มอมิ้น

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Part6

คำค้น : Ficรักที่ถูกลืมเลือนPart6

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.8k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2557 19:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part6
แบบอักษร

Part6

คนตัวเล็กที่เพิ่งฟื้นจากห้วงนิทราใช้สายตากวาดมองไปรอบๆห้องก่อนที่ตากลมโตจะสบเข้ากับร่างสูงที่กำลังยืนสูบแท่งนิโครตินอยู่นอกระเบียง

 "...มิว"

 เสียงใสเอ่ยออกมาแผ่วเบาก่อนที่ร่างน้อยๆที่เหลือเพียงบ๊อกเซอร์ตัวเดียวจะค่อยๆก้าวเดินไปหาอีกคน

 "ไม่หนาวหรอ"ใบหน้าหวานของโฟร์ส่ายไปมาเบาๆเป็นคำตอบเช่นเดียวกับแขนเล็กที่ค่อยๆโอบรอบเอวหนาของร่างสูง

 "...มิว"

"......?"

 "มึงไม่ต้องรักกูก็ได้นะ..."

 "...."

 "แต่แค่..ไม่ทิ้งกูก็พอ..ฮึก"

 เจ้าของใบหน้าหล่อหันตัวเข้าหาคนตัวเล็กก่อนที่มือหนาจะค่อยๆเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าหวานของอีกคน

"วันนี้กูอาจจะยังไม่รักมึง.."

 "...ฮึก..."

 "แต่ในอนาคต...ในตอนนั้น"

 "...."

 "กูอาจจะรักมึง..ก็ได้นะโฟร์..รอกูได้มั้ย”

“ฮึก...จะรอ”

 ...............

..........

...

ตาเรียวสวยจ้องมองไปยังกลุ่มวัยรุ่นที่กำลังเช็คเครื่องดนตรีตรงหน้าอย่างหงอยๆ

"ไอติม..เป็นเชี่ยไร..เร็วๆ"

 "..กูรู้แล้ว"

 เสียงหวานเอ่ยออกมาพร้อมๆกับขาเรียวที่ค่อยๆย้ายร่างของตนเองไปยังเครื่องดนตรีประจำตำแหน่ง

 "กูเจ็บแขน"

 ทันทีที่มือเล็กลองใช้ไม้กลองเคาะลงบนเครื่องดนตรีตรงหน้าใบหน้าหวานก็ถึงกับเบ้เล็กน้อย

"มือกลองแขนเดี้ยง..เจริญละสัส..!"

 คนที่กำลังเช็คสายเบสเอ่ยออกมาอย่างเซ็งๆเมื่อเห็นสภาพของมือกลองประจำวง

"ไปทำอะไรมา"

 เจ้าของเสียงทุ้มของคนที่กำลังตั้งสายกีตาร์เอ่ยถามคนตัวเล็กด้วยใบหน้าที่ยังคงนิ่ง

 "ป่าวนี่..."

 ตาเรียวสวยก้มมองแขนของตัวเองที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยถลอกและรอยบีบด้วยใบหน้านิ่งๆชินมันชินแล้วหละ....

 "แล้วมึงตีกลองไหวหรือเปล่า?"

"....ไม่"เด็กหนุ่มในห้องถึงกับถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินคำตอบของคนหน้าหวาน

"เฮ้อ..ไปเหอะ..ไม่ต้องซ้อมแม่งแล้ว.."

 ร่างสูงของคนที่เพิ่งเก็บกีตาร์ใส่กระเป๋าเดินเข้ามาหาคนตัวเล็กก่อนที่มือหนาจะดึงร่างของไอติมให้เดินตาม

 "ไอ้เซนต์..กูเจ็บแขน"

เสียงหวานเอ่ยออกมาเบาๆเช่นเดียวกับขาเรียวที่ยกถีบเพื่อนตัวสูงของตัวเอง "เอ้า...สัส.."

 ตาคมจ้องมองร่างน้อยๆตรงหน้าเช่นเดียวกับมือหนาที่จับคอเสื้อของคนตัวเล็กไว้ก่อนจะออกแรงลากจนเจ้าของร่างขาวบางถึงกับโวยวาย

 "ไอ้เซนต์!...เปอร์เซนต์!!"

 "ฮ่าฮ่า..โอ๋ๆๆ..มาๆ..กอดกันๆ"

 คนตัวเล็กสะบัดตัวออกจากร่างสูงก่อนที่ร่างน้อยๆจะเดินปึงปังออกไปจนคนที่เห็นถึงกับหลุดขำ

 "ไอติม..มึงจะไปไหน!"

"กลับบ้าน!!...กูโกรธมึงแล้วไอ้เชี่ยเซนต์!"

เสียงหวานที่โวยวายผ่านกระจกรถทำเอาคนตัวสูงถึงกับแอบยิ้ม

"บาย..ขับรถดีๆนะเว้ย"

"กูจะขับไปชนหมาบ้านมึง!!...ไอ้ห่าเปอร์เซนต์!!"

 ..........

...

..

คนตัวเล็กที่เพิ่งลงจากรถรีบวิ่งตึงตังเข้าไปในบ้านก่อนที่ร่างขาวบางจะต้องชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคบางประโยค

"คุณหนูไอติมคะ...คือช่วงนี้คุณมิว..คงจะไม่กลับบ้านอีกหลายวันเลยนะคะ" "มันไปไหน"

 "ไม่ทราบคะ"

 "....อืม"

คนตัวเล็ดครางรับในลำคอส่งๆพร้อมๆกับขาเล็กที่รีบก้าวเดินไปยังห้องนอนของตัวเอง

พยายามจะไม่สนใจ..

พยายาม

พยายามแล้วจริงๆ...

....ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วที่บ้านหลังใหญ่หลังนี้ไร้เสียงทะเลาะกัน

ไปไหน..? ทำไมไม่กลับบ้าน...

 "ไอ้เด็กใจแตก..ชิ!'

 คนตัวเล็กที่กำลังนั่งเล่นเกมส์ออนไลน์อยู่ในห้องหลุดสบถออกมาอย่างหัวเสีย

"หื้ม??"

 ร่างขาวบางถึงกับชะงักเมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์ที่แล่นเข้ามาในรั้วบ้าน "กลับมาแล้วสินะ..เหอะ"

"..."

 "ขอด่าซักหน่อยแล้วกัน..!"

 ทันความคิดขาน้อยๆก็รีบวิ่งลงไปด้านล่างแทบทันที

 *เชี่ย..มึงทำกูเขินอ่ามิว*

 *ก็มึงน่ากินจริงๆนี่..หึหึ*

บทสนทนาที่ดังเข้ามาในตัวบ้านทำเอาคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ถึงกับขมวดคิ้วแต่นั่นก็คงไม่น่าตกใจเท่ากับการที่เห็นคนตัวสูงเดินเคียงคู่เข้ามากับร่างเล็กอีกร่าง "...ไอ้มิว.."

"อ้าว..หวัดดีครับพี่ชาย..หึหึ"

 เสียงหัวเราะของร่างสูงทำเอาไอติมถึงกับมองร่างสองร่างตรงหน้าอย่างไม่พอใจ

 "ไหนบอกห้ามพาเด็กเข้ามาในบ้านไง..เหอะ..ดีแต่ปากนี่หว่า"

"ไม่หรอก..มึงเข้าใจผิดแล้วไอติม"

 "....?"

 "โฟร์น่ะ..ไม่ใช่เด็กกู"

 "...."

 "แต่นี่น่ะ..."

 "..."

 

"เมียกู"

# # # # #

5เม้นเมื่อไหร่ ตอนใหม่มาครับ-..-

ตอนนี้พี่เซนต์ออกแล้วด้วย-..- พี่เซนต์คนดีของเรา ฮ่าฮ่า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}