กนกรส มาศอุไร กัมพู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อสูรใจร้าย(รีไรท์1)ebook

ชื่อตอน : อสูรใจร้าย(รีไรท์1)ebook

คำค้น : ขคราช มารตรี

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2560 08:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อสูรใจร้าย(รีไรท์1)ebook
แบบอักษร

ต่อ...

มารตรีตะโกนใส่หน้าขคราชด้วยน้ำเสียงไม่เบานัก เธอรู้สึกเจ็บใจและอยากเห็นเขาเจ็บอย่างที่เธอรู้สึกบ้างก็แค่นั้นเอง ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอ มีหรือจะไปทำอะไรเขาได้ นอกจากตะโกนด่าเขาแบบนี้ แต่คำพูดต่อว่า มีอันต้องอันตรธานหายลงลำคอระหง เมื่อถูกริมฝีปากหนาได้รูปฉกลงปิดริมฝีปากอวบอิ่ม รสจูบของเขาทั้งรุนแรงเรียกร้องและเอาแต่ใจ ดึงดันจะเข้าไปในโพรงปากของเธอให้ได้ เขาขบเม้มพร้อมกับกัดริมฝีปากล่างจนหญิงสาวรู้สึกถึงรสเค็มปร่าของหยดเลือด มารตรีพยายามเม้มริมฝีปากของตัวเองให้ปิดสนิท ไม่ยอมเผยอออกให้เขาได้ล่วงล้ำเข้ามาได้ง่ายๆ แต่มีหรือคนที่แก่กล้าประสบการณ์เช่นขคราชจะยอม เขาดึงดันกระแทกริมฝีปากของตัวเองลงหนักๆกับริมฝีปากของคนเจ้าพยศ ส่วนมือใหญ่นั้นจัดการกดท้ายทอยของสาวเจ้าให้แหงนเงยรับกับจุมพิตเผ็ดร้อนของตัวเองถนัดถนี่มากยิ่งขึ้น มารตรีส่ายหน้าหลบริมฝีปากเขาไปมา แต่เมื่อถูกกดท้ายทอยไว้แน่น เธอจึงหมดหนทางเลี่ยงหนี...

“อือ..อือ...” เสียงอู้อี้ดังประท้วงขึ้นเมื่อชายหนุ่มได้ล่วงล้ำใช้ลิ้นใหญ่กวาดสำรวจด้านในโพรงปากอิ่มได้สำเร็จ ลิ้นใหญ่ดูดรัดกระหวัดลิ้นเล็กเป็นการทำโทษดวงตาราชสีห์หรี่มองใบหน้าหวานด้วยความพอใจ ก่อนจะดันร่างบางพิงลงกับรถยนต์ กักกันร่างเล็กด้วยการบดเบียดร่างใหญ่ของตัวเองเอาไว้จนมิดทั้งร่าง ความนุ่มหยุ่นของสตรีเพศทำให้ชายหนุ่มเกิดอารมณ์คลุ้มคลั่ง บดเบียดเสียดสีร่างของตนเข้าหาความนุ่มนิ่มเป็นการระบายความทรมาน จนความเป็นเขามันผงาดตรึงแน่นก่อเกิดความรู้สึกเจ็บปวดอึดอัด แต่ก็ต้องกัดฟันทนข่มใจเอาไว้ เพราะสถานที่ตรงนี้ไม่อำนวยให้เขาทำอะไรได้มากกว่าเสียดสีร่างกันไปมา...

“หวาน...หวานเหลือเกิน...” เสียงแหบพร่าดังชิดติดริมฝีปากหวานอย่างคนละเมอ ดวงตาสีนิลเข้มจัดจับจ้องบนใบหน้าหวานด้วยความรู้สึกสุขล้น  จนรู้สึกหัวใจดวงนี้ของตัวเองมันจะพองโตจนแน่นคับอกไปหมด  มันเต้นจังหวะถี่รัวเสียจนเจ้าของหน้าอกด้านซ้ายไม่อาจเข้าใจ ขคราชผละถอยห่างออกจากความหอมหวานชวนหลงใหลเพียงนิด เพื่อจดจ้องมองดวงหน้าสวยไม่เป็นสองรองใครของหญิงสาว ที่เขาตั้งแง่รังเกียจด้วยความสับสนมึนงง  ไม่เข้าใจไอ้ความรู้สึกบ้าบอนี้เลยให้ตาย ทำไมเขาต้องมีความสุขทุกครั้ง ยามได้แนบชิดสนิทเสน่หากับแม่ร้อยเล่ห์จอมมารยาคนนี้ด้วยก็ไม่รู้ ทั้งที่คอยย้ำเตือนให้สมองจดจำให้ขึ้นใจ  มารตรีเป็นผู้หญิงประเภทไหน แต่ยิ่งย้ำยิ่งเตือนดูเหมือนมันจะยิ่งทำให้เขา อยากพาตัวเองเข้าไปหาเธออยู่ร่ำไป...

“ปากเธอก็หวาน...” คำพูดคล้ายละเมอของขคราชยิ่งตอกย้ำให้มารตรีเจ็บลึก ดวงตาแววหวานหลุบต่ำมองแค่ริมฝีปากได้รูปของเขาด้วยความรู้สึกร้าวราน นี่ไม่ใช่หนแรกที่เขาจาบจ้วงกระทำหยามหมิ่นโดยไม่คิดจะสนใจกับความรู้สึกกันบ้างเลย เขาคิดอยากจะดึงเธอมากอดมาจูบตรงไหนเมื่อไหร่ก็ได้ตามแต่อำเภอใจ ทั้งๆที่วันนี้เธออยู่ในชุดที่ไม่สมควรให้เขามากระทำต่ำทรามอย่างนี้เลยด้วยซ้ำ

“คุณไม่สมควรทำอย่างนี้กับฉัน คุณราช...” เธอเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวใหม่ เมื่อเขาหยามทั้งศักดิ์เธอและตราบนหน้าอกเสื้อเธอ

“แล้วใครล่ะที่มันสมควรจะทำ ป๋าของฉันหรือไอ้หน้าโง่ตัวไหนกันฮะ แม่ร้อยเล่ห์จอมมารยา...” ขคราชกัดฟันถาม ฝ่ามือหนาเผลอบีบรัดร่างงามเข้ามาประชิด ใบหน้าหล่อเหล่าโน้มลงมาหาเพื่อใช้ดวงตาคมวาวจ้องใส่ดวงตาหวานด้วยความโกรธกรุ่น ทีกับเขาเธอทำเป็นห่วงเนื้อห่วงตัว แตะนิดแตะหน่อยทำเป็นสะดีดสะดิ้งบีบน้ำตา แต่ทีกับคนอื่นเห็นระริกระรี้ยิ้มหน้าระรื่นเข้าใส่เสียไม่มีละ...

“ว่าไง...ไอ้หน้าโง่ที่ไหนที่เธออยากให้มันทำ...” ร่างน้อยเริ่มดิ้นรนช่วยเหลือตัวเอง แต่ยิ่งดิ้นคนใจร้ายก็ยิ่งรัดเธอแนบแน่นเข้าไปกันใหญ่ จนร่างสองร่างแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันได้อยู่แล้ว

“กับใครก็ไม่สมควรทั้งนั้นแหละค่ะ คุณก็เห็นว่าฉันใส่ชุดนักศึกษามันไม่สมควรที่จะให้คุณมาทำอะไรต่ำช้ากับฉันแบบนี้ได้...”  มารตรีขยับปากตอบโต้อย่างเหลืออดเหลือทน

“อ้อ...เธอคงหมายถึงให้ฉันถอดชุดอันทรงเกียรตินี้ของเธอออกก่อน ถึงสมควรทำอะไรกับเธอได้ใช่ไหมล่ะ...ถ้าอย่างนั้นก็ง่ายนิดเดียวไม่เห็นจะมีอะไรยุ่งยาก  ยังไงซะ ฉันมันผู้ชายประเภทถนัดถอด พอๆกับถนัดทำอย่างอื่นอยู่แล้วด้วย...”

  คนเอาแต่ใจไม่ยอมล่าถอยง่ายๆ ถึงเขาจะเห็นด้วยเมื่อมองชุดนักศึกษาของเธอที่สวมใส่อยู่ แต่เพราะความอยากเอาชนะบวกกับความต้องการเร้นลึกจึงทำให้ชายหนุ่มทำเป็นมองข้ามสิ่งที่เห็นไป

“คนเลวปล่อยนะ...” ร่างน้อยผลักไสร่างหนาออกห่าง เมื่อขคราชกำลังจะทำอย่างที่เขาพูดจริงๆ

“ก็บอกว่าไม่ปล่อยไง เธอจะทำอะไรฉันได้หะ...แน่จริงก็ดิ้นให้หลุดเองสิ...”

“คุณมันใจร้ายถ้าเกลียดกันนักก็ไม่ต้องมายุ่งกันสิ จะมากอดฉันไว้ทำไม...”

“ก็เพราะฉันเกลียดเธอไง  ฉันถึงอยากกอด แล้วก็อยาก...” ขคราชหยุดคำพูดของตัวเองเอาไว้แค่นั้น แต่กับสาธิตโดยการกดริมฝีปากเข้าหาความหอมหวานยวนตาบดขยี้ซ้ำๆจนพอใจ จึงยอมปล่อยความหอมหวานนั้นเป็นอิสระ แล้วพูดจาเยาะเย้ยเป็นการปิดท้าย

“แล้วก็จะทำมากกว่ากอดกับจูบด้วย ถ้าหากเธอยังไม่ยอมเลิกยุ่งกับป๋าของฉันสักที...”

“ทำไมฉันต้องเลิกยุ่งกับคุณลุงด้วย ในเมื่อฉันกับท่านต่างบริสุทธิ์ใจ คุณต่างหากละคุณราช ที่เป็นคนไม่มีเหตุผล ชอบมองและตัดสินคนอื่นเพียงแค่ความคิดของตัวเองอยู่ฝ่ายเดียว...”

“ก็เพราะฉันเชื่อในสิ่งที่ตาของตัวเองเห็นไงละ ฉันถึงได้มองเธอจนทะลุปรุโปร่งไปถึงตับไตไส้พุง ไอ้เล่ห์เหลี่ยมจอมมารยาของเธอมันถึงใช้กับฉันไม่ได้ผลอย่างไรละ หึ...เธออย่าคิดนะว่าฉันจะไม่รู้เท่าทันเธอ ไอ้ที่เอาตัวเองเข้ามาผัวพันอยู่กับป๋าของฉันบ่อยๆเนี่ย เป็นเพราะเธอกำลังคิดจะงาบทั้งป๋าและก็ฉันด้วยใช่ไหมล่ะ แต่ขอโทษเถอะ ฉันไม่นิยมกินของเหลือเดนจากใครเสียด้วยสิ  เพราะฉะนั้นก็ช่วยเอาร่างเน่าๆของเธอถอยห่างออกไปจากครอบครัวของฉันได้แล้ว ไม่อย่างนั้นจะหาว่าฉันไม่เตือนไม่ได้นะ มารตรี...”

คำพูดทุกถ้อยคำของชายหนุ่ม ทำให้มือน้อยต้องกำเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ สะเทือนใจ เธอไม่อาจเรียกร้องหาความยุติธรรมให้กับตัวเองได้เลยเหรอไงนะ ทำไมเขาชอบเอาแต่กล่าวหาเธออยู่ฝ่ายเดียวด้วย  

“ค่ะ...ฉันจะจำใส่ใจเอาไว้อย่างดี และก็ต้องขอบคุณคุณราชมากนะคะ ที่กรุณาช่วยเตือนสติผู้หญิงเลวๆคนนี้ ฉันมันเป็นแค่ผู้หญิงชั่วช้า ถ้าจะให้ดี คุณช่วยกรุณาเอามือสะอาดๆของคุณออกไปจากร่างเน่าๆ น่ารังเกียจของฉันเสียทีจะได้ไหม ฉันจะได้เอาความเน่าเหม็นของตัวเองออกไปจากวิมานสวรรค์ชั้นฟ้าของคุณอย่างไรล่ะคะ...” 

แววตาหวานปนเศร้า เงยขึ้นตัดพ้อ ขคราชถึงกับชาวาบไปถึงขั้วหัวใจ แต่จำต้องข่มไอ้ความรู้สึกนั้นเอาไว้ให้ลึกสุดสุด แต่อาจเป็นเพราะดวงตาแสนเศร้าหากทว่าหวานซึ้งชวนหลงใหล ที่กำลังมองส่งมาหาเขา ทำให้ขคราชต้องโน้มใบหน้าของตัวเองเข้าหาอย่างอดใจไม่ไม่ได้อีกครั้ง...

 เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองอยู่เหมือนกัน  ว่าทำไมเขาต้องไปรู้สึกรู้สาอะไรมากมายขนาดนี้ด้วย กะอีแค่เขาได้ครอบครองริมฝีปากอวบอิ่มแต่ให้รสชาติดีอย่างประหลาด ความหวานของมันไม่ต่างจากน้ำผึ้งเดือนห้าเลยสักนิด มันก็แค่ทั้งหวานทั้งหอมทั้งให้ความรู้สึกอิ่มเอมใจทุกครั้งยามได้สัมผัสมัน...

ขคราชรีบสะบัดใบหน้าไล่ความคิดบ้าๆนั้นออกไป ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากเข้าหาแนบสนิทมากกว่าเดิม...

ลิ้นหนาแสนร้ายกาจเริ่มชอนไชเข้าไปกวาดต้อนรสชาติหวานเกินห้ามใจอยู่ในโพรงปากทุกซอกทุกมุม มารตรีได้แต่ยืนตัวอ่อนปวกเปียก ยอมจำนนอย่างหมดหนทางสู้  เมื่อมือใหญ่จับยึดท้ายทอยกระตุกให้ใบหน้าแหงนเงยรับรสจูบของเขาจนกระดิกกระเดี้ยหลบริมฝีปากเอาแต่ใจไปทางไหนไม่ได้เลย ไม่เพียงแค่ริมฝีปากอวบที่ถูกเขารังแกแม้แต่ดอกบัวงามก็ยังถูกเขารุกรานจนมารตรีไม่อาจทนได้อีกต่อไป จึงปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาด้วยความอดสูภายในใจยิ่งนัก...

“ปล่อย...”  เสียงสะอึกสะอื้นร้องห้ามเมื่อใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาหาใหม่อีกครั้งหลังจากเขาผละห่างออกไปเพียงนิด มารตรีถึงกับน้ำตาไหลซึมออกมาจากสองดวงตา เมื่อชายหนุ่มไม่คิดจะฟังเสียงห้ามเธอบ้างเลย

***************

วางจำหน่าย E-book แล้ว(สนใจกดซื้อตามริ่งด้านหน้าได้เลยนะคะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น