มิสจีมิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : 05

คำค้น : ไอดอลติดเซ็กส์ (KOOKV,YOONMIN,NAMJIN) NC+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.7k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2560 16:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : 05
แบบอักษร

( V Part ) 


"เหี้ย! ลืมปิดแฟลช!!"  ผมตะเบ่งเสียงออกมาดังลั่นห้องก่อนจะลืมเบิกตากว้างเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองทำให้คนทั้งสองที่อยู่ในห้องเล็กนั้นรู้ตัวว่ามีคนกำลังแอบถ่ายการเคลื่อนไหว


"เฮ้ย! นั่นใครวะ!!"  เสียงทุ้มติดแหบเล็กน้อยตะโกนถามด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดผมเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงเข็มขัดดูเหมือนคนด้านในกำลังจะเดินออกมาดู


[แกร๊ก!]


"จีมินวิ่งเร็ว!!"  ผมวิ่งพรวดพราดออกมาจากห้องใช้มือบางคว้าข้อมือของเพื่อนตัวเล็กให้วิ่งตามมาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนก


"ทำไม! โดนจับได้หรอแท!!"  เสียงหวานเอ่ยถามผมอย่างตื่นตระหนกไม่แพ้กันแต่ก็ยอมสาวเท้าวิ่งตามมาพร้อมกล้องวิดีโอสีดำขลับที่มือเล็กถือมันเอาไว้อยู่


"อือ!!"


ว่าแล้วผมก้รีบสาวเท้าวิ่งมาพร้อมกับเพื่อนสนิทตัวเล็กด้วยสีหน้าที่แตกตื่น เราทั้งสองวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตก่อนที่ผมจะเปิดประตูเพื่อพาจีมินเข้ามาภายในห้องใดห้องหนึ่งแต่ก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเห็นคนอายุมากกว่าทั้งสี่กำลังนั่งเล่นกันอยู่ในห้องแต่งตัว


"สองคนนั้นวิ่งหนีอะไรกันมาน่ะ"  เสียงทุ้มของพี่นัมจุนเอ่ยถามขึ้นเมื่อละสายตาคมจากหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรูที่อยู่ในมือหนา


"เราแค่วิ่งเล่นวิ่งไล่จับกันครับ"  ผมตอบกลับคนอายุมากกว่าด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหอบก่อนจะจูงมือเพื่อนตัวเล็กมานั่งที่เก้าอี้สีดำ


"โตหรือยัง"  เสียงทุ้มของพี่ยุนกิดังขึ้นเมื่อพวกผมหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ผมกับจีมินหันหน้าไปมองพี่เขาพร้อมกันด้วยใบหน้าที่เป็นปกติแต่ต่างจากอีกคนอย่างสิ้นเชิง


"เงียบไปเลยนะพี่ยุนกิ!!"  เพื่อนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างกายเอ็ดคนตัวขาวด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองพลางขมวดคิ้วใส่เป็นปมจนอีกฝ่ายต้องหันหน้าไปสนใจโทรศัพท์ของตัวเองตามเดิม


"จีมิน"


"ว่าไง"


"ดูคลิปแล้วใช่มั้ย"  ผมยื่นหน้าไปกระซิบถามเพื่อนตัวเล็กเพื่อให้มันสามารถได้ยินกันแค่เพียงสองคนเท่านั้นและดูเหมือนพี่ที่นั่งเล่นอยู่จะไม่ค่อยสนใจพวกผมเท่าไหร่นัก


"อือ ดูแล้ว.."


"รู้มั้ยว่าเขาคือใคร"


"รู้สิ.."  เพื่อนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างกายเอ่ยบอกผมด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาพลางพยักหน้าขึ้นลงสายตาสวยมองมาที่ผมฉายแววกังวลอะไรบางอย่าง


"เขาคือใคร.."


"จอน จอง.."


"ทุกคนครับ"


ในขณะที่ผมกำลังจะได้รับคำตอบจากเพื่อนตัวเล็กว่าคนในคลิปเป็นใครแต่เสียงทุ้มติดแหบของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางประตูผมและจีมินรีบเงยหน้ามองเจ้าของเสียงก่อนที่จะเบิกตากว้างเมื่อพบกับคนที่ผมเพิ่งจะประกาศเปิดศึกกับมันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา


"นายหายไปไหนมาน่ะ"  เสียงหวานของพี่ซอกจินเอ่ยถามผู้มาใหม่ในขณะที่ตัวเองยังนั่งซบเนินไหล่แกร่งของคนรักอย่างพี่นัมจุน


"ไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ.."


"......"


"พอดีมีคนทำบัตรพนักงานตกไว้ ผมเลยเอามาคืน.."  คนร่างหนาเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ผิดปกติ ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมองมาที่ผมแล้วชูบัตรพนักงานให้ดู สงสัยผมจะทำตกตอนที่วิ่งออกมา

แบบนี้ก็ซวยล่ะสิ...


"จีมิน.."  คราวนี้ผมหันไปกระซิบที่ข้างหูนิ่มของเพื่อนตัวเล็กอีกครั้งรู้สึกเหงื่อตกยังไงก็ไม่รู้ทั้งที่แอร์ภายในห้องก็ออกจะเย็นซะขนาดนี้


"ว่าไง.."


"นี่อย่าบอกนะว่า.."


"อือ นี่จองกุก.."


"......"


"น้องเล็กของวงเราเอง.."


"ว่าไงนะ! น้องเล็กหรอ!!"


"มีอะไรกันหรือเปล่าแทฮยอง"  เสียงทุ้มของพี่นัมจุนเอ่ยถามด้วยใบหน้าสงสัยหลังจากที่ผมเผลอหลุดปากตะโกนซะเสียงดังลั่นห้อง เป็นใครไม่ตกใจบ้างล่ะพอรู้ว่าเจ้านี้เป็นไอดอล

ผมก็เอ่ยปากออกศึกกับมันไปแล้วด้วยสิ..


"มะ ไม่มีอะไรหรอกครับ"


"งั้นหรอ.."


"นี่อย่าบอกนะว่าจองกุกคือคนในคลิป.."  ผมหันไปกระซิบถามที่ข้างหูนิ่มของเพื่อนตัวเล็กอีกครั้งแต่สายตากลับเหลือบไปมิงคนร่างหนาที่สาวเท้าเดินมายืนจ้องผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งสีขาว


"อือ แทฮยองห้ามปล่อยคลิปเด็ดขาดเลยนะ.."  เสียงหวานเอ่ยปากเน้นย้ำกับผมอย่างจริงจัง ผมลังเลเล็กน้อยแต่ก็ยอมพยักหน้ารับแต่โดยดี


"พี่จีมิน.."


"วะ ว่าไง.."


"ทำไมหายใจแรงขนาดนั้นครับ วิ่งหนีอะไรมางั้นหรอ"  คนร่างหนายืนกอดอกแล้วเลิกคิ้วถามด้วยใบหน้าสงสัยแต่สายตาของมันกลับเหลือบมามองหน้าผมซะอย่างนั้น


"พะ พอดีพี่ซ้อมเต้นน่ะ"


"ไหนบอกว่าเล่นวิ่งไล่จับกับแทฮยองไง"


"พี่โฮซอก!!"  เสียงหวานหันไปตะโดนเรียกชื่อของคนที่ปากไม่ดีด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดทำเอาพี่โฮซอกหุบปากกว้างๆลงแทบจะไม่ทัน


"แทฮยอง.."


"......"


"จะเอาคืนมั้ยบัตรพนักงานน่ะ"


"อะ เอาสิ.."  ผมตอบรับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักพร้อมหลบสายตาที่หน้าเกรงขามของคนที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าอยู่ตลอดเวลา สายตาของอีกฝ่ายดูน่ากลัวไม่เหมือนครั้งแรกที่เจอเลยสักนิด


"เดินมาเอา"


"นายช่วยโยนมาได้มั้ย"


"เดินมา!"


"......"  ผมรีบเด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้แต่โดยดีก่อนจะเม้มปากเป็นเส้นตรงแล้วเหลือบสายตามองคนร่างหนาที่ยืนทำหน้านิ่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ผมพยายามสาวเท้าเดินไปหาอีกฝ่ายแต่โดยดี แต่ทว่า..


[ปึง!]


"กล้องวิดีโออยู่ไหน!!"  เสียงทุ้มตะโกนถามผมอย่างเกรี้ยวกราดหลังจากที่ยกตัวผมมาวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งแล้วอีกฝ่ายแทรกตัวเข้ามาที่หว่างขาของผมแล้วใช้มือคล้ำโต๊ะเครื่องแป้งเอาไว้ ใบหน้าของเราตอนนี้ห่างกันเพียงแค่คืบ

ท่านี้อันตรายชะมัดเลย..


"กล้องอะไร ไม่มีนะ!!"  ผมปฎิเสธคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่ตื่นตระหนกตอนนี้คนร่างหนาดูน่ากลัวชะมัด


"อย่าโกหก!!"


"จองกุกนายจะทำอะไรแทฮยองน่ะ!"


"พวกพี่ไม่ต้องมายุ่ง! กูถามว่ากล้องวิดีโออยู่ไหนแทฮยอง!!"  คนร่างหนาหันไปตวาดใส่เพื่อนตัวเล็กของผมจนจีมินต้องยู่ปากแล้วทำหน้าง่อย ผมเงยหน้าขึ้นมาขมวดคิ้วใส่อีกฝ่ายอย่างไม่พอใจทันที

บังอาจมาตะโกนใส่เพื่อนตัวเล็กของผมได้ยังไงกัน..


"จองกุกใจเย็นก่อนนะ"  เสียงหวานของพี่จินเอ่ยบอกคนร่างหนาให้ใจเย็นลงพร้อมแสดงสีหน้ากังวลออกมาให้เห็น ผมนึกว่าเสียงคนเป็นพี่จะทำให้คนตรงหน้าเย็นลงแต่เปล่าเลย..


"ให้มันเอากล้องวิดีโอมาให้ผมสิครับ!!"


"จองกุกกล้องอยู่.."


"อย่าบอกเชียวนะจีมิน!!"


"......"  เพื่อนตัวเล็กเม้มปากแน่นหลังจากที่ผมเอ่ยห้ามสายตาสวยของจีมินมองผมและจองกุกสลับกันไปมาแสดงถึงความลังเลอย่างเห็นได้ชัด


"พี่จีมิน!"


"......"


"กล้องอยู่ไหนครับ!!"


"พี่ไม่บอก!!"  จีมินตะโกนบอกคนร่างหนาพลางอมลมไว้ในปากจนแก้มป่อง ผมอยากจะเดินเข้าไปหยิกแก้มเพราะการกระทำแสนน่ารักของเพื่อนตัวเล็กแล้วหากไม่ติดอยู่ในสถานการณ์แบบนี้


"สองคนนี้กำลังรวมหัวทำอะไรกันอยู่น่ะ"  เสียงทุ้มของพี่นัมจุนเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงสงสัยพลางขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อเห็นผมกับจีมินกำลังมีความอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครรู้


"ไม่มีอะไรครับพี่นัมจุน!"  เพื่อนตัวเล็กหันไปบอกพี่นัมจุนพลางระบายยิ้มเจยเจือนไปให้เพื่อกลบเกลื่อนไม่ให้คนเป็นพี่สงสัยกับเหตุการณ์นี้ให้มากที่สุด


"กล้องอยู่ไหนแทฮยอง!!"  คราวนี้คนร่างหนาหันมาตะเบ่งเสียงถามผมอีกครั้ง ผมเบิกตากว้างสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจพลังเสียงของคนร่างหนาที่ยืนอยู่ตรงหว่างขาของผม


"บอกว่าไม่มีไง!!"  ผมตะเบ่งเสียงบอกคนร่างหนาอีกครั้งถึงแม้ภายในใจจะรู้สึกหวาดกลัวคนตรงหน้าอยู่ไม่น้อยแต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ยอมเสียคลิปนั้นไปหรอกนะ ก็ในเมื่อจองกุกมันเปิดศึกกับผมแล้วนี่

เรื่องอะไรจะยอมกันล่ะ..


"มึงโกหก! เอากล้องมาให้กูเดี๋ยวนี้!!"


สิ้นเสียงทุ้มที่ตะโกนใส่ผมซะดังลั่นห้องผมก็หยุดชะงักแล้วเบิกตากว้างทันทีเมื่ออีกฝ่ายใช้มือที่คล้ำโต๊ะเครื่องแป้งเมื่อสักครู่นี้เปลี่ยนมาบีบเค้นที่ก้นของผมอย่างรุนแรงจนความเจ็บปวดมันวิ่งแล่นเข้ามาเพราะแรงบีบที่มหาศาลของคนตรงหน้า


"มะ มือมึง.."


"กูบอกให้เอากล้องมา!!"


"กูเจ็บนะ!!"  ผมตะเบ่งเสียงบอกมันพร้อมใบหน้าที่แสดงถึงความเจ็บปวดอิกมาให้เห็นเมื่อคนตรงหน้าออกแรงบีบเค้นก้นของผมราวกับจะให้มันแหลกคามือซะให้ได้


"ถ้ามึงไม่เอากล้องมากูก็จะบีบอยู่แบบนี้แหละ!!"


"กูบอกว่าไม่มีไงวะ!!"


"โกหก!!"


"โอ้ย!!"  ผมร้องโอดครวญออกมาเมื่อคนตรงหน้าออกแรงบีบเค้นก้นผมอย่างรุนแรง ผมหันไปขอความช่วยเหลือพวกพี่ทั้งสี่ที่ยืนอยู่ แต่เขากลับส่งยิ้มแห้งๆมาให้ผมเพียงเท่านั้น

ทำไมกัน! ทำไมไม่มีใครช่วยผมเลย!!


"ที่หลังจีมินไม่ใช่กล้องวิดีโอหรอ"


"!!!!!"


"พี่ยุนกิ! วันนี้ไม่ต้องมานอนกับจีมินเลยนะ!!"




============================

มาแล้วค่าา อย่าลืมคอมเม้นท์เพื่อเป็นกำลังใจให้กันด้วยนะะ♥

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น