by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

49/ จุดสิ้นสุด แก้คำผิด

ชื่อตอน : 49/ จุดสิ้นสุด แก้คำผิด

คำค้น : ตอนที่49

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 46k

ความคิดเห็น : 167

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2560 12:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
49/ จุดสิ้นสุด แก้คำผิด
แบบอักษร

​หลงรักP...

"คิกๆ พี่เทพเบาไม้เบามือหน่อยเดี๋ยวว่าที่เมียก็น่วมไปซะก่อนหรอก ขนาดพี่โปรดตบปอรักไปทีเดียว ปอรักยังเจ็บเลยใช่มั้ยปอรักจ๋า"

"ชื่อหลงไม่ได้ชื่อปอรัก แล้วคุณโปรดก็ไม่เคยตีหลงด้วย ปล่อยกูเลยไอ้คนโรคจิต ทำหน้าทำตาเหมือนคนโรคจิตเป็นบ้ารึไง!" หลงโดนไอ้เทพจับให้นอนคว่ำ มันถอดกางเกงจนเหลือแต่กางเกงในตัวที่เมื่อเช้าคุณโปรดเป็นคนเลือกให้ใส่ มันบังคับให้หลงหันไปทางไอ้พีที่นั่งทำหน้าเป็นคนโรคจิตอยู่บนเตียง มันต้องเป็นคนบ้าแน่ๆ

"หึหึ ยังน่าเอาเหมือนเดิมเลยว่ะ แบบนี้ปัญญาอ่อนยังไงกูก็ไม่ถือหรอก"

โครม!! "ไอ้สัส นั่นเมียกู!!" เสียงประตูถูกเปิดดังๆ แล้วหลงก็ได้ยินเสียงคนที่กำลังคิดถึงอยู่ หลงรู้ว่าคุณโปรดต้องมาช่วยหลงได้แน่ๆ หลงหลับตาจากภาพความวุ่นวาย เหลือไว้แค่หูที่ยังเปิดการรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวของผู้คนในห้อง เสียงโครมคราม เสียงผัวะ เสียงคนนั้นคนนี้โวยวาย เสียงร้องไห้โหยหวนยิ่งกว่าเสียงป้าผ่อน แล้วก็เสียงคุณโปรดด่าใครดังลั่นจนหลงหนวกหูไปหมด ตั้งนานกว่าทุกอย่างจะเงียบลง

"หลงรักครับ คนเก่งลืมตาได้แล้ว พี่โปรดอยู่นี่แล้วนะครับ จุ๊บ ไม่เป็นอะไรแล้วเนอะ เก่งจังเลยเมียพี่ไม่ร้องงอแงด้วย" มีอะไรสักอย่างมาห่อตัวหลงไว้ พอลืมตามาดูถึงรู้ว่าเป็นผ้าห่มแล้วคุณโปรดก็อุ้มหลงให้มานั่งกอดบนตัก แต่แววตาคุณโปรดน่าสงสารจัง คุณโปรดคงเป็นห่วงหลงมากแน่ๆ

"พี่ติณฑ์ไปไหนแล้ว พี่ติณฑ์โดนพวกมันตีจนเลือดออกน่าสงสารมากๆ คุณโปรดต้องตีมันให้หลงนะ หลงจะตีมันจะฆ่ามันให้ตายไปเลย"

"ครับๆ พี่โปรดตีมันให้แล้วเนอะ แมงหมูไม่เป็นไรแล้วไอ้ตุลย์มันพาไปโรงพยาบาลแล้วครับ เอ๋อน้อยของพี่ล่ะเจ็บมากมั้ย พี่พาไปโรงพยาบาลนะ ไปที่เดียวกับแมงหมูอยู่เลยจะได้นอนเล่นเกมด้วยกันไงล่ะ" คุณโปรดเอาเศษเสื้อของหลงมาเช็ดเลือดที่หน้าให้เบาๆ แต่มันก็เจ็บอยู่ดี เฮ้อหลงคงต้องให้คุณโปรดไปฝึกทำอะไรแบบเบาๆแล้วล่ะ

"อื้อไป คุณโปรด หลงโดนมันแก้ผ้าด้วยจ้ะ เสื้อที่หลวงตาซื้อให้ขาดหมดเลย กระเป๋าของคุณโปรดด้วยเสียดายจัง"

"หึหึ คงอยากเห็นของแปลกมั้งเลยจับเอ๋อแก้ผ้าเหมือนเมียงูที่งานวัดไง แต่มันคงเห็นก้นเนียนๆของเอ๋อเป็นภาพสุดท้ายแล้วล่ะ อ้อ ของพวกนี้เดี๋ยวพี่จะซื้อให้ใหม่เยอะๆเลยเนอะ มาจุ๊บปากกันก่อนเดี๋ยวไปโรงพยาบาลจุ๊บไม่ได้ ไอ้แมงมันจะใจแตกเอา จุ๊บบ อืมม"

"อื้ออ อ่า" หลงอดส่งเสียงแปลกๆไม่ได้อีกแล้ว ก็คุณโปรดน่ะสิกินลิ้นดูดลิ้นหลงไม่หยุด มือก็บีบนมกับลูบน้องหนอนหลงเล่นอยู่ได้

หมับ! "ซี๊ด อย่าบีบครับเดี๋ยวมันตื่น แล้วเอ๋อจะโดนหนอนมุดรูก่อนไปนอนเล่นเกมกับไอ้แมงนะ" ก็คุณโปรดลูบน้องหนอนของหลง หลงก็จับพี่หนอนของคุณโปรดน่ะสิ แต่..หลงอยากรู้จังเลยถามคุณโปรดดีกว่า

"คุณโปรด เมื่อกี้ถ้าไอ้หน้าตอบมันเอาหนอนมาใส่หลง คุณโปรดจะโกรธหลงมั้ยจ๊ะ"

"ทำไมต้องโกรธล่ะ เอ๋อสู้มันจนระบมไปทั้งตัวแบบนี้แล้วนี่นา ต่อให้ไอ้หน้าตอบสิบคนเอาหนอนมาใส่เอ๋อพี่โปรดก็ไม่โกรธเอ๋อหรอก แต่จะเอ็นดูให้มากขึ้นกว่าตอนนี้ จะดูแลให้มากกว่าที่ทำอยู่ และจะรักหลงรักจนกว่าลมหายใจสุดท้ายของพี่โปรดจะหมดลง จำไว้นะครับขี้ดื้อ จุ๊บ" ตอนโดนพวกนั้นตีหลงไม่ร้องไห้ ตอนโดนแก้ผ้าหลงก็ไม่ร้องไห้ เพราะหลวงตาบอกว่าอย่ากลัวคนเลวอย่าอ่อนแอให้คนเลวเห็น แต่ตอนคุณโปรดพูดมันทำให้หลงร้องไห้แล้วกอดคุณโปรดไว้แน่นๆ แต่เอ๊ะ..ปอรักล่ะเกี่ยวอะไรกับหลง? ไม่รู้ทำไมหลงถึงไม่ถามคำถามนี้กับคุณโปรด ไว้หลงค่อยหาคำตอบนี้เอาเองก็แล้วกัน รักจนกว่าลมหายใจสุดท้ายเหรอ ฟังคุ้นๆจังเนอะ หลงก็จะรักคุณโปรดจนกว่าลมหายใจสุดท้ายของหลงเหมือนกันจ้ะ 

โปรดP...

"เฮียครับ ไอ้พีมันอยู่ที่แพร่นะครับ ผมกำลังตามไปอยู่ตอนนี้ใกล้จะถึงวัดที่เฮียอยู่แล้วครับ" ทันทีที่วางสายของไอ้พุ คนแรกที่ผมมองหาก็คือหลงรัก ไปอยู่ไหนแล้ววะก็บอกเล่นอยู่แถวนี้รอหนิ อย่าบอกว่าออกไปร้านขายของกับไอ้แมงหมูอีกล่ะ

"หลวงตาๆ เมื่อกี้มีเด็กมันเห็นน้องติณฑ์กับไอ้หนูหลงโดนดึงขึ้นรถตู้ไปแล้วจ้ะ" เท้าที่กำลังเดินตามหาหลงรักต้องหยุดชะงัก เพราะประโยคของป้าที่ขายขนมจีนแถวหน้าวัดวิ่งกระหืดกระหอบมาบอกหลวงตา ไอ้พีคือคนแรกที่ผมกล่าวหา โทสะพุ่งเข้ามาหาผมอย่างหยุดไม่อยู่ ถ้าโลกนี้มีผม สาบานได้ว่าต้องไม่มีมันมาแชร์อากาศหายใจร่วมกันแน่ๆ

"โยมโปรด ครั้งนี้ทุกอย่างก็ต้องสุดแท้แต่เวรกรรมกันแล้วนะ ขอให้ผลจากการกระทำของโยมในครั้งนี้ จงบรรเทาเบาบางลง เพราะเหตุซึ่งนำพาให้ก่อเกิดผลด้วยเถิด"

"ครับหลวงตา แต่ถ้าบาปกรรมที่มันจะเกิดขึ้นเพราะเหตุการณ์ครั้งนี้ ผมก็ขอรับผลนั้นแต่เพียงคนเดียวครับ ขอตัวก่อนนะครับหลวงตา" ผมยกมือไหว้หลวงตาผู้เปรียบเสมือนแสงแห่งธรรม ที่ฉุดดึงคนใต้โคลนตมอย่างผมขึ้นมาสู่ผิวน้ำ และถ้าผมจะต้องกลับไปจมก้นบึ้งความมืดมิดอีกครั้ง เพราะเรื่องราวที่กำลังเกิดขึ้นผมก็ยอม

ตรู๊ดๆๆ "มีอะไร กูติดคนไข้ฉุกเฉินอยู่"

"แต่นี่ฉุกเฉินกว่าไอ้หมอสัส ตอนนี้ไอ้แมงหมูกับเอ๋อโดนลากขึ้นรถตู้ไปแล้ว ไอ้พุมันโทรมาบอกกูว่าไอ้พีอยู่ที่นี่ด้วย ไอ้เหี้ย! กูสาบานว่าเรื่องนี้ต้องมีคนตาย!" เสียงโครมครามกับเสียงวิ่งกระหืดกระหอบจากปลายสาย เป็นสัญญาณว่าไอ้ตุลย์ละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อตรงดิ่งมานี่ ก็แน่ล่ะสิไอ้แมงหมูน่ะลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของมันเชียวนะ

"อ้วนไม่ได้พกโทรศัพท์ไปว่ะ กูเช็คสัญญาณแล้วโทรศัพท์ยังอยู่ที่บ้าน"

"ไม่เป็นไร เอ๋อเอากระเป๋าตังค์ที่กูให้ไว้ห้อยคอติดไปด้วย มึงตั้งพิกัดตามไลน์ที่กูส่งไปให้ก็แล้วกัน เจอกันที่นั่นเลยตามนี้" ผมตัดสายจากไอ้ตุลย์แล้วส่งพิกัดไปให้มันกับไอ้พุ ที่โทรมาบอกกำลังตามมาติดๆ ต้องขอบคุณนิสัยชอบห้อยกระเป๋าน้อยติดตัวไปด้วยตลอดของเอ๋อ ผมถึงตามถูกจุด ก็กระเป๋าใบนั้นผมเป็นคนซื้อจากกาดกองต้า แล้วส่งให้พี่บัญชาจัดการติดGPSก่อนจะเอามาให้เอ๋อใช้ ก็อย่างที่บอกว่าผมไม่ได้อยู่กับเขาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ฉะนั้นเรื่องไหนที่สามารถทำให้เขาอยู่ในสายตาได้ตลอดผมก็จะทำ

ตรู๊ดๆ "อืมว่า"

"ไอ้โปรดรอกูก่อน อีกไม่เกินสิบนาทีกูถึงจุดหมาย ห้ามเข้าไปคนเดียวนะโปรดสัส มึงรู้ใช่มั้ยว่าตอนนี้มึงเป็นยังไง ถ้ามึงจะระเบิดกูไม่ว่าแต่ต้องไม่ใช่ต่อหน้าลูกกับน้องของกู"

"อืม" ผมเข้าใจว่าไอ้ตุลย์มันเป็นห่วงเรื่องอะไร ถึงแมงหมูจะเคยตกอยู่ในสถานการณ์ที่พ่อมันยิงปืนทั้งที่มีแมงหมูเกาะคออยู่ก็เถอะ แต่เหตุการณ์ในครั้งนั้นก็ไม่มีใครตาย และไอ้ตุลย์มันก็ทำเพื่อป้องกันตัวเอง แต่ครั้งนี้ถ้ามันเกิดอะไรขึ้นคงต้องไม่ใช่ต่อหน้าแมงหมูและหลงรักอีกคน เพราะผมเองก็ไม่อยากให้ทั้งคู่ต้องเห็นความชั่วร้ายที่สุดที่ตัวเองมีอยู่เช่นกัน ผมเชื่อว่าทุกคนล้วนมีเหตุผลในการกระทำทุกอย่างเป็นของตัวเอง บางทีเราก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายมันให้คนทั้งโลกได้รับฟังหรอก แต่คนเดียวที่อยู่เหนือคนทั้งโลก สำหรับผมเขาต้องได้รับฟังทุกคำอธิบายที่เขาต้องการ แต่ถ้าเป็นเรื่องแบบนี้การที่เขาจะไม่ต้องมารับรู้เลยก็เป็นทางออกที่ดีที่สุดเหมือนกัน 

พอจอดรถเยื้องหน้าห้องแถวที่เจ้าของคงทำเป็นห้องพักรายวัน อยู่อีกอำเภอหนึ่งติดอำเภอที่ผมอยู่ บาเร็ตต้าขนาด9มม.ถูกนำมาใช้งานอีกครั้ง แต่ก่อนที่ผมจะเดินดุ่มๆเข้าไปคนเดียวโดยไม่รอไอ้ตุลย์หรือไอ้พุให้เสียเวลา ไอ้ตุลย์มันก็ขับรถมาจอดต่อท้ายรถผมซะก่อนแถมมีรถไอ้พุขับตามมาจอดติดๆ

"เฮียครับ คือว่า"

"เดี๋ยวมึงกับกูค่อยเคลียร์กันทีหลัง" ตอนนี้ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ไม่สำคัญเท่าคนที่อยู่ในห้องนั่นหรอก แต่ก่อนจะเดินไปถึงห้องที่มีรถตู้จอดอยู่ด้านหน้า หางตาผมก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนก้มหน้าก้มตาจิ้มโทรศัพท์แอบอยู่หลังต้นไม้ริมรั้วห้องแถวอย่างร้อนรน และสัญชาตญาณทำให้ผมต้องหันไปบอกไอ้พุให้จัดการกับเธอคนนั้นให้เรียบร้อย ก่อนที่ผมกับไอ้ตุลย์จะช่วยกันถีบประตูห้องเป้าหมายที่ล็อกไว้

ทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า สติที่พยายามยั้งไม่ให้แตกก็ระเบิดออกมาอย่างง่ายดาย กับภาพที่หลงรักถูกไอ้เหี้ยตัวหนึ่งจับให้นอนคว่ำและกดตัวน้องไว้ในสภาพเกือบเปลือยเปล่า

"ไอ้สัส นี่เมียกู!!" ผัวะ! ผมประเคนทั้งมือทั้งตีนใส่มันอย่างไม่มียั้ง ถึงจะพลาดโดนมันสวนมาบ้างก็เถอะ แต่ฝีมือกุ๊ยข้างถนนแบบนี้ไม่ได้กินผมหรอกโคตรกระจอกสัสๆ ซัดไม่กี่ผัวะก็สลบเหมือดคาตีนละ

"จะไปไหน หึหึ รนหาที่ตายเองนะมึงน่ะไอ้สัสพี ทีนี้ต่อให้ผ้าเหลืองสิบรูปมาขอบิณฑบาต กูก็จะไม่มีวันละให้แน่ไอ้เหี้ย!"

ผัวะ! ก่อนที่ไอ้ตัวการจะวิ่งออกจากห้อง ผมก็จิกหัวมันลากไปกระแทกกับผนังห้องสุดแรงเกิด มันมีโอกาสกรีดร้องออกมาแค่วี๊ดเดียวก่อนที่เลือดสีแดงสดจะค่อยๆไหลมาจากหน้าผาก สายตาริบหรี่เป็นสัญญาณว่ามันกำลังจะน็อค แต่เรื่องอะไรผมจะให้มันน็อคง่ายๆ

"อย่าทำพี ฮืออ อย่าพีกลัวแล้วพี่โปรด อึกก" ผมจิกหัวมันทั้งดึงทั้งลากมาที่ห้องน้ำ ก่อนจะกดหัวไอ้พีลงกับถังที่มีน้ำอยู่ครึ่งถัง และเฝ้ามองมันกวัดแกว่งมือดิ้นรนให้ตัวเองรอดพ้นจากสถานการณ์นี้ แล้วกระชากหัวมันขึ้นมาก่อนที่มันจะขาดใจตายไปซะก่อน ผมยังไม่ให้มันตายหรอก ตายแบบนี้มันโคตรง่ายเลยว่ะ

"แค่กๆๆ อึกก"

"เฮียไปดูแลคนข้างนอกเถอะครับ ตรงนี้ผมจัดการเอง"

"อืม เดี๋ยวกูให้ไอ้ตุลย์หาสถานที่ให้ เอาพวกมันไปไว้ที่นั่นก่อนแล้วกูจะไปจัดการเอง อย่าให้พลาดอีกนะไอ้พุ นี่คือคำเตือนครั้งสุดท้ายของกู" ไอ้พุก้มหน้านิ่งอย่างเข้าใจสิ่งที่ผมต้องการสื่อ ก่อนจะลากไอ้พีที่อยู่ในสภาพไม่มีสติออกไปข้างนอก ผมสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะก้าวออกไปหาหลงรักอย่างมั่นคง สภาพภายในห้องคำเดียวที่บ่งบอกได้ตรงเผงที่สุดก็คือเละ ไอ้ตุลย์มันกำลังอุ้มแมงหมูที่มีเลือดเปรอะเต็มหน้าไปหมดไว้ในอ้อมอก ดวงตาแข็งกร้าวของมันทำให้มั่นใจว่างานนี้มันก็คงไม่ยอมจบแน่ๆ ถึงแม้ว่ามันจะซัดไอ้นรกอีกตัวจนสภาพยับเยิน ไม่แพ้ตัวที่ไอ้พุกำลังเก็บกวาดลากไปไว้ในรถของมันทีละตัวก็เถอะ

"ตุลย์ มึงหาที่ให้ไอ้พุด้วยแล้วกัน"

"ได้ แต่เหลือไว้ให้กูบ้าง เดี๋ยวกูเอาอ้วนไปโรงพยาบาลก่อน ยังไงก็โทรมาแล้วกัน" ผมพยักหน้าให้ ก่อนจะเดินไปคว้าผ้าห่มบนเตียงมาคลุมแล้วห่อตัวคนที่นอนหลับตากำหมัดแน่นอยู่กับพื้นห้อง รอยช้ำรอยเลือดร่องรอยการต่อสู้ตามร่างกายของเขา มันยิ่งทำให้ผมต้องสะกดใจตัวเองให้นิ่งลงกว่าเดิม แล้วค่อยๆช้อนอุ้มคนรักมากกกอดไว้ในอ้อมแขน ผมจะไม่มีวันปล่อยให้ทุกคนที่ทำให้คนในอ้อมแขนของผมเจ็บปวด ได้ลอยหน้าลอยตามีลมหายใจอย่างสุขสบายอีกต่อไป ไม่ว่ากี่สิบล้านคนจะประณามว่าผมชั่วช้าหรือโหดเหี้ยมยังไงก็ช่าง ผมจะยอมเป็นคนเลว ยอมเป็นศัตรูกับทุกคนบนโลก เพื่อที่จะกางปีกปกป้องคุ้มครองเพียงแค่คนนี้คนเดียวก็เท่านั้น...

ตุลย์...P

ไอ้โปรดมันกำลังโกรธจัด และมันก็อยู่ในสภาวะน่ากลัวที่สุดเท่าที่ผมเคยรู้จักมันมา เรื่องวันนี้ผมมั่นใจว่าถ้าเด็กหลงไม่อยู่ตรงนั้น ไอ้โปรดมันสามารถเหนี่ยวไกได้ง่ายๆ โดยไม่ต้องออกแรงด้วยซ้ำ ถึงจะมีเด็กอ้วนอยู่ด้วยก็เถอะ ก็นะขนาดผมว่าใจเย็นกว่ามันแต่พอเห็นสภาพเด็กอ้วนมีเลือดกลบหน้าอย่างนั้น ผมยังยั้งสติตัวเองไม่อยู่เลย นับประสาอะไรกับไอ้โปรดที่อารมณ์รุนแรงที่สุดในกลุ่ม ต้องมาเห็นสภาพแบบนั้นของคนที่มันรัก ยิ่งเด็กหลงไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ช่วยเหลือตัวเองได้เต็มร้อยอย่างปอรัก ถ้ามันจะฆ่าใครผมก็คงไม่ห้ามแล้วล่ะ เผลอๆจะช่วยกลบเกลื่อนหลักฐานด้วยซ้ำ

ก๊อกๆ "แมงหมูเป็นไงมั่ง" เด็กหลงถูกเข็นเข้ามานอนเตียงข้างๆ ที่ถูกจัดเพิ่มในห้องพิเศษของโรงพยาบาลที่ผมทำงานอยู่ เพราะเช็คบาดแผลของลูกชายทุกอย่างแล้ว ภายในไม่ได้รับความกระทบกระเทือนอะไรมากนัก ผมเลยตัดสินใจให้ลูกรักษาตัวที่นี่แทนที่จะเข้าไปรักษาในเมือง อีกอย่างที่นี่ก็มีอุปกรณ์ครบครันไม่จำเป็นต้องเข้าเมืองหรอก

"ก็มีแค่สภาพบาดแผลภายนอก ฟันหลุดไปซี่นึง ดีนะเป็นฟันน้ำนมซี่ในๆ ไม่งั้นมันจะฟูมฟายว่าไม่หล่ออีก นอกนั้นก็ฟกช้ำดำเขียวตามเนื้อตัวอย่างที่เห็นน่ะ แล้วเด็กหลงล่ะ" ไม่ต้องแปลกใจที่ผมถามมันอย่างนี้ เพราะผมไม่ได้เป็นคนรักษาแผลให้เด็กหลง ไอ้โปรดมันคงเริ่มที่จะไว้ใจคนอื่นตามสถานการณ์แล้วมั้ง หรือไม่ก็คงเห็นว่าผมติดดูแลอ้วนอยู่เหมือนกัน ส่วนแม่มินของเด็กอ้วนน่ะเหรอ

ก๊อกๆ "พ่อจ๋ากินราดหน้ามั้ย อ่าวพี่โปรด พาน้องหลงมาแล้วเหรอเป็นไงบ้างครับ" มินตราคู่ชีวิตที่เข้มแข็งของผม เมื่อก่อนเขาเข้มแข็งยังไงทุกวันนี้พอเป็นแม่คนเขายิ่งเข้มแข็งมากกว่านั้น ตอนแรกผมคิดว่ามินจะร้องไห้จนเป็นลมเป็นแล้งไปซะอีก ที่ไหนได้ล่ะพอฟังผมเล่าจบเขาก็อึ้งไปสองวินาทีแล้วชิลแบบที่เห็นนี่แหละ

"อะ อืออ" ยังไม่ทันที่จะได้ตอบอะไร เสียงครางแหบแห้งก็ดังมาจากเตียงที่ไอ้โปรดนั่งหน้านิ่งเฝ้ามองอยู่นั่นแหละ

"เอ๋อ หิวน้ำมั้ย"

"อือหิว คุณโปรดหลงเจ็บแก้มจัง เอ๊ะ! แล้วพี่ติณฑ์ล่ะ" ตื่นมาได้ก็ถามหาคู่หมั้นซะแล้ว นี่ถ้าเด็กหลงไม่ใช่เมียรักของไอ้โปรด ผมจะสนับสนุนให้มาเป็นสะใภ้ของผมจริงๆ เรื่องความห่างของอายุหรือเรื่องอะไรก็ช่างเหอะผมไม่ถือหรอก ก็น้องมันน่าเอ็นดูจะตายไป

"หึหึ น้อยใจดีมั้ยเนี่ย พี่อุตส่าห์เป็นห่วง ตื่นมาเอ๋อก็ถามหาผู้ชายอื่นซะแล้ว โน่นไงไอ้แมงนอนอืดอยู่เตียงข้างๆนั่นน่ะ"

"น้องหลงเป็นยังไงบ้าง พี่มินขอดูแผลหน่อยนะครับ เหมือนท้องจะเขียวเลยเดี๋ยวพี่มินเอาลูกประคบมาประคบให้นะครับ" เมียจ๋าของผมปรี่เข้าไปดูอาการของน้องรักตัวเอง ปากก็บ่นพึมพำไปด้วย เด็กหลงนี่น้องรักน้องหวงของมินเขาเลยล่ะ เผลอๆจะหวงกว่าเด็กอ้วนเสียอีก

ตรู๊ดๆ "พี่รับโทรศัพท์แป๊บนะครับ จุ๊บ" ผมเหลือบตามองปฏิกิริยาของมินทันทีที่ไอ้โปรดก้มลงจูบปากเด็กหลงต่อหน้าต่อตา ถึงเราจะรับรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแล้ว แต่ลึกๆผมว่ามินยังไม่ไว้วางใจยกเด็กหลงให้ไอ้โปรดดูแลอยู่ดีแหละ 

"เอ๋อ เดี๋ยวพี่กลับไปเอาของที่วัดก่อนนะ ไม่นานหรอกครับจะเอาอะไรมั้ย"

"ไม่เอาอะไร แต่อย่าบอกหลวงตาว่าหลงเป็นเยอะ ไม่งั้นหลวงตาจะเป็นห่วงแล้วกลับมาเร็วๆด้วยนะ"

"รับทราบครับผม เดี๋ยวซื้อขนมมาให้ด้วยเนอะ เอ..มีใครจะกินไอติมไหวมั้ยเนี่ย"

"ติณฑ์ครับลุงโปรด" กำลังดูไอ้โปรดเวอร์ชั่นตะมุตะมิใส่เมียรักมันเพลินๆ ผมก็ต้องรีบหันไปมองเตียงเด็กอ้วนที่ชูมือยิ้มแป้นท่าทางเหมือนไม่เคยผ่านเรื่องราวอะไรมา จะว่าไปลูกชายผมมันก็ไม่ค่อยกลัวอะไรมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนะ ดูอย่างตอนที่เกิดเรื่องผู้หญิงคนนั้นจะขับรถชนเราและตอนที่เห็นผมยิงปืนต่อหน้าต่อตาสิ ลูกชายผมยังไม่สะทกสะท้านอะไรเลย

"หื้ม? ลูกกินได้แล้วเหรอครับ" เชื่อเถอะว่าตอนนี้ไม่มีใครเข้าไปในโลกส่วนตัวของเด็กอ้วนกับเด็กหลงได้หรอกแม้กระทั่งแม่มิน เพราะตอนนี้เด็กหลงถลาลงจากเตียงมานอนกอดเด็กอ้วน จนไอ้โปรดลากเสาน้ำเกลือตามแทบไม่ทัน ลูกชายผมก็ใช่ย่อยกอดหมับหน้าซุกอกหลับตาพริ้ม โดยไม่สนใจไอ้โปรดที่แผ่รังสีอำมหิตใส่อย่างไม่มีเกรงใจพ่อแม่เด็กเลยสักนิด

"มิน พี่ฝากหน่อยนะ ไอ้หมอมึงจะไปมั้ย"

"แม่จ๋าอยู่นี่ก่อนนะครับ เดี๋ยวพ่อจ๋ามา จะไปทำธุระหน่อยน่ะ" เพราะรู้จุดหมายปลายทางว่าไอ้โปรดมันจะไปไหน แล้วเรื่องอะไรผมจะไม่ไปล่ะ

"ครับ อ้อ พ่อจ๋าเผื่อฟันของลูกด้วยนะ" มินสบตาผมอย่างรับรู้และเข้าใจก่อนจะพยักหน้าพูดออกมาเรียบๆ เห็นใจดีแบบนี้แต่มินน่ะบทจะโหดขึ้นมาก็โหดได้นิ่งๆ มากกว่าที่คิดเสียอีกนะครับ

"มันตายกันรึยัง"

"ฟื้นกันหมดแล้วครับ" ไอ้เฮียโปรดถามไอ้พุเด็กมัน ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ไอ้พุรีบก้มหน้าก้มตาเตรียมใจยอมรับในความสะเพร่าครั้งนี้ พื้นที่ตรงนี้ไกลจากสวนมินและสวนชาวบ้านมากพอสมควร เมื่อก่อนมันเป็นพื้นที่ว่างเปล่าแต่ผมซื้อไว้ตั้งใจจะขุดเป็นบ่อเลี้ยงปลาเร็วๆนี้แหละ เลยปลูกกระท่อมเผื่อไว้ให้คนมานอนเฝ้า ไม่คิดว่าตอนนี้มันจะแปรสภาพมาเป็นขุมนรกสำหรับใครสี่คน โดยผู้ลงทัณฑ์คือคนที่สี่คนนั้นต้องจำไปจนวันตาย

"พะ พี่โปรด ฮึก ขอโทษพีขอโทษ พี่โปรดอย่าทำอะไรพีเลยนะ ปล่อยพีไปเถอะพีสัญญาว่าจะไม่แตะต้องมันอะ" ผัวะ! เสียงหมัดหนักๆของไอ้โปรดซัดผัวะเต็มปากของเด็กพีก่อนที่จะพูดจบซะอีก เพียงหมัดเดียวเด็กนั่นถึงกับนอนนับดาวกลางอากาศทีเดียว ดูแล้วผมว่ามันยังไม่ได้ใช้แรงเต็มที่ ไอ้โปรดมันโรคจิตโหดเหี้ยมจะตายคงไม่ยอมให้เด็กนั่นตายง่ายๆ แค่หมัดเดียวหรอก

"อย่าเรียกเมียกูว่ามัน อ้อ ไม่ใช่สิ น้ำหน้าอย่างมึงอย่าสะเออะแม้แต่จะพูดถึงเมียกู เพราะมึงมันต่ำกว่าเขาเยอะ หึหึ ครั้งที่แล้วกูคงใจดีกับมึงมากเกินไปใช่มั้ย ถึงไม่รู้จักเข็ดจักหลาบ ไม่ต้องกลัวนะพิชญะครั้งนี้กูจะจัดให้มึงอย่างถึงใจที่สุดเลยล่ะ" ผมยืนดูไอ้สวะอีกสองตัวทำท่าจะวิ่งเข้าใส่ไอ้โปรดทั้งที่สภาพโคตรจะระบม แต่ไอ้โปรดยังใจเย็นพอที่จะไม่สวนกลับ ใจเย็นไม่ได้แปลว่าใจดีนั่นเพราะมันมีจุดประสงค์ต่างหากล่ะ

"คุณโปรด คุณตุลย์ ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ไอ้พีมันแค่ให้ฉันไปเอาตัวสองคนนั้นมาแค่นั้นเอง"

"จุ๊ๆ ใจเย็นๆ คุณผู้หญิง อืม..เป็นอะไรกับคุณละมัยพ่อไอ้พีมันล่ะ เมียเก็บที่อยากเขยิบมาเป็นเมียแต่งถึงกับยอมเสี่ยงลักพาตัวเด็กเลยเหรอ โชคร้ายหน่อยนะเด็กที่คุณไปโฉบเอามาน่ะ คนนึงดันเป็นลูกชายคนเดียวของไอ้ตุลย์ ส่วนอีกคนน่ะเมียกูเอง แบบนี้คงปล่อยมึงไม่ได้หรอก ถึงปล่อยไปก็แค่นั้นแหละคิดจะไปให้ไอ้ละมัยมันช่วยเหรอ ลำพังตอนนี้มันยังเอาตัวเองไม่รอดเลย หึหึ" ไอ้โปรดรับโทรศัพท์จากไอ้พุแล้วโยนให้พวกมันดู จากนั้นเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนของเด็กพีกับผู้หญิงคนนั้นก็ดังขึ้นมาแข่งกัน เมื่อเห็นพาดหัวข่าวออนไลน์ว่านายละมัยถูกคนร้ายบุกไปยิงถึงที่บ้าน จนนี้อาการโคม่าแพทย์บอกมีโอกาสรอดแค่หนึ่งเปอร์เซ็นแค่นั้น

"พี่ใช่มั้ย ฮืออ พี่ทำกับพ่อพีใช่มั้ย ทำไมต้องทำกับเขา ทำไมไม่มาทำพีนี่ โฮฮฮ"

"เออ กูเองดีแค่ไหนกูไม่สั่งให้เด็ดหัวพ่อมึงทีเดียวจอด แต่แบบนี้ดีกว่าเยอะว่ามั้ย อยู่ดีไม่ว่าดีเสือกเจ้ากี้เจ้าการเอาไอ้สัสนี่ออกจากคุกเองนี่หว่า อ้อ ไม่ต้องเรียกร้องหาความยุติธรรมหรอก ของพวกมึงน่ะกูจัดแบบพิเศษไว้ให้แล้ว" เข็มฉีดยาด้านในบรรจุไปด้วยสารกระตุ้นที่ก่อให้เกิดอารมณ์ทางเพศชนิดแรงที่สุด ผสมกับสารเสพติดชนิดหนึ่งปริมาณของมันมากพอที่จะทำให้เกิดอาการน็อคแบบช้าๆ ถูกไอ้โปรดล้วงออกมาจากกระเป๋าที่ผมยื่นให้ ก่อนที่เราทั้งสามคนจะสวมถุงมือยางและเป็นไอ้โปรดที่ลงมือฉีดน้ำใสๆ เข้าสู่ร่างกายทั้งสี่คนทั้งที่ได้รับการขัดขืนอย่างสุดกำลังของคนพวกนั้นเหมือนกัน แต่สภาพยับเยินแบบนั้นจะสู้แรงควายๆของพวกผมสามคนได้ไงล่ะ 

แววตาสงบนิ่งเยือกเย็นไร้ซึ่งอารมณ์ของไอ้โปรดมันน่ากลัวมากกว่าตอนที่ร้อนเป็นไฟซะอีก ขนาดผมเป็นเพื่อนที่รู้จักมันมาตั้งแต่เด็กยังขนลุกกับสายตาท่าทางแบบนี้ของมันพอสมควร จากสภาพคนไม่มีเรี่ยวแรงกำลังอะไรเลย แต่ไม่ถึงห้านาทีคนทั้งสี่ต่างก็โถมตัวกอดรัดฟัดเหวี่ยง เสียงโซ่ตรวนที่ทั้งหมดโดนล่ามไว้เหมือนสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงครวญคราง ดังออกมาฟังดูแล้วน่าสะอิดสะเอียนที่สุด แต่พวกผมสามคนก็ยังยืนกอดอกมองภาพตรงหน้าโดยไม่มีความสังเวชใจแม้แต่น้อย

"อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงเด็กๆ จะตามมาครับเฮีย" พอวางสายจากโทรศัพท์ ไอ้พุมันก็รายงานเฮียที่เคารพของมันทันที เด็กที่ว่านี้ก็คงเป็นพวกที่จะมาเก็บกวาดฝีมือของเฮียมันนั่นแหละ

"อืม กูกลับก่อนมีอะไรก็โทรมา อย่าเพิ่งให้มันรีบตายกันล่ะ ในเมื่ออยากกันมากนักก็จัดให้เต็มที่ซักหน่อย เอ..กูเปลี่ยนใจดีกว่า เสียเวลากูไปโอ๋เมียว่ะ" โดยที่ผมกับไอ้พุไม่ทันตั้งตัว ไอ้โปรดมันควักปืนที่เหน็บเอวอยู่เดินดุ่มๆ ไปถีบเด็กพีที่กำลังขย่มไอ้คนที่ไอ้โปรดเล่าว่ามันคือคนเดียวกันกับที่จะข่มขืนปอรัก และเด็กหลงก็เกือบจะโดนไอ้สัสตัวนี้ข่มขืนอีกครั้ง เสียงหวีดร้องอย่างตกใจดังขึ้นมาปะปนกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานอย่างโหยหวน เมื่อไอ้โปรดยิงเปรี้ยงสามนัดซ้อนที่ตาทั้งสองข้าง และนัดสุดท้ายที่ท่อนลำมันวาวของไอ้สวะตัวนั้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วกระท่อม มาพร้อมกับอาการอ้าปากค้างดิ้นรนอย่างทุรนทุรายของมัน

"อย่าทำอะไรผม ผะ ผมไม่ได้แตะต้องเมียของคุณเลยนะ"

"อ๋อ ไอ้นี่เองที่ทำให้ลูกชายกูฟันหลอ เดี๋ยวกูจะทำทานเลาะฟันมึงให้เอง" พอไอ้คนที่เหลือตาลีตาลานยกมือไหว้ไอ้โปรด เพื่ออ้อนวอนขอชีวิตผมก็อารมณ์ขึ้นบ้างสิ แม่งกล้าดียังไงมาทำให้ลูกชายกูไม่หล่อ

"นี่ครับเฮียตุลย์" ผมรับปืนอีกกระบอกมาจากไอ้พุกะจะยิงกรอกปากแม่งเลย แต่ไอ้โปรดก็ห้ามไว้ด้วยประโยคที่ทำให้ผมรู้สึกรักในความเป็นเพื่อนของมันขึ้นอีก แต่เพื่อนโปรดครับ ตอนนี้กูก็ถูกนรกงับหัวไปเยอะแล้วครับเพื่อน

"เรื่องเหี้ยๆ ให้กูทำคนเดียวเถอะ เผื่อเวรกรรมตามมันจะได้มาตามที่กูคนเดียว" 

"งั้นกูขอแค่ที่เมียฝากมาก็แล้วกัน" โดยไม่รอฟังคำทักท้วงใดๆ ผมปรี่เข้าไปคว้าเศษผ้ายัดปากไอ้สวะ แล้วจัดการถอดวางจรรยาบรรณของหมอออก ก่อนจะหักนิ้วทุกนิ้วที่มันใช้ทำร้ายลูกชายของผม ยิ่งนึกสภาพเด็กอ้วนตอนที่เลือดกลบปาก สภาพนิ้วของไอ้สวะยิ่งบิดเบี้ยวจนเจ้าตัวล้มกลิ้งตาเบิกโพลง ไอ้โปรดเดินมาสะกิดเรียกทำให้ผมต้องจำใจถอยออกมา จากนั้นเสียงปืนอีกสองนัดก็ดังขึ้นพร้อมกับเลือดจากอุ้งมือผอมทั้งสองข้างของมันสาดกระเซ็นทันที ผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวในกระท่อมกรีดร้องอย่างเสียสติ จะวิ่งก็วิ่งไม่ได้ เธอได้แต่ลนลานเบียดตัวเข้ากับผนังของกระท่อม ด้วยสภาพเปลือยเปล่าผมเผ้ากระเซอะกระเซิง

"ไม่ต้องกลัวหรอกคุณผู้หญิง คุณน่ะผมเว้นให้ เดี๋ยวจะให้เด็กพาไปเที่ยวแถวฝั่งเพื่อนบ้านก็แล้วกันรอหน่อยล่ะ ตัวสุดท้ายก็มึงแล้วนะไอ้พี มึงน่ะกูเตรียมของขวัญชิ้นพิเศษไว้ให้แล้วล่ะ" เข็มฉีดยาที่บรรจุไปด้วยเลือดเต็มกระบอก ถูกไอ้โปรดล้วงออกมาจากกระเป๋าเดียวกันกับเข็มเมื่อกี้ ไอ้เด็กพีทำหน้างงๆ เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือไอ้โปรด แต่ก่อนที่เด็กนั่นจะทันได้อ้าปากถาม ไอ้โปรดก็พิพากษาด้วยการฉีดเลือดเต็มกระบอกเข็มเข้าสู่เส้นเลือดใหญ่ของมัน โดยที่เด็กนั่นยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ

"ฮึกก อะไรพี่โปรดฉีดอะไรให้พี ฮืออ พีก็เมียของพี่นะ"

"แต่กูไม่เคยคิดว่ามึงเป็นเมียว่ะ มึงก็แค่คนนึงที่กูเอาทีเดียวแค่นั้นไม่ได้พิเศษอะไร จำไว้จนถึงวันที่มึงตายนะพิชญะ กูมีเมียคนเดียวคือคนที่มึงทำร้ายเขานั่นแหละ อ้อ อยากรู้ว่ากูจัดอะไรให้มึงเป็นพิเศษเหรอ หึหึ ยินดีด้วยนะมึงได้เอดส์เป็นรางวัลว่ะ" เด็กพีตาเบิกโพลงก่อนจะหายใจแรงจนน่ากลัวแล้วค่อยๆเอนตัวล้มลง แต่ไอ้โปรดมันก็ไม่ได้สนใจเลยสักนิด กลับเดินออกห่างถอดถุงมือยางด้วยสีหน้านิ่งเฉย

"กูไปละ เก็บกวาดให้หมดล่ะ อย่าให้พวกมันมาหายใจร่วมกับกูอีก ส่วนผู้หญิงส่งขายที่ชายแดนซะ อ้อไอ้พี มึงไม่ต้องอโหสิกรรมให้กูนะ เพราะกูเองก็จะไม่มีวันอโหสิกรรมให้มึงเหมือนกัน แล้วมึงกับกูค่อยตามไปจองเวรจองกรรมกันต่อในนรกเถอะ" ผมกับไอ้โปรดเดินเอื่อยๆออกมาจากสถานที่ตรงนั้น ไอ้โปรดมันรักเด็กหลงผมรู้ แต่ผมเพิ่งประจักษ์ด้วยสายตาตัวเองว่ามันสามารถทำอะไรกับใครก็ได้ที่กล้าทำให้เด็กหลงได้รับความเจ็บปวด ตายทั้งเป็นนี่คือโทษของคนที่กล้าแตะต้องของรักของโปรดปราณ พัฒธณปราโมทย์ คนที่อยู่เหนือหลายสิบล้านชีวิตบนโลกนี้ คนที่ไม่เคยพ่ายแพ้หรืออ่อนแอให้กับทุกเรื่อง

ตรู๊ดๆ "อืมว่าไงเอ๋อ อะ เออคือว่า คือว่าพี่กำลังจะไปครับ นี่หากางเกงในให้เอ๋ออยู่ไง เอาตัวที่พี่เพิ่งซักตากไปเมื่อวานเนอะ ครับๆ ไม่เกินครึ่งชั่วโมงครับผม จุ๊บ"

"ไอ้โปรดสัส ไอ้เหี้ย!" ผมหลุดแหกปากด่ามัน ก่อนจะเดินไปขึ้นรถโดยไม่สนว่ามันจะงงอะไรหรือเปล่า แม่งเอ้ย! เอาคำสรรเสริญเยินยอของกูกลับคืนมา ไอ้โปรดสัส ไอ้อ่อน ไอ้กลัวเมียเด็ก!

***ทุกคนมีสองด้าน ด้านดีกับด้านเลว อยู่ที่เราจะเอาด้านไหนไปใช้กับใคร"

หลงลืมรักครบ100ท่านแรกตั้งแต่เมื่อวานแล้วจ้าว อยากบอกว่าท่านใดไม่ทันไม่ต้องนอยด์ ของแถมเป็นพวกกระเป๋าดินสอ พวงกุญแจไรงี้ ไม่มีส่วนใดเกี่ยวกับนิยายเน้อ เรื่องสั้นของคุณอรรคฟางจะแถมให้ทุกท่านในรอบพิมพ์ครั้งแรกสบายใจกันได้ว่าได้ทุกท่าน แต่พิมพ์รอบต่อไปจะไม่มีแถม เดี๋ยวฟางขอไปแก้ไขที่เปิดจองก่อน **ที่แก้ไขไม่มีเรื่องจำนวนหน้าหรือเรื่องเคลมหรือเพิ่มและลดของแถม คือจะแก้ไขว่าถ้าพิมพ์อีกรอบจะทิ้งช่วง1ปีเลยเพราะมีทักมาถามกันเยอะพอสมควร จะไม่มีรอบ2จนกว่าจะถึงเดือนกย.ปี61 และรอบ2จะไม่มีคุณอรรคแถม มีแต่ตอนพิเศษในเล่มกับของแถมทั่วไปตามที่แจ้งไว้เน้อ 

บ้านหมอก็กะอย่างนั้นแต่มีเรื่องเคลมหนังสือฟางเลยปล่อยหนังสือของพี่สาวที่ไปจีนให้ก่อน และฟางก็ต้องรับผิดชอบด้วยการพิมพ์ใหม่เดี๋ยวพี่กลับมาสิ้นปีไม่มีให้ฟางนี่แหละจะเสีย อีกอย่างมีคนอ่านของฟางจะเอาบ้านหมอไปอังกฤษต้นปีหน้าด้วยเลยต้องรีบเปิดรอบ2ให้จ้าว ข้อนี้ได้รับอนุญาตจากพี่เขาเพื่อมาชี้แจงแล้วเน้อจ้าว ฉะนั้นก่อนจะจองโปรดอ่านเรื่องเคลมให้ดีๆนะคะนี่จริงจังเน้อจ้าว

*จบเรื่องไก่แล้วเน้อ จะแจ้งว่าฟางใช้งานตาเยอะไปมากๆ ตอน50ขอลงวันจันทร์หน้ากับพี่ร่มเน้อจ้าว อันนี้สารภาพ1 ปวดตาตั้งแต่ไล่รายชื่อเมื่อวาน จนตอนนี้ที่จริงตอนนี้มันจะเสร็จตั้งแต่เที่ยงแล้วฟางมัวแต่ขยี้ตาเผลอไปกดออกเลยต้องมานั่งพิมพ์นั่งแก้นั่งหาคำผิดใหม่อีกรอบ สารภาพ2 ตอนที่50เพิ่งแต่งได้ครึ่งเดียวเดี๋ยวที่หยุดๆนี่จะแต่งให้ครบ จ พ ศ ของอาทิตย์หน้าเน้อ สารภาพ3. ต้องไปตัดแว่นวันศุกร์แล้วจ้าา วัดมาแล้ว-75สายตาเริ่มไปแล้วจ้าว 

ฟางจะลงปก3 พร้อมแมงจิบิเห็นมาแล้วเมื่อกี้น่ารักมากมายคือยิ้มแก้มแตกเลย เดี๋ยวจะทยอยลงให้เชยชมที่เพจในวันหยุดนี้จ้าว และพบกันนอกรอบที่เพจฟางเน้อ 

ขอบคุณทุกๆท่านที่รอน้องหลง ไม่คิดจะมีมาสู่ขอน้องเยอะแบบนี้ ฟางรับปากว่าจะตั้งใจทำออกมาให้เต็มที่ แล้วพบพี่ร่มในวันจันทร์เลยเน้อ อ่อๆลืมๆ อาทิตย์หน้าวันศุกร์ปลายๆตอน52 แมงปอจะกลับถิ่นจ้าว นี่นึกไว้แล้วเน้อจ้าวเดี๋ยวหยุดนี่จะไปนั่งแต่งให้ดีๆก่อนเน้อ

รักษาสุขภาพกันด้วยเน้อจ้าว ไปหนาจุ๊บเหม่งรัวๆ เดี๋ยวฟางมาแก้คำผิดหนาจ้าว กราบแทบตัก

รายชื่อ หลงลืมรัก1-50 ท่านที่51-107 ฟางจะแจ้งที่เพจพรุ่งนี้แล้วจะแจ้งอีกรอบท้ายนุ้งหลงในวันจันทร์เน้อ สอบถามรายละเอียดได้ที่เพจ ฟาง นิยายวาย36 ก็แค่ตัวแทนยังเปิดโอนจองถึง15ตคจ้าว

1/พี่ขวัญใจ กทม. /2.คุณ siriporn ประเทศ iceland

3/คุณ ภัทรวรรณ กทม. /4. คุณ ประภัสสร /ems นครปฐม

5/ คุณ สุนันทา ./ems กทม. /6. คุณ พัทธ์ /อีเอ็มเอส สระบุรี

7/คุณ นุชนารถ ลทบ/ กทม. /8. คุณ ณัฐยากร /ลทบ คุณหญิง ปทุมธานี

9/ น้องใหม่ อีเอ็มเอส ปทุมธานี /10. คุณ สุดารัตน์ /อีเอ็มเอส กทม.

11/ ร้านนิวอะไหล่(ลิลลี่) /อีเอ็มเอส กทม. /12. คุณ นัทรีภรณ์ /อีเอ็มเอส กทม.

13/ คุณ ปิยะกานต์ /อีเอ็มเอส ภูเก็ต /14. คุณ นกยูง /อีเอ็มเอส กทม.

15/ คุณ เปรมใจ /ลทบ. ขอนแก่น /16. คุณ ศุภนิดา /ลทบ กทม.

17/ คุณ อรณิชา /อีเอ็มเอส นครราชสีมา /18.คุณ เหมือนฝัน /ลทบ กทม.

19/คุณ ภัทรพร /อีเอ็มเอส ปราจีนบุรี /20.คุณ สุปรียา /ลทบ. เชียงใหม่

21/คุณ วริศรารจน์ /ลทบ กทม. /22.คุณ ลัฐิกา /อีเอ็มเอส กทม.

23/ คุณ ธัญญา /ลทบ ราชบุรี /24.คุณ จิตรา /ลทบ กทม.

25/ คุณ สุพัตรา /อีเอ็มเอส ระยอง /26. ชื่อพัชราภรณ์ /ทลบ เชียงใหม่

27/คุณ จิรฐา /ลทบ. สมุทรปราการ /28. คุณ เบญจมาศ /อีเอ็มเอส นนทบุรี

29/ คุณ กัญจนา /ลทบ กทม. /30. คุณ กาญจนา /ลทบ. สกลนคร

31/คุณ เมทรดา /ลทบ นครสวรรค์ /32.คุณ สันต์หทัย /ลทบ กทม.

33/คุณ จรรยาลักษณ์ /ลทบ นนทบุรี /34.คุณ นุชนภา /ลทบ กทม.

35/คุณ ธนวัฒน์ /ลทบ สมุทรสาคร1 /36.คุณ ธนวัฒน์ /ลทบ สมุทรสาคร2

37/คุณ ปูริดาภัทร /อีเอ็มเอส สงขลา /38.คุณ สิริชา /ลทบ กทม.1

39/คุณ สิริชา /ลทบ กทม.2 /40. คุณ สุภาภรณ์ /ลทบ นนทบุรี

41/ คุณ เกษมศรี /อีเอ็มเอส สระบุรี /42. คุณ วณิชชา /อีเอ็มเอส กทม

43/ คุณ โสภาวดี /ลทบ พังงา /44. คุณ ปริยากร /ลทบ กทม1

45/ คุณ ปริยากร /ลทบ. กทม.2 /46. คุณ ปริยากร/ลทบ กทม3

47/ คุณ Phatphorn B. /ลทบ สุโขทัย /48. คุณ กาญจนา /อีเอ็มเอส ตาก

49/ คุณ ณัฐวุฒิ /ลทบ. นนทบุรี /50. คุณ อัญชลี /ลทบ กทม

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น