Bubble-Bew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 เกมทดสอบความกล้า (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 เกมทดสอบความกล้า (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2560 17:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 เกมทดสอบความกล้า (1)
แบบอักษร

ตอนที่****7

**เกมทดสอบความกล้า (**1)

“นี่ครับ  ของที่คุณชายให้หามาให้”

“ขอบใจมากๆ  เดี๋ยวออกค่ายเสร็จเมื่อไหร่ฉันจะพาไปเลี้ยงของหรู!”

“หมายถึงส้มตำร้านป้าแช่มหน้าปากซอยใช่ไหมครับ”

“อือ  ทำไมอ่ะ  ไม่หรูเหรอ  ยังมีที่หรูกว่านี้นะ  ก๋วยเตี๋ยวร้านลุงเชื่อมหลังซอยไง  ฉันให้พวกนายเลือกได้ตามสบายเลยว่าจะกินอะไร  ให้งบเต็มที่คนละหกสิบบาท!”

“เป็นพระคุณอย่างหาที่สุดไม่ได้เลยครับคุณชาย”

ผู้ชายในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวทับด้วยเสื้อกั๊กสีดำลักษณะคล้ายพ่อบ้านก้มหัวคำนับไต้ฝุ่นเล็กน้อยหลังจากได้รับโทรศัพท์จากหมอนี่ว่าให้เอาของบางอย่างมาให้  ครึ่งชั่วโมงต่อมาคนๆนี้ก็มาปรากฏตัวที่หน้ารีสอร์ท…

มะ…มาได้ยังไงกัน?

“นายพกพ่อบ้านส่วนตัวมาด้วยเหรอ”

เทียร์เปิดปากทันทีที่พวกเราแยกกับพ่อบ้านคนนั้นแล้ว  อ่า…นั่นสิ  ผมลืมไปเลยว่าเด็กพวกนี้คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด  รวยถึงขั้นพกพ่อบ้านมาออกค่าย

“เปล่าหรอก  คุณลุงของฉันให้จำปาคอยตามติดเพราะกลัวฉันจะไปอาละวาดสร้างเรื่องที่ไหนน่ะ  ตอนนี้หมอนั่นคงนอนพักอยู่รีสอร์ทไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่นี่แหละ”

“จำปา?”

เป็นชื่อที่ดูเรียบง่ายและเป็นผู้หญิงจังเลยนะ…

“ชื่อเดิมคือจ๊าบอ่ะครับ  แต่ผมว่ามันดูรุนแรงเกินไปเลยเปลี่ยนเป็นจำปี”

“ก่อนจะบอกว่าชื่อของคนอื่นรุนแรงช่วยย้อนดูชื่อของตัวเองก่อนเถอะ”

“ชื่อของผมทำไมเหรอครับ?”

“ถามจริงเหอะนะ  คนแบบนี้น่ะเหรอน่ากลัว  นายกลัวคนซื่อบื้อแบบหมอนี่เข้าไปได้ยังไง”

“ผมซื่อบื้อตรงไหนกันครับ  ออกจะเจ๋งอ่ะ!  อาจารย์ล้มคู่ต่อสู้ตัวโตๆเป็นฝูงแบบนั้นได้ภายในห้านาทีเหมือนผมไหมล่ะ”

“พูดต่อให้จบด้วยสิว่าสุดท้ายนายก็สลบเหมือดจนฉันต้องแบกกลับห้องพยาบาลทุกรอบ”

“ระ…เรื่องนั้น…”

เจ้าลิงหัวแดงเถียงออก  ประจวบกับพวกเราทั้งสี่เดินมาถึงห้องพักพอดี  อีกแค่ชั่วโมงเดียวก็จะได้เวลารวมตัวแล้ว  การฝึกพิเศษให้จอมฟ้ายังไม่คืบหน้าเลย

“แล้วนายจะบอกได้หรือยังว่าของพวกนี้คืออะไร”

เทียร์ชี้ไปยังถุงกระดาษในมือของไต้ฝุ่น  ดูเหมือนว่าการที่ต้องมาทำอะไรเพื่อเจ้าแว่นติ๋มจะทำให้สองคนนี้คุยกันเยอะขึ้นนะ

“วิธีที่จะช่วยให้ไอ้จอมรอดพ้นกิจกรรมในคืนนี้ไปได้ไงล่ะ”

รอยยิ้มที่แผ่กระจายออกมาจากตัวไต้ฝุ่น  ผมบอกได้คำเดียวเลยว่า…

มีแต่พังกับพัง…

“เดี๋ยวนะ  นี่เหรอวิธีของนาย”

เทียร์หันไปถามไต้ฝุ่นด้วยน้ำเสียงและสีหน้าไม่อยากจะเชื่อแบบสุดๆ  ผมที่นั่งมองทั้งสามคนช่วยกันแปลงโฉมจอมฟ้าอยู่ตรงโซฟายกมือขึ้นปิดปากกลั้นขำแทบไม่ทัน

สมแล้วที่เป็นเจ้าลิงหัวแดง  ไม่เคยมีความคิดปกติแบบชาวบ้านชาวช่องเขาหรอก

“เออสิ  แบบนี้แหละเวิร์กสุด  ฉันว่าไม่มีใครจับได้แน่ๆ”

“แค่เห็นก็รู้แล้วไม่ใช่หรือไง”

“รู้อะไร  นายนี่ไม่มีหัวศิลปะเอาซะเลยนะ  เชื่อฉันเหอะ  วิธีนี้ได้ผลชัวร์ๆ!”

ไต้ฝุ่นยังคงมั่นใจในวิธีของตัวเองต่อไป

ผมสั่นหัวไปมาด้วยรู้ดีว่ายังไงคืนนี้ก็ไม่รอด  หมายถึงถ้าเอาวิธีที่แม้แต่เด็กสามขวบก็ดูยังดูออกของเจ้าลิงหัวแดงไปใช้น่ะนะ

หมอนั่นจัดการแปลงโฉมจอมฟ้าด้วยการเอาวิกผมสีแดงแบบเดียวกับสีผมของตัวเองมาให้จอมฟ้าสวมและเปลี่ยนเครื่องแต่งกายให้เป็นแบบที่ตัวเองใส่  เพื่อจะลองสายตาของเด็กอภิสิทธิ์คนอื่นๆว่า…

‘นี่ไม่ใช่จอมฟ้านะคร้าบบบ  ผมคือไต้ฝุ่นต่างหาก’

ประมาณนั้น…

เรื่องส่วนสูงถ้าไม่จับมายืนวัดหรือสังเกตแบบจริงจังคงไม่มีใครจำได้ว่าระหว่างสองคนนี้ใครสูงกว่ากัน  จึงตัดเรื่องนี้ออกไปได้โดยไม่น่าเป็นห่วง 

ทรงผม…เพราะวิกสีแดงทรงเดียวกับผมตัวเองที่ให้พ่อบ้านหามาให้นั้นเหมือนเป๊ะมาก  ถ้ามองโดยรวมแค่ทรงผมกับส่วนสูงจึง…ผ่าน! 

การแต่งกาย…บอกไปแล้วว่าเอาชุดแบบที่ตัวเองใส่ (แนวเด็กอันธพาลนั่นเอง) มาให้จอมฟ้า  แน่นอนว่ามันจะต้องอำพรางได้แนบเนียนมาก  

ทว่า…

ปัญหาใหญ่สุดมันคือใบหน้าของจอมฟ้าต่างหาก!  เจ้าแว่นติ๋มกับเด็กปิศาจตาแมวมันไม่มีอะไรคล้ายกันเลย  ความจะมาแตกก็เพราะเรื่องนี้แหละ!!!

“เทียร์  วิธีนี้จะได้ผลจริงๆเหรอ  ทุกคนจะเห็นผมเป็นขะ…ขะ…ขะ…เขา  ใช่ไหม…”

แค่จะเอ่ยถึงไต้ฝุ่นเฉยๆยังกลัวจนติดอ่างเลย  แบบนี้ใครเชื่อและมองเห็นเจ้านี่เป็นหมอนั่นก็บ้าแล้ว

“เรื่องนั้นฉันคิดว่า…”

หมับ! หมับ!

“เอาล่ะ!  ไปกันเถอะ  ไอ้จอม! ยืดอกแล้วก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ  ตอนนี้นายคือฉัน  นายคือไต้ฝุ่น!  และฉัน…”

“…”

“ก็จะเป็นนายเอง”

“อุ๊บ!”

ผมรีบอุดปากเพราะเกือบจะพ่นน้ำที่เพิ่งกระดกเข้าไปออกมา

ไต้ฝุ่นเข้าไปยืนแทรกกลางเทียร์กับจอมฟ้า  วางมือลงบนบ่าของทั้งคู่เพื่อพูดจาเรียกความฮึกเหิมให้เจ้าแว่นติ๋ม  ก่อนที่โฟกัสของทุกสายตาจะเบนไปที่เจ้าลิงหัวแดงแทนหลังจากประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากปาก

“อึ้งไปเลยล่ะสิ  เหมือนมากใช่ไหมล่ะ  ฉันกำชับจำปาไปเลยนะว่าต้องหาวิกทรงกะลาครอบแบบไอ้จอมมาให้ได้”

เจ้าตัวที่สวมวิกทรงกะลาครอบลงไปบนหัวพร้อมกับเอาแว่นกรอบดำขึ้นมาใส่ไว้ด้วยเอ่ยอย่างภูมิใจ  มันคิดจริงๆใช่ไหมว่าแค่ทำผมทรงกะลาครอบหวีให้เรียบกับใส่แว่นเข้าไปแล้วจะกลายเป็นจอมฟ้าได้

โอ๊ย  ไม่ไหว  เป็นครั้งแรกในชีวิตที่อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ

เจ้าลิงหัวแดงมันบ้าจนกู่ไม่กลับแล้วจริงๆ  ฮ่าๆๆๆ

“อาจารย์  จะปล่อยไปแบบนี้จริงเหรอ”

เทียร์ที่หายตะลึงงันหันมาถามผมสีหน้าหนักใจ

“ทำไมล่ะ  ฉันว่าดูดีออก  เท่านี้ทีมเราก็อยู่กันครบแล้ว  มั้งทั้งจอมฟ้า  มีทั้งไต้ฝุ่น”

“อาจารย์!  อาจารย์ก็รู้ว่าผมหมายความว่ายังไง  นี่มันใช้ไม่ได้เลยสักนิด”

“เอาน่า  น่าสนุกดีออก  ได้เวลาพอดี  รีบไปรวมกับทุกคนได้แล้ว”

ผมลุกขึ้นเดินนำไปเป็นคนแรก  ปล่อยให้เทียร์หัวเสียต่อไปคนเดียวเพราดูเหมือนจอมฟ้าจะคิดว่าตัวเองแปลงโฉมออกมาได้เหมือนไต้ฝุ่นจริงๆเหมือนกัน

สมกับที่เป็นเจ้าสามแปลก  เจออะไรสนุกๆแล้วสิ…

[นักศึกษาทุกคนมารวมกันครบแล้วใช่ไหมครับ]

อาจารย์ผู้ดำเนินรายการในค่ำคืนนี้ประกาศใส่ไมค์   แต่ละทีมถูกจับให้นั่งหันหน้าเข้าหากันเป็นวงกลมโดยเว้นระยะห่างระหว่างกันหนึ่งช่วงแขน  กิจกรรมคราวนี้อาจารย์อย่างพวกผมไม่ได้เข้าร่วมด้วยเลยมายืนดูแลความเรียบร้อยอยู่รอบนอกแทน  มีเสียงซุบซิบดังระงมกึกก้องไปทั่ว

ซุบซิบเรื่องอะไรน่ะเหรอ…

‘นี่ๆ  สองคนนั้นทำอะไรกันน่ะ  เล่นแต่งคอสเพลย์เป็นกันและกันอยู่เหรอ’

‘นั่นสิ  ฉันกำลังคิดอยู่เลย’

หึๆ

“อาจารย์เรียวยิ้มอะไรเหรอคะ?”

อาจารย์คันนะเดินเข้ามาทัก  ผมละสายตาจากไต้ฝุ่นหันกลับมามองเธอ

เมื่อกี้ผม…ยิ้มอยู่งั้นเหรอ?

“ไม่มีอะไรหรอกครับ  แค่คิดอะไรเพลินๆ”

“ดูอาจารย์จะสนใจเด็กอภิสิทธิ์คนนั้นเป็นพิเศษเลยนะคะ  ดูสนิทกันดีด้วย”

“หมายถึงเจ้าหัวแดงนั่นเหรอครับ”

“อื้มมมม  ค่ะ  เห็นคุณชอบมองเด็กคนนั้นแล้วยิ้มอยู่เรื่อย  เขาทำให้คุณยิ้มบ่อยดีนะคะ  ไม่เหมือนเมื่อก่อน…”

คำพูดของอาจารย์คันนะทำให้ผมเอะใจ

ปกติไม่ค่อยจะสังเกตตัวเองด้วยสิ  ผมดูยิ้มมากกว้าปกติเวลาอยู่กับไต้ฝุ่นสินะ  แต่ใครได้มาอยู่กับมนุษย์เพี้ยนๆอย่างหมอนั่นก็คงหนีไม่พ้นต้องเอ็นดูไปขำไปเหมือนผมนั่นแหละ

“ปกติแหละครับ  ผมยิ้มเพราะคิดเรื่องอื่นอยู่ต่างหาก  ไม่เกี่ยวกับเด็กคนนั้นหรอก  ยังไงขอตัวไปห้องน้ำสักครู่นะครับ  อีกไม่กี่นาทีก็จะมืดแล้ว  พวกเขาคงเริ่มกิจกรรมกันตอนมืดพอดี”

ผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูสลับกับมองออกไปนอกหน้าต่าง  ภายในห้องโถงนี้มีประตูออกไปสู่โลกภายนอกทั้งสิ้นสี่ประตู  แต่ละประตูมีผ้าม่านสีดำกั้นเอาไว้  คงเป็นอะไรที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมในค่ำคืนนี้แน่ๆ

เดินปลีกตัวไปทางห้องน้ำ  บริเวณรอบนอกเริ่มไม่มีคนแล้วเพราะไปรวมตัวกันอยู่ในห้องโถงทั้งหมด  ขณะที่กำลังจะเดินเลี้ยวเข้าห้องน้ำ  บทสนทนาด้านในทำให้ผมต้องชะงักแอบอยู่หลังประตูเสียก่อน

“ทีมฉันกับพวกทีมตัวเกร็งทีมอื่นตกลงกันแล้วนะว่าจะช่วยกันกำจัดทีมของไอ้ปิศาจหัวแดงนั่นก่อน  ไอ้เวรนั่นเคยเข้ามาป่วนตอนช่วงเวลาแห่งการลงโทษเด็กไร้ประโยชน์  คราวนี้แหละ  ต้องกำจัดทีมของพวกมันออกไปให้ได้”

จนได้สิน่า…

ไม่ใช่เป้าหมายของทีมๆเดียว  แต่มีหลายทีมจับมือกันเพื่อจัดการเจ้าสามแปลกนั่น

“คนแรกที่จะถูกเล่นงานคือไอ้แว่น  คุณพอร์ชทีมเก็งอันดับหนึ่งของการออกค่ายครั้งนี้บอกว่าหมอนั่นจัดการง่ายที่สุด”

“แล้วจะทำยังไงเหรอ  เจ้านั่นมีทั้งปิศาจหัวแดงและราชินีประกบอยู่ตลอดเวลาเลย”

“ไม่ต้องห่วง  การทดสอบความกล้าต้องให้ทำทีละคนอยู่แล้ว  คุณพอร์ชเลยให้คนของที่บ้านแอบลอบเข้ามาในนี้  คอยจับตาดูไอ้แว่นแล้วจัดการทำให้มันกลัวในกิจกรรมแรกจนขอถอนตัวซะ”

“ความคิดดีนี่หว่า”

ผมยกมือเกาหัวเต็มแรงด้วยความเหนื่อยใจ

เป้าหมายแรกคือจอมฟ้าอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด  แถมเด็กอภิสิทธิ์พวกนี้ยังเล่นใช้คนนอกเข้ามาช่วยจัดการอีก  ไม่ได้การละ  ผมต้องหาทางรับมือกับเรื่องนี้ก่อนที่เด็กพวกนั้นจะลงมือกับเจ้าแว่นติ๋ม!

[อีกไม่ถึงสิบนาทีจะเริ่มกิจกรรมแล้วนะครับ  ขอให้นักศึกษาทุกคนมารวมกันที่ห้องโถงโดยเร็ว  ย้ำนะครับ…]

“เฮ้ย  จะเริ่มแล้ว  ไปเร็ว!”

ผมรีบกระโดดเข้าไปซ่อนตัวหลังถังขยะ  รอจนเด็กสองคนนั้นเดินพ้นไปค่อยออกมา  เลื่อนมือขึ้นลูบคางอย่างใช้ความคิด

เอายังไงดีนะ?

จอมฟ้าเองก็ยังไม่เลิกกลัวผู้คน  ไม่สิ  ทำไมถึงมีแต่เทียร์ที่หมอนั่นไม่กลัว?  แปลว่าเทียร์มีบางอย่างต่างไปจากคนอื่นหรือเปล่า  ถ้าเป็นเรื่องที่ไอ้เด็กน้ำแข็งนั่นแตกต่างไปจากผู้คนก็มีอยู่แค่สิ่งเดียว…

“แต่งหญิง!

โพล่งออกมาเสียงดัง  เป็นไปได้ว่าสิ่งที่ทำให้จอมฟ้าไม่กลัวเทียร์เป็นเพราะหมอนั่นแต่งหญิง  ดีล่ะ…  เท่านี้ก็พอจะหาทางที่จะทำให้เจ้าแว่นติ๋มเลิกกลัวผมชั่วคราวได้  ในเมื่อทางเดียวที่ผมจะช่วยเขาได้คือต้องลอบเข้าไปในสถานที่ที่เด็กคนนั้นถูกส่งไปทดสอบความกล้า  แต่ถ้าให้เข้าไปแบบนี้เลยคงโดนกลัวจนไม่เป็นอันทำอะไรแน่

แบบนี้ก็เท่ากับผม…

“เฮ้อๆ!  วุ่นวายซะจริงเจ้าสามแปลก”

ผมบ่นทิ้งท้ายก่อนจะเดินกลับไปทางห้องพักอย่างระวังไม่ให้คนเห็น  ตรงดิ่งไปที่ห้องนอนของไอ้เด็กน้ำแข็ง

คอยดูนะ  จบงานนี้เมื่อไหร่ผมจะทวงบุญคุณพวกมันไม่เว้นวันเลย  แต่ละคนดีแต่สร้างเรื่องปวดหัวทั้งนั้น!

“นี่คงจะได้ล่ะมั้ง”

บางสิ่งจากในตู้เสื้อผ้าของเทียร์ถูกหยิบออกมา  ผมมองดูมันอย่างชั่งใจ  ถ้าไม่ติดว่าหมดทางเลือกแล้วผมจะไม่มีวันทำแบบนี้เด็ดขาด!!!

ห้านาทีผ่านไป…

แอ๊ด…

ประตูห้องพักถูกเปิดออกอย่างเบามือก่อนที่ร่างของบผมจะไปยืนจังก้าอยู่ด้านหน้าในสภาพที่เปลี่ยนไปจากเดิมลิบลับ!

ฟิ้ววววววว~~

“บรื๋อ…”

กระโปรงจำเป็นต้องบานสะพรั่งเวลาลมพัดขนาดนี้เลยเหรอ!

ก้มมองตัวเองในชุดกระโปรงเทียมเข่าสีขาวพลิ้วไหว  เสื้อแขนตุ๊กตาสีชมพูอ่อนกับผมที่ถูกหวีจนเรียบร้อยและคาดทับด้วยที่คาดผมลายตัวการ์ตูนแอ๊บแบ๊วด้วยความหมดอาลัยตายอยากชนิดที่หัวใจแทบจะหยุดเต้น  ทั้งหมดนี้ผมรื้อมากจากห้องของเทียร์ทั้งนั้น

“ฉันลงทุนขนาดนี้แล้ว  ถ้าคืนนี้พวกนายคนไหนแพ้ล่ะน่าดู!”

บับเบิ้ลบิวชวนคุย**:**

มาอัพแล้วจ้า  มีความขำความคิดของน้องฝุ่นแบบสุดๆ  คงคิดว่าตัวเองปลอมตัวได้อย่างแนบเนียนแล้ว  สุดท้ายไม่วาย  เดือดร้อนอาจารย์ห้องพยาบาลของเราอีกตามเคย 55555+  งานนี้อาจารย์จะใช้วิธีไหนช่วยหนึ่งในเจ้าสามแปลกอย่างจอมฟ้ากันนะ?

ความคิดเห็น