จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 5

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.1k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2560 12:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5
แบบอักษร

ตอนที่ 5

  ความสัมพันธ์ของอู่เค่อและเยี่ยนเฟยดีขึ้นเรื่อยๆ และหญิงสาวก็ช่วยทำให้จิตใจของอู่เค่อสงบและดีขึ้นมากกว่าเดิม ผู้คนในวังล้วนแต่แปลกประหลาดใจเมื่อองครักษ์ประจำพระองค์ผู้หนึ่งที่เคยเงียบขรึมกลับกลายเป็นคนที่ยิ้มแย้มมากขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะรับรู้ถ้วนหน้าเมื่อบางครั้งพวกเขาเห็นอู่เค่อที่ตลาดกับหญิงสาวงามผู้หนึ่ง และนั่นก็ทำให้พวกเขาเริ่มทักถามอู่เค่อ และพบว่าคนที่โดนซักถามมีอาการเขินอายราวกับใสซื่อเกี่ยวกับเรื่องความรักเสียเหลือเกิน และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้อู่เค่อกลายมามีเพื่อนเพิ่มขึ้นจากเดิมโดยไม่รู้ตัว

แต่กับอีกผู้หนึ่ง...กลับกลายเป็นผู้ที่เงียบลงแถมยังไม่ค่อยสุงสิงกับผู้ใดเสียเท่าไหร่นัก...อย่างเสี่ยวติง

            “เจ้ามีเรื่องอันใดไม่สบายใจหรือ”

            “…” เสี่ยวติงเหลือบสายตาคมไปมองคนที่มาพูดกับเขาเล็กน้อย เป็นเพื่อนทหารที่ตนคุ้นเคยอยู่พอสมควร ทั้งๆที่คราแรกตนตั้งใจจะนั่งทานอาหารผู้เดียว แต่ในเมื่ออีกฝ่ายทักถามถึงเช่นนี้ ถ้ามิตอบคงมิสมควรเสียเท่าไหร่

            “ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตนักหรอก” เอ่ยจบก็ทำท่าจะลุกออกไป แต่กลับต้องชะงักกับคำพูดของอีกคน

            “อาการของเจ้าคล้ายผู้ไม่สมหวังในรัก ข้าพูดถูกใช่หรือไม่”

            “เรื่องของข้า!” เสี่ยวติงเริ่มจะมิชอบเสียแล้วที่ถูกผู้อื่นมาเอ่ยถึงเรื่องของตนเช่นนี้

            “ถ้าเจ้าอยากมีเมีย แล้วนางมิยอมรับรักเจ้า ก็แค่จับฉุดมาทำเมียก็จบ”

            “…” ร่างสูงที่ฟังอยู่หันกายกลับมาฟังอีกรอบ

            “เจ้าก็มีชาติตระกูลเป็นถึงองครักษ์ประจำพระองค์แถมครอบครัวเจ้ายังเป็นขุนนางอีก พ่อแม่นางคงมิรังเกียจเดียดฉันท์อะไรท่านหรอก ถ้าท่านฉุดลูกพวกเขามาทำเมีย มีแต่จะดีใจกันถ้วนหน้า”

            “แต่ถ้านางมิได้รักข้าเล่า”

            “คนเราอยู่กันไปก็รักกันเองนั่นเล่า ลองดูเถิด” เอ่ยจบก็ลุกออกไปทิ้งให้ร่างแกร่งนั่งนิ่งอยู่เพียงผู้เดียวอีกครั้ง

            ฉุดหรือ...

            แต่ข้า...ไม่ได้รักอู่เค่อ..

            แต่ข้าก็มิอยากให้เขาไปแต่งงานกับใคร…

            “เมื่อก่อนเจ้าก็พูดคุยเพียงแค่ข้า และมันก็จะยังคงเป็นเช่นนั้นตลอดไป!”

            “พี่เค่อ ท่านกลับได้แล้วกระมังนี่ก็จวนจะค่ำมืดเสียแล้วนะเจ้าคะ” เยี่ยนเฟยมองดวงอาทิตย์ที่เริ่มคล้ายว่าจะตกดินก่อนที่จะหันมาบอกคนรักของตนที่นอนหนุนตักของหล่อนอยู่

            “เฮ้อ พี่มิอยากกลับไปเลย” อู่เค่อพูดพร้อมค่อยๆลุกขึ้นนั่งอย่างอาลัยอาวรณ์ตักนุ่มของคนรัก

            “อย่าเอ่ยเช่นนี้อีกนะเจ้าคะ พี่มีหน้าที่ของพี่ที่สำคัญยิ่ง ถ้าถึงวันหยุดรอบหน้าก็มาหาข้าได้ตลอด ข้ารอพี่ได้เสมอ” เยี่ยนเฟยพูดอย่างเขินอายนางจับผมยาวสลวยของนางไปมาด้วยอาการคนทำตัวไม่ถูก

            “…”

            “....พี่เค่อ”

            “แต่งงานกับพี่ได้ไหม” อู่เค่อค่อยๆพูดออกมาอย่างช้าๆ

            “อ่ะ เอ่อ ท่านละเมอหรือเปล่า ขะ ข้า”

            “พี่รู้สึกตัวดีทุกอย่าง พี่อยากใช้ชีวิตกับเจ้า เจ้าทำให้พี่มีความสุขทุกครั้งที่เราอยู่ด้วยกัน อยู่กับเจ้าแล้วสบายใจ เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว คำตอบของเจ้าเล่า?”

            “เจ้าค่ะ ข้าจะ...แต่งงานกับพี่”

            “พี่จะรีบมาขอเจ้ากับแม่เจ้าให้เร็วที่สุด!"

.

.

.

.

.

            นับตั้งแต่วันนั้นอู่เค่อก็กลายเป็นผู้ที่มีอารมณ์เดียวในกาย คือความสุข เขายิ้มทั้งวันทุกวันราวกับมิมีสติอันใด และเมื่อผู้คนสงสัยจึงเริ่มถามไถ่และอู่เค่อก็มิปิดบังเรื่องราวอันใดเลยแม้แต่น้อย เขาบอกไปว่าตนกำลังจะแต่งงานกับคนรัก เพียงเท่านี้เรื่องนี้ก็กระจายไปทั่ววังรวมทั้งเฉินกงกงด้วยเช่นกัน ผู้คนมากมายต่างมาแสดงความยินดีกับอู่เค่อ แต่มีเพียงฮ่องเต้หยางเจี๋ยเท่านั้นที่ยังมิรับรู้เรื่องนี้เพราะท่านเสด็จไปเมืองอื่นราวสองวันถึงจะกลับมาวังหลวงแห่งนี้และพาองครักษ์ไปเพียงแค่ส่วนน้อยเท่านั้นซึ่งอู่เค่อก็มิได้ถูกเลือกไปแต่อย่างใด

            “เจ้าจะไปขอนางเมื่อใด” ทหารผู้หนึ่งถามอู่เค่อในตอนเย็นวันหนึ่งที่โรงอาหารของทหาร

            “อีกสี่วันข้าก็หยุด วันที่ข้าหยุดนั่นไงเล่า” อู่เค่อตอบคำถามยิ้มๆ มิได้รำคาญใจเช่นใด เพราะเขามีความสุขเกินจนอารมณ์ขวางมัวมาทำอะไรเขามิได้

            …เสี่ยวติงที่นั่งโต๊ะใกล้ๆรับฟังอย่างเงียบงันพร้อมลุกออกไปอย่างรวดเร็ว

            “อ้าว เสี่ยวติง เจ้าอิ่มแล้วหรือ” มีบางคนทักถามเพราะเห็นว่าร่างสูงที่ลุกออกไปยังมิได้ทานเข้าไปแม้เพียงสักคำแต่กลับลุกออกไปเสียแล้ว

            อู่เค่อมองตามไปอย่างงงงวยแต่ก็มิได้สนใจมากนัก เพราะถึงแม้จะพักห้องเดียวกันแต่นับตั้งแต่วันนั้นเขาและเสี่ยวติงก็มิค่อยได้เจอะเจอกันเสียเท่าไหร่ เพราะเขาได้ยินว่าอีกฝ่ายไปนอกกับทหารคนอื่นซึ่งอู่เค่อก็มิได้สนใจนัก อีกไม่กี่วันตนก็จะได้ย้ายออกไปสร้างบ้านสร้างครอบครัวของเขาแล้ว คิดได้เช่นนี้ปากบางก็ยกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่...

            หลังจากทานข้าวเสร็จอู่เค่อก็กลับเข้ามาในห้องพักของตน ภายนอกมืดจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใดถ้ามิได้จุดคบไฟไว้นำทางสว่าง ร่างสูงนอนลงบนเตียงของตนพร้อมหยิบดอกท้อที่ตอนนี้แห้งจนมองมอเห็นความสวยงามอันใดแต่ตนก็ยังเก็บมันไว้เพราะคนรักของเขาเป็นผู้ให้ เขามองดอกท้อแห้งที่อยู่ในมือเป็นเวลาเนิ่นนานจึงค่อยๆเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด

.

.

.

.

.

             อื้อ...อึดอัด...หายใจไม่ออก...

            อู่เค่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาภายในกลางดึกเพราะรู้สึกคล้ายกับว่ามีคนมานั่งทับและรู้สึกว่าแผ่นอกของเขามีอะไรบางอย่างมาเลียพร้อมบีบเค้นมันจนเจ็บไปหมด

            “เจ้าเป็นใครกัน!” อู่เค่อตกใจแทบสิ้นสติเมื่อลืมตาขึ้นมาและมองเห็นในความมืดว่ามีคนมานั่งทับเขาพร้อมกำลังใช้ลิ้นเลียไปที่หัวนมของตน

            “ลืมข้าได้แล้วจริงๆหรือ!”

            “เจ้า!เสี่ยวติง!” เสียงที่เอ่ยออกมาในความมืดนั้นเป็นเสียงที่อู่เค่อเคยคุ้นดี และเมื่อได้แสงจากคบไฟทางหน้าต่างก็เห็นเสี้ยวหน้าของเสี่ยวติง พร้อมทั้งกลิ่นสุราเมรัยคละคลุ้งไปทั่ว และนอกจากนั้นอู่เค่อยังพึ่งรู้สึกว่าตนโดนมัดมือไว้กับหัวเตียงจนสะบัดไม่หลุด

            “เจ้าจะทำอะไร ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”

            “...หัวนมบุรุษก็หวานเหมือนสตรี...ไม่สิ...หวานยิ่งกว่าด้วยซ้ำ!” เสี่ยวติงไม่ได้ตอบรับแต่กลับใช้ลิ้นเลียไปที่แผ่นอกของคนใต้ร่างอย่างไม่หยุดหย่อน

            “เจ้าเมาแล้ว ข้ามิใช่โสเภณี!” ร่างที่บางกว่าหน้าร้อนฉ่าเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ทั้งเจ็บใจทั้งอับอาย

            “ข้ามิได้เมา แต่ข้ารู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่ แล้วเจ้าล่ะ รู้ไหมว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่!” ร่างแกร่งเงยหน้าขึ้นมาพร้อมบีบคางอดีตสหายรักแน่น

            “ข้าทำอะไร! ข้าก็มิได้ไปยุ่งกับเจ้าแล้ว เจ้าจะ…อื้ม!” เอ่ยยังไม่ทันจบอู่เค่อก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติเมื่อถูกคนที่คล่อมอยู่บนร่างก้มลงมาจูบด้วยความหนักหน่วงจนรับรู้ถึงกลิ่นคาวของเลือดในปาก ฟันขาวพยยายามกัดลิ้นอีกคนที่นำลิ้นมาดูด แต่ก็ทำมิได้ เมื่อคางถูกบีบแน่นจนระบมไปหมด ปกติอู่เค่อก็สู้แรงเสี่ยวติงมิได้อยู่แล้ว แล้วนี่อีกคนยิ่งดื่มเหล้ามาทำให้ราวกับพละกำลังนั้นเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว!

            “เจ้าคิดหรือว่าน้ำหน้าอย่างเจ้าจะมีเมียได้ เจ้ารู้หรือว่าเรื่องบนเตียงมันต้องใช้ลีลาเช่นใด บุรุษที่ไม่เคยได้ร่วมเสพสมกับผู้ใดอย่างเจ้าจะทำให้เมียมีความสุขได้หรือ ข้าย้ำเจ้าเองว่าคนเช่นเจ้ามีหน้าที่ที่เป็นแค่เมียของข้าเท่านั้น!”

            เมื่อจูบจนพอใจ เสี่ยวติงก็ผละออกมา เขาเอ่ยคำที่อู่เค่อที่ถึงแม้จะมึนงงเพราะถูกช่วงชิงอากาศหายใจไปหลายชั่วขณะก็ตามแต่ฟังแล้วราวกับว่าตนกำลังจะถูกพันธนาการในภายภาคหน้า!

            “ปล่อยข้า!เจ้าจะ จะทำอะไร!” อู่เค่อตะโกนอย่างต่อเนื่องก่อนที่จะสะดุ้งเมื่อรับรู้ได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังคืบคลานเข้าสู่ช่องทางด้านหลังของตน

            “ชู่ว อย่าเกร็ง ข้ากำลังจะทำให้เจ้าไม่เจ็บถ้ารับของข้าไป” เสี่ยวติงพูดจบก็ค่อยๆดันนิ้วเข้าไปเรื่อยๆถึงแม้จะพบอาการเกร็งจากคนด้านล่าง แต่เขาก็คอยตบก้นเนียนไปเบาๆ

            “ปล่อยยยยยย อ้ากกกกกกก”ในเมื่ออู่เค่อไม่หยุดร้อง เสี่ยวติงจึงไม่รีรออะไรแล้ว ข้างล่างเขาปวดหนึบไปทั่ว นิ้วทั้งหมดถูกดึงออกอย่างรวดเร็ว...และแทนที่ด้วยสิ่งที่ใหญ่ไปกว่านั้นมากแทน...

            “ซี้ดด แน่นเหลือเกิน อ๊า” ครางออกมาเบาๆด้วยความบีบรัดที่ทั้งอ่อนนุ่มนั้นโอบรัดท่อนเนื้อของเสี่ยวติงไว้

            มันรู้สึกดีเสียจนต้องเพิ่มแรงกระแทกขึ้นเรื่อยๆ...

            “อ๊ากก อื้อออออออ โอ้ยยย” แต่กลับกันกับเสียงของอู่เค่อนัก...เพราะเสียงที่ร้องออกมามีแต่เสียงแห่งความเจ็บปวดราวกับโดนเชือด อู่เค่อทนได้ไม่นานสมองก็พลันไม่รับรู้อะไรอีก...

            สิ่งสุดท้ายที่ได้ยินและรู้สึกก็คือแรงกระแทกที่เข้ามาในตัวเขาพร้อมทำให้เจ็บปวดราวกับร่างถูกม้าแยกและเสียงร้องครางอย่างสุขสมของ...อดีตสหายรัก

            เกลียดมัน…ข้าเกลียด!

______________________________________________________________________________

ตอนหน้าเริ่มติดกุญแจแล้วนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ อยู่กับเค้าไปนานๆน้าาาาาาาาาา

ความคิดเห็น