ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Kiss me 💋 เปิดตัว [ ขยันออกสื่อ ]

ชื่อตอน : Kiss me 💋 เปิดตัว [ ขยันออกสื่อ ]

คำค้น : ชินโด, เพลง, ยากูซ่า

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2561 14:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Kiss me 💋 เปิดตัว [ ขยันออกสื่อ ]
แบบอักษร

Liked by 76_ryo, canjiro_11 and 41,207 others 

shindo_39 You are my world♥💕 

view 248 comments 

76_ryo Wowwww 

heyatee (╥﹏╥) 

super_1414 เสียใจ 

jjwera happy🎉🎉 

xxxii  壊れた心💔


"เพลง,,ดูสิ คนกดไลค์เยอะเลย" ผมชูหน้าจอให้เธอดู

"หือ??" เธอเงยหน้าจากอาหารแล้วจ้องมาที่หน้าจอ

เธอหยิบมันไปกดดู แล้วยิ้มขำๆ ก่อนส่งมันคืนมาให้ผม

"นี่คนติดตามนายเยอะขนาดนี้เลยหรอ?" เธอถามขำๆ

"อ้าวว,, เธอมีผัวเป็นคนดัง ยังไม่รู้อีกหรอ"

"แค่แฟนก็พอย๊ะ!!"

"ไม่!!! แฟนบ้าอะไร,, ไม่เอาหรอก" ผมบอกเสียงแข็ง

"แล้วทำไมต้องทำเสียงดุขนาดนั้น"

"ก็เธอทำเหมือนเรื่องของเรามันไม่จริงจังอ่ะ" ผมพูดงอนๆ

"เลิกทำหน้าเป็นตูดลิงได้แล้ว กินข้าวค่ะที่รัก" เธอส่ายหัวขำๆ

"ห๊ะ!! เมื่อกี้เรียกว่าอะไรน่ะ" ผมได้ยินไม่ชัด

"อะไร? ของดีเขามีแค่รอบเดียว รีบกินเร็วเข้า" เธอยิ้ม

"โหยยยเพลง,, ฉันอยากได้ยินคำเมื่อกี้อ่ะ น่ะๆๆๆๆ" ผมออดอ้อน

"ถ้าช้าฉันไม่รอน่ะ" เธอพูดขู่

ผมได้แต่ทำหน้านอยด์ที่เธอไม่ยอมพูดคำนั่นอีก  แล้วก็ก้มหน้าก้มตากินอาหารที่อยู่ตรงหน้าต่อไปตามคำสั่งเธอ

หลังจากที่เรากินข้าวเสร็จผมก็พาเธอขับรถเข้ามาที่บ้าน วันนี้ไม่อยากไปไหน กลับบ้านมาดูหนังดีกว่า เพลงซื้อมาเต็มเลย เรานั่งดูหนังกันอยู่ข้างล่าง ไม่สิ,, เพลงต่างหากที่นั่ง ส่วนผมอ่ะนอนหนุนตักเธอ

"กลับวันไหนหรอเพลง?" ผมถามขึ้น

"ก็อีกสิบวันอ่ะ ตม.ให้อยู่แค่ 15 วันเอง" เธอตอบ

"แล้ววีซ่ากับพาสปอร์ตอยู่ไหน?"

"อยู่บ้านอันอ่ะ ถามทำไมหรอ?" เธอทำหน้าสงสัย

ผมไม่ตอบแต่ส่งยิ้มกลับไปให้เธอ แล้วหันไปดูหนังต่อ เพลงก็ยังคงขมวดคิ้วสงสัยอยู่แบบนั้น เราดูหนังจบไป 2 เรื่อง,, และไอศรีมหมดไปเป็นถัง (เวอร์ไป)

ผมหันไปดูเพลงที่ตอนนี้พิงหลังหลับอยู่ตรงโซฟา หึหึ,, น่ารักเกินไปแล้วน่ะ แค่นี้ก็รักจนแทบจะคลั่งอยู่แล้ว ผมลุกขึ้นแล้วอุ้มเธอกลับมาที่ห้องนอน ผมวางเธออย่างเบามือ แล้วหยิบเสื้อคลุมเดินออกมา

"ซาโต้!!"

"ครับนาย" ซาโต้เดินมา

"ฉันจะออกไปข้างนอก ฝากดูเพลงด้วย ถ้าเธอตื่นบอกเธอว่าฉันไปหาเคนจิ"

"ครับนาย" ซาโต้โค้งคำนับ

ผมเดินมาขึ้นรถแล้วตรงไปที่บ้านอันทันที ผมรีบสาวเท้าเข้าไปในบ้านเห็นอันนั่งดูทีวีอยู่

"พี่ชินโด,,อ้าว,, แล้วเพลงล่ะค่ะ?" อันถามขึ้น

"เพลงหลับอยู่อ่ะ,,ไม่ได้มาด้วย"

"อ้าว,,แล้วพี่มาทำไมอ่ะ?"

"มาเอาวีซ่ากับพาสปอร์ตเพลงอ่ะ อันช่วยไปเอาให้ทีสิ"

อันทำหน้าสงสัยแต่ก็เดินขึ้นไปหยิบมันลงมาให้ผม ผมรับมาแล้วยิ้มให้ก่อนจะหันหน้าตรงไปที่ประตู

"พี่ชินโด" อันเรียกผม

"หือ?" ผมหันไปมองเธอ

"ถ้าพี่ทำให้เพื่อนอันเสียใจล่ะก็,, อันจะคว้านท้องพี่ด้วยมืออันเองเลย" เธอชี้หน้าคาดโทษ

"หึหึ,,ไม่มีทางได้แอ้มพี่หรอกยัยเด็กน้อย" ผมขำในลำคอ

อันยิ้มหวานให้ผม หึหึ, เปิดทางให้ขนาดนี้ แสดงว่ายัยน้องตัวแสบอนุญาตให้ผมคบกับเพลงได้สิน่ะ เพราะถ้าเธอหวงอย่างที่ไอ้เคนจิว่า อันคงไม่ปล่อยให้เพลงอยู่กับผมบ่อยๆหรอก

ผมตรงมาที่ผับของเคนจิ แล้วขึ้นไปยังห้องกระจกที่พวกมันอยู่ทันที ภาพที่เห็นตรงหน้าช่างชินตานัก เคนจิกำลังบีบขย้ำหน้าอกสาวอยู่ ส่วนไอ้เรียวก็โดนแม่เสือดาวดูดไซร้บริเวณซอกคอ

"พวกมึงไม่ลากกันขึ้นเตียงเลยล่ะไอ้ห่า" ผมพูดขึ้น

"อ้าว,,มาแล้วหรอไอ้ชิน,, สักคนไหม?" เคนจิถาม

"ไม่อ่ะ,," ผมตอบแล้วเดินไปชงเหล้า

"มึงเปลี่ยนไปว่ะสัสอ๊าาาาส์,, ซี๊ดดดดส์" ไอ้เรียวพูดขึ้น

ผมหันไปยักไหล่ให้มันก่อนจะเดินถือแก้วเหล้ากลับมานั่งลงตรงโซฟาข้างๆเคนจิ ผมโยนซองสีน้ำตาลลงตรงหน้ามัน เคนจิสงสัยแล้วผละจากยังอกตูมมาหยิบมันไปดู

"อะไรว่ะ?" เคนจิถาม

"คุยกับ ตม. ให้กูด้วย อยู่ตลอดชีพได้ยิ่งดี" ผมบอกแล้วยกแก้วเหล้าเข้าปาก

"เอาจริงดิ,, แล้วอันว่าไง?"

"หึหึ,, น้องมึงเปิดทาง" ผมยิ้มร้ายให้มัน

"เชี้ยะ!!! ไอ้น้องบ้า ที่กับกูล่ะหวงจัง กูพี่มันแท้ๆ" เคนจิทำหน้าเสียดาย

"เฮ้ยๆๆๆ,,มึงคิดอะไรกับเพลง" ผมจ้องมัน

"คิดเหมือนที่มึงคิดนั่นแหละ" มันแสยะยิ้ม

"หยุดเลยไอ้ห่า ห้ามคิด!!"

"แค่คิดมึงก็หวง อย่าบอกน่ะว่า...." มันลากเสียงยาว

"เออ,,เมียมัน" ไอ้เรียวตอบแทน

ผมยักไหล่อีกครั้งเป็นการยืนยันคำพูดของไอ้เรียว เคนจิทำสีหน้าเสียดาย นี่มึงคิดจริงหรอไอ้เคน อย่าให้กูต้องถึงขั้นแตกหักกับมึงเลยน่ะ

ผมนั่งดื่มกับมันสักพักก็มีเสียงโวยวายอยู่หน้าห้อง ผมหันไปดูก็พบว่าต้นเสียงนั้นคือไอ ผมเลยพยักหน้าอนุญาตให้เธอเข้ามา

"นี่มันอะไรกันค่ะชินโด" เธอโชว์รูปบนหน้าจอมือถือ

ผมเห็นว่าเป็น IG ผมที่ลงรูปเพลง โอ๊ะ!! ไลค์กับคอมเม้นท์กระจายเลยแฮ่ะ!!

"อะไร?"

"ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร คุณตอบฉันมาเดี๋ยวนี้น่ะ!!"

"แล้วเธอจะยุ่งอะไรด้วย"

เธออึ้งกับคำพูดผม แต่ก็ไม่เห็นจะแปลกนิ ปกติผมก็พูดกับเธอแบบนี้อยู่แล้ว ไม่เคยมีคำหวานๆหรอก

"แต่คุณเป็นแฟนฉันน่ะ,, เราคบกันอยู่,,คุณลืมไปแล้วรึไง!!!" เธอตะโกนหนักกว่าเดิม

"หยุดแหกปากสักทีเถอะ!!!!" ผมตะโกนใส่เธอเช่นกัน

ผมยืนขึ้นจ้องหน้าเธอ แววตาเธอแดงก่ำ และคลอไปด้วยน้ำใส่ๆ

"ฉันเคยบอกรึไงว่าเราคบกัน เธอคิดไปเองทั้งนั้น" ผมบอกเสียงเรียบ

"คุณ!!!!" เธอตะลึง

"หมดธุระของเธอแล้วก็ออกไปซ๊ะ" ผมบอก

ผมกระดิกนิ้วเรียกลูกน้องให้มาพาตัวเธอออกไป แล้วนั่งลงกินเหล้าเหมือนเดิม ไอเดินออกไปเหมือนคนไม่มีสติ ผมว่าผมไม่ได้พูดแรงไปน่ะ

ก็ผมไม่เคยบอกเลยสักนิดว่าเราคบกัน แค่ผมควงเธอนานกว่าคนอื่น เพราะเรื่องบนเตียงของเธอมันแซ่บมาก เธอทึกทักไปเองทั้งนั้น

ผมนั่งกินเหล้าอย่างหัวเสีย มองดูไอ้เพื่อน 2 คน มันยังคงหมกมุ่นอยู่แต่กับหญิง นี่ถ้าเมื่อกี้มีคนยิงกู กูคงเลือดแห้งแล้วมั้งกว่าพวกมึงจะรู้ตัวอ่ะ

"อย่าทำหน้าเครียดดิมึง,, เดี๋ยวกูเรียกเด็กให้" เคนจิหันมาบอก

ผมนั่งอารมณ์เสีย และถอนหายใจให้กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง แมร่งเอ้ยยย!! วันนี่กูว่ากูอารมณ์ดีแล้วเชียว


[ เพลง ]

ฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงใหญ่ก็ไม่เจอชินโด เขาไปไหนแต่เช้ากันน่ะ ฉันลงจากเตียงแล้วเข้าห้องไปอาบน้ำแต่งตัว แล้วเดินลงมาข้างล่าง

"อรุณสวัสดิ์ค่ะนายหญิง" เสียงหนึ่งทักขึ้น

ฉันหันไปมองก็เห็นว่าเป็นผู้หญิงวัยกลางคน และเด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่งแต่งชุดยูกาตะยืนอยู่

"อ่ะ!.. สวัสดีค่ะ" ฉันโค้งให้พวกเขาเช่นกัน

"ดิฉันชื่อเซโกะค่ะ ส่วนนี่คือริน" เธอแนะนำตัว

"ค่ะ" ฉันยิ้มตอบ

"ทานอาหารเช้าเลยไหมค่ะ?"

"ฉันขอเป็นกาแฟก่อนดีกว่าค่ะ"

"ได้ค่ะ" เธอโค้งให้แล้วเดินจากไป

คงเป็นแม่บ้านที่นี่แหละมั้ง ฉันเดินสำรวจบ้านเขาระหว่างที่รอกาแฟ อิตานี่อยู่บ้านคนเดียวสิน่ะ คงเหงาแย่เลย มิน่าถึงได้ใช้ชีวิตอยู่แค่ที่ผับกับสนามแข่ง

บ้านเขาดูกว้างขวางดี มีห้องอาหารกับห้องน้ำชา วัฒนธรรมญี่ปุ่นนี่เป็นอะไรที่ละเอียดอ่อนจัง ฉันเดินมาหยุดอยู่ตรงมุมหนึ่งของบ้าน

" นี่มีสวนอยู่กลางบ้านด้วยหรอ?" ฉันพูดขึ้นมาลอยๆ

"ค่ะ.." เสียงตอบกลับมาจากด้านหลัง

ฉันหันไปดูก็พบว่าเป็นคุณเซโกะกำลังถือถาดกาแฟอยู่

"นายท่านชอบให้บ้านรู้สึกร่มรื่นและเย็นสบาย เมื่อไรที่อารมณ์ร้อนมาจากข้างนอก นายท่านจะชอบมาอยู่ตรงนี้ประจำ" คุณเซโกะบอก

เธอถือถาดไปวางตรงโต๊ะอีกมุมหนึ่งแล้วรินกาแฟให้ฉัน ฉันเดินไปนั่งลงตรงเก้าอี้

"คุณเซโกะทำงานที่นี่มานานแล้วหรอค่ะ?" ฉันชวนเธอคุย

"ตั้งแต่ที่รินอายุได้แค่ 10 ขวบน่ะค่ะ,, ตอนนั้นสามีของฉันทำอาชีพหาปลาอยู่ แต่ถูกพวกมาเฟียเจ้าถิ่นเข้ามาหาเรื่อง" เธอเล่าต่อ

"..." ฉันเงียบเพื่อรอฟัง

นี่ไม่ได้สอดรู้น่ะ แต่มันรู้สึกถูกชะตาไง (~_^)

"ตอนนั้นพ่อของรินปกป้องพวกเราจนถูกยิงตกทะเลไป มาพบร่างอีกทีก็ 3 วันต่อมา" เธอหน้าเศร้าลง

"ฉันขอโทษน่ะค่ะที่ถาม" รู้สึกไม่ดีจริงๆ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ,, หลังจากนั้นเราสองแม่ลูกก็โดนหมายหัวเพราะเห็นหน้าพวกมัน โชคดีที่นายท่านกับเพื่อนๆไปเจอเข้า"

"แล้วเขาทำไงหรอค่ะ" ทำทำหน้าอยากรู้

"นายท่านตัดหัวมันด้วยดาบเล่มเดียว"

"∑( ̄□ ̄;) ห๊ะ!!" ไอ้บ้านั่นโหดร้ายจัง

"อิอิอิ,,นายหญิงไม่ต้องตกใจหรอกค่ะ ถ้านายท่านไม่ฆ่ามัน มันก็คงจะตัดหัวท่านเรียวแทน" เธอขำ

อ๋อ,,ช่วยเพื่อนสิน่ะ เหมือนตอนนั้นเลยที่อยู่หน้าผับ ตอนอันธพาลพวกนั้นจะยิงพี่เคนจิ

"นายหญิงค่ะ!" เธอเรียกฉัน

"ค่ะ!"

"ฝากนายท่านด้วยน่ะค่ะ ฉันไม่เคยเห็นนายท่านพาใครมาที่นี่เลย แถมสั่งให้ซาโต้คอยดูแลนายหญิงอย่างดี ถึงบางทีนายท่านอาจจะดูหน้ากลัวไปบ้าง แต่นายท่านก็ใจดีมากน่ะค่ะ" เธอส่งยิ้มมาให้ฉัน

ฉันยิ้มตอบแล้วยกกาแฟขึ้นจิบแก้เขิน ฉันคนแรกเลยงั้นหรอ อ๊ากกกก ดีต่อใจอ่ะ คุณเซโกะขอตัวไปทำงานต่อ ฉันก็นั่งจิบกาแฟไปเรื่อยๆ

จะว่าไป,, ฉันก็เคยมีรักทางไกลน่ะ กับเอเปกอ่ะแหละ ตอนนั้นฉันบ้างานมาก เอเปกเขาต้องรับช่วงไร่องุ่นต่อจากพ่อ ทำให้เราห่างกัน เพราะเขาต้องบินไปต่างประเทศบ่อยๆ เราเลยตัดสินใจยุติความสัมพันธ์ลง มันก็จบด้วยดีอ่ะน่ะ

แต่กับไอ้ยากูซ่านี่ยังไงว้าาาา รักทางไกลงั้นหรอ? ถึงเขาบอกว่าจะบินไปหาก็เถอะ เขาจะมั่นคงกับฉันได้นานแค่ไหนกัน ก็คุณเธอช่างเซ็กซี่และมีแรงดึงดูดสาวๆขนาดนั้น

พรึ่บ! !

ซ้าย : เขาบอกว่ารักแก แกคือคนพิเศษ

ขวา : แต่สาวๆเขาเยอะ เขาอาจบอกทุกคนแบบนี้ก็ได้

ซ้าย : คุณเซโกะก็ยืนยันว่าเขาไม่เคยพาใครมา

ขวา : แต่เขาเป็นเจ้านายกับลูกน้อง ชินโดอาจจะสั่งให้เขามาพูดก็ได้

ซ้าย : เขาเปิดตัวแกใน IG เลยน่ะ พาไปให้คนเห็นตลอด แถมขับรถให้แกนั่งทั้งๆที่ไม่เคยทำให้ใคร มันผิดหรอที่เขาเกิดมาหน้าตาดี สาวๆก็เข้าหาเขาเองตลอด ไม่ใช่ว่าเขาจะเรียกร้องพวกนั้นสักหน่อย

ขวา : .........(อ้าวเงียบทำไม ทำไมไม่เถียงอ่ะ?)


ค่ะ,,, นั่นแหละคือความคิดในสมองฉันที่ตีกันอยู่ เอาว่ะ! มันจะแย่แค่ไหนกันเชียวกะอีแค่ความรัก เจ็บปวดมันเป็นเรื่องธรรมดา เอาความสุขไว้ก่อนดีกว่า อีกไม่ถึงสิบวันก็ต้องกลับไทยแล้ว


[ ชินโด ]

ผมรีบขับรถกลับบ้านอย่างด่วนจี๋ เมื่อคืนยัยอกตูมนั่นชวนผมยกเหล้าจนเมาหัวทิ่ม พอตื่นมาอีกทีก็เช้าแล้ว ผมจอดรถแล้วรีบเดินเข้ามาในบ้าน

"ซาโต้,,เพลงล่ะ?" ผมถาม

"อยู่ตรงสวนกลางบ้านครับนาย" มันตอบ

"เธอถามถึงฉันไหม?"

"ไม่ครับ"

ผมพยักหน้าให้แล้วกำลังจะเดินไปหาเพลง เพราะคิดถึงเต็มที

"นายครับ" ซาโต้เรียกผม

"อะไร?" ขัดทำไมว่ะ กูจะไปหาเมีย

"นายไปอาบน้ำก่อนเถอะครับ น้ำหอมบนตัวนายมันแรงน่าดู" ซาโต้บอก

ผมก้มลงดมเสื้อตัวเอง เออว่ะ,,, น้ำหอมยัยบ้านั้นติดมาเต็มเลย ผมถอดเสื้อออกแล้วส่งให้ซาโต้

"เอาไปทิ้ง,, อย่าให้เพลงได้กลิ่น" ผมบอก

ซาโต้รับไปขำๆ แล้วเดินออกไป ผมเองก็ขึ้นมาอาบน้ำเอากลิ่นยัยนั่นออกจากตัว แล้วเดินลงมาหาเพลงข้างล่าง เห็นเธอกำลังนั่งหลังพิงเก้าอี้หลับตาใส่หูฟังอยู่

ผมย่องเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะจูบลงไปที่ริมฝีปากสวยได้รูปนั้น เพลงตกใจทุบมาที่อกผมอย่างแรง พอเธอลืมตาขึ้นมาเห็นว่าเป็นผม เธอก็หน้าแดงทันที

ผมถอนจูบออกมาแล้วส่งยิ้มหวานให้เธอ เพลงอายแล้วก้มหน้า นี่เธอชอบก้มหน้าขนาดนั้นเลยหรอ?

"เอาแต่ก้มหน้าหรอเพลง"

"ก็มันเขินนิ(///>_<///)"

"เขินทำไม? นี่ผัวเธอน่ะ หึหึ,," ผมขำ

"บอกแล้วไง,,แค่แฟนก็พอย๊ะ"

"ก็บอกแล้วไง,,ว่าไม่"

เพลงเงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วหน้าแดงอีกครั้ง โอ้ยยย,,อยากจับฟัดจริงๆเล้ยยยยย

"ขึ้นห้องป๊ะ,,," ผมทำหน้าหื่น

"บ้า!!,, ทะลึ่งแล้ว,," เธอบอกหน้าแดง

"ก็มันไม่ไหวแล้วน่ะ,, ไปต่อจากจูบเมื่อกี้เหอะ" ผมทำเสียงอ้อน

"ไม่เอา,, เมื่อวานก็ตั้งกี่รอบแล้ว" เธอปฏิเสธ

"เมื่อวานก็คือเมื่อวาน วันนี้ก็คือวันนี้น่ะจร๊เมียจ๋าาา" ผมยิ้มร้าย

"ว๊ายยย!!!" เพลงตกใจ

ผมอุ้มเธอพาดบ่าขึ้นมาข้างบน เธอทั้งทุบและโวยวาย พร้อมทั้งดิ้นไปมาบนไหล่ผม หึหึ,,แต่นี่ใครครับ ชินโดน่ะครับ ปล่อยก็โง่ดิ



ความคิดเห็น