nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : ยามเช้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2560 16:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยามเช้า
แบบอักษร

บทที่7

เสียงไก่รับอรุณในยามเช้าบ่งบอกเวลาเช้าตู่  แพขนตาหนากระพริบพยายามฝืนร่างกายที่ต้องการคดกายอยู่ภายใต้ความอบอุ่นในผ้าห่ม เมื่อคืนเธอรู้สึกว่าหลับเป็นตายหลังจากที่เมื่อวานก่อนไม่ได้นอนเลย แขนเล็กยันกายลุกขึ้นเปิดมุ้งออกเพื่อทำกิจวัตรประจำวันทุกวันแต่!!!

“โอ๊ย!!!”เสียงทุ่มร้องขึ้นเมื่อเท้าเล็กที่รับน้ำหนักหญิงสาวเหยียบเข้าที่ต้นขาของนายทหารหนุ่ม

“ว๊าย!!!ตายจริงฉันไม่ทราบว่าคุณนอนอยู่ตรงนี้”

“ไม่เป็นไรครับผมผิดเอง”

“ขอโทษนะคะเป็นอะไรมากหรือป่าวคะ”พิมพลอยไม่พูดอย่างเดียวแต่หญิงสาวเอามือเปิดโสร่งขึ้นเพื่อดูต้นขาชายหนุ่มตามสัญชาตญาณของพยาบาลโดยไม่คิดอะไร แต่คนที่คิดนอนข่มใจกัดฟันอยู่เมื่อมือเล็กลูบวนตรงรอยแดงบนต้นขา

“ฮึม..ซี๊ด...”เสียงครางแผ่วลอดไรฟัน

“เจ็บหรอคะ” ‘ยัง  ยังไม่รู้อีก’ ชายหนุ่มคิดในใจเพราะแทนที่เธอจะหยุดกับสัมผัสอย่างแผ่วเบากลัวชายหนุ่มจะเจ็บ อารมณ์เร่าร้อนบวกธรรมชาติของบุรุษเพศในยามเช้าที่จะแข่งขันชูชันทำให้นายทหารหนุ่มเบี่ยงกายหลบยันตัวลุกขึ้นเปิดประตูเพื่อหนีสถานการอันตรายชวนเพลี่ยงพล้ำ

ร่างของสาววัยรุ่นอายุประมาณ 16-17 ปีเดินถือปิ่นโตมาที่บ้านพักของพิมพลอย  มะเมียะเด็กสาวเมียของคะฉิ่นอยากอวดฝีมือที่หล่อนทำกับแบบคนเมืองมาให้พิมพลอยได้ชิมจึงอาสามาเอง  

“โป๊ดโท ทำโม สังโค”มะเมียอุทาน เมื่อเห็นร่างกายสูงเปิดประตูออกมา พร้อมตามหลังด้วยพิมพลอย ร่างสูงใหญ่เผยให้เห็นแผงอกกว้างบึกบึนด้านล่างนุ่งเพียงโสร่งไว้แต่ที่ทำให้มะเมียะตาโตคือแก่นกายของชายหนุ่มพองโตตุงทิ่มโสร่ง ‘ของคนหรือของม้า’แม้สาวน้อยจะเคยผ่านมือชายมาแล้วก็อดเสียวไส้แทนไม่ได้ เพราะขนาดอันใหญ่โต

“เอ่อ...หมอพิม ฉันเอาปิ่นโตมาให้จ้ะ”

“รอแปบนะมะเมียะฉันขอล้างหน้าก่อน” พิมพลอยหน้าแดงเดินหนีสถานการชวนให้เข้าใจผิดไปทิ้งนายทหารหนุ่มยืนเก้ๆกังๆอยู่

“นายรูปหล่อเป็นผัวหมอพิมหรือจ้ะ”มะเมียะถามพาซื่อ แต่คนฟังแทบสะดุดล้ม

“ปะ..ปะ..เปล่าครับไม่ใช่"

“งันคงเป็นนายทหารที่พาคนเจ็บมาเมื่อวานใช่ไหมจ้ะ เห็นพ่อบอก”

“ครับ” นรินทร์หลบตาสายน้อยที่จองจับผิดเดินขึ้นบนบ้านพักของเขา

พิมพลอยกับนรินทร์แต่งตัวเรียบร้อยลงมานั่งที่แคร่โดยมีมะเมียะนั่งยิ้มกว้างอยู่ใกล้ๆ สาวน้อยจัดแจงจัดสำหรับนำอาหารปิ่นโตเทใส่จาน วันนี้มะเมียะโชว์ฝีมือทำอาหารคนกรุงอย่างพะแนงหมูกับผัดผัก มาให้พิมพลอยได้ลองชิม

“อร่อยไหมจ้ะหมอ”

“อร่อยจ้ะ“

"กินเยอะๆนะจ้ะนายทหารด้วยนะจ้ะได้มีแรง”มะเมียะยิ้มกรุมกริบแต่ชายหนุ่มเกือบสำลึกข้าว

“พ่อบอกว่าจะให้นายทหารไปช่วยดูถนนที่ขาดจ้ะ”

“อ่อ ได้สิผมว่าจะปรึกษาเรื่องนี้กับอูเลพอดี”

พิมพลอยพลิกดูนาฬิกาข้อมือเป็นเวลาบ่ายสามกว่าหญิงสาวเก็บอุปกรณ์ตรวจและยาต่างๆลงกระเป๋า วันนี้มีคนไข้มาตรวจเพียง2-3คนส่วนใหญ่เป็นไข้หวัด เพราะอากาศช่วงนี้เดี๋ยวฝนเดี๋ยวหนาว เด็กกับคนแก่ที่ภูมิต้านทานต่ำจึงป่วยได้ง่าย

“หายไปไหนกันหมดนะ”พิมพลอยเอ่ยขึ้นเพราะตั้งแต่เที่ยงที่มะเมียะแวะเอากับข้าวมาให้ที่อนามัยอีกรอบเธอไม่เห็นใครอีกเลยรวมทั้งนายทหารหนุ่มที่หายหน้าไปตั้งแต่เช้า เธอจึงคิดว่าจะไปดูสักหน่อยเผื่อใครมีอะไรให้เธอพอช่วยเหลือได้

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น