nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : ใจสั่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2560 13:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ใจสั่น
แบบอักษร

บทที่2

“คุณจะเปลี่ยนชุดหน่อยไหม”ชายหนุ่มสะดุ้งหลุดจากห้วงความคิดของเขา หันมองไปยังหญิงสาวที่ยื่นชุดผู้ป่วยให้เขาตรงหน้า เขายื่นมือไปรับแต่หญิงสาวรีบชักมือกลับเมื่อมือเขาสัมผัสโดนผิวเนื้อมือนุ่ม

“ด้านล่างมีห้องน้ำคุณไปเปลี่ยนเถอะเดี๋ยวจะไม่สบายไปอีกคน อูเลด้วยนะ”หญิงสาวพูดพร้อมหันไปบอกชายสูงวัยที่หันมายิ้มแห้งๆให้เธอ

“คนบ้า”หญิงสาวนึกค้อนในใจเอามือลูบหลังมือที่เขาสัมผัสโดนรู้สึกเหมือนไฟฟ้าช็อตจนเธอต้องชักมือหนี          

“ผมว่าชุดคุณเล็กไปนะ” ชายหนุ่มพูดระหว่างพยายามมัดเชือกที่เสื้อ แต่มันคงเล็กไปจริงเพราะชุดคนไข้ที่เขาใส่ไม่สามารถมัดเชือกได้เผยให้เห็นกล้ามท้องและแผงอกกำยำผิวด้านในร่มผ้า ขาวนวลตัดกับมือที่พยายามผูกเชือกที่สีเข้มกว่าอาจเนื่องจากตากแดดตากฝนมาอย่างโชกโชน ร่างกายสูงใหญ่ของเขาทำให้กางเกงขายาวของคนไข้กลายเป็นกางเกงสามส่วนเมื่ออยู่บนร่างกายแต่ที่ทำให้หล่อนต้องหันหน้าหนีคงจะเป็นตรงแก่นกายของเขาที่แม้อากาศหนาวขนาดนี้ยังแสดงให้เห็นความเป็นชายว่ามีขนาดใหญ่มาก

“นี่!คุณๆ พอจะมีสบู่ให้ผมไหมผมจะล้างหน้า” หญิงสาวสะดุ้ง ตกใจเสียงเขาเรียกก่อนจะลุกไปหยิบสบู่ส่งให้ชายหนุ่ม

“เห็นจะยากหน่อยนะหมอ ถ้าจะส่งไปในเมือง”อูเลพูดขึ้น ร่างตาเฒ่าอูเลในชุดคนไข้เช่นเดียวกับชายหนุ่ม แต่ของอูเลกลับยาวคร่อมเท้าเสื้อดูหลวมแตกต่างกันชายหนุ่มข้างแกจริงๆ

“ทำไมหรืออูเล”หญิงสาวถามขึ้น

“อูเลดูในเสื้อผ้ามันไม่มีเอกสารอะไรสักอย่างเลยหมอ โรงหมอในเมืองเขาจะไม่รับน่า”

“แต่อาการเขาไม่ดีเลย ฉันว่าถ้าไม่ถึงมือหมอจะแย่เอา”เธอมองร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ชายวัยหนุ่มฉกรรจ์ผิวเหลืองตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลรอยขีดข่วน

“คุณแถวนี้มีโทรศัพท์ไหม ผมจะโทรบอกลูกน้องให้มารับ จะได้เอาคนเจ็บเข้าเมืองด้วย” ชายหนุ่มเดินเข้าประตูมาใบหน้าไร้สีพรางหน้า จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วหนาพาดผ่านใบหน้า ควงตาคมสีดำสนิมที่จ้องมองมาทำให้คนโดนจ้องไม่กล้าสบตบ เพราะเหมือนจะโดนเขากลืนกินทางสายตาได้

“มีของฉันค่ะ แต่หาสัญญาณยากหน่อยนะ”เธอหยิบโทรศัพท์มือถือยื่นให้เขา ชายหนุ่มรับมากดเบอร์หน่วยก่อนจะเดินเลี่ยงไปโทรด้านนอก

“ล้างหน้า ล้างตาแล้วเหมือนคนหน่อยตอนแรกนึกว่ายักษ์ราหู"เธอนินทาชายหนุ่ม หลังจากที่เขาก้าวออกไป

“นี่ ได้ยินไหมผมหมวดนรินทร์นะ ส่งรถมารับผมหน่อย ได้ยินไหม ฮัลโล” สายโดนตัดเนื่องจากสัญญาณแทบจะไม่มี  ทำให้ชายหนุ่มพยายามโทรซ้ำ แต่ก็ไม่เป็นผล ติดแต่ไม่สามารถพูดกันรู้เรื่องหรือเข้าใจได้เลย

“ขอบคุณครับ แต่โทรไม่ได้เลยครับไม่มีสัญญาณ”ชายหนุ่มยื่นโทรศัพท์คืนเธอ แต่ที่จะก่อนคืนชายหนุ่มไม่ลืมที่จะโทรเข้าเบอร์มือถือตัวเองที่เก็บไว้ที่หน่วยเพื่อให้มีเบอร์คุณพยาบาลคนสวยไว้ในเครื่องตนก่อน

“งันตอนนี้ก็เช้าแล้ว ฝนหยุดตก อูเลจะลองให้คนไปตามรถในเมืองให้นะหมอ”

“ได้จ้ะ”เธอพยักหน้าร่างตาเฒ่ารีบแล่นลงบันไดไป บรรยากาศเงียบขึ้นอีกครั้งเนื่องจากเหมือนหล่อนอยู่กับชายหนุ่มเพียงสองคน เพราะอีกคนนอนหลับไม่ไหวติ่ง

“เออ...คุณชื่ออะไรครับ....ผมร้อยโทนรินทร์ครับ”ชายหนุ่มทำลายความเงียบพร้อมแนะนำตัวเองก่อนเพื่อเป็นมารยาทเมื่ออยากทราบชื่ออีกฝ่าย

“ฉันพิมพลอยค่ะ”

“ชื่อเพราะจังนะครับ คุณพิมพลอยเป็นคนแถวนี้หรอครับ”

“ ป่าวหรอกค่ะ แค่หนีความเจริญมา”เธอตอบเลี่ยงๆจะให้เธอบอกได้ไงล่ะว่าแค่หนีการจับคู่แต่งงานของแม่เธอมาอยู่ที่ห่างไกล สัญญาณมือถือแทบจะไม่มีการตามตัวเธอหรอลำบากสุดๆไปเลยแถมที่นี่ยังบรรยากาศดีป่าไม้เขียวขจี มีเทือกเขาสลับซับซ่อนเป็นฉากหลัง หมู่บ้านเล็กๆผู้คนเป็นมิตรทำให้เธอรู้สึกสบายใจตั้งแต่มาที่นี่ครั้งแรกตอนออกค่ายกับทางมหาลัยเมื่อสมัยเรียน เมื่อเธอคิดจะมาประจำต่างจังหวัดเพื่อใช้ทุนเธอจึงคิดถึงที่นี่เป็นที่แรก ปีนี้ก็เข้าปีที่สามแล้วที่อยู่หมู่บ้านเล็กๆทางเหนือที่นี่

“ครับที่นี่บรรยากาศดีผมก็พึ่งจะย้ายมาประจำการที่นี่”

“ค่ะ บรรยากาศดี ผู้คนก็น่ารัก”

“ครับน่ารักมาก”นรินทร์พูดก่อนส่งสายตาหวานเลี่ยนให้พิมพลอย พยาบาลคนสวยเหมือนจะรู้ทันลุกขึ้นเดินเลี่ยงขอตัวกลับบ้านพักพร้อมวานให้เขาช่วยดูคนไข้แทนหล่อนสักครู่

พิมพลอยเดินกลับมายังสถานีอนามัย หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ หล่อนพบกับอูเลที่เดินกลับเข้ามาพอดี  

“อูเล เป็นยังไงบ้าง ได้เรื่องไหม”

“ไม่เลยหมอ ให้คะฉิ่นไปดูมันบอกฝนตกเมื่อคืนถนนขาด ออกจากหมู่บ้านไปไม่ได้เลยหมอ”คะฉิ่นที่อูเลพูดถึงคือลูกชายของตาเฒ่า เรื่องที่เธอกังวลว่าจะให้คนไข้ไปถึงมือหมอไวๆดูจะห่างไกลความจริงขึ้นไปทุกที

“นายทหารล่ะหมอ”

“อยู่ข้างบนน่ะ”เธอบอกก่อนเดินนำอูเลไป ร่างใหญ่ของนายทหารในชุดคนไข้ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ สงสัยจะเพลีย เธอคิดก่อนเดินไปหยิบผ้าห่มมาคลุมให้เขา

“อูเลช่วยต้มน้ำให้ฉันหน่อยได้ไหมจ้ะ”

“ต้มไว้แล้วหมอเดี๋ยวอูเลใส่กามาให้นะหมอ”

อากาศยามเช้านี้ท้องฟ้าดูสดใสขึ้นหลังจากฝนตกหนักเมื่อคืน เสียงนกออกหากินในตอนเช้าฟังดูไพเราะ หมอกยังคงลงอยู่บางๆ ไอของความหนาวต้องผิวกายเดือนนี้ตุลาแล้วคงหมดฝนใกล้จะหน้าหนาวแล้ว  เธอคิดถึงหน้าหนาวปีที่แล้วที่หนาวจนเข้ากระดูก จนเธอต้องพึ่งเสื้อกันหนาว2-3ตัวเลยที่เดียว ร่างของตาเฒ่าขึ้นบันไดมาพร้อมกาน้ำร้อนในมือ              

“เอากาแฟด้วยไหมจ้ะอูเล”เธอถามหลังจากหยิบซองกาแฟสำเร็จรูปขึ้นมาชง แล้วใจดีชงเผื่อคนนอนหลับด้วยอีกแก้ว

“ไม่จ้ะหมอ ฉันได้ไอ้นี่ก็อยู่ล่ะ”ตายิ้มซื่อเห็นฟัน ยกถุงยาสูบมาม้วนกับใบตองแห้งของแก

“ฉุนจริง ที่นี่โรงหมอห้ามสูบนะจ้ะอูเล”เธอติง ร่างผอมรีบแล่นลงบันไดไปสูบด้านล่างเพราะแกกลัวจะโดนคุณหมอของแกเอ็ดเอา

“คุณพิมพลอย”เสียงชายหนุ่มดังขึ้น เธอหันกลับไปมองร่างของหมวดนรินทร์เหยียดกายขึ้นบิดตัวคลายความเมื่อยล้า แต่เธอต้องรีบหันกลับเพราะความเป็นชายก็ตื่นพร้อมเจ้าของร่างจนกางเกงแทบปริ แม้เธอไม่ได้ตั้งใจมองก็เห็นได้โดยง่าย

“กาแฟอยู่บนโต๊ะค่ะ คงจะอุ่นกำลังดี”เธอหันหลังคุยกับเขาโดยไม่รู้ว่าร่างของชายหนุ่มหยิบแก้วกาแฟเดินมาเกือบประชิดตัว

“อร่อยดีนะครับ”หมวดนรินทร์ก้มหน้ามาพูดใกล้ๆกับใบหูหล่อนหลังจากจิบกาแฟ ร่างบางขนลุกเกลียวหน้าแดงกล่ำ เดินเลี่ยงหลบชายหนุ่มมาอีกทาง

“อร่อยอะไรกันค่ะ กาแฟสำเร็จรูป อูเลบอกเมื่อสักครู่ว่าถนนขาด คุณจะลองโทรหาหน่วยคุณดูอีกหน่อยไหมคะ”เธอเปลี่ยนเรื่องเข้าโหมดจริงจัง เขาเลิกคิ้วขึ้นก่อนยกกาแฟขึ้นจิบอีกอึกใหญ่

“เห็นจะเป็นปัญหาใหญ่แล้วล่ะ ในเมื่อเราออกไปไม่ได้ คนของผมก็เข้ามาไม่ได้” นรินทร์ยิ้มกรุมกริมแต่ในแววตามีความเครียดแฝงอยู่


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น