ข้าวเหนียวหมู
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณที่ชอบนิยายเรา

ชื่อตอน : P14 คนของหัวใจ

คำค้น : เคะท้องได้ yaio ปอ เสือ รุท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2560 23:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P14 คนของหัวใจ
แบบอักษร

คนของหัวใจ ยังไงก็เป็นเธอ

ปอกลับมาพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านของรุทได้เป็นอาทิตย์เเล้วล่ะ ส่วนอาการตอนนี้ก็กลับมาเป็นปกติแล้ว อาการมันเริ่มจากปอเคลื่อนไหวเร็วไป เพราะเดินขึ้นลงบรรไดบ่อยด้วย สาเหตมันก็เพราะปอไม่ฟังคำเตือนรุท  

ตั้งเเต่วันนั้นเสือก็ไม่ได้มาให้ปอเห็นหน้าอีก อย่างมากก็เเค่มาเเอบดูเวลาที่ปอไม่รู้ตัว เเต่เสือคงลืมไปว่ารุทก็อยู่ด้วย รุทเห็นทุกครั้งที่เสือมาเเอบดูคนตัวเล็ก เเละก็เห็นทุกครั้งที่เสือเเอบปีนขึ้นชั้นสองไปห้องนอนของปอและครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน 

กุกกักๆ  

เสียงบางอย่างดังขึ้นที่หน้าต่างชั้นสอง ทางฝั่งห้องนอนของปอ มือใหญ่เอื้อมคว้าขอบหน้าต่าง ค่อยๆดันตัวขึ้นไป 

อึบ  

"เยส!" เสือทำเช่นนี้ทุกครั้ง ตั้งแต่ปอกลับมาพักที่บ้านของรุท เขาดันหน้าต่างบานใหญ่ออก แทรกตัวผ่านบานหน้าต่างเข้าไปข้างในห้องนอน 

"หวัดดีตัวเล็ก เเด๊ดมาหาหนูวันนี้วันสุดท้ายแล้วนะ พรุ่งนี้แด๊ดติดสอบ" เสือนั่งลงข้างเตียง ใช้สองมือลูบท้องนูนๆของปออย่าเเผ่วเบา 

"..."  

"คงอีกนานกว่าแด๊ดจะกลับมาหาหนูได้" เสือเรียนปี4แล้ว เพราะงั้นช่วงเวลาที่เสือจะทำคะเเนนตีตื่นขึ้นมาก็คงน้อย เขาคิดไว้เเล้วล่ะว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้ 

"..." 

"แด๊กรักหนูนะครับ รักพ่อปอด้วย หนูเป็นกำลังใจให้พ่อปอกลับมาหาแด๊ดนะครับ" เสือก้มลงไปจูบหน้าท้องเนียนผ่านผ้าบางๆ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ปอขยับตัวเล็กน้อยเสือจึงรีบออกห่าง แต่ด้วยความที่รีบเกินเหตุทำให้แขนของเสือฟาดไปโดนหนังสือบนชั้นร่วงลงมา 

ตุบ! 

"เอ๊ะ! ใครนะ" เสียงหนังสือร่วงทำเอาปอตื่นตกใจ 

"..." ด้วยความที่ห้องมืด ปอจึงไม่เห็นหน้าคนๆนั้นเเต่เพราะบางอย่างมันคุ้นเคย ปอไม่อยากนึกเลย 

"ผมถามว่าใคร ไม่งั้นผมร้องจริงๆด้วย" เสือไม่ตอบแต่กลับเดินไปทางหน้าต่าง ปอเห็นแบบนั้นก็รีบลุกจากเตียงลงไปหาคนๆนั้น 

"โอ๊ย! ฮึก" เสียงร้องของปอทำเอาเสือหันกลับมามอง เขาเห็นคนตัวเล็กนั่งอยู่ข้างๆเตียงจึงรีบวิ่งไปดู 

"ปอ! เป็นอะไรไหม ปอเจ็บตรงไหมครับ บอกพี่มาเร็วสิ" 

"..ฮึกๆ" น้ำตาหยดเล็กค่อยๆไหลออกมา ปอเงยมองหน้าเสือตลอดเวลา 

"ปอบอกพี่สิครับ นะ..บอกพี่" ปอไม่ยอมพูดอะไรทั้งสิ้น ในหัวคิดถึงแต่คำพูดของรุทที่ตั้งใจพูดทิ้งไว้

.

.

.

'ไอเสือมันแอบดูปอทุกวันเลยนะ พี่หมอเห็นกับตา'  

'!!! พี่หมอตาฝาดรึเปล่าครับ เขาจะมาดูผมทำไม'  

'อ้อ เเล้วก็เรื่องนี้ด้วย พี่สังเกตุหน้าต่างห้องเรามาสักพักล่ะ มันปิดไม่สนิททั้งๆที่พี่เป็นคนปิดเองกับมือ ปอว่ามันผิดปกติไหมล่ะ' 

'อาจจะเป็นลมก็ได้ครับ ช่วงนี้มีพายุบ่อย' 

'ปอคิดงั้นเหรอ เเต่พี่หมอได้ยินเสียงผู้ชายในห้องปอนะ' 

'ผมอาจละเมอก็ได้ครับพี่หมอ' 

'อ่อแล้วก็มีเรื่องนี้ด้วย..' 

'พอเเล้วครับพี่หมอ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ไม่ใช่เขาหรอกครับ พี่หมอเชื่อสิ'

.

.

.

"ขอร้อง~ อย่าทำแบบนี้เลย ปออย่าทรมานหัวใจพี่เลย" 

"ทุกครั้ง.." 

"ครับ?" 

"เป็นพี่ใช่ไหม ฮึก พี่มาหาผม ทุกครั้งใช่ไหมครับ"  

"..."

"พี่ตอบผมสิ ฮึก พี่เสืออย่าเงียบได้ไหม ฮืออออ ผมขอร้อง" 

"...ใช่ พี่มาหาเรา ทุกคืน ทุกเวลาที่พี่ว่างพี่จะแอบมาดูเราเล่นกับละ...กับเด็กน้อยในท้อง พี่แค่อยากเห็นเรายิ้ม" 

"ฮึก ฮืออออ มาทำไมเล่า! พี่ไล่ผมแล้วไง ฮึกๆ ไล่ผมแล้วกลับมา ..มาหาผมทำไม"  

"พี่ พี่.." 

"พี่เสือไม่ได้รักผมแล้วล่ะ ฮึก เชื่อผมสิ พี่เเค่อยากทำบางอย่างให้มันถูก พี่แค่อยากแสดงความรับผิดชอบ พี่แค่อยาก ฮึก แค่อยาก...ฮืออออๆ"  

"ไม่ใช่ปอ ไม่ใช่แบบนั้น ปอเชื่อพี่สิพี่เสือรักปอ พี่รักลูกของเรา ปอไม่รู้หรอกว่าพี่ต้องห้ามความรู้สึกของตัวเองขนาดไหน" 

"..ฮือ"  "พี่ต้องห้ามใจตัวเอง...ไม่ให้กลับไปรักปออีก"  

"ไม่! พี่โกหก พี่มันนิสัยไม่ดี" 

"พี่พูดจริง! และตอนนี้พี่ก็กำลังทำมันจริงๆ"  

"ไม่เชื่อ! พี่รุท ฮึก พี่รุทมาหาผมที" ปอเริ่มร้องโวยวาย 

"อื้อออ!..." เสือพุ่งตัวเข้าไปประกบปากบางเอาไว้ เขาไม่อยากให้รุทรู้ ไม่อยากให้เรื่องมันยุ่งวุ่นวายไปมากกว่านี้  คนตัวเล็กยังคงดิ้นรนต่อต้านสัมผัสเก่าๆของเสือ ปอไม่อยากจดจำเรื่องราวครั้งก่อน ไม่อยากจดจำสัมผัสจากคนใจร้าย แต่เสือกลับทำทุกอย่างให้มันชัดเจนขึ้น ทำให้หัวใจดวงน้อยๆของปอต้องหวั่นไหวอีกครั้ง 

"...เชื่อพี่สิคนดี พี่เสือรักปอจริงๆ" เสือถอนริมฝีปากออก กระซิบเสียงแหบพร่าข้างหู 

"..." 

"ไปนอนนะครับ พี่จะส่งเราเข้านอนมันดึกมากแล้ว" ปอไม่ตอบใดๆกับเสือ ปล่อยให้เสือพาตัวเองขึ้นเตียงนอน เขาจัดการห่มผ้าให้อย่างดี  

"..." เสือนั่งลงข้างๆเตียง ใช้มือลูบศรีษะของปอด้วยความอ่อนโยน  

"ฝันนะครับ เด็กน้อยทั้งสอง" ปอหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทรา เขาคงไม่ต้องกังวนอะไรแล้วเพราะข้างกายปอ...ตอนนี้มีเสือคอยดูเเล


ปอลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงเช้า เมื่อคืนเขาหลับสบายคงเป็นเพราะมีเสือนั่งอยู่ข้างๆ 

"อืม~" 

"ตื่นแล้วเหรอปอ" 

"พี่หมอ?" ปอลืมตาตื่นขึ้นมาก็แปลกใจที่เห็นหน้าหมอรุท แทนที่จะเป็นเสือ

"ก็ใช่นะสิ คิดว่าใครล่ะ" 

"เอ๊ะ! เปล่าครับ"  

"แล้วนี้ทำไมนอนไม่ปิดหน้าต่าง พี่ว่าพี่ปิดให้เราดีแล้วนะ" 

"เอ่อ..ผม ผมอึดอัดครับ หะ..หายใจไม่ค่อยออก"  

"อ้าวเหรอ แต่ทุกทีก็อยู่ได้นิ"  

"กะ...ก็ตอนนี้ มันไม่เหมือนทุกทีนิครับ" 

"เรื่องนั้นช่างมันก่อน ไอใหญ่มาชวนเราไปเที่ยวพี่ก็เลยอนุญาตไปเรียบร้อย อาบน้ำแต่งตัวหล่อๆล่ะ" 

"เดี๋ยวก่อนครับ ผมไม่.." 

ปัง 

รุทไม่ฟังเสียงคัดค้านของปอ พูดเสร็จก็รีบเดินหันหลังออกจากห้องไปทันที ส่วนปอก็คงทำได้เดินคอตกเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแต่งตัว


"นั้นไงลงมาแล้ว ปอวันนี้ไอใหญ่มันจะพาไปเที่ยวข้างนอกนะ" ปอยังไม่ทันจะเดินลงบรรไดขั้นสุดท้าย เสียงของรุทก็เบรกขาเล็กไว้ก่อน 

"ครับ"  

"ปอไปกับพี่ใหญ่นะครับ พี่จะพาไปนั่งเล่นที่สวนสาธารณะ" 

"นั่งที่สวนบ้านพี่หมอก็ได้ครับ" ปอรีบตอบกลับทันที ด้วยความที่ปอท้องโตมาก ทำให้เขาไม่อยากออกไปไหนทั้งนั้น อีกทั้งสายตาคนรอบข้างที่มองมาอีก มันยิ่งบั่นทอนจิตใจของปอทำให้ไม่อยากไปเผชิญโลกภายนอก 

"งั้นพี่จะพาเราไปดูน้ำตก ข้างๆสวน" 

"บ้านพี่หมอก็มี แถมสวยกว่าอีก" 

"เอ่อ...พี่พาเราไปกินอาหารร้านโปรด" 

"ผมกินของแสลงไม่ได้"  

"ถ้าอย่างนั้นพี่จะพาเราเข้านอนตอนกลับมา" 

"ไม่!" จู่ๆปอก็ขึ้นเสียงใส่ใหญ่ ทำเอาทั้งคู่ตกใจไปตามๆกัน  

"!!!" 

"เอ่อ..ผมหมายถึง ไม่เป็นไรครับ" 

"อ้ออ งั้นพี่รุทครับผมพาปอไปแล้วนะครับ" 

"อืม ดูแลปอดีๆ อย่าให้เป็นอะไรกลับมา" รุททำเสียงเข้มใส่ใหญ่ จริงๆรุทก็ไม่อยากให้ปอออกไปข้างนอกเท่าไร เขาเองก็เป็นห่วงความปลอดภัยของปอเหมือนกัน  

"ระดับผมแล้วพี่ ไปล่ะครับ"  

"พี่หมอ...ผมไม่อยากไป" ปอเดินเข้าไปกระซิบกับรุทด้วยเสียงเศร้า  

"มีอะไรกันรึเปล่าครับ ปอ..เป็นอะไร" ใหญ่หยุดเดินหันกลับมาดูคนข้างหลัง 

"ฮึก พี่หมอ ปอไม่อยากไปจริงๆนะ" 

"!!!" ดวงใจรุทอ่อนยวบลง เขาไม่อยากเห็นน้ำตาของปอถึงได้เปิดทางให้ใหญ่เข้ามา เเต่รุทไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้  

"ปอ! พี่รุทปอร้องทำไม" ใหญ่รีบเดินเข้ามาหา พยายามจะมองหน้าปอ แต่ปอกลับหลบหน้ามุดเข้าที่อกรุทแทน 

"ฮืออออๆ" ใหญ่นิ่งอึ้งไปกับท่าทีของปอ ทั้งๆที่เขาตั้งใจพาปอออกไปเที่ยวเล่น เเต่กลับต้องมาเจอเหตุการณ์ที่พาให้เสียความรู้สึก เห็นแบบนี้แล้วจิตใจใหญ่อ่อนลงทันที

"เข้าใจแล้ว..ขอโทษด้วยนะปอ คนในใจของปอคงไม่ใช่พี่ใหญ่สินะ ฮ่ะๆ ตลกชะมัด พี่นี้ก็โง่รักมาตั้งนาน ผมไม่กวนแล้วนะครับพี่รุท กลับไปดื่มเหล้าย้อมใจดีกว่า" ใหญ่หันตัวหนีความจริง เดินออกจากบ้านรุทด้วยท่าทางเซไปมา ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายตัวใหญ่แบบเขาจะต้องมาเสียน้ำตาด้วยเรื่องไร้เหตุผลแบบนี้  

"หึ นี้สินะเวรกรรม" 


"ปอครับ เอาหน้าออกมาได้แล้ว"  

"ฮืออ พี่หมอปอขอโทษนะครับ ฮึก ปอไม่อยากไปจริงๆ" ปอน้ำตานอง เงยหน้าขึ้นไปบอกรุท 

"พี่รู้ๆ พี่ขอโทษนะ พี่ดึงใหญ่เข้ามาในชีวิตของปอเอง พี่เป็นคนผิด" 

"ฮึก ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมขอตัวขึ้นข้างบนนะครับ รู้สึกปวดหลัง"  

"อือ พี่ไปส่งนะ" รุทประคองร่างอวบขึ้นห้องนอน  

"ไม่ต้องปิดหรอกครับ ผมหายใจไม่ออก" ปอรีบท้วงเมื่อเห็นรุทกำลังจะปิดหน้าต่างบานใหญ่  

"อืม ได้สิ แต่วันนี้มันคงไม่มาหรอกนะ" 

"??"  

"มันติดสอบ กว่าจะมาก็อาทิตย์หน้านั้นล่ะ" 

"..พี่หมอพูดอะไรครับ ผมไม่เข้าใจ" ปอเข้าใจสิ่งที่รุทพูดทุกอย่าง เเกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ 

"ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว เราก็นอนพักซะนะ" รุทเดินออกจากห้องไปแล้วเเต่ปอยังคงนอนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาจ้องมองไปยังบานหน้าต่างบานใหญ่ สีหน้าเรียบนิ่งไม่บ่งบอกอาการใดๆออกมา แต่ในใจนั้นกลับเรียกร้องหาแต่คนๆนั้น ทั้งๆที่รู้ว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ รู้ทั้งรู้ว่ามันเจ็บแต่หัวใจนั้นเหมือนโดนยาชาจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว ปอเข้าสู่ห้วงนิทราในเวลาต่อมา เขาหลับยาวตั้งแต่ช่วงสายของวันจนถึงเย็นก็ยังไม่ตื่น รุทเห็นท่าไม่ดีก็เลยเลือกที่จะเปิดประตูเข้าไปดู  

"ปอครับ" รุมลูบหัวน้อยๆของปอ  

"อืมม~" สัมผัสอุ่นที่หัวทำเอาปอรู้สึกอุ่นใจ 

"ตื่นได้แล้วเด็กน้อย" 

"ฮึก..พี่เสือ" ปอพูกทั้งๆที่ยังหลับอยู่  

"..." 

"กลับมาหาปอเหรอ คิดถึงนะครับ" ดวงตาที่ปิดสนิทกลับมีน้ำใสๆไหลออกมาเป็นระยะ มือเล็กไคว่คว้าอากาศเบื้องหน้า  

"ฝันร้ายสินะ.." รุทเอื้อมมือไปจับมือปอเอามากุมไว้  

"...คิดถึงพี่ นะครับ" 

"มันจะรู้บ้างไหมนะ" รุทดึงผ้าห่มคลุมตัวปอจนถึงคอ เขาคงต้องปล่อยเวลาให้ผ่านไปเอง คงต้องปล่อยให้ทั้งคู่ได้ใช้เวลาร่วมกัน จะข้ามเส้นแบบวันนี้อีกไม่ได้แล้ว 

______________________________________________ 

จบตอนนี้ไปแล้วววว ตอนหน้าเราว่าจะเอาใหญ่ลงนะ คิดไงกันบ้างเอ่ยยย 😞😞

 ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะ ขอบคุณที่เม้นแสดงความคิดเห็นมา ยังไงก็ไม่ทิ้งกันนะ ❤❤ เจอกันตอนหน้า ขอบคุณนะคะ 😚😚


ความคิดเห็น