้นมาจูบด้วย งั้นแสดงว่าพวกเขาคบกันน่ะสิ

สองคนนั้นหันมาเห็นฉันแล้วทำท่าตกใจ ก่อนจะผละออกจากกัน ว่าแต่,, หน้าฉันเหมือนผีหรอ ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นกัน

ฉันเดินเอาของทุกอย่างขึ้นโต๊ะเสร็จแล้ว และกำลังจะเดินไปหากาแฟกินสักหน่อย

"นายหญิงครับ" เสียงคุณซาโต้เรียกฉัน

"ค่ะ!" ฉันหันไปมอง

"ผมขอคุยกับนายหญิงสักครู่ได้ไหมครับ" 

"อ๋อ,, ได้สิค่ะ"

คุณซาโต้ผายมือให้ฉันเดินไปฝั่งสวนด้านนอก เรื่องมันต้องเป็นความลับขนาดนั้นหรอ

"เรื่องที่นายหญิงเห็นเมื่อกี้ได้โปรดอย่าบอกใครน่ะครับ" คุณซาโต้โค้งหัวให้ฉันเป็นการขอร้อง

"ทำไมหรอค่ะ?" ฉันสงสัย

"นายตั้งกฎเอาไว้ว่าห้ามคนในบ้านมีสัมพันธ์ในเชิงชู้สาว ผมไม่อยากให้รินต้องเดือดร้อนน่ะครับ"

งั้นหรอ,,อิตาบ้านี่ตั้งกฎบ้าบออะไรกัน บ้าอำนาจจริงๆ 

"แล้วคุณเซโกะรู้เรื่องไหมค่ะ" ฉันถาม

คุณซาโต้ส่ายหน้า โหยย,,น่าเห็นใจจัง มีความรักแต่เปิดเผยไม่ได้ อิปากชมพูมันคิดอะไรของมันน่ะ?

"ก็ได้ค่ะ,,เพลงจะไม่บอกใคร แต่คุณซาโต้ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนกับเพลงน่ะค่ะ"

"ข้อแลกเปลี่ยน?" คุณซาโต้สงสัย

"คุณซาโต้ช่วยสอนเพลงยิงปืนหน่อย"

คุณซาโต้ทำหน้างงกับสิ่งที่ฉันพูด อยู่ดีๆก็อยากยิ่งปืนขึ้นมา ก็เอาน้าาา,, มีผัวเป็นยากูซ่ามันก็ต้องเรียนรู้กันไว้บ้างสิ อุ้ย!! ผัวเลยหรอ,, แค่แฟนก็พอ ฮ่าๆๆๆ

🔅บ่ายแก่ๆ

ชินโดยังคงหลับเป็นตายเพราะฤทธิ์เหล้าเมื่อคืน ส่วนฉันกำลังนั่งเรียนรู้วิธีชงชาของญี่ปุ่นจากคุณเซโกะ มันก็สนุกดีอ่ะน่ะ 

"จริงๆนายหญิงไม่ต้องเรียนเรื่องพวกนี้ก็ได้น่ะค่ะ นายท่านคงไม่ซีเรียสเรื่องนี้หรอก" 

"เพลงอยากเรียนรู้ไว้อ่ะค่ะ ถ้าเกิดเพลงจะมาอยู่ที่นี่จริงๆ ก็คงต้องศึกษาเผื่อเอาไว้ด้วย"

"นายท่านโชคดีน่ะค่ะที่มีนายหญิงคอยดูแลอยู่ข้างๆ"

"เพลงก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ดูแลเขาไปได้นานเท่าไรหรอกค่ะ" ฉันยิ้มบางๆ

"ช่วยอยู่เคียงบ่าเคียงไหล่กับนายท่านด้วยน่ะค่ะ" คุณเซโกะคำนับฉัน

"อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ เงยหน้าขึ้นเถอะ" ฉันรีบวางมือจากถ้วยน้ำชาแล้วเข้าไปหาคุณเซโกะ 

"ตั้งแต่อยู่มา ฉันพึ่งเคยเห็นนายท่านมีความสุขก็ช่วงนี้ ได้โปรดน่ะค่ะ" คุณเซโกะอ้อนวอนอีกครั้ง

"งั้นคุณเซโกะก็ช่วยสอนเพลงทำอาหารด้วยน่ะค่ะ เพลงจะเอาไว้ทำให้เขาทาน" ฉันส่งยิ้มให้เธอ

"ฉันจะสอนเต็มที่เลยค่ะ" เธอยิ้มดีใจ

เฮ้อออ,, ทั้งที่ใจมันเอนเอียงมาฝั่งนี้แล้ว 80% งานนี้คงต้องเทมาเต็มร้อยแล้วมั้ง สงสัยต้องจัดการทุกอย่างให้เสร็จโดยเร็วแล้วสิน่ะ



❤❤❤❤❤

คืนนี้อีกตอนน่ะค่ะ,, สมองไรท์ตอนนี้มีแต่เรื่องชินโด,, ขอแปะเชดิวไว้แป๊บนึ่งล่ะกันเน๊อะ


ความคิดเห็น