akikoneko17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ภาค 3 : บทที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.4k

ความคิดเห็น : 84

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2560 22:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภาค 3 : บทที่ 2
แบบอักษร

2

            สายตาที่จับจ้องของทุกคนในห้องนั่งเล่น ส่งผลให้ไทกะที่กำลังหยิบขนมขบเคี้ยวเข้าปากมีอันต้องหยุดชะงัก

            "มีอะไรหรือเปล่าครับ"

            "ฉันว่าเรื่องนี้ต้องคุยกันอย่างจริงจังได้แล้ว"

            น้ำเสียงของพยัคฆ์ ทำให้โทระเริ่มใจคอไม่ค่อยดีนัก เขาคิดว่ามันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่เขาคิด แต่มารดาของเขาก็ทำให้ทุกอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งจนได้

            "เรื่องเรียนพิเศษของลูกน่ะโทระ พ่อกับแม่คุยกันแล้วว่าจะหาครูพิเศษมาให้ลูก"

            จากผลคะแนนที่ออกมาเทอมก่อน คะแนนของโทระออกมาไม่ค่อยดีนัก แม้เรื่องแบบนี้จะเคยคุยกันไปแล้วในครอบครัว แต่โทระก็บ่ายเบี่ยง บอกว่าอยากใช้วันหยุดปิดเทอมเพื่อแก้เครียด สุดท้ายเจ้าตัวก็ได้ทำตามใจปรารถนา ตอนแรกโทระคิดว่าเรื่องพวกนี้จะจบลงแล้วเสียอีก และเขาก็ไม่รู้ว่าคราวนี้จะต้องบ่ายเบี่ยงยังไง

            "โถ่...แม่กวางครับ โทระไม่อยากเรียนพิเศษนี่ครับ แค่เรียนที่โรงเรียนก็เบื่อจะแย่แล้ว"

            "ไม่ได้นะโทระ ลูกอยู่ม.6 แล้วนะ จะทำเป็นเล่นๆไม่ได้"

            โทระหน้าเสีย เขาอยากจะเถียงต่อ แต่พยัคฆ์ก็พูดต่ออีกจนได้

            "เอาเป็นว่า ฉันจะหาครูพิเศษมาสอนแกแล้วกัน"     

            บทสรุปแบบนั้นทำให้โทระหน้าเหวอ เขาบีบถุงขนมในมือ ไทกะส่ายหน้าน้อยๆกับพฤติกรรมเอาแต่ใจของน้องชาย

            "ที่จริง...ไม่ต้องจ้างครูพิเศษมาก็ได้นะครับ ให้ผมช่วยติวให้โทระก็ได้"

ไทกะกล่าวขึ้นเรียบๆ แล้วยกน้ำขึ้นดื่มอย่างช้าๆ โทระเริ่มหน้าเครียด หันไปมองที่พึ่งที่นั่งอยู่ใกล้ๆ

            "แม่กวางครับ ไม่เอานะครับ โทระไม่อยากเรียนกับไทกะ โทระอยากได้ครูพิเศษ ที่จริงก็ไม่ได้อยากเรียนเพิ่มเลยนะคร้าบ"

            ว่าพลางซบไหล่เล็กๆของมารดา ที่จริงก็ไม่ได้อยากเรียนอยู่แล้ว แต่ทำไงได้ ในเมื่อถ้าต้องเลือกว่าเป็นคนอื่นหรือว่าไทกะ เขาขอเลือกคนอื่นดีกว่า

             คนเป็นแม่ได้แต่ยิ้มให้กับลูกชาย ต่างกับผู้เป็นพ่อที่เริ่มทำหน้าเครียด

            "พอเลยๆ ทำไมต้องมากอดเมียฉันด้วย ไม่ใช่เด็กแล้วนะแกน่ะ ปล่อยเมียฉันได้แล้ว"พยัคฆ์แทบจะลุกไปตีแขนเจ้าลูกชายตัวแสบ

            "คุณปู่ค้าบ ดูพ่อเสือสิครับ ว่าโทระ ขนาดลูกก็ไม่เว้น เกินไปแล้วนะครับ"

            โทระหันไปหาคุณปู่ของเขา เวลาจะอ้อนเอาอะไรก็มักจะแทนตัวเองด้วยชื่อเสมอ แล้วมันก็ทำให้หลายๆคนในครอบครัวใจอ่อน แต่พอเห็นทุกคนไม่ยอมช่วย เจ้าเด็กตัวโตก็หายใจฟึดฟัด

            "ไม่รู้ล่ะ ผมไม่เรียนกับไทกะ ไม่ว่ายังไงก็ไม่เรียน!"

            เด็กหนุ่มบอกอย่างเอาแต่ใจ ดวงตาแววโรจน์อย่างต้องการเอาชนะ

            "จะทำอะไรก็หัดอายน้องซะบ้างสิ โตแล้ว แต่งี่เง่าเป็นเด็กไปได้"

            ไทกะกล่าวกระทบอย่างไม่ถนอมน้ำใจ โทระกำมือแน่น อยากจะลุกขึ้นไปต่อยหน้าฝาแฝดตัวเองเต็มทน

            "พี่ไทกะอย่าว่าพี่โทระเลยครับ ถ้าพี่โทระเขาไม่อยากเรียน ก็หาครูพิเศษก็ได้นี่ครับ"

            น้องคนสุดท้องที่มีหน้าตาน่ารักไม่ต่างจากมารดาได้แต่เอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วงพี่ชาย และแน่นอนว่าเด็กที่น่ารักที่สุดในครอบครัวอย่างกานต์เอ่ยขึ้นแล้ว ทุกคนในครอบครัวมักจะใจอ่อนและยอมเสมอ ฝ่ายโทระนั้นได้คลี่ยิ้มสะใจ ก่อนจะยักคิ้วเพียงข้างเดียวพร้อมกับมองไทกะอย่างเป็นการประกาศชัยชนะ

            "งั้นตกลงว่า เดี๋ยวแม่จะหาครูพิเศษมาให้โทระแล้วกันนะครับ"          

            โทระนึกย้อนไปในอดีต ไม่ใช่พวกเขาไม่เคยมีครูพิเศษ แต่มาแต่ละคนเข้มงวดทั้งนั้น โทระไม่ชอบเลยสักนิด คงมีแต่ไทกะเท่านั้นล่ะที่ชอบ

            "แม่กวางครับ ผมขอแบบที่เป็นวัยรุ่นแนวอายุไม่ห่างจากผมมากได้ไหมครับ ผมไม่อยากเรียนกับพวกผู้ใหญ่"

            "พวกผู้ใหญ่ดีจะตาย วิชาความรู้จะได้แน่นไงล่ะ"

            พยัคฆ์เสริมให้ แต่โทระทำหน้าบึ้งใส่

            "ไม่รู้ล่ะ ถ้าจะให้ผมเรียนกับครูพิเศษแบบนั้น ผมไม่เรียนด้วยหรอก"

            "แกนี่มันเรื่องมากจริงนะ"พยัคฆ์เริ่มอารมณ์ขึ้น

            "ไม่เป็นไรหรอกครับพ่อเสือ ที่จริง เดี๋ยวนี้ก็มีพวกนักศึกษามหาวิทยาลัยตั้งมากมายที่รับสอนพิเศษ พวกนี้ก็มีเก่งๆเหมือนกันครับ บางทีโทระอาจจะอยากเรียนกับคนวัยใกล้ๆกัน"

            คราวนี้ไทกะพูดเข้าหูเขาขึ้นมาหน่อย

            "แล้วแบบนั้นมันจะดีเหรอลูก"

            ดาวิกาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ยังไงเธอก็คิดว่าการเลือกครูสอนพิเศษที่มีประสบการณ์มันน่าจะดีกว่า

            "เดี๋ยวผมช่วยหาให้โทระแล้วกันครับ"ไทกะอาสา

            "เดี๋ยวๆ ทำไมนายต้องมาหาให้ฉันด้วย"

            แฝดพี่เบนสายตาไปมองน้องชาย

            "เพราะฉันกลัวว่าถ้านายหาเอง นายจะได้ครูสอนพิเศษที่ไม่มีประสิทธิภาพน่ะสิ อีกอย่าง...นายเองก็คงไม่รู้จะติดต่อหาครูพิเศษได้จากไหนด้วย ใช่ไหมล่ะ"

            รอยยิ้มแห้งผู้ชนะเกิดขึ้น โทระได้แต่กำมือแน่น คราวนี้เขาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้จนได้ และดูเหมือนทุกคนในบ้านจะเห็นด้วยกับไทกะเสียด้วย

            ...ฝากไว้ก่อนเถอะ เจ้าไทกะ!....

-------+++++-------

            "สี่ทับหนึ่ง"

            โทระเดินผิวปากเล่น ดวงตาจับจ้องไปยังป้ายห้องที่บอกชื่อห้องว่าคือห้องอะไร

            วันนี้เขาเดินทางมาถึงโรงเรียนแต่เช้าตามคาด ที่จริงมันก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว เพราะเขาต้องมาเรียนพร้อมกับไทกะ

            ชายหนุ่มยกมือปิดปากหาว มันมันจะเป็นแบบนี้เสมอในทุกเช้า

            เขาเดินตรงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปหยุดอยู่หน้าห้องเรียน

            สายตาคมทอดมองไปในห้อง เขากวาดสายตาไล่ไปทีล่ะคนเพื่อหาคนที่เขาต้องการจะพบ

            "คนไหนวะ"

            เพราะจำหน้าไม่ค่อยได้ หรือจะให้บอกให้ถูก คือวันนั้นเขาแทบจะไม่เห็นหน้าของเจ้าตัวเล็กนั่นให้ชัดๆเลยด้วยซ้ำ

            "เอ่อ หาอะไรอยู่เหรอคะ"

            เด็กสาวที่เรียนห้องนี้ เธอมาถึงห้องเรียนพอดี โทระหันขวับใบมอง

            ใบหน้าที่งดงามและเสน่ห์ของผู้ชายทำให้เธอชะงักไปนิด ใจของเธอเต้นแรงขึ้นมา

            "ฉันมาหาคน"

            "รุ่นพี่โทระมาหาใครเหรอคะ"

            เธออยู่ที่นี่มาตั้งแต่ม.ต้น ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลยสักนิดที่เธอจะรู้จักรุ่นพี่โทระ แม้ว่าจะไม่เคยเห็นตัวจริงใกล้ๆ แต่ก็รู้ว่าหล่อมาก พอได้เห็นใกล้ๆแบบนี้ยิ่งรู้เลยว่าหล่อมาก

            ทั้งหล่อ ทั้งสูง ทั้งเท่...มีเสน่ห์แบบดิบๆต่างจากรุ่นพี่ไทกะที่เป็นประธานนักเรียนโดยสิ้นเชิง

            "ฉันมาหา..."

            จะเอ่ยชื่อออกไปก็นึกไม่ออก  เจ้าตัวเลยชะงักไป ชื่อก็ติดอยู่ที่ริมฝีปาก เขารู้สึกเหมือนเคยได้ยินชื่อนั้น แต่เพราะไม่ได้ใส่ใจเลยจำไม่ได้

            "หาใครนะคะ?"

            เด็กสาวเลิกคิ้ว ไม่นานเพื่อนของเธอก็เดินเข้ามาหา

            "มีอะไรเหรอแพรว"

            จูนมองหน้าแพรว แล้วเงยหน้ามองโทระ ก่อนจะทักทายตามมารยาท

            "คือพี่โทระมาหาคนน่ะ"   

            "หาใครเหรอคะ?"

            จูนถามย้ำ โทระอยากจะตอบ แต่นึกชื่อไม่ออก  เด็กในห้องก็ไม่ได้มีแค่คนสองคนเสียด้วย

            "มาหาเจ้าเตี้ยใส่แว่น"

            "เอ๋?"

            ทั้งสองสาวร้องออกมาพร้อมกันอย่างงุนงง เพราะไม่รู้ว่ารุ่นพี่โทระกำลังหมายถึงใคร

            "เจ้านั่นอยู่ห้องนี้  ฉันต้องการเจอเดี๋ยวนี้"

            โทระเริ่มโมโห ที่บอกไปแค่นี้ อีกฝ่ายก็ไม่เข้าใจสักที  

            รังสีความน่ากลัวแผ่ออกมาจากร่างของโทระ พาให้ทั้งสองตกใจไปด้วย

            "เอ่อ คนที่พี่โทระตามหา เป็นผู้ชายหรือว่าผู้หญิงคะ"

            "ผู้ชาย"

            "ใส่แว่น แล้วก็เตี้ยเหรอคะ"

            "ใช่"

            ทั้งสองสาวซุบซิบคุยกัน ก่อนจะได้ข้อตกลงกันว่าน่าจะเป็นคนนี้

            “พี่โทระตามหาน้ำใช่หรือเปล่าคะ”

            "น้ำ..."

            โทระทวนชื่อนี้เบาๆ ก่อนจะนึกออกว่าเจ้าเด็กนั่น เรียกเจ้าเด็กแว่นว่าน้ำ

            "ใช่ๆ หามาหาเจ้านั่นล่ะ"

            "น้ำยังไม่มาโรงเรียนเลยค่ะ"จูนตอบ

            "อะไรนะ"

            โทระเริ่มไม่พอใจ นี่ก็สายมากแล้ว ยังไม่มาเรียนอีกหรือนี่ มันจะเกินไปแล้วนะ ฉันอุตส่าห์มาหานายถึงที่  แต่นายกลับหายหัวไปไม่ยอมอยู่พบฉัน

            "พี่โทระจะไปไหนคะ"

            เขาไม่คิดจะตอบคำถาม ในเมื่อตอนนี้คนที่การพบไม่อยู่ ก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องอยู่ต่อ

            โทระเดินกลับห้องของตัวเองด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงและเต็มไปด้วยความหงุดหงิด วันนี้เขาตั้งใจจะมาคุยเรื่องตัดแว่นกับอีกฝ่ายแท้ๆ

-------+++++-------

            “เร็วๆสิน้ำ โดดลงมา”

            เสียงเรียกของภามไม่ได้ทำให้น้ำตามทันนี้  ตอนนี้ภามกำลังอยู่ที่พื้นในเขตโรงเรียน ส่วนเขากำลังติดแหงกอยู่บนกำแพง

            …จะโทษใครได้ ก็ต้องโทษที่พวกเขาสองคนมาสาย…

            “โดดลงมาเลย ไม่มีอะไรหรอกน่า”

            “แต่ว่ามันสูงนี่นา”

            น้ำไม่ใช่คนใจกล้าแบบภาม ที่จะได้เสี่ยงกระโดดลงไปโดยที่ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว  ที่สำคัญในตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้ตัดแว่นตาใหม่ ถึงจะพอเห็นอยู่บ้าง แต่ภาพมันก็เบลอไปหมด

            “เอาเถอะน่า ไม่งั้นฉันไม่รอแล้วนะ”

            ภามแกล้งทำใจแข็ง เดินหนีน้ำ เพื่อให้อีกฝ่ายยอมลงมาสักที

            น้ำที่เห็นภามกำลังเดินออกห่างไปทุกทีก็เริ่มหวาดหวั่น กลัวจะถูกทิ้งไว้คนเดียว เด็กหนุ่มค่อยๆพยายามไต่ลงไปอย่างทุลักทุเล

            “ทำอะไรน่ะ!”

            เสียงทุ้มดังขึ้น น้ำตกใจจนพลาดตกลงมาจากกำแพง เขาร้องเสียงหลง หลับตาแน่น เตรียมรอรับความโชคร้ายที่เกิดขึ้น

            …เขาจะพิการไหม จะตายหรือเปล่า…เขากลัว

            ตุบ!!!

            “อึก!”

            “น้ำ!!”

            เขาได้ยินเสียงภามเรียกเขา แต่ร่างกายเขากลับไม่ได้รับรู้ถึงแรงกระแทกที่น่าจะเจ็บปวด

            ไออุ่นจากร่างกายใหญ่โตกำลังโอบกอดเขาไว้ เขารับรู้ได้ถึงความปลอดภัยที่เกิดขึ้น น้ำลืมตาอย่างช้าๆ

            …เขากำลังนอนทับอยู่บนตัวของผู้ชายคนหนึ่ง ที่ใส่ชุดยูนิฟอร์มเดียวกับเขา…

            ใครกัน? ที่มารับร่างของเขา

            “!!!”

            พอเห็นหน้าของอีกฝ่ายในระยะใกล้ น้ำก็ใจเต้นแรงแทบจะระเบิด ความหวาดกลัวเกิดขึ้นทันที ในขณะที่อีกฝ่ายเหลือบมองแว่นตาที่กระเด็นไปไกลจนเอื้อมหยิบไม่ถึง เขาละสายตาจากแว่นของตัวเอง มามองร่างเล็กที่นอนทับเขาอยู่

            “ไม่เป็นไรใช่ไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

            น้ำเสียงเรียบๆนั้นถามด้วยความเป็นห่วง แต่ในสมองของน้ำตอนนี้เขามีแต่ความกลัว เขาพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่ยากลำบาก แขนแกร่งยังโอบกอดเขาอยู่ หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อได้สบตากับดวงตาคมที่เย็นชานั้น

            “ขอโทษครับ ขอโทษครับ ผมผิดไปแล้วครับ ผมผิดเองครับ”

            เจ้าตัวขอโทษเสียงดังอย่างกลัวๆ ภามรีบเข้ามาช่วยพยุงเพื่อนรัก

            “เป็นไรไหมน้ำ”

            คำตอบคือการส่ายหัว

            “พวกนายไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”

            ไทกะหยิบแว่นตามมาสวมตามเดิม ใบหน้าเย็นชาจ้องมองทั้งคู่ด้วยสายตาดุๆ

            “หวังว่าวันหลัง ฉันจะไม่เห็นพวกนายทำแบบนี้อีก”

            “ผมขอโทษครับ”

            น้ำก้มหัวขอโทษ ภามเองก็เช่นกัน

            “มีอะไรกันเหรอ เสียงดังโวยวายไปถึงตรงนู้นเลย”

            เพชรรีบวิ่งเข้ามาหาไทกะ ไทกะถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วเอ่ยขึ้น

            “ไม่มีอะไร กลับไปที่ห้องกันเถอะ”

            “เอ๊ะ! นาย”

            เพชรชะงักไปนิด เมื่อเห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มที่เขาเพิ่งเห็นเมื่อวาน ภามยิ้มแห้งๆ

            “หวังว่าพวกนายคงไม่ได้ทำเรื่องอะไรไม่ดีหรอกนะ”

            คำกล่าวของเพชร ทำให้ทั้งสองร้อนตัว ไทกะส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วเดินจากไป น้ำได้แต่มองตามไปจนสุดสายตา

            “น้ำ!”

            ภามเอ่ยเรียกเพื่อนรัก หลังจากที่ทั้งเพชรและไทกะหายไปแล้ว

            “มะ มีอะไรเหรอ”

            น้ำตกใจ พูดเสียงติดขัด

            “เป็นอะไรของนาย หรือว่ายังตกใจอยู่”

            “คนเมื่อกี้ เอ่อ ใช่รุ่นพี่โทระหรือเปล่า แต่ทำไม…”

            “อ๋อ…คนนี้น่ะ ประธานนักเรียนไงล่ะ รุ่นพี่ไทกะ ส่วนที่นายเจอเมื่อวานคือแฝดคนน้อง”

            พอได้ยินแบบนั้น น้ำเลยเข้าใจทุกอย่าง เขาถอนหายใจกับตัวเอง เผลอคิดไปว่าถ้าคนที่มารับร่างของเขาเป็นรุ่นพี่โทระ  เขาจะถูกถามด้วยความห่วงใยแบบนั้น หรือว่าโดนบีบคอจนตายกันแน่

            “คิดอะไรอยู่”

            “เปล่านะ!”

            “งั้นก็กลับห้องกันเถอะ”

            “อื้อ”

            ภามเลื่อนมือไปจับข้อมือน้ำ เขาเป็นห่วงเพื่อนรัก เพราะตอนนี้เจ้าตัวไม่มีแว่นตา แว่นสำรองก็ไม่มี กว่าจะไปตัดอีกทีก็คงจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์ รอให้ทางบ้านโอนเงินมาก่อน

            “นี่…ทำไมนายถึงไม่ยอมให้พี่โทระออกค่าแว่นล่ะ”

            อดสงสัยไม่ได้ น้ำก้มหน้าเล็กน้อย นึกถึงท่าทางของอีกฝ่ายแล้วกลัวขึ้นมาจับใจ

            “ฉันไม่อยากเจอเขาแล้ว”

            “ทำไมล่ะ”

            “ฉันกลัวน่ะ อีกอย่าง ฉันเป็นคนไปชนเขาเองด้วย”

            เพราะตอนนั้น รีบวิ่งหาภาม เลยไม่ทันได้ระวัง แต่จริงๆแล้ว เหตุผลหลักที่ไม่อยากจะเจอก็คงเป็นเพราะกลัวท่าทางดุดันของอีกฝ่ายนั่นแหละ…

            “เอาเถอะ           ๆ ฉันไม่เซ้าซี้ล่ะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวเสาร์นี้ฉันไปตัดแว่นเป็นเพื่อนนาย โอเคนะ”

            พอได้ยินแบบนั้น น้ำก็หันมาคลี่ยิ้มให้กับภามทันที


100%


ติดตามการอัพได้ที่เพจ Akikoneko17 (เสิชที่เฟสนะคะ ที่นี่แปะลิ้งไม่ได้จ้า)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}