อ๊อบซอ
facebook-icon Twitter-icon

ขอขอบคุณหลีดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ขอบคุณทุกยอดวิว ทุกติดตาม ทุกคอมเม้น ทุกไลค์ และยอดสนันสนุน มันคือกำลังใจที่ทำให้ไรท์เขียนนิยายให้ทุกคนได้อ่านกัน ไรท์ยังเป็นมือใหม่อยู่ ติชมกันได้ ไรท์จะนำไปแก้ไขให้ดีขึ้น ฝากนิยายของ "อ๊อบซอ" ด้วยนะคะ //โค้งคำนับ

Bad brother :: ตอนที่ 10

ชื่อตอน : Bad brother :: ตอนที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 52.9k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2562 03:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Bad brother :: ตอนที่ 10
แบบอักษร

Bad brother แอบรักร้าย ผู้ชายต้องห้าม 

ตอนที่ 10 

 

เช้านี้เป็นเช้าที่อิงฟ้าจะต้องไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัย และเช่นเคยเมฆจะต้องเป็นคนพาไปเพราะคุณหญิงสุดาได้ขอไว้ให้เมฆช่วยเป็นธุระให้ เพราะหล่อนอยากให้ลูกชายทั้งสองคนสนิทกันเร็วๆ หารู้ไม่ว่าลูกชายทั้งสองคนความสัมพันธ์ไปไกลกว่านั้นแล้ว อิงฟ้าตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาที่ซื้อมาเมื่อวันก่อนอย่างเรียบร้อย เมื่ออยู่ในชุดนี้จึงดูมีภูมิฐานและดูโตขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย เมื่อเช็คความเรียบร้อยเสร็จแล้วอิงฟ้าจึงเดินลงไปทานอาหารเช้า เมื่อเดินมาถึงห้องรับประทานอาหารอิงฟ้าเจอพ่อและแม่นั่งอยู่ก่อนแล้ว 

“อิงฟ้ามาแล้วเหรอลูก ใส่ชุดนักศึกษาแบบนี้แล้วดูน่ารักเชียว จริงไหมคะคุณ” คุณหญิงสุดาพูดชมก่อนใคร เมื่อเห็นลูกชายเดินมานั่งที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม ก่อนหันไปถามผู้เป็นสามีวิรุธมองลูกชายอย่างสำรวจพยักหน้าให้น้อยๆ เป็นเชิงเห็นด้วย 

“ขอบคุณครับ” อิงฟ้าพูดขอบคุณยิ้มน้อยๆ อย่างเขินอายในคำชม ก่อนนั่งทานอาหารไปเงียบๆ สายตามองหาเมฆที่ยังคงไม่ลงมา จนผ่านไปสักพักเมฆก็เดินลงมาในชุดเรียบง่ายสบายๆ แต่ยังคงความเรียบหรูและดูดีในแบบของเจ้าตัวอยู่ เมฆเดินมานั่งที่ว่างข้างๆ อิงฟ้า 

“เมฆทานอะไรหน่อยไหมลูก” คุณหญิงสุดาถามขึ้น 

“ผมไม่หิวเท่าไร ขอเป็นกาแฟสักแก้วละกันครับ” เมฆหันไปบอกสาวใช้ที่ยืนอยู่แถวนั้น เมฆเหลือบมองชุดที่อิงฟ้าใส่แต่ไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่คิดว่ามันดูแปลกตาดี จนทุกคนทานอาหารเสร็จ เมฆและอิงฟ้าจึงเดินไปขึ้นของเมฆที่คนขับรถขับมาจอดรออยู่หน้าบ้านให้แล้ว 

“คุณอิงฟ้าจะไปไหนแต่เช้าเหรอครับ” ยังไม่ทันได้ขึ้นรถชัดก็ถามอิงฟ้าซ่ะก่อน 

“ผมกำลังจะไปมหาฯ ลัยนะครับพี่ชัด” อิงฟ้าตอบพร้อมยิ้มให้ชัดอย่างปกติ ตอนนี้เขาสนิทกับชัดมากขึ้นแล้ว 

“งั้นเหรอครับ คุณอิงอยู่ในชุดนี้แล้วน่ารักดีนะครับ” ชัดพูดชมอิงฟ้าเพราะคิดว่าน่ารักจริงๆ  

“อะ เอ่อ ขอบคุณครับ” อิงฟ้าก้มหน้ามองพื้น แก้มเปลี่ยนเป็นสีแดง มือลูบท้ายทอยไปมาตอบรับแบบเขินๆ ถึงแม้เมื่อเช้าวิรุธและสุดาจะชมไปแล้วแต่ก็ยังไม่ชิน เมื่อมีคนอื่นมาชมว่าน่ารักโต้งๆ ต่อหน้าขนาดนี้ 

“ว่าแต่คุณอิงจะ...”  

“จะไปได้รึยัง หรือจะยืนคุยอยู่ตรงนี้ทั้งวันกูจะได้ไปทำธุระอย่างอื่น กูไม่ได้มีเวลาว่างมารอมึงทั้งวัน” ชัดพูดยังไม่ทันจบเมฆก็พูดขัดขึ้นมาซ่ะก่อน เขายืนมองสองคนนั้นคุยกันอยู่พักแล้ว แล้วไอท่าทางเขินอายจนหน้าแดงนั้นมันอะไร ขัดหูขัดตาเขาซ่ะจริงๆ  

“คะ ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ ผมไปก่อนนะครับพี่ชัดวันหลังค่อยมาคุยกันใหม่” อิงฟ้าตอบรับเมฆ ก่อนหันมาบอกกับชัดแล้วรีบเดินไปขึ้นรถที่เมฆรออยู่ เมื่ออิงฟ้าเปิดประตูเข้าไปนั่งเรียบร้อยแล้ว เมฆจึงหันไปมองหน้าชัดอีกครั้ง 

//ทำไมกูจะไม่รู้ว่ามึงกำลังคิดอะไรอยู่ มองอิงฟ้าซ่ะตาเยิ้มขนาดนั้น เตือนทางสายตาวันก่อนคงไม่เข้าใจสินะ หึ หวังสูงจริงๆ// เมฆมองชัดนิ่งๆ จนชัดสังเกตเห็นแต่แทนที่จะตกใจ เมฆกลับเห็นแววตาที่นิ่งไม่ต่างจากเขาจนไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เมฆละความสนใจขึ้นรถและขับออกไปจนขี่มาได้สักระยะ เมฆจึงเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ 

“ชอบมันเหรอ” เมฆถามอิงฟ้าโดยไม่ได้หันมอง 

“คุณเมฆหมายถึงใครครับ” อิงฟ้าหันมองหน้าเมฆทำหน้าสงสัย เขาไม่เข้าใจคำถามที่ถามขึ้นมาอย่างไม่มีที่มาที่ไปของเมฆ 

“ก็คนสวนนั้นไง กูเห็นมันมองตามมึงซ่ะตาเยิ้มเชียว ถ้ากลืนมึงเข้าไปได้มันคงกลืนมึงเข้าไปทั้งตัวแล้ว หึ” เมฆพูดตายังมองทางไม่ได้หันมองอิงฟ้า 

“พี่ชัดนะเหรอครับมองผมตาเยิ้ม คุณเมฆมองผิดรึเปล่าครับ” อิงฟ้าถามกลับ 

“จะมองผิดได้ไงก็กูเห็นอย่างนั้น ไม่ใช่ไปแอบให้ท่ากันหรอกนะ” เมฆเหลือบมองอิงฟ้าทางหางตา 

“คุณเมฆพูดอะไรแบบนั้น ผมไม่เคยให้ท่าใครนะครับ” อิงฟ้าเถียงเพราะเริ่มโมโหที่เมฆพูดปรักปรำเขาแบบไม่มีเหตุผล 

“อย่างงั้นเหรอ แต่กูจำได้ว่า….คืนนั้นมึงให้ท่ากูนะ คืนที่กลับจากผับนะ หึ” เมฆหันไปมองหน้าอิงฟ้า เขายกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นแก้มขาวของอิงฟ้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อ คงเพราะกำลังนึกภาพคืนนั้นอยู่ 

“คะ คืนนั้นผมไม่รู้หนิครับ ผมเมาแล้วก็โดนยาบ้าๆ นั้นด้วย ร่างกายผมมันเป็นไปเอง” อิงฟ้าตอบเสียงเบาเหมือนคนบ่นแต่เมฆก็ได้ยินอยู่ดี 

“เหรอ แต่คืนนั้นมึงก็เร่าร้อนดีนะ จะว่าไปชุดนักศึกษาก็ไม่เลวเท่าไร” เมฆเหลือบมองอิงฟ้าสายตากรุ้มกริ่ม อิงฟ้าเมื่อได้ยินคำพูดและแววตาของเมฆแบบนั้นเริ่มรู้สึกกลัวแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นั่งตัวลีบติดกับประตูรถนึกถึงวันที่เมฆแกล้งให้เขายกโทษให้กลางถนนวันนั้น ช่างน่าอายจริงๆ  

//หึหึ เด็กน้อยก็ยังเป็นเด็กน้อยอยู่วันยังค่ำ// เมฆคิดในใจเมื่อเห็นท่าทางกลัวจนตัวสั่นของอิงฟ้า เขาก็แค่พูดขู่ให้กลัวเล่น แต่ไม่คิดว่าจะได้ผลขนาดนี้ เมฆหันไปตั้งใจขี่รถเหมือนเดิมขับมาเรื่อยๆ จนมาถึงมหาฯ ลัยที่อิงฟ้าจะสมัครเรียน 

“มึงไปคนเดียวได้ใช่ไหม” เมฆถามอิงฟ้าก่อนลงจากรถ 

“ได้ครับ แล้วคุณเมฆจะไปรอที่ไหน” อิงฟ้าตอบรับและถามกลับ 

“กูจะไปนั่งรอที่ร้านกาแฟหน้ามหาฯ ลัย เสร็จแล้วมึงค่อยตามมา” อิงฟ้าพยักหน้าเข้าใจ เมื่ออิงฟ้าลงจากรถเมฆจึงขับออกไป อิงฟ้ามองตึกที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า บริเวณนี้ก็มีคนแต่งชุดนักศึกษาเหมือนกับอิงฟ้าอยู่หลายคน อิงฟ้าจึงมุ่งตรงไปทำหน้าที่ของตนเองให้เสร็จลุล่วงเช่นกัน 

 

เมฆเองนั่งรออิงฟ้าอยู่ที่โต๊ะมุมหนึ่งของร้านกาแฟ ระหว่างนั้นก็นั่งเช็คข่าวสารและหุ้นรายวันไปด้วยเรื่อยๆ  

“เฮ้ย ไอเมฆ มึงจริงๆ ด้วยกูก็มองอยู่ตั้งนาน” มีเสียงหนึ่งทักเมฆขึ้นจากทางด้านหลัง เมฆเงยหน้าจากหนังสือที่กำลังอ่านไปมองต้นเสียงนั้นก่อนทักตอบ 

“เอ้า ไอมิกซ์ มึงมาทำอะไรที่นี่วะ” เมฆถามมิกซ์ 

“กูต่างหากที่ต้องถามมึงว่ามึงมาทำอะไรที่นี่ นี่ร้านประจำกูเอง มึงอ่ะมาทำอะไรปกติกูไม่เคยเห็นมึงมาแถวนี้หนิ อย่าบอกนะว่ามาจิบกาแฟนชิลล์ๆ หนุ่มนักธุรกิจไฟแรงอย่างมึงเนี่ยคงไม่มีเวลาว่างขนาดนั้นหรอกมั้ง ใช่ไหมเพื่อน” มิกซ์ถามเป็นเชิงแซว พร้อมนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเมฆโดยไม่จำเป็นต้องรอคำเชิญ 

“กูมาทำธุระ” เมฆตอบแบบขอไปที 

“ธุระอะไรครับ พูดมาให้เคลียร์ นี่อย่าบอกนะว่ารอสาวที่อยู่มหาฯ ลัยนี้อ่ะ ซุ่มเงียบนะมึง” มิกซ์ชี้หน้าเมฆยิ้มแบบรู้ทัน 

“สาวเหี้ยอะไรล่ะ กูมารอน้อง มันมาสมัครเรียนที่นี่” เมฆตอบปัดๆ  

“น้อง ใครวะ อย่าบอกนะว่าเด็กผู้ชายที่มึงพาไปผับด้วยคืนนั้นอ่ะ” มิกซ์นึกอยู่สักพักก่อนถามเมฆ 

“เออ คนนั้นแหละ”  

“มึง กูสงสัยอยู่เรื่องนึง กูถามได้ป่ะว่ะ” มิกซ์ยังไม่เลิกเซ้าซี้ 

“อะไร”  

“ในผับคืนนั้นกูยังไม่กระจ่าง มึงหมายความว่าไงวะที่บอกว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกบุญธรรมของพ่อแม่มึงอ่ะ มึงยังไม่อธิบายเลย” มิกซ์จำได้ว่าเมฆมีน้องสาวเพียงคนเดียวและก็เสียไปนานแล้ว แล้วเด็กผู้ชายที่เพื่อนของเขาพาไปที่ผับด้วยคืนนั้นคือใครกันแน่ เขาจำได้ว่าเมฆบอกว่าเป็นน้อง ก่อนพากันออกจากผับไปและก็หายเงียบไปเลย 

“ลูกบุญธรรมก็คือลูกบุญธรรมไม่มีอะไรเข้าใจยาก” เมฆตอบสั้นๆ  

“มึงก็ช่วยอธิบายหน่อยสิวะ” มิกซ์เซ้าซี้และขอคำอธิบายเพิ่ม เมฆจึงตัดสินใจเล่าเรื่องตั้งแต่ต้นให้มิกซ์ฟังอย่างละเอียด ยกเว้นสัมพันธ์ลับระหว่างเขากับอิงฟ้า 

 

“สรุปเด็กนั้นเป็นเด็กที่พ่อแม่มึงรับมาเลี้ยงแทนน้องฟ้าว่างั้นเถอะ งั้นกูขอโทษละกันนะ คืนนั้นกูมอมเหล้าน้องเขาไปเยอะเลยว่ะ ก็กูไม่รู้นี่หว่า” เมื่อฟังจนจบ มิกซ์รีบยกมือไว้เมฆแบบส่งๆ ทันทีคล้ายขอโทษ แต่เขาไม่ได้รู้สึกผิดจริงๆ หรอก 

“เออ ช่างมันเถอะเรื่องมันผ่านมาแล้ว” เมฆพยักหน้าปัดมือแบบผ่านๆ  

“แต่เท่าที่มึงเล่ามาเหมือนมึงไม่ค่อยชอบน้องเขานะ”  

“ก็แล้วแต่จะคิด” เมฆก้มมองนาฬิกาข้อมือเพราะเริ่มรู้สึกเบื่อๆ แล้ว 

“แล้วทำไมตอนแรกมึงถึงบอกว่าน้องเขาเป็นเด็กของมึงด้วยวะ ทำไมไม่บอกเลยล่ะว่าเป็นน้อง แล้วคืนนั้นที่น้องมันโดนยามึงพาน้องเขาไปไหน แล้วที่มึง...”  

“พอแล้ว! มึงจะถามอะไรเยอะแยะวะ น่ารำคาญ กลับไปได้แล้วไป” เมฆขัดคำพูดมิกซ์ที่เริ่มถามอะไรเยอะแยะจนเขาเริ่มรำคาญ 

“เออๆ ไม่ถามเยอะละ แต่กูมีอีกข้อที่สงสัยมากกกก” มิกซ์ตัดสินใจถามสิ่งคาใจข้อสุดท้ายเพราะรู้ว่าเมฆเป็นคนขี้รำคาญและตอนนี้ก็เริ่มรำคาญเขาแล้ว 

“กูจะตอบคำถามมึงข้อนี้ข้อสุดท้ายแล้วมึงก็ไปซ่ะ” เมฆมองหน้ามิกซ์ตรงๆ จ้องตาเขม็ง 

“เออ ก็ได้ๆ คือมึงบอกว่าอิงฟ้าไม่ได้เป็นเด็กมึง แล้วก็ไม่ได้เป็นน้องแท้ๆ ของมึงใช่ไหมล่ะ งั้นกูจะ…ขออิงฟ้าได้ไหมวะ” มิกซ์บอก 

“มึงสนใจเด็กนั้นเหรอว่ะ” เมื่อได้ยินในสิ่งที่มิกซ์บอกเมฆยอมรับว่าเขาชะงักไปนิด ก่อนปรับให้นิ่งเหมือนเดิมแล้วถามกลับ 

“ใช่ กูชอบน้องมันน่ารักดี กูอยากได้” มิกซ์พูดขอตรงๆ ปกติเขาไม่ได้พูดขอจากเพื่อนแบบนี้หรอก สนใจใครแค่ทำดีด้วยหน่อยให้เงินใช้นิดเด็กพวกนั้นก็พร้อมมาหาเขาแล้ว แต่บังเอิญเด็กคนที่เขาสนใจคนนี้เป็นน้องของเพื่อนถึงจะไม่ใช่น้องแท้ๆ แต่ก็พูดขอสักนิดเพื่อให้เกียรติเพื่อน 

“อืม อยากได้ก็เรื่องของมึง มันไม่เกี่ยวกับกูอยู่แล้ว” เมฆตอบนิ่งๆ  

“ก็ดี ถือว่ากูพูดขอจากมึงแล้วนะ จะมาว่ากูทีหลังไม่ได้นะเว้ย”  

“เออ” เมื่อเมฆตอบรับมิกซ์จึงทำท่าจะลุกขึ้นแต่เขาเห็นอิงฟ้าเดินมาทางนี้ซ่ะก่อนจึงนั่งอยู่ต่อ 

“มึงถามเสร็จแล้ว ทำไมไม่ปะ…”  

“อ้าวน้องอิง เสร็จแล้วเหรอครับ” มิกซ์ถามขัดคำพูดเมฆซ่ะก่อน เมฆหันไปเห็นอิงฟ้าเดินมาที่โต๊ะพอดี เขาขัดใจเล็กน้อยที่อีกคนไม่ยอมมาให้ช้ากว่านี้อีกสักนิด 

“ครับ สวัสดีครับ พี่คือพี่มิกซ์ใช่ไหมครับ” อิงฟ้ายกมือไหว้เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนของเมฆอายุก็น่าจะมากกว่าตน 

“พี่ดีใจจัง น้องอิงจำชื่อพี่ได้ด้วย มาเหนื่อยๆ มานั่งนี่ก่อนสิครับ” มิกซ์ตบเบาะข้างๆ ตนเป็นเชิงให้นั่งลง อิงฟ้ามองหน้าเมฆแต่ไม่เห็นเมฆจะว่าอะไรจึงเดินไปนั่งลงที่ว่างข้างๆ มิกซ์ 

“น้องอิงมาสมัครเรียนเหรอครับ” มิกซ์หาเรื่องชวนคุย 

“ครับ พี่มิกซ์รู้ได้ยังไงเหรอครับ” อิงฟ้าถามกลับ 

“ไอเมฆมันบอกพี่น่ะ” มิกซ์บอกอิงฟ้า เหลือบมองเมฆเล็กน้อยก็เห็นว่าเมฆมองอิงฟ้าอยู่ จึงไม่ได้สนใจและชวนคุยต่อ 

“อ่อครับ” อิงฟ้าตอบสั้นๆ เห็นสายตาของเมฆที่มองมายังตนกับมิกซ์แล้วอยากออกไปจากตรงนี้เร็วๆ  

“น้องอิงสมัครเอกอะไรครับ แต่น่ารักๆ แบบนี้พี่ว่าเป็นดาว เอ๊ย เดือนมหาฯ ลัยได้เลยนะเนี่ย” มิกซ์ตีเนียนขยับเข้าไปใกล้อิงฟ้าเรื่อยๆ จนตอนนี้ตัวติดกันไปเรียบร้อยแล้ว มือปลาหมึกโอบเอวบางของอิงฟ้าไว้เบาๆ อิงฟ้าพยายามขยับหนีแต่ก็ไม่ได้เพราะติดขอบโซฟาแล้ว มืออีกข้างของมิกซ์ก็เริ่มอยู่ไม่นิ่ง จับนั้น แตะนี่ เหมือนตอนอยู่ในผับคืนนั้นไม่มีผิด 

“คือผม เอ่อ…”  

“กูกลับก่อนนะ ส่วนมึงจะกลับกับกูหรืออยากนั่งอยู่นี่ก็ให้ไอมิกซ์ไปส่งละกัน” เมฆรู้สึกหงุดหงิดรำคาญกับภาพตรงหน้า จึงขอตัวกลับก่อนเมฆวางเงินค่ากาแฟไว้บนโต๊ะก่อนเดินออกไปจากร้านทันทีโดยไม่รอฟังใครพูดอะไรอีกแล้ว 

“เดี๋ยวครับคุณเมฆ รอผมด้วย” อิงฟ้าตะโกนบอกเมฆแต่เมฆก็ไปไกลแล้ว 

“ไอเมฆมันไปแล้วเดี๋ยวพี่ไปส่งน้องอิงเองก็ได้ครับ อยู่กับพี่ก่อนนะ” มิกซ์พูดกล่อมกระชับตัวอิงฟ้าจนแน่น อิงฟ้าพยายามสลัดตัวจากอ้อมแขนมิกซ์จนหลุด 

“ผมต้องไปแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ” อิงฟ้าพูดแค่นั้นแล้วรีบวิ่งตามเมฆไปขึ้นรถ ปล่อยให้มิกซ์นั่งอ้าปากค้าง 

ปัง!  

แฮ่กๆ ๆ  

อิงฟ้าวิ่งมาทันเมฆยังไม่ออกรถ เหมือนอย่างกับรอเขาอยู่ จึงรีบปิดประตูล็อคไว้ 

“ไม่อยู่ต่อล่ะ ค่อยให้ไอมิกซ์ไปส่งมึงก็ได้ แต่จะไปส่งถึงบ้านรึเปล่านั้นอีกเรื่องนึงนะ หึ” เมฆออกรถ เขาได้ยินเสียงหอบหายใจของอีกฟ้าที่รีบวิ่งมาขึ้นรถ 

“คุณเมฆแกล้งผมเหรอ” อิงฟ้าหันมองเมฆ 

“ก็เห็นนั่งนิ่งให้มันกอด ก็คิดว่าชอบซ่ะอีก” เมฆพูดยกยิ้มมุมปาก 

“ก็เขาบอกให้ผมนั่งตรงนั้นหนิ” อิงฟ้ายังคงจ้องหน้าเมฆ 

“มันไม่เกี่ยวกันหรอกว่าใครบอกให้นั่ง มันขึ้นอยู่ที่มึงว่าอยากเดินไปนั่งตรงนั้นเองรึเปล่า” เมฆพูดเสียงนิ่ง มองตรงไปข้างหน้า 

“หมายความว่าไง ผมไม่เข้าใจ” อิงฟ้ามองหน้าเมฆอย่างไม่เข้าใจ  

“กินปลาเยอะๆ เดี๋ยวก็เข้าใจเอง” เมฆบอกแค่นั้น อิงฟ้าทำอะไรไม่ได้จึงหันมองไปนอกกระจกรถนึกถึงคำพูดและการกระทำของเมฆวันนี้ คำพูดกับการกระทำของเมฆบางครั้งมันช่างเข้าใจยาก คำพูดอย่างหนึ่งแต่การกระทำอีกอย่างหนึ่ง บางครั้งก็ชอบผลักไสเขาให้กับคนอื่นแต่กลับด่าเขาเมื่อเขาเลือกที่จะไปจริงๆ ทั้งคำพูดเมื่อกี้นี้อีก มันแปลว่าอะไรกันแน่ 

ความคิดเห็น