Dark girl ❤

อ่านฟรี ไม่ติดเหรียญจ้า ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านกันเน้อ #รัก ❤

Ep10 ความจริง (อัพ100%จ้า)

ชื่อตอน : Ep10 ความจริง (อัพ100%จ้า)

คำค้น : ฮูหยิน เคียวยะ Darkgirl

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2560 00:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep10 ความจริง (อัพ100%จ้า)
แบบอักษร

​"ไง จะบอกความจริงเฮียได้รึยัง?" เฮียบอยเอ่ยถามฉัน

หลังจากที่พี่ไคริมาแยกฉันออกจจากไอ้บ้านั่น เฮียก้อดึงตัวฉันออกมาที่ห้องเขา ทิ้งให้สองพี่น้องนั่นดูแลกันเอง อยู่ๆเฮียก้อถามเรื่องความจริงจากฉัน เฮียไม่ใช่คนโง่ และเราก้อไม่เคยมีความลับต่อกันเลยสักครั้ง

ฉันจึงเลือกเล่าให้เฮียฟังทั้งหมด ตั้งแต่ที่เคียวยะดูถูกเทอครั้งแรกที่ร้านกาแฟวันส่งงานนั่น จะว่าไปก้อลืมทวงค่างานเลยแฮะ เจอแต่เรื่องบ้าอะไรก้อไม่รู้ ลืมเรื่องเงินไปสะได้ยังไงเนี้ยเรา แย่จริงๆ!

"แสดงว่าตอนนี้ไอ้ระยำนั่นอยู่กับพี่ชายไอ้ไคริ?" เฮียถามฉันหลังจากที่ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง

น้ำเสียงและสีหน้าเฮียดูเป็นปกติมากหากคนภายนอกมอง แต่สำหรับฉัน นี่แหละหายนะ!

"ค่ะ" ฉันเลือกตอบไปสั้นๆ เพราะฉันรู้ว่าเฮียอยู่ในอารมณ์ไหน

"ไปกันเถอะยัยหนู อะไรที่ผ่านมาแล้วก้อผ่านไป เฮียไม่โกรธหนูหยินนะครับ เฮียโกรธตัวเองมากกว่าที่ดูแลน้องสาวคนนี้ไม่ได้ เฮียขอโทษ..." อิสระเอ่ยประโยคหลังออกมาอย่างแผ่วเบา สั่นเครือ ในใจรู้สึกเจ็บแปล๊บชาจนหาคำไหนมาอธิบายไม่ได้ เจ็บยิ่งกว่าอกหักจากรักแรกสะอีกสิ..

เฮียขอโทษ.. ขอโทษจริงๆ..

"เฮีย..." ฉันเอ่ยแผ่วเบา แล้วโผเข้าไปกอดอย่างต้องการที่พึ่ง

ใช่สิ เทอกำลังอ่อนแอ และต้องการที่พึ่ง...

เฮียกอดฉันแน่นราวกับจะถ่ายทอดความรู้สึกผ่านมาให้ฉัน แล้วมันก้อเหมือนจะได้ผล ฉันรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยความอัดอั้น ความทุกข์ ที่ก่อนหน้านี้เคยมีออกมาจนหมด..

นี่สินะ ที่เรียกว่าภาษากาย ไม่ต้องพูด ไม่ต้องเอ่ยอะไร ก้อเข้าใจกัน ฉันรักเฮียจัง รักๆๆ

"แล้วเรื่องไอ้เฑียรล่ะ เรายังไม่ได้บอกเฮียนะ" นั่นไง ฉันบอกแล้วว่าเฮียไม่ได้โง่ จมูกดีจังแฮะ!

"เค้ามาขอโทษหยิน เอ่อ...ขอคืนดี" ฉันเว้นวรรคประโยคหลังไว้ให้ได้ทำใจ รู้เลยว่าเฮียจะพูดอะไรตอบมา พนันกันไหมล่ะ ว่าฉันเดาถูก..

เฮียฉันต้องพูดว่า 'มันยังไม่ตายอีกเหรอ' แหงมๆ

"หึ มันยังไม่ตายห่าไปอีกเหรอ นึกว่าไปที่ชอบๆแล้วสะอีก!"

นั่นไง!!! ตรงเผง เปิดสำนักหมอดูดีกว่าไหมฉัน ฉันว่าฉันค้นพบตัวเองแล้วล่ะค่ะ ฮ่าๆ

ตืดด ตืดดด..

เสียงโทรศัพท์อิสระสั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกง เขาจึงหยิบขึ้นมาดู แล้วก้อถอนหายใจพรืด มึงจะโทรมาเพื่อ ห้องก้อติดกันไอ้เวร!!


Call ไอ้ไคริ


"เคลียร์กันเสร็จยังวะ?" ไคริถามเมื่อปลายสายกดรับ

"เออ จะโทรมาหาพ่องเหรอสัส พี่ชายมึงอยู่ดีใช่ไหม?" อิสระถามน้ำเสียงติดกวนๆ

"เออยังไม่ตาย สบายดี มึงอะพาฮูหยินมาคุยกันได้ล้ะ" ไคริเอ่ยตอบ พลางมองคนตัวโตที่กำลังนั่งก้มหน้ากุมขมับอยู่ คงจะปวดเอาเรื่องอยู่ เขาเย็บให้ตั้งหลายเข็ม

โตแต่ตัว สมองไม่ได้โตตามสักนิด จริงๆเล้ยเฮียเนี่ย!

หลังจากที่ไคริทำแผลให้พี่ชายเสร็จ ก้อเค้นเอาความจริงจากปากพี่ชายตัวดี แล้วก้อต้องอึ้งกิมกี่ไปสักพัก ทั้งๆที่รู้มาอยู่ก่อนแล้วว่าเฮียเขากับฮูหยินต้องมีซัมติงกันแน่นอน แต่พอมาเจอความจริงแบบจะๆ แจ้งๆแบบนี้ มันก้อเจ็บจี๊ดในใจอยู่ลึกๆ

เขาไม่เคยลืมเทอ ยังรู้สึกกับเทอเต็มหัวใจ แต่ต้องแสดงออกไปเหมือนเป็นคนเดิม เพื่อนของพี่ชายเทอคนเดิมที่เคยเป็น เก็บซ่อนความรู้สึกทั้งหมดที่มีไว้ให้ลึกสุดใจ...

ทำใมกลับเป็นพี่ชายเขา ได้ครอบครองร่างบางระหงษ์นั้นเพียงแค่พบกันชั่วคืน ทั้งที่เขาฝันมานานนับสิบๆ ปี..

สำหรับเขาไม่ว่าจะกี่วัน กี่เดือน กี่ปี ก้อไม่เคยได้เป็นเจ้าของทั้งร่างกายและใจของเทอ คงได้เป็นแค่พี่ชายที่ดีของเทอ...

 .....ตลอดไป....

มันดีมากๆแล้ว แค่พี่ชายอีกคนของเทอ เขาโชคดีที่ไม่โดนเทอเกลียด แม้จะไม่ได้เป็นคนที่เทอรัก แต่เขาก้อจะได้อยู่ข้างๆเทอตลอดไป สถานะไหนก้อยอมล่ะครับ ทำไงได้ก้อผมไม่ใช่พระเอก!

พระรองก้อยังไม่ใช่อีก เห้อออ...

แต่ก้อยังดีสะกว่าพี่ชายตัวดีของเขานะ ถึงจะได้ครอบครองร่างกายแสนสวยของหล่อน ก้อใช่ว่าจะได้ใจเทอ แถมยังได้ความเกลียดชังมาอีกเต็มๆเปา!

ดูจากการกระทำของฮูหยินวันนี้แล้ว ให้มาญาติดีกันอีกคงยากมากๆ พอๆกับรอวันเซเว่นปิดละมั้ง...


พลั่ก!!

ตุบ!!

เป็นเคียวยะอีกแล้วครับ ที่ล้มลงไปกองกับพื้น  สนิทกันกับพื้นมากครับช่วงนี้

เห้ย!! เดี๋ยวๆๆ นี่ผมเป็นพระเอกนะ พระเอกไงจำไม่ได้เหรอ จำได้ก้อช่วยทำให้ผมรู้สึกหน่อยได้ไหมว่าที่ผมเล่นอยู่นี่คือบทพระเอกน่ะ (บ่น)

"เห้ย ใจเย็นๆไอ้บอย มึงเย็นก่อนดิวะ" ไอ้ไครีบเข้ามาห้ามผม เมื่อเห็นผมกำลังจะไปซ้ำพี่ชายมัน

ตอนแรกผมก้อกะว่าจะไม่ทำนะ เพราะที่ฮูหยินทำมันก้อน่าจะเพียงพอ(ละมั้ง)

แต่พอมาเห็นหน้ามันผมทนไม่ได้ว่ะ!

"นี่ยังน้อยไปสำหรับฮูหยิน น้องผม ไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่า คุณคงเจอผู้หญิงมามาก แต่คุณจะเอาผู้หญิงที่คุณเคยเจอมา มาตัดสินน้องผมไม่ได้ ทั้งๆที่คุณไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับเทอเลย คุณไม่รู้ว่าเราผ่านอะไรกันมาบ้าง แต่คุณก้อทำกับน้องสาวผมอย่างไม่น่าให้อภัย!!"

อิสระร่ายยาวเสียงดังฟังชัด เพราะต้องการให้เคียวยะได้รู้ชัดๆ ว่าน้องสาวเขา ไม่ใช่คนที่จะไปไหนหรืออะไรกับใครก้อได้ เทอมีคุณค่ามากกว่าชีวิตของเขาสะอีก..

"ห๊ะ!!" เคียวยะตกใจมากกับสิ่งที่ได้ยิน หลุดเสียงดังออกไปจนทุกคนจ้องมองมาที่เขา รวมถึงแม่ตัวร้ายของเขาด้วย

 อะไรวะ? น้องสาว ใครคือน้องสาว หรือว่า ไอ้นี่เป็น..

พี่ชายยัยแสบงั้นเหรอ?

มะไม่จริงมั้ง หรือถ้าจริง เขา...เขาก้อเข้าใจผิดมาตลอดสิ ที่ใช้คำพูดร้ายๆใส่เทอ กล่าวหาว่าเทอเป็นเมียของพี่ชายตัวเอง ดูถูกพี่ชายเทอสารพัดต่อหน้าเทอ..

ที่เทอโมโหเลือดขึ้นหน้า เพราะงี้สินะ...

ไอ้เคียวเอ้ย ไอ้โง่ มึงทำอะไรลงไปเนี้ย!!

"ครับ ฮูหยินเทอเป็นน้องสาวแท้ๆของผม เดาว่าคุณคงไม่คิดแบบนั้นใช่ไหม?" อิสระเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของคนที่เขาใช้สายตาจ้องอยู่

ใช่จริงๆละสิ เขาเดาว่าที่เคียวยะทำไป อาจจะเพราะ 'หึง' น้องสาวเขารึป่าว เขาคงคิดว่าเราเป็นสามีภรรยากัน ถึงได้พูดแบบนั้นออกไป

ผมเข้าใจความรู้สึกคุณนะเคียวยะ แต่ผมรู้สึกสะใจมากกว่า^^

"เอ่อ คือว่าฉันขอ.." เคียวยะพูดไม่ทันจบ ฮูหยินก้อพูกแทรกขึ้นมาก่อน

"ถ้าคำที่จะพูดต่อไปของนาย คือคำว่าขอโทษละก้อ ฉันขอบอกเลยว่าไม่จำเป็น เพราะเรื่องคืนนั้นฉันเป็นคนขอร้องเอง แต่กฏของคุณข้อหนึ่งที่ว่าฉันจะต้องไปทำงานกับคุณ ฉันขอยกเลิก เพราะคุณเป็นคนทำอีกสองข้อที่เหลือพัง เพราะฉะนั้นฉันถือว่าเป็นโมฆะ..."

ฮูหยินใช้เสียงโทนปกติของเทอ เอ่ยพูดยาวที่สุดในรอบปี แถมยังพูดกับคนที่เทอเกลียดเข้าไส้อีกต่างหาก

ถ้าเฮียฉันไม่ขอให้ฉันมาเคลียร์กับนายละก้อ ชาตินี้ฉันก้อจะไม่มีวันเปิดปากเสวนากับคนเลวๆอย่างนาย!

"ส่วนเรื่องคืนนี้ ถ้าอยากจะขอโทษก้อคงไม่จำเป็น เพราะที่หัวนายก้อหลายเข็มแล้วนี่จริงไหมแล้วถ้าสำนึกผิดจริงๆละก้อจ่ายค่างานที่ค้างฉันไว้มาสะ!" ฮูหยินยังไม่ลืมที่จะทวงเงินเขา

หึ ก้อมันเงินของฉันนี่หน่า แล้วอีกอย่างพรุ่งนี้ฉันต้องไปบ้านยัยพลอย แต่ไอยังโนมันนี่อยู่เลยจ่ะ^^

"งกเป็นบ้า.." เคียวยะบ่นอุบอิบเบาๆ ราวกับว่ากลัวใครจะได้ยิน

เขาหยิบเช็คในกระเป๋าเสื้อส่งให้เทอ เทอรับไปก่อนจะเช็คช่องใส่จำนวนเงินว่าถูกต้องรึป่าว เสร็จแล้วก้อเก็บลงไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีซีดตัวโปรดของเทอ...

"ตามนั้นนะ ผมไม่อยากพูดอะไรมาก เพราะคุณเป็นพี่ชายของเพื่อนผม ผมขอให้เรื่องนี้จบกันแต่เพียงเท่านี้ ต่อไปก้อขอให้ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น น้องสาวผมขอให้ทำแบบนี้ หวังว่าคุณเคียวยะจะเคารพในการตัดสินใจของฮูหยิน เหมือนกับผมนะครับ" อิสระจ้องมองเขาไปในตาคมขลับของเขา นิ่ง ไร้อารมณ์ใดๆ

คงไม่คิดอะไรกับยัยหนูตั้งแต่แรกแล้วสินะ ก้อดี จบๆกันไป เพราะน้องสาวของเราก้อไม่ได้รู้สึกอะไรไปกับเขาเสียหน่อย...

เขารู้จักยัยหนูของเขาดี เทอไม่ใช่คนรู้สึกอะไรไปกับใครหรืออะไรง่ายๆ รักคนยาก แต่บทจะตัดใครออกจากใจ ก้อตัดได้ง่ายๆโดยไม่เหลียวกลับไปมองเลยเหมือนกัน นี่แหละที่เขามั่นใจ!

"อืม เข้าใจแล้ว" เคียวยะหันไปมองหญิงสาวก่อนจะตอบออกไปเสียงเบา

แม้แต่หางตาก้อไม่คิดจะมองเขาเลยหรือ?

"ไป ไปหาไอ้เชี้ยเดลกันเถอะ ในเมื่อทุกอย่างเคลียร์แล้ว ก้อไปยำคนเล่นแก้เซ็งกันดีกว่าเว้ย" ไคริกระดี้กระด้า

มันช่างเข้ากับบรรยากาศมากกกกก...

"แล้วพวกพี่คินละคะเฮีย" ฮูหยินหันไปถามเฮียเทอ

"มันขึ้นมานอนกันหมดล้ะ เมาไม่ได้เรื่องซักคน!" อิสระนักภาพไอ้เพื่อนคินแล้วหงุดหงิด ฝากฮูหยินไว้แท้ๆยังเกิดเรื่อง นี่แหละคำว่าไม่เมาของพวกมัน น่าเหนื่อยใจ...

"เฮียฟงด้วยเหรอคะ?" ฮูหยินถามถึงไอ้ตัวดีอีกคน ผมพอจะดูออกนะ ว่าน้องสาวจอมดื้อของผมคิดยังไงกับไอ้ฟง มันเป็นผู้ชายอบอุ่น หล่อ รวย โปรไฟล์ดี ถ้าให้เลือกผมขออยู่ทีมอาฟงนะครับ

ไอ้เฑียรเหรอ หึๆ

พี่ชายไอ้ไคริเหรอ หึๆ

หลบไป น้องเขยผมจะเดิน!

"ไอ้ฟงกลับไปแล้ว พรุ่งนี้มันมีไฟท์บินไปอังกฤษแต่เช้าน่ะ" อิสระตอบไปเสียงเรียบปกติ แล้วรอดูอาการของน้องสาว

"..." เงียบ

อ่าวเงียบ น้องสาวตัวดีของผมเงียบครับ แล้วแบบนี้ผมจะจับไต๋ได้ยังไงล่ะ เห้อ ฉลาดเป็นกรด!

"เฮียจับมันไว้ที่ไหนอะ" ไคริเอ่ยถาม

"เซฟเฮาส์ กูโทรถามไอ้แจคไอ้โจก่อน"

ผมกดโทรหาไอ้แจคไอ้โจทันที เพื่อที่จะถามว่าไอ้เดนนรกตัวนั้นมันตายรึยัง พอได้คำตอบว่ายัง เราก้อเตรียมตัวจะไปเยี่ยมมันกันทันที

บนรถ ไร้การสนทนาใดๆ มีแต่เสียงเพลงสตริงยุค90ดังคลอเอื่อยๆ มันช่างได้บรรยากาศในการ...นอน...สะจริงๆเล้ยยย...

...

'เพียงแค่มองในตา ก้อรู้ว่าเราชอบกัน'

'แต่เราสองคนต้องเก็บมันไว้'

'ในเมื่อความเป็นจริง ก้อรู้กันในหัวใจ'

'เรายังเป็นได้แค่เพียงเพื่อนกัน'

...

'แม้ใจเราจริงจังเท่าไหร่'

'ไม่มีใครเต็มใจให้รักกัน'

'คงยังไม่ถึงเวลาของเรา...'

...

'อดทนเก็บความในใจ แล้วรอแค่วันเวลา'

'ให้มันหมุนช้าๆ แล้วเดินไปกับมัน'

'อดทนเก็บความในใจ แล้วเรียนรู้กันและกัน'

'เพื่อให้เรามีความมั่นใจ'

'ว่าเรานั้นมีความลึกซึ้งเพียงใด'

'พรุ่งนี้ไม่สายที่จะรักกัน...'

                  *เพลงพรุ่งนี้ ไม่สาย - ทาทา


@เซฟเฮาส์ ชานเมือง

ทันทีที่มาถึงผมก้อเดินนำมายังทางลงไปชั้นใต้ดิน ที่นี่ค่อนข้างเป็นความลับ ถ้าไม่ใช่ครอบครัว คนสนิทก้อไม่มีใครได้เคยเข้ามา เพราะที่นี่ ที่ชั้นใต้ดินนี่ เหมือนเป็นสุสาน!

"ไงสาวน้อย..ฉันคิดถึงเทอจะแย่" เสียงแหบพร่าเบาหวิวราวกับจะขาดใจตายในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้

สภาพเขาดูเหมือน อืม ซอมบี้..

เลือดเกรอะกรัง เนื้อตัวมีแต่รอยฟกช้ำ แขนขาถ๔กมัดปล้วแยกออก เหมือนกับในหนังฝรั่งที่เขากำลังจะบูชาเทพเจ้าอะไรซักอย่าง!

"ยังปากดีได้ แสดงว่าแกยังมีความอยากตายอยู่ละสิ หึๆ" ฉันส่งยิ้มเย็นไปให้มัน แล้วค่อยๆเดินเข้าไป

ทุกครั้งที่ฉันโมโห และฟิวส์ขาด ไม่เคยมีอะไรหยุดฉันได้ นอกจากความคิดด้านบวกของฉันเอง ฉันมักจะเตือนตัวเองเสมอ ฉันควรใจเย็นลงสักนิด แต่วันนี้ ที่นี่ คงไม่ใช่!

กับมัน ต้องสาสม มันคิดจะทำลายชีวิตฉัน ถ้าคืนนั้นเคียวยะไม่มาช่วย ป่านนี้มันข่มขืนฉัน ถ่ายคลิปไว้ แล้วจับฉันไปทรมานจนตายไปแล้ว..

มันไม่เคยปราณี แล้วใยฉันจะต้องรีรอ!

"หยินคะ" เฮียดึงแขนฉันไว้ แล้วเอ่ยออกมาด้วยโทนเสียงที่ฉันมักจะแพ้ แล้วมันก้อได้ผลนิดหน่อยนะ

อืมม... ฉันอารมณ์เย็นลงมา 1%

"หยินขอคุยกับมันนะคะ ไม่ฆ่ามันหรอก หยินรู้ว่าเฮียต้องใช้ประโยชน์" ฉันกระซิบ แล้วจับมือเฮียแล้วจ้องหน้าตาแป๋ว ราวกับแมวอ้อนขอปลาย่าง เพื่อทำให้เฮียเข้าใจว่าฉันพูดจริงนะ...

ด้วยสัจของเนตรนารี วันทยาวุธ!!

"โอเคๆ อย่าให้ถึงตาย" เฮียส่งยิ้มหวานมาให้ฉัน น่ารักมากมั้ง แหวะๆๆ

ฉันเดินก้าวเข้าไปหามัน แต่ละก้าวของฉันมันหนักแน่น บ่งบอกว่าฉันไม่ลังเลที่จะทำสิ่งนั้น

โอเค้ ไม่ถึงตายหรอกมั้ง?

เอ๊ะ หรือมันจะถึงตาย?

เอาหน่าๆ ถึงมันตายไป ฉันก้อแค่ขอโทษเฮีย อ้อนพี่ไคริหน่อย ก้อรอดแล้ว จอมแผนการไหมล่ะ^^

"คิดถึงฉันมากเหรอ.." ฉันถามเสียงเย็นยะเยือก แล้วจ้องมองใบหน้าของมันซึ่งตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมอยู่เลย

"เสียงครางของเทอ หน้าตอนที่เทอมีอารมณ์เพราะยาชั้นดีที่ฉันจัดให้ รสชาติของเทอยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นฉันอยู่เลย ฮ่าๆๆๆ" มันหัวเราะร่วนราวกับคนบ้า

กรอดดด!!

ฉันขบฟันแน่นเพื่อยับยั้งอารมณ์โกรธ ความจริงคือฉันต้องการรู้ ว่าบอสของมันคือใคร ทำใมต้องส่งไอ้เดลต้ามาทำลายชีวิตฉันกับพี่ชาย ทำใมถึงกัดไม่ปล่อย!

"ใครส่งแกมา!!?" ฉันเริ่มหงุดหงิด

"ฮ่าๆๆๆ กูไม่บอก ไงวะ ไอ้อิสไอ้ไค มึงบอกจะปกป้องน้องมึงไง ทำใมคืนนั้นถึงไ..."

โผล้ะ!!!!

หมด! หมดความอดทนกับมึงไอ้ชาติหมา!

อดทนฟังมึงเห่ามาตั้งนาน หึๆ คิดว่าคนอย่างฮูหยินจะทนให้หมามันเห่าเฉยๆโดยไม่ตะบันหน้ามันเหรอ?

เหอะ! ไม่มีทางจ่ะ!

ด้าม HK P30 เงาวับลูกรักสุดหวงของฉัน ฟาดเข้าไปที่หน้าของมันอย่างจัง ฉันก้อออมๆแรงไว้นิดหน่อยนะ กลัวมันตาย :)

               *HK P30 คือชื่อปืนยี่ห้อหนึ่ง

"พูดต่อสิ"

น้ำเสียงราบเรียบที่แฝงไปด้วยจิตสังหารของฉันถูกส่งไปให้มัน ที่ตอนนี้เลือดชั่วๆสีแดงสดไหลออกมาอย่างกับประปาแตก

"มึงมันกระจอก แค่กๆ น้องมึงจะโดน..." ฉันไม่รอให้มันพูดจบ

พลั๊กก!!!!

ฉันใช้ด้ามปืนหนักๆตบเข้าไปซ้ำที่เดิมอีก แล้วใช้มือหนึ่งดึงผมมันขึ้น เลือดของมันไหลออกมาเลอะมือฉัน เลือดชั่วๆของมันทะลักออกมาจากปากเป็นก้อนลิ่ม ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปหมดทั้งห้อง...

สามหนุ่มที่นั่งดูสถานการณ์อยู่ก้อได้แต่นิ่งเงียบ ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่ง หรือห้ามเทอ..

ลองเข้าไปสิ ได้โดนลูกปืน!

สาบานว่านี่คือผู้หญิง!!?

"ถ้าอยากลงนรกมาก ฉันจะสนองให้เอง แต่ตายเลยมันดูจะสบายเกินไปสำหรับเดียรัจฉานอย่างแก!!" ฉันใช้ปืนจ่อปากมัน อีกมือก้อดึงทึ้งผมมันไว้แน่น อย่างกับจะถลกหนักหัวมันออกมา...

"เห่าอีกสิ ฉันรู้ว่าแกไม่กลัวตาย เห่าหอนออกมาอีกสิ้ไอ้หมาขี้เรื้อน!!!"

ฉันกระชับมือกดปืนแน่นขึ้น กดลงไปแรงขึ้น ฉันหลับตาเค้นเสียงพูดไปพร้อมกับดึงสติไว้ไม่ให้ลั่นไก..ตอนนี้..

ทุกครั้งที่ฉันมองหน้าหรือได้ยินเสียงของมันทำให้ฉันคิด คิดถึงเรื่องคืนนั้น คืนแห่งความอัปยศ อดสู...

...ฉันขอร้องไอ้บ้านั่น ให้ช่วยอย่างนั้นเหรอ? 

คนอย่างฉันกระดิกนิ้วผู้ชายก้อวิ่งเข้ามาเป็นฝูงแล้วโว้ย ไม่จำเป็นต้องขอร้องใครให้มาเอา มีแต่คนอยากเอาฉันย่ะ!

เถอะน่าา.. ยังไงมันก้อจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก!

ยิ่งคิดถึงเรื่องคืนก่อน ฉันก้อยิ่งบรรดาลโทสะโมหะขึ้นเรื่อยๆ..

"แหม๋รู้ใจผัวจัง ก่อนที่ฉันจะตาย ขอเอาเทอให้ตายคาอกได้ไหม ซี๊ดดดส์ อ่าาสส์..."

ไอ้โรคจิตเอ้ย! ไปตายสะ!!!!


ปังงงง!!!!









#สุดท้ายนางเอกก้อลั่นไกค่ะ 😎

#ติดตามต่อตอนหน้าค่ะ เม้นเยอะๆอาจมาต่อเร็วกว่าปกตินะคะ ❤

ปกติของไรท์คือจะอัพเวลาประมานนี้ คือช่วงเที่ยงคืนหรือเที่ยงคืนไปแล้วค่ะ^^

ขอบคุนสำหรับคอมเม้นของทุกท่านนะคะ ยอมรับจริงๆจากใจว่าแอบท้อนะช่วงแรกๆ เกือบจะเลิกเขียนไปแล้วด้วยซ้ำ ฮือๆ

แต่ตอนนี้ตั้งมั่นไว้แล้วค่ะ ว่าไม่ว่าจะยังไง จะมีคนอ่าน มีคนเม้นหรือไม่ ไรท์ก้อจะทำเพื่อคนที่เขาคอยติดตามไรท์ค่ะ #รัก


Dark girl ❤





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น