ลีลาวดี ยามค่ำ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ไม่ขออะไรมากแค่กดถูกใจ แล้วก็คอมเม้นเล็กน้อยก็พอจ้าาาาา รักรีดเดอร์ทุกคน จุ๊ฟ

ตอนที่ 11 ข้อความจากมหาเทพ

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 ข้อความจากมหาเทพ

คำค้น : พระเอกเป็นปีศาจ,,นางเอกเป็นมนุษย์,อิโรติก,โรแมนติก แฟนตาซี,ลีลาวดี ยามค่ำ,ซีเมล,มุจลินท์

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2560 23:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 ข้อความจากมหาเทพ
แบบอักษร

คุณพระช่วย!

มุจลินท์อุทานในใจเมื่อสิ่งร้อนที่ผงาดใกล้จุดหวาดเสียวสัมผัสโดนขาอ่อนด้านใน มันสั่นระริกอย่างต้องการเข้าไปในตัวเธอ และ...ทำไมมันถึงได้น่ากลัวแบบนั้น

"ซีเมล ไม่ ฉันเหนื่อยแล้วค่ะ อ๊ะ อ้า"

ปลายเสียงของเธอสะบัดเมื่อมือหนาตะปบและคลึงตรงจุดนั้นเบา ๆ

ร่างของเธออ่อนระทวยใต้ร่างแกร่งอย่างไร้ทางสู้ สัมผัสร้อนจากมือหนาทำให้เธอรู้สึกไร้เรี่ยวแรง เรียวขางามถูกแยกออกจากกันอยู่ในท่าตั้งชันบนโซฟาตัวนิ่มโดยมีร่างหนาแทรกตรงกลางอย่างแนบชิด กุหลาบงามสีหวานสดถูกมือหน้าอุ่นสัมผัสอย่างจาบจ้วง ทำให้ร่างของเธอบิดเกลียวอย่างเสียวซ่าน 

มุจลินท์ครางเสียงหลงเมื่อเขาส่งนิ้วร้ายเข้าปลุกปั่นเธอข้างใน ในขณะที่ปากและลิ้นของเขายังเพลิดเพลินกับก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นพอดีมือ กลุ่มผมดำขลับที่หยิกน้อย ๆ ของซีเมลกลายเป็นที่ระบายความเสียวซ่านของเธอไปแล้วในตอนนี้ 

"เจ้ารัดข้าแน่นเกินไปแล้ว" 

ซีเมลพูดเสียงสั่นอย่างกระสันชิดอกอวบที่เขาดูดดึงอย่างเมามันส์เมื่อนิ้วเรียวของเขาบัดนี้ถูดรัดรึงอย่างรุนแรงภายในความนุ่มอุ่น ปีศาจหนุ่มร่างร้อนผ่าวเหมือนไฟสุมร่าง ทว่าเป็นไฟพิศวาสที่แม้แต่ปีศาจราคะอย่างเขาก็ไม่อาจดับลงโดยง่าย และเพียงคนเดียวที่จะสามารถดับมันได้ นั่นคือมนุษย์สาวตัวน้อยที่เป็นคนจุดมันขึ้นมาเท่านั้น 

"ซีเมล ฉัน..." 

"ใจเย็นที่รัก ข้ายังทำให้เจ้ารู้สึกได้มากกว่านี้" 

ซีีเมลเปลี่ยนจากนิ้วเรียวเป็นสิ่งที่เติมเต็มได้มากกว่าอย่างรู้ใจ ชายหนุ่มส่งตัวตนที่แข็งกร้าวจนปวดร้าวเข้าไปทีเดียวจนสุดลำ 

ร่างบางสะดุ้งเฮือกอย่างเสียวซ่านกับจังหวะหนักแน่นของเขา ดวงตากลมโตปรือมองร่างกำยำ สัดส่วนงดงามน่าหลงใหลกำลังขับเคลื่อนบนตัวเธออย่างคล่องแคล่ว ช่างเป็นภาพที่ยั่วยวนแม้แต่เธอยังไม่อยากละสายตา 

ใบหน้าหล่อเหลาจนเกือบสวยกำลังเคลิบเคลิ้มทว่าทรมานในที 

เขาหล่อเกินไป เขาอันตรายเกินไป และเขาเร่าร้อนเกินไป มุจลินท์แอบจำกัดความอันเป็นสิ่งที่ซีเมลมีมากเกินไป ทุกสิ่งล้วนแต่อัตรายต่อหัวใจของผู้หญิง เธอเองก็เช่นกัน เธอก็เป็นผู้หญิงที่มีหัวใจ และเธอไม่มั่นใจนักว่าตัวเองจะต้านทานเสน่ห์อันร้ายกาจของเขาได้ยังไง เธอเผลอคิดขึ้นมาในหัวก่อนดวงตาคมเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาลจะสบเข้ากับเธอ 

"เจ้ามองเหมืิอนจะกลืนกินข้า" 

เขาพูดแค่นั้นก่อนเธอจะรู้ตัวว่าบางสิ่งที่เคลื่อนไหวในตัวเธอขยายใหญ่จนคับแน่นกว่าเดิมเธอขอเพิ่มอีกข้อจากทั้งหมดที่เธอคิดได้...เขามันหื่นเกินใครด้วย 

แต่แล้วในหัวเธอก็ต้องว่างเปล่าอีกครั้งเมื่อเกลียวคลื่นอารมณ์เสียวซ่านซัดเข้ามาระรอกใหญ่ "อ๊า ซีเมล คุณอย่าขยับแบบนั้น ฉันจะ..." 

มือบางจิกบนโซฟาแน่น รู้สึกเหมือนกับว่าสวรรค์อยู่ใกล้แค่เอื้อม ซีเมลก็เช่นกัน ชายหนุ่มเท้าแขนคร่อมร่างยั่วยวนของมุจลินท์ก่อนโถมตัวอย่างหนักหน่วงว่องไวเพื่อส่งตัวเองและหญิงสาวไปแตะขอบฟ้า 

ซักพักหญิงสาวจึงได้กรีดร้องอย่างสุขสม ข้างในตอดรัดกระตุกอย่างรุนแรงจนซีเมลทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน ร่างแกร่งเกร็งกระตุกปลดปล่อยของเหลวอุ่นในตัวหญิงสาวทุกหยาดหยดไม่ให้เหลือก่อนก้มลงจูบซับทั่วดวงหน้างามอย่างรักใคร่ ใช่ เขารักมุจลินท์ นอกเหนือจากอำนาจของคู่ชะตาเขาปรารถนาและต้องการเธอจากก้นบึ้งของหัวใจ หากถามว่าเพราะเหตุใดเขาถึงรักมนุษย์สาวคนนี้ เขาไม่รู้ 

ความรู้สึกที่เขาไม่เคยพานพบและรู้สึกเริ่มก่อตัวขึ้นทีละนิด ความหวงแหน ความห่วงใย ความสุข และความอิ่มเอม เธอเติมเต็มใจให้เขากล้าที่จะยิ้ม 

เธอกล้าต่อว่าเขาอย่างซื่อตรงและสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว เธอไม่เคยหวังในสิ่งที่เขามี หรืออาจจะไม่แม้แต่เห็นเขาในสายตาเลยก็เป็นได้ ใจที่มันเต้นเป็นจังหวะเดียวมานานแสนนาน กลับได้รู้สึกถึงจังหวะที่แสนสุข จังหวะที่ใจเต้นรัว เหมือนย้ำเตือนว่าเขายังมีมันอยู่ แล้วจะมีเหตุผลใดอีกเล่าที่เขาจะไม่รักเธอ 

"ฉันไม่ไหวแล้วนะคะ" 

มุจลินท์บอกตาปรือ นึกเคืองเขาในใจ เธอเพิ่งจะหายไข้แต่กลับมาถูกเขารีดไถพลังงาน จากนี้ไปเธอจะไม่ใจง่ายให้ปีศาจบ้ากามตนนี้อีกแน่ หญิงสาวตั้งใจอย่างแน่วแน่ก่อนหลับไปทั้งอย่างนั้นด้วยความอ่อนเพลีย 

ซีเมลยิ้มหัวเราะอย่างนึกขำ ก่อนอุ้มพาร่างเล็กไปตามทางเดินที่เชื่อมไปยังห้องที่เขาใช้พักผ่อนเพื่อชำระคราบความใคร่จากการร่วมรักที่แสนจะเร่าร้อน 

หลังจากวางร่างบางที่หลับใหลในชุดนอนที่เขาเนรมิตให้อย่างงดงามแล้วซีเมลจึงได้กลับสู่อาภรณ์ของตัวเอง ชุดสูทหรูหราราคาแพงกลายเป็นชุดคลุมตัวยาวสีดำอย่างเช่นทุกทีก่อนร่างสูงจะเดินอย่างเงียบกริบออกจากห้องเพื่อพบกับอสูรสนิทที่รออยู่ตั้งแต่เมื่อสักครู่ 

"มีธุระอะไรเจ้าถึงได้กล้ารบกวนข้าเช่นนี้...มาเวล" 

อสูรรับใช้ครึ่งคนครึ่งปีศาจนามมาเวลรีบคุกเข่าอย่างรวดเร็ว แม้เขาจะเป็นผู้ที่มหาเทพผู้ซึ่งเป็นพระบิดาของซีเมลส่งมาเพื่อดูแลและอำนวยความสะดวกให้ แต่เขากลับไม่เคยรู้สึกว่าเข้าใกล้ผู้เป็นนายมากขึ้นเลยซักนิด 

"โปรดให้อภัย ข้ามาที่นี่เพื่อแจ้งข่าวแก่ท่านขอรับ" 

"ข่าว?" 

"เวลานี้ที่ปราสาทกำลังโหลาหลขอรับ เหล่าปีศาจทางเหนือส่งสารมาว่าบัดนี้เทพธิดาผู้หลับใหลกำลังตื่นขึ้น" 

"เทพธิดาผู้หลับใหล?...แล้วยังไง สำคัญเร่งด่วนถึงขนาดที่เจ้ากล้ามาหาข้าที่นี่ในขณะที่ข้าอยู่กับมุจลินท์อย่างนั้นหรือ" 

ปีศาจหนุ่มเริ่มหงุดหงิดเพราะเวลาเช่นนี้เขาควรได้กอดเกี่ยวร่างหอมกรุ่นบนเตียงสิ เหตุใดถึงต้องเสียเวลาอันมีค่ามาฟังเรื่องปีศาจทางเหนือด้วย 

"ไม่อาจนายท่าน แต่ทว่านอกเหนือจากนั้น ท่านมหาเทพพระบิดาของท่านทรงรับรู้เรื่องคู่ชะตาของท่านแล้ว และพระองค์ทรงฝากคำเตือนมาถึงท่าน" 

คิ้วเข้มของซีเมลขมวดมุ่น 

"คำเตือน?" 

"ขอรับ...พระองค์ทรงตรัสให้ท่านใช้พลังเพื่อปกป้องคู่ชะตา หนทางข้างหน้านั้น หากท่านพลาด ...อาจต้องเสียนางไปแม้นางจะเป็นคู่ชะตาของท่านก็ตาม" 

"เจ้าว่ายังไงนะ!" 

ร่างแกร่งพุ่งเข้าคว้าที่ลำคอของอสูรคนสนิทด้วยความเดือดดาล หากพลาดอาจเสียมุจลินท์ไปอย่างงั้นหรือ ใครหน้าไหนที่มันกล้ายุ่งกับเธอ เขานี่แหละจะบดมันให้กลายเป็นผง และส่งวิณญาณมันลงนรกชั้นลึกสุด ให้ลูซิเฟอร์สหายรักจองจำมัน 

มาเวลใบหน้าเขียวคล้ำทว่าไม่อาจขัดขืนโทสะของราชาปีศาจหนุ่มตรงหน้าได้ แต่ก่อนที่ลำคอของเขาจะแหลกคามือผู้ที่กำลังบันดาลโทสะ เสียงหวานที่เจือแหบน้อย ๆ ก็ตะโกนขึ้นอย่างตกใจ 

"ซีเมล! นั่นคุณจะทำอะไรน่ะ ปล่อยเขาลงนะ!" 

มือแข็งกร้าวที่บีบลำคอของอสูรรับใช้คลายออกแทบจะทันที ทำให้ร่างของมาเวลแทบล้ม ทว่าอีกฝ่ายยังคงตั้งตัวได้ ก่อนนั่งลงคุกเข่าข้างหนึ่งตามเดิม นึกขอบใจนายหญิงที่มาได้ทันเวลา 

"เจ้าออกมาทำไม กลับเข้าไปซะ" 

แม้น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปจะแข็งกระด้างแต่คนที่อยู่กับราชาผู้เกรี้ยวกราดมานานรับรู้ได้ถึงสุรเสียงที่ห่วงใยและหวงแหน 

ร่างบางอวบอัดในชุดนอนเนื้อบางที่เนรมิตค่อย ๆ เดินมาอย่างช้า ๆ เพราะแข้งขาไร้เรี่ยวแรง แต่มันกลับดูนวยนาดและสะกดสายตาจนเกินไป ราชาปีศาจจอมขี้หวงจึงถอดผ้าคลุมตัวใหญ่คลุมร่างบางไว้ 

ทว่าด้วยความที่เขาตัวสูงใหญ่กว่าเธอมากโข ดังนั้นชุดคลุมของเขาจึงไม่ต่างจากผ้าห่มผืนใหญ่ดี ๆ นี่เอง 

"ถ้าฉันไม่มา คุณไม่ฆ่าเขาเลยรึไง...คนป่าเถื่อน" 

ไม่ใช่แค่ปากแต่เธอยังต่อว่าเขาด้วยสายตา ซีเมลอ้าปากจะเถียง ทว่าหญิงสาวไวกว่ารีบพูดดัก 

"หยุดเลยนะ!" นิ้วเรียวเล็กชี้ไปที่คนตัวโตอย่างรู้ทันก่อนหันไปมองอีกคนที่นั่งคุกเข่าก้มหน้านิ่งอย่างสงสารแล้วหันมาต่อว่าคนต้นเหตุต่อ 

"ฉันรู้ว่าคุณน่ะความอดทนต่ำ แต่เขาทำอะไรให้คุณโกรธนักหนาคะ แบบนี้ถ้าฉันทำให้คุณไม่พอใจคุณก็จะฆ่าฉันงั้นหรอ" 

ซีเมลมองปากอวบอิ่มที่ต่อว่าเขาอย่างน้อยใจ  

"เจ้าไม่เข้าใจข้าหรอก...เจ้าไปได้" 

พูดจบก็หันไปออกคำสั่ง อีกฝ่ายพยักหน้าก่อนกลายเป็นกลุ่มควันสีดำแล้วหายไป ทำเอาคนที่ไม่คุ้นชินแทบหยุดหายใจเผลออ้าปากค้าง ก่อนรู้ตัวแล้วรีบหุบลงตามเดิม 

ดวงตากลมโตหันมามองอีกคนที่ตอนนี้หลบหน้าเธอด้วยท่าทางเศร้าสร้อย...ใจเธออ่อนยวบ...เธอพูดกับเขาแรงไปหรือเปล่านะ 

"คุณ..." 

"เจ้าไม่ต้องพูดอะไรแล้ว...เจ้าไม่เข้าใจข้าหรอก" 

น้ำเสียงเศร้าแบบนั้น...จะให้เธอปล่อยไปได้ยังไงกัน มุจลินท์ไม่ยอมแพ้เดินไปดักหน้าร่างสูงอย่างใจกล้า แล้วก็เหมือนเดิม เขาหลบตาเธอ...งอน? 

"ฉันขอโทษที่พูดรุนแรงกับคุณ แต่ที่คุณทำมันไม่ถูกนะคะ ถึงเขาจะทำให้คุณไม่พอใจ คุณก็ไม่ควรตัดสินเขาด้วยกำลัง..." 

คนตัวโตยังคงนิ่ง ใจเธอแป้วไปเลยตอนนี้ 

"เอางี้มั้ยคะ ถ้าคุณบอกว่าฉันไม่เข้าใจคุณ...คุณก็ทำให้ฉันรู้สิ" 

ได้ผล! เขายอมหันมามองเธอแล้ว ขอบคุณพระเจ้า 

"เจ้าจะอยากรู้เรื่องของข้า? ทำไม" 

... 

เธอนิ่ง...แล้วถามตัวเองในใจ...ใช่ เธอจะอยากรู้เรื่องเขาไปทำไม...เพราะเขาเอาแต่รู้เรื่องเธออยู่ฝ่ายเดียวน่ะสิ แล้วเขาก็ช่วยเธอตั้งเยอะ ถ้าเธอจะอยากรู้เรื่องเขาบ้างเพื่อช่วยเขา ทำไมเธอจะอยากรู้ไม่ได้ล่ะ หญิงสาวให้เหตุผลกับตัวเอง 

"ฉันอยากรู้...ทุกเรื่องเดี่ยวกับคุณ" 

บอกอย่างแน่วแน่...ยังไงเธอก็จะไม่ยอมแพ้หรอก

"งั้นขึ้นเตียง"


เอ๊ะ! ทำไมต้องขึ้นเตียง 🤔🤔🤗🤗

ความคิดเห็น