nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : อาการทรุด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2560 15:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อาการทรุด
แบบอักษร

บทที่3

พระอาทิตย์ตรงหัวบ่งบอกถึงเวลาเที่ยงวัน อูเลจัดแจงเอากับข้าวที่มะเมียะเมียของคะฉิ่นลูกชายแกใส่ปิ่นโต ที่พิมพลอยให้เงินแกไว้เผื่อผูกปิ่นโตฝากท้อง เดือนละพันบาทสำหรับครอบครัวของอูเลถือว่ามากโขกับคนบ้านนอก ที่ไม่ได้ใช้เงินซื้อผักซื้อปลาเพราะวัตถุดิบแกก็หาตามป่าตามห้วย โชคดีที่คุณหมอของแกกินง่ายอยู่ง่ายคนแถวนี้จึงรักพิมพลอยมาก ถึงเธอจะไม่ต้องจ้างก็จะมีชาวบ้านนำอาหารมาให้เสมอแต่ด้วยความเกรงใจพิมพลอยจึงจ่ายเงินให้กลับอูเลและครอบครัว อีกมือของแกถือเสื้อผ้าของคะฉิ่นลูกชายแกที่ตัวใหญ่หน่อยมาให้นายทหารใส่เพราะดูจะมิดชิดกว่าชุดคนไข้หน่อยสองสามชุด 

“กับข้าวมาแล้วหมอ นายทหารเชิญกินได้จ้ะ” ตาเฒ่าเดินขึ้นไปเรียกพิมพลอยและนรินทร์ ที่กำลังง่วนกับการให้น้ำเกลือชายต่างถิ่นที่ยังไม่ฟื้นจากไข้ โดยมีนายทหารพรานรูปหล่อเป็นผู้ช่วยจับแขนเปิดเส้น

“เดี๋ยวตามลงไปน่ะ ให้น้ำเกลือก่อน”

“มีอะไรกินครับอูเล”นายทหารหนุ่มถามตาเฒ่าชวนคุย

“แกงไก่ กับปลาย่างนายทหารกับข้าวบ้านๆนายทหารทานได้ไหม”

“สบายมากครับอูเล ขอฝากท้องด้วยนะครับคุณพิมพลอย”ประโยคสุดท้ายเขาหันกับมาคุยกับคนข้างๆทำให้จมูกโด่งเฉียดแก้มใสที่ก้มต่อสายน้ำเกลืออยู่ ได้กลิ่นหอมของแป้งเด็กกับกลิ่นกายหญิงสาวลอยเข้าจมูกจนใจสั่น

“คะ  เชิญคะ”พิมพลอยหัวใจกระตุกวุบ การเข้าใกล้ชายหนุ่มทำให้เธอเสียการควบคุม ในสมองเองสั่งว่าเขาน่ะตัวอันตรายห้ามเข้าใกล้เกินไป แต่ร่างกายสิตรงกันข้ามเลย

“อูเล ทานข้าวยังจ้ะ”

“เรียบร้อยแล้วหมอ เชิญเลย เชิญเลยเดี๋ยวอูเลดูให้”ตาเฒ่าพูดพลางบูยปากไปทางร่างที่หลับสนิทอยู่บนเตียง

“จ้ะขอบใจนะ เชิญคะหมวดนรินทร์”

ตาเฒ่ามองร่างของทั้งสองลงบันไดไปลับตา แกหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ ชันเข่าข้างหนึ่งก่อนจะล้วงยาสูบขึ้นมาม้วน ร่างของหนุ่มบนเตียงเหมือนพึมพรำพูดเบาๆฟังไม่ได้ศัพท์ ตาเฒ่าเงี่ยหูฟังเดินไปใกล้ชิดเตียง เสียงแหบแห้งพึมพรำเป็นภาษากะเหรี่ยงที่ฟังขาดๆหายๆ แต่พอจับใจความและฟังออกบ้างเพราะแม่แกเป็นกระเหรี่ยงตาเฒ่าลูกครึ่งสองสัญชาติจึงพอฟังออกบ้าง

“คนตาย  ฟื้น  คนตาย  กินคน  ผี  กินคน”เสียงแหบส่งเสียงกระท่อนกระแท่นแต่น้ำเสียงที่พูดกับทำให้แกขนลุกทั่วทั้งร่าง

“หมอ หมอ ฟื้นแล้วๆ”ตาเฒ่าแทบจะกระโดดลงบันไดไม่แน่ใจว่ากลัวอะไรเพราะแกลงบันไดมาด้านล่างอย่างรวดเร็ว

“คนไข้อาละวาดหรออูเล”พิมพลอยรีบถามโดยเร็ว รีบยกแก้วน้ำดื่มหลังจากกินข้าวอิ่มพอดี   

“ป่าวหมอ รีบไปดูเถอะ”พิมพลอยรีบขึ้นบันไดตามติดมาด้วยนรินทร์และอูเล

ภายเบื้องหน้าพิมพลอยใจหายวาบ ร่างบนเตียงตาเหลือกดวงตาแดงกล่ำร่างกายบิดเกร็ง สีผิวขาวซีดเหมือนขาดเลือดบริเวณแผลรอยขีดข่วนกลายเป็นสีม่วงคล้ำ ปากอ้ากว้างส่งเสียง”อ๊ากกกกกกกกก”ก่อนที่ล่มเลือดสีดำเข้มจะทะลักออกจากปากทั้งร่างกระตุกสองสามทีเหมือนปลาโดนทุบหัวก่อนแน่นิ่งไป นายทหารหนุ่มได้สติจากภาพตรงหน้าก่อนรีบวิ่งไปจับร่างที่แน่นิ่ง

“คุณพิมพลอยช่วยดูหน่อยครับ ผมคิดว่าเขาเสียแล้ว”พิมพลอยตื่นจากภาพตรงหน้ารีบจับชีพจรร่างที่แน่นิ่งพร้อมกับส่ายหน้า

“เขาเสียแล้วคะ”เธอกล่าวสั้นๆโดยไม่อยากมองภาพที่นอนตาเหลือกแดงกล่ำคล้ายกับว่าจ้องมายังเธออยู่ 

พิมพลอยเดินออกมาตั้งสติด้านนอกถึงเธอจะเคยเจอคนตายมาเยอะแยะเพราะอาชีพบังคับ บางรายการตายน่ากลัวกว่าเคสนี้ แต่มีบางอย่างที่ทำให้พิมพลอยรู้ว่าร่างไร้วิญญาณด้านในตายโดยไม่ปกติสามัญ หรือตายด้วยอุบัติเหตุอย่างที่เธอเคยเจอมา ภาพเมื่อสักครู่ติดตาเธอ มันสยดสยองกับดวงตายแดงกล่ำคล้ายอาฆาตมาดร้าย

“คุณพิมพลอย คุณครับ” ร่างบางสะดุ้งเมื่อมือใหญ่แตะที่ข้อศอก

“ผมเรียกคุณตั้งนานคิดอะไรอยู่หรอครับ อูเลให้มาถามว่าจัดการยังไงกับศพดีครับ”นรินทร์ถามหญิงสาวด้วยความเป็นห่วงที่เห็นเธอยืมเหม่ออยู่นาน          

“คงแจ้งตายไม่ได้ค่ะเพราะเขาไม่มีเอกสารอะไรเลย ให้อูเลจัดการได้เลยค่ะ อ่อ แล้วฉันวานคุณถ่ายภาพศพให้ฉันหน่อยนะคะ” เธอยื่นมือถือให้เขาเธอรอบครอบเสมอแม้ยามขวัญเสีย รูปถ่ายเป็นเพียงสิ่งเดียวที่พอระบุตัวตนได้หากมีคนมาตามหาคนหายแต่เธอไม่ใจแข็งพอที่จะถ่ายเอง



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น