by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

48/ ความเข้มแข็ง

ชื่อตอน : 48/ ความเข้มแข็ง

คำค้น : ตอนที่ 48

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 36.2k

ความคิดเห็น : 191

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2560 18:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
48/ ความเข้มแข็ง
แบบอักษร

​โปรดP...

ก๊อกๆๆๆๆๆ "อืม..สงสัยไอ้ตุลย์มาแล้ว เดี๋ยวพี่โปรดมานะครับ จุ๊บ" ไม่รู้ว่าเรานอนน้ำตาไหลกอดกันจนหลับทั้งคู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ จนเสียงเคาะประตูแบบก่อกวนดังเข้ามาในหูนั่นแหละผมถึงสะดุ้งตื่นขึ้นมา แล้วต้องรีบเดินไปเปิดประตูกระท่อม ก่อนที่ไอ้หมอสัสมันจะกวนประสาทมากไปกว่านี้ แม่งเคาะขนาดนี้มึงถีบประตูเข้ามาเลยเหอะ

"ว่าไงท่านโปรดปราณ ตกลงมึงกินเด็กหลงไปแล้วจริงๆใช่มั้ยวะ"

"เหี้ย! พูดเบาๆ เมียกูกำลังหลับอยู่เนี่ย" พอเห็นสีหน้าท่าทางล้อเลียนของไอ้ตุลย์ ผมก็ชักจะคันไม้คันมือขึ้นมาทันที หึหึ ทำหน้ากวนตีนเข้าไปเถอะ เดี๋ยวลูกมึงก็ได้น้ำตาเช็ดหัวเข่าเพราะกูนี่แหละ

"แล้วเมียเด็กของมึงมีไข้ปะ ไหนกูขอเข้าไปดูหน่อย" ปากมันน่ะขอ แต่ตัวมันเดินเบียดเข้าไปนั่งแตะเนื้อต้องตัวเมียชาวบ้านเขาแล้ว มารยาทมึงโคตรจะดีนะไอ้สัส!

"หลง น้องหลงครับเป็นไงบ้าง ปวดเนื้อปวดตัวหรือรู้สึกไม่สบายตัวตรงไหนบ้างมั้ย"

"งืมม..พี่ตุลย์เหรอจ๊ะ หลงปวดไปหมดทั้งตัวเลยจ้ะ แล้วก็แสบตูดด้วยแต่หลงไม่ร้องไห้หรอกนะ พี่โยบอกว่าถ้าหลงร้องไห้แล้วจะไม่เก่งเหมือนพี่โย หลงอยากเก่งเหมือนพี่โย หลงจะอึ๊บไว้เนอะคุณโปรดเนอะ"

"หึหึ ครับๆ เอ๋อเมียพี่โปรดเก่งกว่าทุกคนอยู่แล้วครับ" ผมเมินเฉยต่อสายตาประณามหยามเหยียดของไอ้หมอสัส แล้วพุ่งสายตาไปหาคนหัวใสเหม่ง กำลังนอนพูดจ้อทันทีที่ถูกปลุกให้ตื่นทั้งที่ไม่สบายแบบนั้น อืม..ถ้างั้นปอรักคงหลับไปอีกแล้วสินะ 

ผมรู้ว่าผมไม่ใช่คนที่ดีที่สุด แต่ผมจะเป็นคนดีที่สุดให้คนผู้ชายคนที่ส่งยิ้มมาให้จนเห็นแก้มบุ๋มทั้งสองข้างเพียงคนเดียว นี่คือความมั่นใจทั้งหมดที่ผมมี ทุกคำพูดทุกประโยคที่น้องพูดขึ้นมานั้นคงเป็นจิตสำนึกลึกๆ ที่ยังฝังใจอยู่ คำว่าเกลียดมันก็ฝังลึกในใจของผมมากเช่นกัน เพราะเคยจงใจปล่อย ผมถึงรู้จักการสูญเสียว่ามันโคตรจะทรมานมากแค่ไหน และสั่งตัวเองให้จมอยู่กับคำกล่าวโทษเรื่องที่ปล่อยให้ความสุขหลุดลอยไป ตอนนี้ทุกอย่างมันหมุนเวียนมาอยู่ข้างหน้าอีกครั้ง ถึงเรื่องราวจะเต็มไปด้วยความอ่อนไหวพร้อมจะล่มสลายได้ทุกเมื่อ ผมก็ใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่ให้เต็มที่ ไว้เป็นแรงผลักดันให้หยัดยืนกับเหตุการณ์ต่อไปในวันข้างหน้า เพื่อผู้ชายคนนี้เพียงคนเดียว.. 

 หลงรักP...

"อ่ะแฮ่ม จะพากันย่องไปไหนรึโยมโปรด เจ้าหลงมานี่สิ ที่ไม่สบายน่ะหายหรือยัง"

"หายแล้วจ้าหลวงตา หลงนอนบ้านพี่มินตั้งสองวัน หลวงตาสบายดีมั้ยจ๊ะ" หลงอยากร้องไห้ หลงเป็นเด็กนิสัยไม่ดีหลงขี้จุ๊หลวงตาอีกแล้ว ก็ที่จริงแล้วหลงไม่ได้นอนบ้านพี่มินนี่นา หลงนอนที่กระท่อมไร่ส้มพี่มินต่างหาก แต่พี่โยโทรมาสอนหลงว่าถ้าหลวงตาถามให้บอกว่านอนบ้านพี่มิน ไม่งั้นคุณโปรดจะถูกหลวงตาไล่ออกจากวัด แล้วหลงก็จะไม่ได้เจอคุณโปรดอีกเลย

"อืม..สบายดี โยมโปรดเป็นอะไรทำไมถึงหน้าซีดแบบนั้น หรือจะติดไข้จากเจ้าหลงมาล่ะ"

"ใช่แล้วจ้าหลวงตา คุณโปรดไม่สบายเนอะๆ เดี๋ยวหลงพาคุณโปรดไปนอนก่อนนะจ๊ะ แต่หลงขอยาผีบอกหน่อยจ้ะจะได้เอาให้คุณโปรดกิน" หลงรำคาญที่คุณโปรดมัวแต่หน้าซีดอยู่นั่นแหละ หลงก็เลยบอกหลวงตาเอง เฮ้อ ไหนพี่โยบอกว่าต่อไปนี้หลงมีอะไรก็ฟ้องคุณโปรดได้เลย คุณโปรดจะจัดการให้ยังไงล่ะ แล้วแค่หลวงตาถามแค่นี้คุณโปรดกลับตอบไม่ได้ต้องให้หลงตอบแทนเนี่ยนะ เฮ้อ!

"เอ๋อ ไปเอาข้าวให้อายมันกินก่อนไป"

"จริงด้วย ป่านนี้น้องอายคงซึมร้องหงิงๆ คิดถึงหลงแย่แล้วเนอะ หลวงตาจ๋าหลงไปหาน้องอายก่อนนะจ๊ะ" พอคุณโปรดพูดขึ้นมา หลงก็รีบวิ่งไปหาน้องอายที่นอนหมอบรอหลงอยู่ศาลาใต้ต้นขนุน พอเห็นหลงเท่านั้นแหละ น้องอายวิ่งกระดิกหางเข้ามาวิ่งวนไปวนมาใหญ่เลย น่ารักจังน้าน้องอายของพี่หลง

"หลงรักของพี่โปรด" หลงอดนึกถึงที่คุณโปรดพูดเมื่อคืนไม่ได้ พอนึกถึงแล้วมันก็เขินขึ้นมาอีก พี่โยบอกว่าตอนนี้หลงกับคุณโปรดเป็นผัวเมียกันเหมือนพี่ตุลย์กับพี่มิน แต่หลงจะบอกให้ใครรู้ไม่ได้ เอ..ทำยังไงดี หลงอยากเล่าจัง

"พี่ขนุนจ๋า หลงจะเล่าอะไรให้ ฟังตอนนี้หลงกับคุณโปรดเป็นผัวเมียกันด้วยแหละ แล้วพี่ขนุนรู้มั้ยว่าทำยังไงหลงถึงได้เป็นผัวเมียกับคุณโปรด ถ้าเล่าให้ฟังแล้วห้ามให้ใครรู้นะ คุณโปรดเอาพี่หนอนใส่ตูดหลงแล้วมันก็เจ๊บเจ็บ หลงไม่สบายนอนร้องหงิงๆเหมือนน้องอายตั้งสองวันเลยนะเฮ้อ แต่หลงกลัวหลวงตาจะรู้ เมื่อกี้ก็เลยขี้จุ๊หลวงตาไป หลงต้องตกนรกแน่เลยพี่ขนุนจ๋า"

"เออใช่ ต้องตกนรกแน่ๆ ไอ้เหม่งเอ้ย! พี่คิดเอาไว้แล้วเชียว เห็นพี่หมอมาบอกหลวงตาว่าไม่สบายนอนอยู่ที่บ้าน แต่พอพี่ไปหาที่บ้านกลับไม่เจอซะงั้น เป็นไงล่ะโดนหนุ่มเมืองกรุงเขาหลอกกินตับไปแล้วด้วยสิ" หลงสะดุ้งอีกแล้ว ก็บอสน่ะสิเดินมาเงียบๆ หลงอยากหยิกบอสแต่ก็อั้นไว้ก่อน เพราะบอสได้ยินหมดแล้ว ถ้าหลงหยิกบอสต้องไปฟ้องหลวงตาแน่เลย

"พี่บอสจ๋า พี่บอสอย่าฟ้องหลวงตานะจ๊ะ แล้วหลงจะถูห้องให้จ้ะ"

"เหม่งเอ้ยเหม่ง ทีแบบนี้มาเรียกพี่เลยนะ แล้วพี่โปรดเขาว่ายังไงบ้าง"

"??"

"เว้ยน้องกู ขนาดมีผัวเป็นตัวเป็นตนแล้วมันยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรซักอย่าง นี่จะโดนเขาหลอกกินฟรีปะเนี่ย" วันนั้นตอนตื่นขึ้นมาไม่รู้เป็นอะไรหลงกลัวไม่เจอคุณโปรดอยู่ด้วยกัน กลัวจนอยากร้องไห้ แต่พอเห็นคุณโปรดนอนหลับคร่อกฟี้อยู่ข้างๆ หลงเลยยิ้มออกแล้วโทรไปรายงานให้พี่โยฟังถึงเรื่องที่พี่โยสอนมา แต่เอ..หลงงงกับคำถามบอสจัง อะไรคือคุณโปรดว่ายังไงหว่า 

"เฮ้อ เออๆ แม่งมีผัวแล้วจะทำแบ๊วยังไงก็ได้สินะ แต่อย่าไปทำแบ๊วๆใส่ใครล่ะ ผัวอย่างพี่โปรดไม่บอกก็รู้ว่าโคตรจะขี้หึง เวลาจะคุยกับผู้ชายคนอื่นระวังพี่โปรดเขาหึงด้วยก็แล้วกัน เดี๋ยวจะมาร้องไห้ฟูมฟายว่าผัวโกรธให้เห็นอีก ว่าแต่ถามจริงๆ มันเจ็บมั้ยวะเหม่ง"

"เจ็บอะไรตูดเหรอ อื้อ เจ็บมากเลยบอส พี่หนอนของคุณโปรดตัวใหญ๊ใหญ่แล้วมุดใส่ตูดหลง หลงจะร้องไห้แงๆ ก็ไม่กล้าร้องได้แต่อึ๊บเอาไว้" พอคิดถึงตอนนั้นทีไรก็กลัวพี่หนอนทุกที แต่ก็คิดถึงพี่หนอนเหมือนกัน เอ..ทำไมหลงเป็นแบบนี้นะ

"แล้วใครเป็นคนเริ่มวะ แบบว่าก่อนจะเป็นผัวเมีย ใครเริ่มกอดเริ่มจูบกันก่อน พี่โปรดเป็นคนเอาหนอนใส่ตูดเหม่งใช่มั้ย"

"อื้อใช่ หลงไม่ได้ทำอะไรซักอย่างเลย คุณโปรดเป็นคนทำเองหมด หลงแค่นอนเฉยๆ คุณโปรดก็มากอดมาจุ๊บน้องหนอนของหลงก่อน แล้วก็เอาพี่หนอนมาใส่ตูดหลงก่อน จริงๆนะบอส"

ป๊อก! "เออครับ กูทำเองหมดเลยตั้งแต่แรกครับ" วันนี้หลงสะดุ้งเป็นครั้งที่สามแล้วนะ จิ๊! คุณโปรดมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ทำไมใครๆก็ชอบทำให้หลงตกใจก็ไม่รู้

"คุณโปรด หลงตกใจหมดเลยเนี่ย เดี๋ยวซื้อไอติมเป็นค่าตกใจให้หลงเลยนะ บอสเอาไอติมมั้ยคุณโปรดจะซื้อให้ เนอะคุณโปรดเนอะ" หลงพูดจบคุณโปรดกับบอสก็พากันถอนหายใจใส่ดังๆ แล้วพากันเดินหนีหลงอีก สงสัยจะแก่แล้วมั้งเลยต้องหายใจแบบนี้ตลอด หลงโทรไปเล่าให้พ่ออรรคคนดีกับพี่โยฟังดีกว่า ว่าผัวของหลงน่ะแก่แล้วถอนหายใจเฮ้อบ๊อยบ่อย เฮ้อ! ถอนหายใจเป็นเพื่อนผัวแก่ดีกว่า คุณโปรดจะได้ไม่เหงาเนอะ 

"ตอนวันเกิดน้องหลงหายไปไหนมาจ๊ะ พี่ติณฑ์ให้แม่มินพามาหาที่วัดแต่เช้า พี่บอสก็บอกว่าน้องหลงไปทำธุระให้หลวงตาห้าวัน ทำธุระอะไรจ๊ะ ทำไมตอนพี่ติณฑ์โทรไป เหมือนจะได้ยินเสียงของลุงโปรดอยู่ด้วยเลย"

"ทำไมไอ้แมงหมู นี่คิดถึงลุงจนได้ยินเสียงใครก็เป็นเสียงของลุงมึงรึไง ไปซื้อโค้กให้หน่อยปะ เดี๋ยวให้ค่าขนม"

"หลงไปด้วยนะจ๊ะ แต่คุณโปรดต้องให้ค่าขนมหลงด้วยนะ เนอะพี่ติณฑ์เนอะ" หลงกำลังจะอ้าปากตอบพี่ติณฑ์เรื่องวันเกิด ที่คุณโปรดพาไปเที่ยวทะเลกันสองคน คุณโปรดก็เดินมาขัดซะนี่ ตอนวันเกิดหลง คุณโปรดพาขึ้นแมงปอปีกเหล็กด้วยนะ แป๊บเดียวเองก็เห็นทะเลสวยมากเลยแหละ หลงมีความสุขมากที่สุด แต่คุณโปรดก็ไม่ค่อยพาไปเที่ยวที่ไหนเนี่ยสิ เอาแต่อยู่ในห้องกินน้องหนอนกับน้องไข่หลงบ๊อยบ่อยเกือบทุกวันเลย สงสัยคงจะรักน้องหนอนกับน้องไข่ของหลงแน่ๆ อ้อ..กินน้องตูดของหลงด้วยนะ

"คิดอะไรน่ะเอ๋อ น้ำลายยืดใหญ่ละ หิวอะไรอีกให้ไอ้แมงมันไปซื้อคนเดียวเถอะ เอ๋ออยู่กับไอ้อายนี่แหละ เดี๋ยวพี่ไปเอาของที่ห้องเก็บของให้หลวงตาก่อน แมงหมูอ่ะนี่ตังค์ จะกินอะไรก็ซื้อมาที่เหลือทิปโอเค๊" หลงกับพี่ติณฑ์แอบสบตากัน พอคุณโปรดเดินไปทางห้องเก็บของ หลงก็จูงมือกับพี่ติณฑ์แล้วรีบเดินไปซื้อโค้กร้านยายปินข้างวัด หลงต้องรีบไปรีบมาก่อนที่คุณโปรดจะรู้ ไม่งั้นคงโดนดุอีกตามเคย ก็พอเป็นผัวเมียเหมือนที่พี่โยบอก คุณโปรดก็ไม่ค่อยให้หลงไปไหนมาไหน ให้อยู่แต่วัดทุกวันกลางคืนก็ให้นอนหัวค่ำทุกคืน หลงจะนับเลขกับบอสก็ไม่ได้ แต่ตอนอยู่วัดคุณโปรดไม่เคยกอดไม่เคยจุ๊บหลงเลยนะ หลงรู้ว่าเพราะอะไรก็มันจะบาปนี่นา

ปี๊นๆ "น้องๆ โทษทีรู้จักบ้านหมอตุลย์มั้ยคะ"

"รู้ครับ ขับตรงไปเลี้ยวซ้ายแล้วก็เลี้ยวขวา แล้วพี่สาวคนสวยไปถามคนข้างหน้าอีกทีนะครับ" หลงกระตุกมือพี่ติณฑ์เบาๆ ตอนที่มีรถตู้เหมือนของพี่ดิวมาจอดข้างๆ ก่อนที่เราจะเดินกลับถึงวัด มีพี่สาวมาถามหาบ้านพี่ตุลย์ด้วย แต่หลวงตากับพี่มินแล้วก็คุณโปรดไม่ให้พูดกับคนแปลกหน้าหนิ

"ไปกันเถอะพี่ติณฑ์"

"เดี๋ยวนะจ๊ะหนู คุณหมอตุลย์คนนี้นะจ๊ะ" พี่ติณฑ์เดินไปชะโงกหน้าดูรูปในโทรศัพท์ที่พี่สาวยื่นมาให้ดู ยังไม่ทันที่พี่ติณฑ์จะพูดอะไร หลงก็เห็นพี่ติณฑ์โดนผู้ชายที่นั่งเบาะหลังเปิดประตูแล้วเอามือปิดปากอุ้มพี่ติณฑ์ขึ้นรถ หลงตกใจมากจะตะโกนให้คนช่วยก็มีคนเอามือมาปิดปาก แล้วทั้งผลักทั้งลากหลงขึ้นรถไปอีกคน พอขึ้นรถมาก็ยังปิดปากอยู่นั่นแหละหลงก็กัดมือเลยน่ะสิ ร้องโอ้ยดังๆเลยสมน้ำหน้า

"จะพาหลงกับพี่ติณฑ์ไปไหน กลับไปส่งเราที่วัดเลยนะ มาดึงๆลากๆแบบนี้ถุงน้ำโค้กกับไอติมหล่นไปหมดแล้ว พวกนิสัยไม่ดีไปซื้อมาคืนเลยเพี๊ยะๆ!! ไอ้หน้าตอบปล่อยพี่ติณฑ์ด้วย มือก็ดำมาปิดปากพี่ติณฑ์อยู่ได้ มันสกปรกไม่รู้เหรอ พี่ติณฑ์มาหาน้องหลงนะจ๊ะ" พอพูดได้หลงก็ว่าคนนิสัยไม่ดีพวกนี้ แล้วตีแขนคนที่เอามือปิดปากพี่ติณฑ์จนดังเพี๊ยะๆ พวกนี้ต้องเป็นพวกคนไม่ดีที่หลวงตากับพี่มินเคยบอกว่าจะมาลักพาตัวเด็กไปตัดแขนตัดขา แล้วให้ไปขอตังค์บนสะพานแน่ๆ

"โอ๊ย! ไอ้เด็กเวรนี่ตีมาได้ มือหรือใบพายวะตีทีแสบทั้งแขน จะเอาไอ้เด็กอ้วนไปไหนก็ไปดิ้นอยู่ได้ เดี๋ยวกูก็จับยัดถุงปุ๋ยเลยหรอก"

"ผมไม่ได้อ้วน แต่พ่อตุลย์กับแม่มินมีตังค์ซื้อขนมให้กินเยอะแยะ ผมเลยไม่ผอมเหมือนคนไม่มีขนมกินแบบลุงหนิ ใช่มั้ยจ๊ะน้องหลง"

"ใช่จ้ะ พี่ติณฑ์น่ารักที่สุดเลยจ้ะ หล่อกว่าไอ้หน้าตอบด้วย แบร่ๆ" พี่ติณฑ์โดนไอ้หน้าตอบผลักจนกระแทกกับเบาะ แต่พี่ติณฑ์ก็ไม่ร้องสักคำ หลงเลยยื่นมือไปจับแขนแล้วดึงให้เดินอ้อมจากเบาะหลังมานั่งกับหลง พี่สาวคนที่ไม่สวยแล้วก็เอาแต่นั่งคุยโทรศัพท์กับใครก็ไม่รู้ หนวกหูเสียงแว้ดๆจัง เหมือนนางอิจฉาในละครเลยแฮะ

"น้องหลงกลัวมั้ยจ๊ะ ไม่ต้องกลัวนะ พี่ติณฑ์อยู่ด้วยทั้งคน ถ้าใครตีน้องหลงพี่ติณฑ์จะเตะมันเลยจ้ะ"

"อื้อ หลงก็จะช่วยพี่ติณฑ์เตะมันจ้ะ หลงไม่กลัวหรอก หลวงตาสอนว่าอย่ากลัวคนเลว เพราะพระจะคุ้มครองแต่คนดีๆ ส่วนคนชั่วๆ ผีป้าผ่อนจะมาหักคอเนอะ"

"ฮ่าๆๆ ไอ้ปัญญาอ่อนเอ้ย ถ้าผีมีจริงกูจะขอหวยซะเลย ไอ้เทพมึงรีบขับสิวะ กูรำคาญไอ้เด็กปัญญาอ่อนสองคนนี้จะตายห่าอยู่แล้ว" หลงนั่งเบาะแถวหน้า ก็เลยชะโงกหน้าไปดูคนขับรถที่ชื่อเทพ หน้าตาแบบนี้เคยเห็นที่ไหนนะ

"พี่ๆ หลงเคยเห็นหน้าพี่ใช่มั้ย หน้าผอมๆ ใส่หมวกแบบนี้เคยเห็นที่ไหนน้า อ้อ! นึกออกแล้ว ที่กาดลำปาง คนที่เดินชนจนเค้กหลงร่วง คือไอ้หน้าตอบกับไอ้ผอมใส่หมวกนี่เอง" 

"น้องหลงเคยเจอคนชั่วพวกนี้ด้วยเหรอจ๊ะ หูยย แสดงว่าคนชั่วมันต้องตามมาจับน้องหลงแน่เลยจ้ะ"

"อื้อ น้องหลงเคยเจอที่...ตอนที่น้องหลงบอกว่าจะไปดูผีป้าผ่อนไง พี่ติณฑ์จำได้มั้ยที่น้องหลงไปถ่ายรูปกับพี่ม้าน่ะ" หลงเกือบเล่าว่าเป็นตอนวันเกิดคุณโปรด แล้วคุณโปรดก็พาไปเที่ยวที่ลำปาง ถ้าหลงเล่าพี่ติณฑ์ต้องงอนแน่ๆ

"โอ๊ย! นี่พวกแกเงียบซักห้านาทีได้มั้ย ตั้งแต่ขึ้นรถมาก็เอาแต่คุยกันอยู่นั่นแหละ ถามจริงๆ ไม่กลัวบ้างรึไง รู้ตัวมั้ยว่าตอนนี้โดนลักพาตัวอยู่น่ะ"

"ทีป้าคุยโทรศัพท์ตั้งนานติณฑ์กับน้องหลงยังไม่เห็นว่าซักคำ!" พี่ติณฑ์ลุกขึ้นยืนบนเบาะแล้วพูดเสียงดังใส่พี่สาวที่ทำหน้าตาบึ้งๆ หลงก็ผงกหัวตามไปด้วย คนอะไรไม่เห็นจะสวยเลยสู้พี่ชมพู่พี่ปันปันพี่ยิ้มก็ไม่ได้ ขนาดพี่น้ำยังสวยกว่าตั้งเยอะ

"ไอ้เด็กปากเสีย! เอาตาที่ไหนมองถึงมาเรียกฉันว่าป้ายะ มีแม่เป็นผู้ชายก็แบบนี้แหละ พวกมีปัญหาตั้งแต่เกิด ชิ"

"ถึงพี่มินจะเป็นผู้ชายแต่พี่มินก็ใจดี นิสัยดี พูดจาก็ดี มารยาทก็ดี ตัวก็หอม หน้าก็สวยกว่าป้าหน้าแห้งก็แล้วกัน ขนาดน้องอายยังสวยกว่าป้าหน้าแห้งตั้งเยอะ แล้วปากแดงๆ นี่ไปกินลาบเลือดมาเหรอ กินลาบดิบๆเดี๋ยวจะเป็นพยาธิ ไม่เคยเรียนหนังสือมารึไง ขนาดหลงก็ไม่ได้เรียนหนังสือแต่คุณโปรดก็สอน สงสัยป้าจะไม่มีคนคอยสั่งสอนล่ะสิถึงโง่น่ะ หลงสงสารคนโง่แต่ไม่สงสารป้าปากแดงหน้าแห้งหรอกนะ!" ป้าปากแดงมองหลงกับพี่ติณฑ์เหมือนจะกินเราเลยแฮะ

"น้องหลงๆ ดูสิป้าทำตาเหมือนไอ้แรมโบ้ ตอนที่น้ำลายไหลวิ่งไล่กัดเขาเลยเนอะ" พี่ติณฑ์พูดแบบนั้นหลงก็รีบดึงพี่ติณฑ์มานั่งบนตักแล้วกอดไว้ เพราะตอนนี้ป้าปากแดงกำลังเหมือนแรมโบ้จริงๆ แต่เขาฆ่าแรมโบ้ไปแล้วนะ เพราะว่าแรมโบ้เป็นหมาบ้าน่ะสิ

"กรี๊ด!! ฉันจะทนกับพวกแกสองคนไม่ไหวแล้วนะไอ้เด็กเหลือขอ พวกนายหาอะไรมาปิดปากมันหน่อย จะปล่อยให้มันด่าอย่างนี้ไปตลอดทางรึยังไง"

"เว้ย! วุ่นวายปัญหาเยอะจริง มึงสองตัวน่ะเงียบหน่อย เดี๋ยวกูก็เย็บปากไม่ให้พูดได้ซะเลยหนิ คุณเชอรี่ตกลงจะเอาไอ้สองตัวนี่ไปขังที่ไหน แล้วเขาว่ายังไงบ้าง" พี่ติณฑ์อ้าปากจะพูดอีกหลงก็เลยเอามือปิดปากไว้ ไม่งั้นคนใจร้ายมันจะเย็บปากเหมือนหนังผีที่บอสเคยเปิดให้ดูน่ะสิ

"เอามันไปที่บอกไว้ตอนแรกน่ะ ฉันล่ะรำคาญทั้งไอ้เด็กพวกนี้ รำคาญทั้งนายพีนั่นแหละ ถ้าไม่เกรงใจคุณละมัยนะฉันจะไม่ยุ่งด้วยหรอก นี่ลูกชายคนเดียวของตุลย์ กุลปรีดาพงษ์เลยนะ ถ้าโดนจับได้มีหวังพวกเราย่อยยับแน่ๆ"

"หึหึ อยากเอาใจลูกเลี้ยงก็ต้องเสี่ยงแบบนี้ล่ะครับ ว่าแต่ไอ้เด็กอ้วนแก่แดดนี่เอามันทิ้งไว้ข้างทางแถวนี้ก็ได้หนิ เพราะคนที่เขาต้องการตัวมันไอ้เด็กปัญญาอ่อนหัวโล้นนู่นไม่ใช่เหรอ ไม่ได้เจอหลายปีกลายเป็นเด็กปัญญาอ่อนได้ยังไงวะ ไอ้เทพมึงเกือบได้เป็นผัวมันหนิ เห็นแบบนี้มึงจะล่อมันลงมั้ยเนี่ย" หลงกับพี่ติณฑ์นั่งกอดกันฟังที่คนไม่ดีพูด คนพวกนี้ว่าหลงปัญญาอ่อนอีกละ แล้วทำไมคนชื่อเทพถึงเกือบได้เป็นผัวหลงล่ะ ก็หลงมีคุณโปรดเป็นผัวกับมีพี่ติณฑ์เป็นแฟนอยู่แล้วนี่นา 

นั่งเฉยๆหลงก็เบื่อพอจะเปิดผ้าที่หน้าต่าง ป้าปากแดงก็ไม่ให้เปิดมาตีมือหลงจนแดงไปหมด จะฟ้องคุณโปรดเลยคอยดูสิโทรไปฟ้องดีกว่า

"พี่ติณฑ์เอาโทรศัพท์มาด้วยมั้ยจ๊ะ น้องหลงจะโทรไปฟ้องคุณโปรดว่าป้าปากแดงตีมือน้องหลงจ้ะ แล้วคุณโปรดก็จะเอาไม้หวายของหลวงตามาตีมือป้าปากแดงให้ร้องงอแงไปเลย หน้าไม่สวยใจก็ไม่สวยแบบนี้คงไม่มีผัวเนอะ ดูพี่น้ำสิหน้าก็สวยใจก็ดีพี่น้ำเลยมีผัวตั้งเยอะแยะ แน่ะ! ว่าแล้วยังมาทำตาเป็นนางอิจฉาใส่อีก"

"อุ๊บ ฮ่าๆๆ ขอโทษทีนะคุณเชอรี่"

"คิกๆ น้องหลงของพี่ติณฑ์เก่งงี้ๆเลยจ้ะ ฟอดด ชื่นจาย แบบนี้พี่ติณฑ์จะวิ่งไล่เตะป้าขี้เหร่ให้ท้างวันนะจ๊ะ"

"กรี๊ดด!! ไอ้เด็กเปรต เพี๊ยะๆ!!"

พลั่ก! เพี๊ยะๆๆ "นี่แน่ะ มาตีพี่ติณฑ์เหรอห๊ะ!" พอป้าปากแดงร้องเหมือนคนบ้าดังๆ แล้วมาหยิกมาตีพี่ติณฑ์ หลงโกรธมากๆเลยถีบป้าตกเบาะรถนั่งแหมบติดประตูรถ ทั้งกระเป๋าทั้งโทรศัพท์หล่นจากตักเลย แล้วหลงก็ตามไปตีเพี๊ยะที่หน้าที่แขนอีก ไอ้หน้าตอบมันก็ลุกมาจับหลงไว้ พี่ติณฑ์เอากระเป๋าของป้าปากแดงฟาดไอ้หน้าตอบจนมันร้องโอ๊ยๆ ปล่อยมือหลง หลงก็เลยถอดพี่ช้างดาวฟาดหน้าไอ้หน้าตอบ พี่ติณฑ์ก็คลานมาหยิบกระเป๋าไปฟาดหน้าฟาดหัวป้าปากแดง หลงได้ยินเสียงป้าปากแดงร้องโอ๊ยๆด้วยนะ

เอี๊ยด!ปัง! "ลงมานี่เลยไอ้เด็กเวร คนหนึ่งก็ตัวเท่าลูกหมาอีกคนก็ปัญญาอ่อน แค่นี้ทำไมเอากันไม่อยู่วะ!" หลงกำลังตีหน้าดึงผมไอ้หน้าตอบอยู่ดีๆ รถก็จอดจนหลงหน้าเกือบทิ่มแน่ะ ดีนะที่ดึงหัวไอ้หน้าตอบไว้จนผมร่วงติดมือมาเป็นกำเลย แล้วไอ้ผอมใส่หมวกก็มาลากหลงกับพี่ติณฑ์ลงจากรถ ป้าปากแดงกับไอ้หน้าตอบก็ลงมาด้วยนะ หัวฟูหน้าแดงหน้าบวมไปเลยสมน้ำหน้าอยากมาตีพี่ติณฑ์ก่อนเองทำไมล่ะ 

เพี๊ยะ! "ไอ้เด็กเปรต ฤทธิ์มากนักนะพวกมึงน่ะ"

"พอได้แล้วคุณเชอรี่ ไอ้อ๊อดมึงอีกคนไปขับรถไป ข้างหลังกูจัดการเอง พวกมึงก็ไปขึ้นรถอย่าก่อเรื่องให้มันวุ่นวายอีก ถ้าไม่อยากนอนตายตรงนี้น่ะ" สิ่งที่ไอ้หน้าตอบถืออยู่ทำให้หลงรีบดึงพี่ติณฑ์ขึ้นรถแล้วเก็บปากเก็บคำทันที หลงรู้จักมันดีเพราะเคยเห็นในรถคุณโปรด และคุณโปรดก็เคยบอกว่าถ้าถูกยิงด้วยเจ้านี่มันจะทำให้เจ็บจนถึงตายได้ ตอนนี้หลงยังไม่อยากตายนี่นา 

ทุกคนพากันนั่งเงียบๆ จนรถมาจอดที่ไหนก็ไม่รู้มีห้องเป็นแถวๆ แล้วไอ้หน้าผอมก็ลากแขนหลงกับพี่ติณฑ์เข้าไปห้องแรกทันทีที่รถจอด หลงกลัว หลงสงสารพี่ติณฑ์ และหลงก็คิดถึงคุณโปรด ถ้าคุณโปรดรู้คนพวกนี้ต้องโดนคุณโปรดจัดการฆ่าให้ตายแบบในหนังแน่นอน

"เอาหลงกับพี่ติณฑ์มาอยู่ที่นี่ทำไม หลงจะฟ้องหลวงตานะ ฟ้องคุณโปรดด้วย"

"หึหึ กว่าผัวมึงจะมา มึงก็เป็นเมียกูอีกคนแล้วไอ้ปัญญาอ่อน ไม่เจอกันตั้งนานยังหน้าตาน่ารักเหมือนเดิมนะ รู้ตัวมั้ยว่าผัวมึงทำกูไว้แสบมาก อนาคตกูเป็นศูนย์เพราะผัวมึงนั่นแหละ" 

"น้องหลงเป็นของผม น้องหลงยังไม่มีผัวนะ! ใช่มั้ยจ๊ะน้องหลง"

"อะ อื้อ ใช่จ้ะ หน้าก็ตอบตาก็ไม่ดีรึไง พูดเรื่องอะไรก็ไม่รู้ ใครจะไปรู้เรื่องด้วยล่ะ"

"นี่เลิกพูดมากซักที นายเทพจะทำอะไรก็ทำ ฉันรำคาญไอ้เด็กพวกนี้เต็มทีละ"

แกร๊ก "สวัสดีปอรักเพื่อนรัก"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ เราชื่อพี พิชญะ นายล่ะชื่ออะไร"

หลงมองผู้ชายตัวเล็กๆที่เดินเข้ามา แล้วหลงก็เห็นผู้ชายคนนี้ในหัวของหลงเหมือนกัน เขาชื่อพี พิชญะ แต่เป็นใครกันนะ

"น้องหลงเป็นอะไรจ๊ะ หน้าซี๊ดซีด"

"เปล่าจ้ะพี่ติณฑ์" หลงเพ่งสายตามองผู้ชายตัวเล็กที่เดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ใบหน้าซูบผอมนี้ยังมีเค้าโครงความน่ารักให้เห็นอยู่ แต่ทำไมหลงถึงรู้สึกเกลียดเขานะ

"เราพีเพื่อนรักของปอรักจ๋าไงล่ะ คิกๆ ปอรักจ๋า ที่เขาว่าปอรักกลายเป็นคนปัญญาอ่อนไปแล้ว เป็นเรื่องจริงเหรอเนี่ย น่าสงสารจังเลยน้า แต่ก็สมควรอยู่หรอก เห็นคนที่ตัวเองรักกำลังเอากับคนที่เขารักเต็มสองตาขนาดนั้น แถมยังโดนคนที่ตัวเองรักบังคับให้ไปเอากับคนอื่นต่อหน้าอีก ถ้าไม่บ้าก็คงจะฆ่าตัวตายไปแล้วล่ะ"

"อืม พีครับ ซี๊ดเมีย พี่รักพี พีเป็นเมียของพี่นะครับ"

แหมะ! "น้องหลงร้องไห้ทำไม! นี่พี่ออกไปไกลๆเลยนะ มาพูดอะไรทำให้น้องหลงของติณฑ์ร้องไห้ห๊ะ!"

"ใครก็ได้ปิดปากไอ้เด็กนี่ซักทีน่ารำคาญ ส่วนปอรัก ร้องไห้ทำไมเหรอหรือคิดอะไรออกแล้ว คิกๆ อยากให้ปอรักคิดออกไวๆจังน้า จะได้สำนึกซักที ว่าตอนนี้คนที่ตัวเองกกอยู่น่ะคือผัวของชาวบ้านเขา" หลงเห็นภาพทุกอย่างไม่ชัด รู้แต่ว่าเสียงที่ได้ยินมันชัดเจนและทำให้เจ็บจนไม่อยากจะหายใจอยู่แล้ว คิดถึงหลวงตาจัง หลวงตาจ๋า หลงอยากไปหาหลวงตาจ้ะ

"ปล่อยติณฑ์นะ น้องหลงพี่ติณฑ์อยู่นี่ น้องหลงเป็นอะไรร้องไห้ทำไม อย่าร้องนะน้องหลงคนเก่ง พี่ติณฑ์จะไม่ให้คนไม่ดีมาทำอะไรน้องหลงอีก"

ผัวะ! "โอ๊ย!" เสียงผัวะแว่วเข้ามาในหูทำให้หลงรีบหันไปหาพี่ติณฑ์ แต่ภาพที่เห็นมันทำให้หลงโกรธมากๆ โกรธจนอยากจะฆ่าคนพวกนี้ให้ตายไปเลย พี่ติณฑ์เด็กชายตัวเล็กๆ กำลังโดนไอ้ผอมมันตีจนนอนกับพื้น หลงรีบวิ่งไปดึงผมมันแล้วผลักออกไปด้วยแรงที่มีทั้งหมดในชีวิต ฮึกก พี่ติณฑ์ของหลงเลือดออกเต็มปากเต็มจมูกเลย

"เราจะไม่ร้องเนอะพี่ติณฑ์ หลงจะปกป้องพี่ติณฑ์เองนะจ๊ะ"

"นี่คุณพี ฉันออกไปรอข้างนอกนะ จะทำอะไรก็รีบทำแต่ฉันไม่รู้เรื่องด้วยล่ะ เด็กนั่นมันลูกชายคนเดียวของหมอตุลย์ด้วย อย่าลากฉันไปเอี่ยวด้วยเด็ดขาด" ป้าปากแดงรีบวิ่งออกจากห้อง ทำให้ที่เหลืออยู่ก็มีแต่หลงที่อุ้มพี่ติณฑ์มากอดไว้ กับไอ้หน้าตอบ ไอ้ผอม แล้วก็คนที่ชื่อพีที่นั่งกอดอกหัวเราะอยู่บนเตียง ตอนนี้หลงไม่กลัวอะไรแล้ว ถ้ามีปืนอยู่ในมือหลงจะยิงคนพวกนี้ให้ตายหมดทุกคนเลย

"ไอ้ปัญญาอ่อนมานี่ มึงต้องเจอกับกู"

เพี๊ยะ! "อย่ามาจับตัวกู เอามือสกปรกของมึงออกไปไอ้เหี้ย!" หลงปัดมือแห้งๆ ผอมๆ ดำๆ ของไอ้หน้าตอบที่ชื่อเทพออก แล้วกอดพี่ติณฑ์เอาไว้ ถ้ามันจะตีพี่ติณฑ์อีกแขนของหลงก็จะโอบกอดเอาไว้ เพื่อไม่ให้ความเจ็บปวดนั้นส่งไปถึงคนที่อยู่ในอ้อมแขน 

"พี่เทพ พี่อยากได้ปอรักเป็นเมียตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ก็เอาเลยสิ เป็นบ้าแบบนี้คงไม่มีปัญญาทำอะไรได้หรอก คิกๆ เปลี่ยนกันนะปอรัก ครั้งก่อนพีกับพี่โปรดขย่มกันโชว์ปอรัก ครั้งนี้พีจะเป็นคนนั่งดูบ้างนะ" หลงพยายามดิ้นจากไอ้เทพกับไอ้อีกคนที่มาจับพี่ติณฑ์แยกจากหลง มือเราสองคนค่อยๆหลุดจากกัน พี่ติณฑ์กับหลงสบตากัน แต่เราสองคนก็จะไม่ร้องไห้เด็ดขาด

ผัวะๆๆ!!! "เป็นบ้าแล้วเสือกฤทธิ์เยอะอีกนะมึง" หลงต่อยที่ปากไอ้เทพ มันก็ต่อยมาที่หน้ากับท้องหลงเหมือนกัน แล้วดึงคอเสื้อเหวี่ยงหลงติดกำแพงห้องจนจุกไปหมด กลิ่นคาวๆของน้ำที่ไหลจากปากกับจมูก ทำให้รู้ว่าเลือดคงไหลเต็มปากกับจมูกไม่แพ้พี่ติณฑ์แน่ๆ ไอ้เทพมันดึงเสื้อขาวที่หลวงตาซื้อให้หลงใส่จนขาดไปหมด กระเป๋าตังค์ที่คุณโปรดซื้อให้หลงคล้องคอไว้ก็ถูกกระชากสายจนขาดเหมือนกัน 

หลงก็ไม่ยอมแพ้มันทั้งดิ้นทั้งถีบมัน ถึงจะสู้ไม่ไหวก็จะสู้เพราะพี่ติณฑ์เองก็กำลังต่อสู้และดิ้นรนเพื่อมาหาหลง เรามองตากันและเราก็รู้ว่าจะไม่ยอมให้ใครมาทำเราเจ็บอยู่ฝ่ายเดียวเด็ดขาด หลงถูกสอนให้รู้จักการให้อภัย พี่ติณฑ์ถูกสอนให้รู้จักการถ่อมตัว แต่เราทั้งคู่ไม่เคยถูกสอนให้ต้องยอมโดนใครมาทำร้ายมารังแก เราถูกสอนให้เข้มแข็งและอดทน เพราะเราต่างก็เป็นที่รักเป็นคนสำคัญของใครอีกหลายคน ฉะนั้นเราก็จะดิ้นรนเพื่อให้อยู่รอดทุกวิถีทาง ถึงแม้หนทางจะดูริบหรี่แต่เราก็จะไม่ยอมแพ้มันเช่นกัน...


***"สิ่งที่สอนกันไม่ได้ คือสามัญสำนึก"

**แจ้งข่าวบอกกล่าวกันไป หลงลืมรัก จะเริ่มเปิดจองพรุ่งนี้ 9-10โมงโดยประมาณ รายละเอียดคร่าวๆและปกเล่ม1 2 ฟางแปะไว้ที่เพจ ฟาง นิยายวาย36 แล้วเน้อ 100ท่านแรกจะมีของเล็กๆน้อยๆแนบไป(คิวเริ่มนับจากท่านที่4เพราะฟางรับจองต่าง ตปท.มา3ท่านแล้วเน้อ) รายละเอียดแบบฟลูhdพรุ่งนี้ฟางจะมาแจ้งพร้อมเปิดจองเลยนะคะ

ตอนหน้าจะจบเรื่องไก่จ๋าเน้อ จบแบบเลวร้ายที่สุดสำหรับไก่กับทุกคนที่มีส่วนร่วม อันนี้ตั้งใจไว้แล้วว่าถ้าพระเอกมันจะบาปในชาตินี้ก็ให้มันบาปให้เต็มที่ ต้องเข้าใจในสิ่งที่ไก่จ๋าจะโดน หลายท่านอาจสงสารไก่จ๋าที่มาหลงรักโปรดเลยได้รับจุดจบแบบนี้ อันนั้นพอเข้าใจแต่สงสารไก่จ๋าได้ทำไมไม่สงสารโปรดมั่งละโปรดกับไก่ไม่แตกต่างกันนะคะ ไก่ทำร้ายความรักของคนอื่นทำลายคนอื่นทำทุกอย่างเพื่อได้ครอบครองความรักที่ตัวเองต้องการ แต่โปรดทำลายความรักคนอื่นทำลายความรักตัวเองเพื่อไม่ให้ตัวเองและใครได้ครอบครองในสิ่งนั้น ที่ต้องให้โปรดจบเรื่องไก่แบบถอนรากถอนโคนเพราะฟางคิดว่า บางสิ่งบางอย่างละเว้นไปก็แค่นั้นถ้าคนมันไม่มีจิตสำนึกอ่ะ ละไปเผลอๆมาแทงข้างหลังอีก อันนี้เอาอคติตัวเองมาใส่ล้วนๆ แต่ความจริงมันก็ไม่ดีเน้อติดคุกไม่พอยังบาปหนาอีกจ้าว

ขอบคุณทุกๆท่าน ทุกๆคอมเม้น ทุกๆการมีส่วนร่วมทุกที่ทุกช่องทาง ทุกๆท่านที่พร้อมขายตับขายไตพร้อมเปย์พร้อมโอน ขอบคุณมากๆนะคะ หวังใจว่าฟางจะได้ส่งนุ้งหลงคุณโปรดไปกระซิบข้างๆหูให้หลายๆท่านหายเหงาเน้อจ้าว จุ๊บเหม่งรัวๆพรุ่งนี้พบกับเปิดจองจ้าว ส่วนตอนต่อไปเรามาต้มไก่กันในวันพุธเน้อจ้าวแบบไม่ให้ค้างคาเลยรับปากแน่นหนักมา จุ๊บเหม่งรัวๆ

แจ้งรายชื่อเจ้าของหนังสือ "ก็แค่ตัวแทน" เปิดจองถึงวันที่15ตค60นะคะ สอบถามได้ที่เพจ ฟาง นิยายวาย36 จ้าว

45/ คุณ พัฒนวดี  บุรีรัมย์

46/ คุณ สุนันทา  กทม.

47/ คุณ พจี  กทม.

48/ คุณ ปริยากร  กทม.

49/คุณ ปริยากร  กทม2

50/คุณ กัญจนา  กทม.

51/คุณ พัชณิภา  สระบุรี

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น